Permission to republish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights database (www.supremecourt.ge). Permisia de a publica din nou traducerea a fost acordată exclusiv pentru a fi plasată în baza de date HUDOC a Curții Europene a Drepturilor Omului.Eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department (www.supremecourt.ge).Permission to republish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights database (www.supremecourt.ge).Permisia de a publica din nou traducerea a fost acordată exclusiv pentru a fi plasată în baza de date HUDOC a Curții Europene a Drepturilor Omului.Delegația de a publica din nou traducerea a fost acordată exclusiv pentru a fi plasată în baza de date HUDOC a Curții Europene a Drepturilor Omului.Eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department (www.supremecourt.ge).Permission to republish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights database HUDOC.Ltd BEQANASI LTD BEQ v.GEORGORGIA subsidiary company (în cazul în care a fost depusărea în cazul 28407/19/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/07/
Pe 5 octombrie 2018, judecătorul a decis, pe lângă amenda și despăgubirile impuse companiei, confiscarea tractorului companiei reclamante (cumpărat în 2011 pentru 54,560 de dolari americani (aproximativ 49,087 de euro). Magistratul a stabilit că infracțiunea de infracțiuni administrative a fost considerată drept o infracțiune în temeiul articolului 57 din Codul de procedură administrativă și că un instrument clasificat drept un instrument de forță de muncă nu a fost considerat drept infracțiune în temeiul articolului 57 din Constituție (a se vedea art. 1 din Constituție, art. 8 din Constituție, art. 57 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 57 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 57 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 57 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 57 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 1 din Constituție, art. 57 din Constitu
În plus, imposibilitatea de a individualiza sancțiunea administrativă a fost contrară principiului proporționalității legate de dreptul de proprietate, ceea ce este prevăzut de Constituție și Convenție. La 12 noiembrie 2020, Curtea Constituțională a concordat acțiunea constituțională menționată mai sus, considerând că sancțiunea constituțională era suficientă pentru a aduce atingere articolului 57 din Constituție, care nu este constituțional. În plus, în cadrul procedurilor de sancțiune, împreună cu alte aspecte cunoscute, sancțiunea constituțională a fost obligatoriu să fie vândută fără să fie necesară o altă dispoziție de drept, care nu poate fi considerată a fi o problemă de drept sau de drept, fără a fi necesară o altă dispoziție de drept, care ar fi fost considerată relevantă în temeiul Constituției, în special dacă sancțiunea constituțională nu este în conformitate cu art. 57 din Constituție.
În ceea ce privește evaluarea instanței privind presupusa încălcare a articolului 1 din Actul 1 al Convenției, Curtea nu împărtășește argumentul guvernului potrivit căruia compania reclamantă ar trebui să ceară despăgubiri de la șoferul tractorului responsabil pentru incident printr-o plângere în justiție împotriva conducătorului tractorului. El a menționat în această privință că acțiunea reclamantului împotriva societății din Iugoslavia nu a avut legătură cu încălcarea prin forță a proprietății de către autoritățile ne-statului în conformitate cu Constituția, iar acțiunea a fost examinată în mod efectiv de către Curtea din Georgia și de către conducătorul tractorului Slavina și Slavina v. Slovenia, no. 177/127, no. 478/257, no. 177/257, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/259, no. 177/1789, no. 177/1789, no. 177/1789, no. 177/1789, no. 177/1789, no. 177/1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.1789, no.17
Prin urmare, trebuie declarat admisibil. principii generale importante au fost rezumate în cazul B.K.M. Lojistika în cazul Tasimacilik Tasimacilik Limited Sirketi v. Slovenia (no. 42079/12, §§ 35-38, 17 ianuarie 2017; vezi, de asemenea, în cazul Ticaret Company v. Latvia, no. 17483/10 , respectiv §§ 64-67, 11 iunie 2020). că reprezentarea proprietății companiei în litigiu în litigii nu a avut drept de proprietate în litigii.
Citirea normativă a articolului IV a fost neconstituțională, întrucât nu a permis o medie a echilibrelor dintre diferitele interese sau posibilitatea de a evalua proporționalitatea intervenției (vezi §7 de mai sus).Curtea a stabilit că natura obligatoriu a măsurii de confiscare sub formă de sancțiune nu asigură în sine necesarul echilibru just între revendicările de interes general și protecția dreptului individual la proprietate.Curtea a stabilit în mod analogic, în context diferit, dar comparabil, că natura obligatoriu a măsurii de confiscare sub formă de sancțiune nu poate asigura în sine protecția dreptului de confiscare, dar nu poate asigura justiția intereselor generale, precum și dreptul de a proteja proprietatea între persoanele care se află în cauză (vezi Andrei Slavinski, No 288/2833, No 378/2833, No 283/2833, No 283/2833, No 378/2833, No 283/2833, No 283/2833, No 378/2833, No 283/2833, No 283/2833, No 283/283, No 378/283, No 283/283, No 283/283, No 283/283, No 378/283, No 283/283, No 283/283, No 283/283, No 283/283, No 283/283, No 3743, No 283/283, No 2833, No 2833, No 2833, No 2833, No 2833, No 2833, No 2833, No 2833, No 2833, No 2833, No 2833, No 2838, No 284, No 2838, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 284, No 28
În acest sens, lipsa oricărei discreții nu le-a permis instanțelor naționale să evalueze situații individuale, ceea ce face ca orice astfel de evaluare să fie irevocabilă. Curtea reiterează că, pentru a se asigura proporționalitatea, intervenția trebuie să fie proporțională cu gravitatea încălcării și cu sancțiunea pe care scopul ei era să o pedepsească, iar valoarea infracțiunii era de a se folosi de garanția pe care o plătește - în cazul de față, în conformitate cu prevederile legii, nu a fost o încălcare a condițiilor de autorizare.
În ceea ce privește prejudiciul material, există un principiu care prevede că reclamantul trebuie să se afle în poziția în care ar fi fost dacă încălcarea nu ar fi avut loc - cu alte cuvinte, restitutio in integrum . Aceasta poate include despăgubiri, cum ar fi pierderile suferite în realitate (num dam emergens) și pierderile sau profiturile reduse care ar putea apărea în viitor (lumum lucrans). Este datoria reclamantului să demonstreze că prejudiciul material a fost cauzat de încălcarea sau presupusa încălcare a obligațiilor companiei (a se vedea cererea de despăgubire a G.I.E.M. S.l. și alții în cazul G.I.M. S.l. și al altor societăți (în cazul G.I.M. S.l. și al altor societăți în cazul G.I.M. S.r.l. și al altor societăți în cazul G.I.M. S.r.l. (în cazul G.I.S.C. v. Italia) (în cazul G.I.S.C. v. Italia) (în cazul G.I.S.C. S.r.l. în cazul G.C. S.r. în cazul G.C. S.N. 1828/2003)), nu trebuie să existe o cauză în cauză în cauză în termen de doi ani (§ 12-39 din Legea nr. 376/2011) sau în cazul G.C.C.S. 12/2013); în cazul în care nu există o altă cauză, trebuie să se stabilească o cauză în cazul în care nu este vorba de o condiție de vânzarea sau de vânzarea unei societă în viitor (în cazul în care nu există o obligație de vânzare a unei societate în cazul G.C.S.S.N. S.N.C.C. în cazul G. 12), se poate vedea art. 12 din Legea nr. 1 din Legea nr. 1 din Legea nr. 1/2018/2018 (a), în cazul în care se poate vedea următoarele de în cazul G.
(a) statul răspunzător trebuie să restituie reclamantului, în conformitate cu art. 44 alineatul (2) din Convenție, în termen de trei luni de la data luării deciziei finale, tractorul abandonat, în aceeași stare în care se afla la momentul confiscării; (b) că, în cazul în care această restituire nu se face, statul răspunzător trebuie să plătească societății reclamante despăgubiri corespunzătoare, în același termen de trei luni; (c) că, după trecerea a trei luni până la rectificarea conturilor, sumele menționate mai sus vor fi plătite la o rată de interes simplă în raport cu rata de credit limită a Băncii Centrale Europene, în plus față de 3%; că beneficiarul nu a îndeplinit cerințele societății reclamante privind o perioadă de despăgubire legitimă.
Geo: დოკუმენტი მომზადებულია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ანალიტიკური განყოფილების ადამიანის უფლებათა ცენტრის (
www.supremecourt.ge
) მიერ. თარგმანის ხელახალი გამოქვეყნების ნებართვა გაცემულია მხოლოდ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს HUDOC-ის მონაცემთა ბაზაში განთავსების მიზნით.
Eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department (
www.supremecourt.ge
). Permission to republish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights database HUDOC.
LTD BEQANASI v.
GEORGIA
შპს ბექანასი საქართველოს წინააღმდეგ
საჩივარი
28407/19
გადაწყვეტილება
სტრასბურგი
11 ივლისი 2024
განსახილველი საქმის საგანი
საქმე ეხება, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის 1-ლი ოქმის 1-ლი მუხლის მიხედვით, სახელმწიფოს მიერ მომჩივანი კომპანიის კუთვნილი ტრაქტორის კონფისკაციას, რომელიც კლასიფიცირებული იყო, როგორც დანაშაულის იარაღი.
ადმინისტრაციული სამართალწარმოება
2018 წლის 27 ივლისს, მცხეთის რიონული სასამართლოს მაგისტრატმა მოსამართლემ, გარემოსდაცვითი ზედამხედველობის დეპარტამენტის (“გარემოს დაცვის სამინისტრო”) შუამდგომლობის საფუძველზე, დაადგინა მომჩივანი კომპანიის პასუხისმგებლობა ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევაში, მოქმედი ნებართვის გარეშე ბუნებრივი რესურსების ექსპლუატაციისათვის (კერძოდ, მისთვის ნებადართული ტერიტორიის გარეთ ტრაქტორის გამოყენება) და დააკისრა ჯარიმის გადახდა 1000 ლარის (“Gel”) (დაახლოებით 350 ევრო (EUR)) ოდენობით და დამატებით 201 ლარი (დაახლოებით 70 ევრო) მომჩივანი კომპანიის მიერ გარემოსათვის მიყენებული ზიანის კომპენსირებისათვის.
2018 წლის 13 სექტემბერს, სახელმწიფოს აპელაციის საფუძველზე, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ საქმე განსახილველად დაუბრუნა მცხეთის სააპელაციო სასამართლოს. 2018 წლის 5 ოქტომბერს, მაგისტრატმა მოსამართლემ ბრძანა, კომპანიისათვის დაკისრებულ ჯარიმასა და კომპენსაციასთან ერთად, მომჩივნის კომპანიის ტრაქტორის (2011 წელს 54,560 აშშ დოლარად ნაყიდი (დაახლოებით 49,087 ევრო) კონფისკაცია. მაგისტრატმა მოსამართლემ დაადგინა, რომ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 57
1
-ე მუხლის თანახმად დანაშაულის იარაღად კლასიფიცირებული ინსტრუმენტი ექვემდებარებოდა კონფისკაციას (იხილეთ ქვემოთ, პარაგრაფი 8).
2018 წლის 29 ნოემბერს თბილისის სააპელაციო სასამართლომ ძალაში დატოვა პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 57
1
-ე მუხლი ითვალისწინებს დანაშაულის ჩადენის ყველა ინსტრუმენტის კონფისკაციას. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება არ საჩივრდება.
მომჩივანი კომპანია, კონვენციის 1-ლი ოქმის 1-ლი მუხლის მიხედვით, ჩიოდა, რომ მისი ტრაქტორის კონფისკაცია არაპროპორციული ღონისძიება იყო.
კონსტიტუციური სამართალწარმოება
2019 წლის 30 დეკემბერს მომჩივანმა კომპანიამ საკონსტიტუციო სასამართლოში შეიტანა კონსტიტუციური სარჩელი და დავობდა, რომ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 57
1
-ე მუხლი არ შეესაბამებოდა კონსტიტუციის მე-19 მუხლის 1-ელ და მე-2 პუნქტებს (საკუთრების უფლება). იგი ამტკიცებდა,
inter alia
, რომ კონფისკაციის იძულებითი ხასიათი, როგორც ამას ითვალისწინებს ასკ-ის 57
1
-ე მუხლი, იყო არაკონსტიტუციური, რამდენადაც იგი ხელს უშლიდა სასამართლოებს თითოეული საქმის ინდივიდუალური გარემოებების გათვალისწინებით საჯარო და კერძო ინტერესების დაბალანსებაში. გარდა ამისა, ადმინისტრაციული სანქციის ინდივიდუალიზაციის შეუძლებლობა ეწინააღმდეგებოდა საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებული პროპროციულობის პრინციპს, რაც გათვალისწინებულია კონსტიტუციით და კონვენციით.
2020 წლის 12 ნოემბერს საკონსტიტუციო სასამართლომ დააკმაყოფილა ზემოთ ხსენებული კონსტიტუციური სარჩელი, რომლითაც, ასკ-ის 57
1
-ე მუხლის შინაარსი არაკონსტიტუციურად ცნო. მან, სხვა საკითხებთან ერთად, დაადგინა, რომ კონფისკაციის იძულებითი ხასიათი პრობლემურია, ვინაიდან იგი არ იძლეოდა საქმის ინდივიდუალური გარემოებების განხილვის ან ინდივიდუალური და პროპორციული სანქციების გამოყენების შესაძლებლობას.
მნიშვნელოვანი სამართლებრივი ჩარჩო
საქართველოს ადმინისრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის (“ასკ”), შესაბამისი დებულებები, რომელიც იმ დროისათვის მოქმედი იყო, იკითხება შემდეგნაირად:
“
მუხლი 29. იმ საგნის კონფისკაცია, რომელიც ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩადენის იარაღი ან უშუალო ობიექტი იყო
იმ საგნის კონფისკაცია, რომელიც ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩადენის იარაღი ან უშუალო ობიექტი ... გულისხმობს მის სახელმწიფოს საკუთრებაში იძულებით, უსასყიდლოდ გადაცემას. კონფისკაციას ექვემდებარება მხოლოდ სამართალდამრღვევის საკუთრებაში არსებული საგანი, თუ საქართველოს საკანონმდებლო აქტით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.
...”
“
მუხლი 57
1
. წიაღით სარგებლობა სათანადო ლიცენზიის გარეშე
წიაღით სარგებლობა სათანადო ლიცენზიის გარეშე გამოიწვევს დაჯარიმებას 2 000 ლარიდან 2 500 ლარამდე, სამართალდარღვევის იარაღის კონფისკაციით ან უამისოდ და სამართალდარღვევის ობიექტის კონფისკაციით ...”
სასამართლოს შეფასება
კონვენციის 1-ლი ოქმის 1-ლი მუხლის სავარაუდო დარღვევა
სასამართლო არ იზიარებს მთავრობის არგუმენტს, რომ მომჩივან კომპანიას შემთხვევაზე პასუხისმგებელი ტრაქტორის მძღოლისაგან უნდა მოეთხოვა ზიანის ანაზღაურება. იგი ამასთან დაკავშირებით აღნიშნავს, რომ მომჩივანი კომპანიის საჩივრის არსი ეხებოდა სახეომწიფო ხელისუფლების მიერ საკუთრების კონფისკაციის იძულებით ბუნებას და არა ჯარიმის დაკისრებას და/ან მძღოლის ქმედების შედეგად გამოწვეული ზიანის ანაზღაურებას ( იხილეთ,
Andonoski v. the former Yugoslav Republic of Macedonia
, no.
16225/08
, §§ 23-24, 17 სექტემბერი 2015, და
B.K.M. Lojistik Tasimacilik Ticaret Limited Sirketi v. Slovenia
, no.
42079/12
, § 50, 17
იანვარი 2017, შემდგომი მითითებებით).
რაც შეეხება ამოუწურაობასთან დაკავშირებით მთავრობის საჩივრის მეორე ნაწილს, რომელიც შეეხებოდა მომჩივანი კომპანიის მიერ საკონსტიტუციო სასამართლოში სარჩელის შეტანას ადმინისტრაციული სამართალწარმოების პარალელურად და არა მისი დასრულების შემდეგ, სასამართლო მიუთითებს, რომ მან, საქართველოს წინააღმდეგ წინა საქმეებში, უკვე განიხილა ინდივიდუალური კონსტიტუციური სარჩელის ეფექტურობა კონვენციის 35-ე მუხლის მნიშვნელობისათვის და დასკვნის სახით თქვა, რომ საკონსტიტუციო სასამართლო არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს ეფექტურ საშუალებად, რომლისთვის მიმართვაც მომჩივნებს მოეთხოვებათ (იხილეთ,
A.D. and Others v.
Georgia
, nos.
57864/17
და 2 სხვა, §
50, 1
დეკემბერი 2022, შემდგომი მითითებებით). წინამდებარე საქმეში, რაიმეს სხვაგვარად დადგენის საფუძველი არ არსებობს.
სასამართლო ასევე მიუთითებს, რომ საჩივარი არ არის აშკარად დაუსაბუთებელი კონვენციის 35 § 3 (a) მუხლის მნიშვნელობით, იგი არც დაუშვებელია სხვა რაიმე საფუძვლით. ამდენად, იგი უნდა გამოცხადდეს დასაშვებად.
მნიშვნელოვანი ზოგადი პრინციპები შეჯამებულ იქნა საქმეში
B.K.M. Lojistik Tasimacilik Ticaret Limited Sirketi v.
Slovenia
(no.
42079/12, §§
35
‑
38, 17 იანვარი 2017; იხილეთ ასევე,
Markus v.
Latvia,
no.
17483/10
, §§
64
‑
67, 11
ივნისი 2020).
უდავოა, რომ მომჩივანი კომპანიის საკუთრების კონფისკაცია წარმოადგენდა კონვენციის 1-ლი ოქმის 1-ლი მუხლით გათვალისწინებულ უფლებებში ჩარევას. გარდა ამისა იგი ეფუძნებოდა ასკ-ის 57
1
მუხლს, ანუ გათვალისწინებული იყო კანონით. მომჩივანი კომპანია უპირისპირდება მთავრობის არგუმენტს იმასთან დაკავშირებით, რომ ტრაქტორის კონფისკაციას, წინამდებარე საქმის გარემოებებში, ჰქონდა გარემოს დაცვის ლეგიტიმური მიზანი. სასამართლო ვერ ხედავს ზემოხსენებული საკითხის განხილვის აუცილებლობას, რამდენადაც სადავო კონფისკაცია სხვა მიზეზებით არღვევდა კონვენციის 1-ელი ოქმის 1-ელ მუხლს.
სასამართლო მიუთითებს საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც დაადგინა, რომ ასკ-ის 57
1
-ე მუხლის ნორმატიული წაკითხვა იყო არაკონსტიტუციური, რამდენადაც იგი არ იძლეოდა სხვადასხვა ინტერესებს შორის დაბალანსების საშუალაბას ან ჩარევის პროპორციულობის შეფასების შესაძლებლობას (იხილეთ ზემოთ, პარაგრაფი 7). სასამართლომ დაადგინა, რომ სანქციის სახით კონფისკაციის ღონისძიების სავალდებულო ბუნება თავისთავად არ შეუძლია უზრუნველყოს აუცილებელი სამართლიანი ბალანსი საერთო ინტერესების მოთხოვნებსა და ინდივიდუალური საკუთრების უფლების დაცვას შორის. სასამართლომ ანალოგიურად დაადგინა, განსხვავებულ მაგრამ
შესადარებელ
კონტექსტში, რომ სანქციის სახით კონფისკაციის ღონისძიების სავალდებულო ბუნებას თავისთავად არ შეუძლია უზრუნველყოს სამართლიანი ბალანსი საერთო ინტერესების მოთხოვნებსა და პირის საკუთრების უფლების დაცვას შორის და მომჩივნებს ართმევს საქმეზე დავის შესაძლებლობას ან ნებისმიერი წარმატების პერსპექტივას (იხილეთ,
Andonoski
, ციტირებული ზემოთ, §§ 37-38, და B
.K.M. Lojistik Tasimacilik Ticaret Limited Sirketi
, ციტირებული ზემოთ, §§ 44-49;
ასევე იხილეთ,
G.I.E.M.
S.r.l. and Others v. Italy
[GC], nos.
1828/06
და 2 სხვა, § 303, 28
ივნისი 2018;
Gyrlyan v. Russia
, no.
35943/15
, §§ 31-33, 9 ოქტომბერი 2018;
და
Krayeva v. Ukraine
, no.
72858/13
, §§ 30-33, 13 იანვარი 2022). სასამართლო წინამდებარე საქმეში ვერ ხედავს ვერანაირ მიზეზს სხვაგვარად დადგენისათვის.
ასკ-ის 57
1
მუხლის მიხედვით, რომელიც მოქმედებდა შესაბამის დროს, დანაშაულის ინსტრუმენტის კონფისკაცია სავალდებულო იყო. ამ კუთხით რაიმე დისკრეციის არარსებობა ეროვნულ სასამართლოებს ცალკეული სიტუაციების შეფასების შესაძლებლობის საშუალებას არ უტოვებდა, რაც ნებისმიერ ამგვარ შეფასებას უშედეგოდ აქცევს. სასამართლო იმეორებს, რომ იმისათვის რომ პროპორციულობა დაცული იყოს, ჩარევა უნდა შეესაბამებოდეს დარღვევის სიმძიმეს და სანქცია, რომლის მიზანია დასჯა, დანაშაულის სიმძიმეს - წინამდებარე საქმეში, ნებართვის პირობების შეუსრულებლობა. ის ზიანი, რაც მომჩივანმა კომპანიამ გამოიწვია გარემოში იყო უმნიშვნელო (70 ევრო, იხილეთ ზემოთ, პარაგრაფი 1), მაშინ, როცა ტრაქტორის კონფისკაციით გამოწვეული ზიანი, რაც დაჯდა 49,087 ევრო, უდავოდ არსებითი იყო მომჩივანი კომპანიისათვის. გარდა ამისა, კონფისკაციის ღონისძიება გამოიყენებოდა მატერიალურ კომპენსაციასთან ერთად სახელმწიფოს მიერ გამოწვეული ზიანისათვის (იხილეთ, იქვე). ამ გარემოებების გათვალისწინებითა და იმის ხაზგასმით, რომ პროპორციულობის შეფასება გამორიცხული იყო ეროვნული გადაწყვეტილებებიდან, სასამართლო ადგენს, რომ „სამართლიანი ბალანსის“ დაცვის მოთხოვნა არ შესრულებულა, 1-ელი ოქმის 1-ელი მუხლის თანახმად.
შესაბამისად, ადგილი აქვს კონვენციის 1-ლი ოქმის 1-ლი მუხლის დარღვევას.
კონვენციის 41-ე მუხლის გამოყენება
მომჩივანმა კომპანიამ მოითხოვა 49,087 ევრო მატერიალურ ზიანთან დაკავშირებით, როგორც ტრაქტორის ღირებულება და 64,232 ევრო მიუღებელი შემოსავლისათვის.
მთავრობა ამტკიცებდა, რომ მომჩივან კომპანიას სარჩელი არ შეუტანია ტრაქტორის მძღოლის წინააღმდეგ. რაც შეეხება დაკარგულ მოგებას, მათი აზრით, მოთხოვნილი თანხა დაუსაბუთებელი იყო.
სასამართლო იმეორებს, რომ მატერიალურ ზიანთან დაკავშირებით არსებობს პრინციპი, რომ მომჩივანი შეძლებისდაგვარად უნდა მოთავსდეს ისეთ პოზიციაზე, რომელზეც იგი იქნებოდა, დარღვევას რომ არ ჰქონოდა ადგილი - სხვა სიტყვებით, რომ ვთქვათ
restitutio in integrum
. ეს შეიძლება მოიცავდეს კომპენსაციას, როგორც რეალურად განცდილი ზარალის (
damnum emergens
) და ზარალის, ან შემცირებული მოგების, რომელიც მოსალოდნელია მომავალში (
lucrum cessans
). მომჩივანზეა იმის მტკიცება, რომ მატერიალური ზიანი გამოიწვია დარღვევამ ან სავარაუდო დარღვევებმა (იხილეთ,
G.I.E.M. S.r.l. and Others v. Italy
(სამართლიანი დაკმაყოფილება) [GC], nos.
1828/06
და 2 სხვა, §§ 37-39, 12 ივლისი 2023).
რაც შეეხება მატერიალური ზიანის შეფასებას, სასამართლო მიიჩნევს, რომ მომჩივანი კომპანიის მითითება 2011 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულებაში არსებულ ფასზე (იხილეთ ზემოთ, პარაგრაფი 3) არ უნდა იქნას გათვალისწინებული, ვინაიდან ზიანი იმ დროის მიხედვით უნდა განისაზღვროს, როდესაც კონფისკაცია მოხდა, ანუ 2018 წელი.
სასამართლო დამატებით მიიჩნევს, რომ, ტრაქტორის იმავე მდგომარეობაში აღდგენა, როგორშიც იყო კონფისკაციის დროს, მომჩივან კომპანიას იმავე მდგომარეობაში ჩააყენებს, როგორშიც იქნებოდა, დარღვევა რომ არ ყოფილიყო. რაც შეეხება მომჩივანი კომპანიის მოთხოვნას მიუღებელი შემოსავლის თაობაზე, სასამართლო, მის ხელთ არსებული დოკუმენტების გათვალისწინებით, უარს აცხადებს მასზე, როგორც დაუსაბუთებელზე.
ამ მიზეზებით, სასამართლო, ერთხმად,
აცხადებს
საჩივარს დასაშვებად;
ადგენს,
რომ ადგილი ჰქონდა კონვენციის 1-ელი ოქმის 1-ელი მუხლის დარღვევას;
ადგენს,
(ა) რომ მოპასუხე სახელმწიფომ მომჩივანს უნდა დაუბრუნოს, კონვენციის 44-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, გადაწყვეტილების საბოლოო მიღების დღიდან სამი თვის განმავლობაში, ჩამორთმეული ტრაქტორი, იმავე მდგომარეობაში, როგორშიც იგი იყო კონფისკაციის დროს;
(ბ) რომ, ასეთი რესტიტუციის წარუმატებლობის შემთხვევაში, მოპასუხე სახელმწიფომ მომჩივან კოპანიას უნდა გადაუხადოს შესაბამისი კომპენსაცია, იმავე სამი თვის ვადაში;
(გ) რომ სამი თვის გასვლიდან ანგარიშსწორებამდე ზემოაღნიშნულ თანხებზე გადასახდელი იქნება მარტივი საპროცენტო განაკვეთი ევროპის ცენტრალური ბანკის ზღვრული საკრედიტო განაკვეთის ტოლი დეფოლტის პერიოდში, დამატებით 3 პროცენტული სარგებელი;
არ აკმაყოფილებს
მომჩივანი კომპანიის დანარჩენ მოთხოვნებს სამართლიანი დაკმაყოფილების შესახებ.