PETROPOULAKOU AND OTHERS v. GREECE - [Greek Translation] by the Translation Service of the Hellenic Ministry of Foreign Affairs

Lista reclamanților este prezentată în anexă. Aceștia au fost reprezentați în fața Curții de profesorul Ch. Chrysanthakis, avocat din Atena.

Guvernul Grec („Guvernul”) a fost reprezentat de delegatul reprezentantului său, dna A. Dimitrakopoulou, consilier juridic adjunct al Consiliului Juridic al Statului.

Fapte anterioare depunerii cererii

Faptele cauzei, astfel cum au fost prezentate de părți, pot fi rezumate după cum urmează:

La 14.3.2001, S.P. a depus o cerere la Curtea Administrativă de Apel din Pireu pentru anularea autorizațiilor de construire nr. 414/13.7.2000, 758/24.11.2000 și 754/22.11.2000, precum și a altor decizii emise de Departamentul de Urbanism al Cycladelor, care i-au permis lui NT.I. să construiască case pe terenuri adiacente terenului care îi aparținea lui S.P. Casele în cauză au fost ulterior cumpărate de reclamanți. Cererea de anulare a fost respinsă de instanță, iar S.P. a formulat apel în fața Consiliului de Stat (Curtea Administrativă Supremă).

Consiliul de Stat, prin decizia nr. 4220/2005, a admis apelul și a anulat toate autorizațiile de construire contestate. În special, a apreciat că, în conformitate cu deciziile sale anterioare nr. 3955/1995 și 3956/1995, ar fi trebuit stabilite limite pentru dezvoltarea de noi așezări, în vederea asigurării protejării ecosistemelor. În consecință, decizia Prefectului din 4.12.1985 de stabilire a limitelor așezărilor Agios Ioannis și Agios Sostis din Tinos nu era legală, deoarece includea în limitele sale cel puțin o parte din biotopul existent în zonă. Pe baza considerațiilor de mai sus, Consiliul de Stat, prin deciziile sale din 1995, a anulat autorizațiile de construire care fuseseră emise pentru proprietăți situate în zona în cauză. Întrucât autorizațiile de construire contestate, adică 414/13.7.2000, 758/24.11.2000 și 754/22.11.2000, au fost emise de Departamentul de Urbanism al Cycladelor în aplicarea aceleiași decizii a Prefectului Cycladelor din 4.12.1985, erau ilegale, fiind emise în temeiul unei decizii ilegale. Pe baza acestor considerații, Consiliul de Stat a hotărât că autorizațiile contestate trebuie anulate.

Reclamanții, printre alții, acționând ca proprietari ai proprietăților pentru care fuseseră emise autorizațiile de construire anulate, au atacat decizia respectivă, solicitând introducerea unei terțe-opoziții împotriva lui S.P. pentru revocarea deciziei 4220/2005. Cererea lor a fost respinsă prin decizia nr. 4412/2010 a Consiliului de Stat.

La 29.5.2006, reclamanții, printre alții, au depus o cerere la Direcția de Urbanism și Mediu a Prefecturii Cycladelor (denumită în continuare „Direcția de urbanism a Cycladelor”) solicitând anularea (a) deciziei 362/3683/8.8.1989 a Direcției de urbanism care a aprobat divizarea terenului ce aparținea lui S.P. și era adiacent terenurilor pe care fuseseră construite locuințele reclamanților, (b) autorizațiilor de construire 610/13.9.1988 și 527/8.11.1993 emise de aceeași autoritate, care i-au permis lui S.P. să construiască case pe terenurile care îi aparțineau și erau adiacente terenurilor reclamanților, și (c) deciziei 463/8.7.1987 prin care s-a aprobat divizarea terenurilor vizate de cele două autorizații de construire menționate mai sus.

La 8.11.2006, după trecerea a trei luni fără a primi răspuns, reclamanții au presupus că cererea lor fusese respinsă. În consecință, au depus o cerere de anulare în fața Curții Administrative de Apel din Pireu. Ulterior, au completat cererile de anulare solicitând anularea respingerii exprese a cererii lor, astfel cum reieșea din documentul 3942/2006/2.9.2008 al directorului Direcției de urbanism a Cycladelor.

Curtea Administrativă din Pireu, prin decizia 2090/2009, a apreciat că deciziile contestate, a căror revocare fusese solicitată de la Direcția de urbanism, erau ilegale, deoarece se bazau pe decizia Prefectului din 4.12.1985, care fusese declarată ilegală prin deciziile 3955/1995 și 3956/1996. Instanța a luat în considerare, de asemenea, că alte autorizații de construire din zonă fuseseră anulate prin decizia 4220/2005 a Consiliului de Stat. Pe baza considerațiilor de mai sus, a hotărât că Direcția de urbanism a Cycladelor avea obligația să examineze cererile reclamanților de anulare a autorizațiilor contestate. În consecință, a admis cererea de anulare și a trimis cauza spre soluționare autorității urbanistice, pentru a examina legalitatea deciziilor contestate și a le revoca ca ilegale, după ce ia în considerare orice motive de interes public superior care ar putea susține sau exclude revocarea acestora, cerința de protejare a drepturilor dobândite cu bună-credință de către terți prin punerea în aplicare a deciziilor, precum și timpul scurs de la emiterea acestora.

Fapte ulterioare depunerii cererii

În observațiile sale din 13.9.2017, Guvernul a informat Curtea că la 6.6.2013, S.P., printre alții, a solicitat introducerea unei terțe-opoziții pentru anularea deciziei 2090/2009 a Curții Administrative din Pireu. Prin decizia 3081/2014, Secția de Anulare a instanței a admis cererea de terță-opoziție, a anulat decizia 2090/2009, a examinat cererea reclamanților de anulare și a respins-o. Instanța a examinat dacă cererea reclamanților către Direcția de urbanism a Cycladelor pentru anularea autorizațiilor de construire fusese depusă într-un termen rezonabil. A reținut că, pentru a aprecia dacă a trecut un termen rezonabil, punctul de plecare trebuia să fie data deciziilor 3955/1995 și 3956/1995 ale Consiliului de Stat, prin care decizia Prefectului care constituise temeiul juridic al emiterii autorizațiilor de construire respective a fost declarată ilegală pentru prima dată, și nu data deciziei 4220/2005 a Consiliului de Stat, care anulase alte autorizații de construire. Alternativ, un nou punct de plecare pentru calcularea termenului rezonabil ar fi început de fiecare dată când era emisă o decizie definitivă relevantă, ceea ce ar fi încălcat în mod clar principiul securității juridice. Având în vedere cele de mai sus, instanța a hotărât că cererea reclamanților, depusă la unsprezece ani după deciziile sus-menționate ale Consiliului de Stat, nu fusese depusă într-un termen rezonabil. Pe baza acestor considerații, condițiile pentru examinarea legalității deciziilor contestate de către Direcția de urbanism nu erau îndeplinite și, în consecință, cererea de anulare a fost respinsă.

Conform deciziei 3081/2014, reclamanții nu s-au prezentat la audiere și nu au depus observații, deși le fusese notificată comunicarea terțe-opoziții și data audierii. Nu a fost formulată nicio cale de atac împotriva deciziei Curții Administrative din Pireu.

Dreptul și practica internă relevantă sunt descrise în cauza Vasileiadou c. Greciei (nr. 32884/09, §§25-26, 6.4.2017).

Reclamanții se plâng în temeiul art. 6 din Convenție de neexecutarea deciziei 2090/2009 a Curții Administrative din Pireu.

Guvernul a susținut, în primul rând, că cererea trebuie declarată inadmisibilă în ceea ce privește două dintre reclamante, anume dna Anthi Kakogiannī și dl Vasileios Vasileiou, deoarece nu fuseseră incluși în formularul de cerere trimis Curții la 30.12.2011, dar numele lor au fost incluse într-o scrisoare trimisă de reprezentantul lor la 5.3.2012, împreună cu împuternicirile lor. Guvernul a susținut, de asemenea, că cererea trebuie declarată inadmisibilă în întregime, deoarece niciunul dintre reclamanți nu are calitatea de victimă, având în vedere că decizia 2090/2009 a Curții Administrative din Pireu, de a cărei neexecutare se plângeau reclamanții, fusese anulată prin decizia 3081/2014.

Reclamanții nu au contestat afirmațiile Guvernului, dar au susținut că erau victime ale unei încălcări a Convenției.

În prezenta cauză, reclamanții au omis să informeze Curtea că decizia 2090/2009 fusese anulată. De asemenea, nu au comentat afirmațiile Guvernului, dar au continuat să solicite reparație în fața Curții pentru pretinsa neexecutare a deciziei în cauză.

Curtea a concluzionat în cauze similare că o cerere a fost depusă cu abuzul dreptului la cerere individuală. În acest context, reiterează că o cerere poate fi respinsă ca abuz al dreptului la cerere individuală în sensul art. 35 §3 lit. (a) din Convenție dacă, printre alte motive, s-a bazat în mod intenționat pe informații false (a se vedea Kerechashvili c. Georgiei (dec.), nr. 5668/02, 2.5.2006, Bagheri și Maliki c. Țărilor de Jos (dec.), nr. 30164/06, 15.5.2007, Poznanski și alții c. Germaniei (dec.), nr. 25101/05, 3.7.2007, și Simitzi-Papachristou și alții c. Greciei (dec.), nr. 50634/11, §36, 5.11.2013) sau dacă informații și documente importante au fost omise intenționat, fie că au fost cunoscute de la început (a se vedea Kerechashvili, citată anterior), fie că au survenit noi evoluții importante în cursul procedurii (a se vedea Predescu c. României, nr. 21447/03, §§25-27, 2.12.2008, și Tatalovic și Dekic c. Serbiei (dec.), nr. 15433/07, 29.5.2012). Informațiile incomplete și, prin urmare, înșelătoare, pot echivala cu un abuz al dreptului la cerere, în special dacă informațiile în cauză privesc esența cauzei și se oferă o explicație insuficientă pentru omisiunea de a comunica aceste informații (a se vedea Huttner c. Germaniei (dec.), nr. 23130/9.6.2006, Poznanski și alții, citată anterior, Predescu, citată anterior, §§25-26, și Komatinovic c. Serbiei (dec.), nr. 75381/10, 29.1.2013).

În ceea ce privește circumstanțele prezentei cauze, Curtea observă că nu este clar din materialele dosarului dacă reclamanților le-a fost notificată decizia 3081/2014 care anula decizia 2090/2009. În consecință, nu se poate stabili cu suficientă certitudine că reclamanții au indus în eroare în mod intenționat Curtea pentru a se concluziona că cererea a fost depusă cu abuzul dreptului la cerere individuală în sensul art. 35 §3 lit. (a) din Convenție (a se vedea Gross c. Elveției [MC], nr. 67810/10, §28, CEDO 2014).

Curtea observă că nu este necesar să răspundă la obiecția Guvernului privind locus standi al dnei Anthi Kakogianni și al dlui Vasileios Vasileiou, deoarece, în orice caz, cererea în ansamblul ei este inadmisibilă pentru motivele care urmează.

Reclamanții se plâng de neexecutarea deciziei 2090/2009 a Curții Administrative din Pireu. Cu toate acestea, decizia respectivă a fost anulată după terța-opoziție introdusă de S.P. În consecință, nu exista nicio obligație a Administrației de a executa această decizie.

Curtea observă că nu există o decizie executorie și definitivă în favoarea reclamanților și, prin urmare, aceștia nu se pot plânge de neexecutarea îndelungată a deciziei și nu pot pretinde că sunt victime ale presupusei încălcări a drepturilor lor în temeiul Convenției (a se vedea Khvorostyanoy și alții c. Ucrainei [Comitet], nr. 54552/09 și alte cauze, §§27-29, 25.7.2013, și Koval și alții c. Ucrainei (dec.) [Comitet], nr. 16838/16 și alte cauze, §18-20, 5.10.2017).

Prin urmare, prezenta cerere este incompatibilă ratione personae cu dispozițiile Convenției în sensul art. 35 §3 lit. (a) și trebuie respinsă în conformitate cu art. 35 §4.

Georgia PETROPOULAKOU este cetățean grec, născută în 1962 și locuiește în Atena

Mary CLEARY PATRIS este cetățean grec, născută în 1950 și locuiește în Dublin

Maria GEORGOPOULOU este cetățean grec, născută în 1937 și locuiește în Atena

Christina KARAVATA este cetățean grec, născută în 1975 și locuiește în Atena

Dimitrios POLITIS este cetățean grec, născut în 1960 și locuiește în Atena

Georgios SPYRATOS este cetățean grec, născut în 1979 și locuiește în Atena

Ioanna SPYRATOU este cetățean grec, născută în 1984 și locuiește în Atena

Anthi KAKOGIANNI este cetățean grec, născută în 1960 și locuiește în Atena

Vasileios VASILEIOU este cetățean grec, născut în 1957 și locuiește în Patras.

Κατάλογος των προσφευγόντων παρατίθεται στο παράρτημα. Εκπροσωπήθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου από τον Καθηγητή Χ. Χρυσανθάκη, δικηγόρο Αθηνών.

Η Ελληνική Κυβέρνηση (“Κυβέρνηση”) εκπροσωπήθηκε από την απεσταλμένη του αντιπροσώπου της, κα. Α. Δημητρακοπούλου, πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Πραγματικά περιστατικά πριν από την κατάθεση της προσφυγής

Τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, όπως υπεβλήθησαν από τους διάδικους, συνοψίζονται ως εξής:

Στις 14.3.2001 ο Σ.Π. υπέβαλε αίτηση στο Διοικητικό Εφετείο Πειραιώς για την ακύρωση των αδειών οικοδομής με αριθμό 414/13.7.2000, 758/24.11.2000 και 754/ 22.11.2000, και άλλων αποφάσεων που εξέδωσε η Πολεοδομία Κυκλάδων, οι οποίες επέτρεψαν στον ΝΤ.Ι. να κτίσει σπίτια σε οικόπεδα παρακείμενα στο οικόπεδο που ανήκε στον Σ.Π. Τα εν λόγω σπίτια αγοράστηκαν αργότερα από τους προσφεύγοντες. Η αίτηση ακύρωσης απορρίφθηκε από το δικαστήριο και ο Σ.Π. άσκησε έφεση στο Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο.

Το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, με την απόφαση 4220/2005, δέχθηκε την έφεση και ακύρωση όλες τις προσβαλλόμενες άδειες οικοδομής. Συγκεκριμένα, έκρινε ότι σύμφωνα με τις προηγούμενες αποφάσεις του με αριθμό 3955/1995 και 3956/1995, θα έπρεπε να έχουν τεθεί όρια για την ανάπτυξη νέων οικισμών προκειμένου να διασφαλιστεί η προστασία των οικοσυστημάτων. Συνεπώς, η απόφαση του Νομάρχη από 4.12.1985 για τον προσδιορισμό των ορίων των οικισμών Άγιος Ιωάννης και Άγιος Σώστης στην Τήνο δεν ήταν σύννομη, καθώς περιλάμβανε στα όριά της τουλάχιστον μέρος του βιοτόπου που υπήρχε στην περιοχή. Βάσει των ανωτέρω θεωρήσεων, το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, με τις ανωτέρω αποφάσεις του 1995, είχε ακυρώσει άδειες οικοδομής που είχαν εκδοθεί για ακίνητα εντός της κρίσιμης περιοχής. Καθώς οι προσβαλλόμενες άδειες οικοδομής, δηλ. 414/13.7.2000, 758/ 24.11.2000 και 754/22.11.2000, είχαν εκδοθεί από την Πολεοδομία Κυκλάδων σε εφαρμογή της ίδιας απόφασης του Νομάρχη Κυκλάδων από 4.12.1985, ήταν παράνομες καθώς είχαν εκδοθεί βάσει παράνομης απόφασης. Βάσει αυτών των θεωρήσεων, το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο έκρινε ότι οι προσβαλλόμενες άδειες πρέπει να ακυρωθούν.

Οι προσφεύγοντες, μεταξύ άλλων, ενεργώντας ως ιδιοκτήτες των ακινήτων για τα οποία είχαν εκδοθεί οι ακυρωμένες άδειες οικοδομής, προσέβαλαν την ανωτέρω απόφαση, ζητώντας την άσκηση τριτανακοπής κατά του Σ.Π. για την ανάκληση της απόφασης 4220/2005. Η αίτησή τους απορρίφθηκε με την απόφαση 4412/2010 του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου.

Στις 29.5.2006 οι προσφεύγοντες, μεταξύ άλλων, υπέβαλαν αίτηση στη Διεύθυνση Πολεοδομίας και Περιβάλλοντος της Νομαρχίας Κυκλάδων (εφεξής “διεύθυνση πολεοδομίας Κυκλάδων”) ζητώντας την ακύρωση (α) της απόφασης 362/ 3683/8.8.1989 της πολεοδομίας που ενέκρινε τη διαίρεση οικοπέδου που ανήκε στον Σ.Π. και ήταν παρακείμενο στα οικόπεδα επί των οποίων κτίστηκαν οι κατοικίες των προσφευγόντων, (β) των αδειών οικοδομής 610/13.9.1988 και 527/8.11.1993 που εκδόθηκαν από την ίδια αρχή, επιτρέποντας στον Σ.Π. να κτίσει σπίτια σε οικόπεδα που του ανήκαν και ήταν παρακείμενα στα οικόπεδα που ανήκαν στους προσφεύγοντες, και (γ) της απόφασης 463/8.7.1987 που ενέκρινε τη διαίρεση των οικοπέδων που αφορούσαν οι δύο ανωτέρω άδειες οικοδομής.

Στις 8.11.2006, μετά από παρέλευση τριών μηνών χωρίς να λάβουν απάντηση, οι προσφεύγοντες υπέθεσαν ότι το αίτημά τους είχε απορριφθεί. Συνεπώς, υπέβαλαν αίτηση ακύρωσης ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου Πειραιώς. Αργότερα συμπλήρωσαν τις αιτήσεις ακύρωσης ζητώντας την ακύρωση της ρητής απόρριψης του αιτήματός τους, όπως εκδηλώθηκε στο έγγραφο 3942/2006/2.9.2008 του προϊσταμένου της διεύθυνσης πολεοδομίας Κυκλάδων.

Το Διοικητικό Δικαστήριο Πειραιώς, με τη απόφαση 2090/2009, έκρινε ότι οι προσβαλλόμενες αποφάσεις, η ανάκληση των οποίων είχε ζητηθεί από τη διεύθυνση πολεοδομίας, ήταν παράνομες καθώς βασίζονταν στην απόφαση του Νομάρχη από 4.12.1985, η οποία είχε κριθεί παράνομη με τις αποφάσεις 3955/1995 και 3956/1996. Το δικαστήριο έλαβε επίσης υπ’ όψιν ότι άλλες άδειες οικοδομής στην περιοχή είχαν ακυρωθεί με τη απόφαση 4220/2005 του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου. Βάσει των ανωτέρω θεωρήσεων, έκρινε ότι η διεύθυνση πολεοδομίας Κυκλάδων είχε υποχρέωση να εξετάσει τα αιτήματα των προσφευγόντων για ακύρωση των προσβαλλόμενων αδειών. Συνεπώς, δέχθηκε την αίτηση ακύρωσης και ανέπεμψε την υπόθεση στην πολεοδομική αρχή προκειμένου να εξετάσει τη νομιμότητα των προσβαλλόμενων αποφάσεων και να τις ανακαλέσει ως παράνομες, αφού λάβει υπ’ όψιν τυχόν λόγους υπερισχύοντος δημόσιου συμφέροντος που μπορεί να υποστηρίζουν ή να αποκλείουν την ανάκλησή τους, την απαίτηση της προστασίας των δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν καλόπιστα από τρίτους με την εφαρμογή των αποφάσεων και το χρόνο που είχε παρέλθει από την έκδοσή τους.

Πραγματικά περιστατικά μετά την κατάθεση της προσφυγής

Στις παρατηρήσεις της από 13.9.2017, η Κυβέρνηση ενημέρωσε το Δικαστήριο ότι στις 6.6.2013, ο Σ.Π., μεταξύ άλλων, αιτήθηκε την άσκηση τριτανακοπής για την ακύρωση της απόφασης 2090/2009 του Διοικητικού Δικαστηρίου Πειραιώς. Με την απόφαση 3081/2014 το Τμήμα Ακυρώσεων του δικαστηρίου δέχθηκε την αίτηση τριτανακοπής, ακύρωσε την απόφαση 2090/2009, εξέτασε την αίτηση των προσφευγόντων για ακύρωση και την απέρριψε. Το δικαστήριο εξέτασε κατά πόσον το αίτημα των προσφευγόντων προς τη διεύθυνση πολεοδομίας Κυκλάδων για την ακύρωση των αδειών οικοδομής είχε υποβληθεί εντός εύλογου χρόνου. Έκρινε ότι, προκειμένου να αξιολογήσει κατά πόσον είχε παρέλθει εύλογος χρόνος, η αφετηρία έπρεπε να είναι η ημερομηνία των αποφάσεων 3955/1995 και 3956/1995 του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου, με τις οποίες η απόφαση του Νομάρχη που αποτέλεσε τη νομική βάση έκδοσης των εν λόγω αδειών οικοδομής κηρύχθηκε παράνομη για πρώτη φορά, και όχι η ημερομηνία της απόφασης 4220/2005 του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου που είχε ακυρώσει άλλες άδειες οικοδομής. Εναλλακτικά, νέα αφετηρία για τον υπολογισμό του εύλογου χρόνου θα ξεκινούσε κάθε φορά που εκδιδόταν αμετάκλητη σχετική απόφαση, γεγονός που θα παραβίαζε σαφώς την αρχή της ασφάλειας του δικαίου. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα ανωτέρω, το δικαστήριο έκρινε ότι το αίτημα των προσφευγόντων, το οποίο υπεβλήθη ένδεκα έτη μετά τις ανωτέρω αποφάσεις του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου, δεν είχε υποβληθεί εντός εύλογου χρόνου. Βάσει αυτών των θεωρήσεων, δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις εξέτασης της νομιμότητας των προσβαλλόμενων αποφάσεων από τη διεύθυνση πολεοδομίας και, συνεπώς, η αίτηση ακύρωσης απορρίφθηκε.

Σύμφωνα με την απόφαση 3081/2014, οι προσφεύγοντες δεν παρέστησαν στην ακροαματική διαδικασία και δεν υπέβαλαν παρατηρήσεις, αν και τους είχε επιδοθεί γνωστοποίηση τριτανακοπής και η ημερομηνία εκδίκασης. Δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο κατά της απόφασης του Διοικητικού Δικαστηρίου Πειραιώς.

Το συναφές εθνικό δίκαιο και πρακτική περιγράφονται στην υπόθεση

Οι προσφεύγοντες παραπονούνται βάσει του άρθρου 6 της Σύμβασης για μη εκτέλεση της απόφασης 2090/2009 του Διοικητικού Δικαστηρίου Πειραιώς.

Η Κυβέρνηση ισχυρίστηκε πρώτον ότι η προσφυγή πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη όσον αφορά δύο εκ των προσφευγόντων, δηλ. την κα. Ανθή Κακογιάννη και τον κ. Βασίλειο Βασιλείου, καθώς δεν είχαν συμπεριληφθεί στο έντυπο της αίτησης που εστάλη στο Δικαστήριο στις 30.12.2011, αλλά τα ονόματά τους συμπεριλήφθηκαν σε επιστολή που εστάλη από τον εκπρόσωπό τους στις 5.3.2012, μαζί με τα πληρεξούσιά τους. Η Κυβέρνηση ισχυρίστηκε επίσης ότι η προσφυγή πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη εξ ολοκλήρου, καθώς κανείς εκ των προσφευγόντων δεν είχε την ιδιότητα του θύματος, εν όψει του ότι η απόφαση 2090/2009 του Διοικητικού Δικαστηρίου Πειραιώς, για μη εκτέλεση της οποίας παραπονούνταν οι προσφεύγοντες, είχε ακυρωθεί με την απόφαση 3081/2014.

Οι προσφεύγοντες δεν προσέβαλαν τους ισχυρισμούς της Κυβέρνησης αλλά υποστήριξαν ότι ήταν θύματα παραβίασης της Σύμβασης.

Στην προκείμενη υπόθεση, οι προσφεύγοντες παρέλειψαν να ενημερώσουν το Δικαστήριο ότι είχε ακυρωθεί η απόφαση 2090/2009. Επίσης, δεν σχολίασαν τους ισχυρισμούς της Κυβέρνησης, αλλά εξακολούθησαν να ζητούν επανόρθωση ενώπιον του Δικαστηρίου για τη φερόμενη μη εκτέλεση της εν λόγω απόφασης.

Το Δικαστήριο έχει συμπεράνει σε παρόμοιες υποθέσεις ότι η προσφυγή κατατέθηκε σε κατάχρηση του δικαιώματος ατομικής προσφυγής. Στο πλαίσιο αυτό, επαναλαμβάνει ότι μια προσφυγή μπορεί να απορριφθεί ως κατάχρηση του δικαιώματος ατομικής προσφυγής υπό την έννοια του άρθρου 35§3(α) της Σύμβασης εάν, μεταξύ άλλων λόγων, βασίστηκε σκόπιμα σε ψευδείς πληροφορίες (βλ.

Όσον αφορά τις περιστάσεις της προκείμενης υπόθεσης, το Δικαστήριο σημειώνει ότι δεν είναι σαφές από το υλικό της δικογραφίας κατά πόσον επιδόθηκε στους προσφεύγοντες η απόφαση 3081/2014 που ακύρωσε την απόφαση 2090/2009. Συνεπώς, δεν μπορεί να διαπιστωθεί με επαρκή βεβαιότητα ότι οι προσφεύγοντες παραπλάνησαν σκόπιμα το Δικαστήριο προκειμένου να συμπεράνει ότι η προσφυγή κατατέθηκε σε κατάχρηση του δικαιώματος ατομικής προσφυγής υπό την έννοια του άρθρου 35§3(α) της Σύμβασης (βλ.

Το Δικαστήριο σημειώνει ότι δεν είναι απαραίτητο να απαντήσει στην ένσταση της Κυβέρνησης περί του

Οι προσφεύγοντες παραπονούνται για τη μη εκτέλεση της απόφασης 2090/2009 του Διοικητικού Δικαστηρίου Πειραιώς. Ωστόσο, η απόφαση αυτή ακυρώθηκε μετά την τριτανακοπή που άσκησε ο Σ.Π. Κατά συνέπεια, δεν υπήρχε υποχρέωση της Διοίκησης να εκτελέσει την απόφαση αυτή.

Το Δικαστήριο σημειώνει ότι δεν υπάρχει εκτελεστή και οριστική απόφαση υπέρ των προσφευγόντων και, συνεπώς, δεν μπορούν να παραπονεθούν για τη μακροχρόνια μη εκτέλεση της απόφασης και δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι είναι θύματα της φερόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων τους βάσει της Σύμβασης (βλ.

Επομένως, η παρούσα προσφυγή είναι ασύμβατη