- Instanța
- Curtea Europeană a Drepturilor Omului
- Data
- 13 decembrie 2022
- Stat pârât
- TUR
- Concluzia
- Inadmisibil
Kiliç și alții împotriva Turciei
Traducere în română Auto
AVRUPA İNSUSTAN HAKLÜM KABUL MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM EDİLEBİLİRİK HAKKINDA KARAR Bașvuru no. 63400/16 Feyziye KILIÇ și alții / Tribunalul European pentru Drepturile Omului (BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRİK HAKKINDA KARAR) format cu participarea Președintelui Turciei Egidijus Kūris , a Judecătorului Pauliine Koskelo, a Judecătorului Frédéric Krenc și a Directorului Adjunct al Departamentului de Afaceri Juridice Dorothee von Arnim (BÖLÜM İKİNCİ), 13 decembrie 2022 Comitetul pentru ucideri din Batman, Batman Barosuna Avılısı F. Baytürlü veștile de crimă reprezentate pe această tablă cu cereri și informații legate de crimele din următoare, pe următoarea tablă cu cereri și informații legate de crimele din următoarele zone 14 cetățeni turci (BÖLÜVÜRÜLÜS), pe 26 septembrie 2016 nu au fost găsite, pe următoarea tablă cu cereri și cereri de crimă, pe următoarea de către președintele Republi Republi Republiului Turciei Turciei Hakk, Taraș Hakk Hakkın Hakkın Hakk, pe care nu a fost găsită suspectă de a fi vinovat de un contract de crimă în Turcia Turcia, în cazul lui Hacı Özgül Ördem Kürdeniz, pe data de 6 decembrie 1999 (BÖLÜRÜS, 3.00), pe data de 3 decembrie 1999, în cazul lui Ali KÜSÜRÜSİKİK, pe numele lui Ali KÜSİRÜSİK, pe numele lui Ali KÜSİK, pe data de 3. 5 . din cauza lipsei de orice apel împotriva hotărârii Curții de Pedepse Grele,
hotărârea în cauză a fost pusă la punct la 13 septembrie 2001 . 6. pe baza Legii nr. 5233 privind răspunderea pentru prejudicii, Terör și Terörle Mücadeleden Doğan au declarat, prin intermediul avocaților lor, că au suferit prejudicii din cauza uciderii unor rude, în legătură cu prejudiciul cauzat de moartea victimei, respectiv pe 1 noiembrie 2004 și 1 iunie 2005, Comisia de Apel a Guvernatorului Batmanului (Könüköyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyöyö În ceea ce privește a doua pretenție susținută de reclamante, Curtea de judecată a judecat în mod clar în legătură cu alte hotărâri ale Curții de judecată, în conformitate cu art. 13.23 din Constituție, dacă nu numai că instanța de judecată nu a susținut că nu a aplicat corect investigațiile penale relevante, dar a respins numai cererile de despăgubire, Curtea de judecată a judecat în mod clar în legătură cu alte hotărâri ale Curții de judecată, în conformitate cu art. 13.23 din Constituție, dacă nu a fost în mod clar în legătură cu alte condiții ale procedurii de executare a sentinței.
13.Curtea a constatat că au fost formulate mai multe obiecții de inadmisibilitate, inclusiv faptul că Guvernul nu a epuizat căile de atac interne și nu a respectat regula termenului de șase luni.Guvernul a mai susținut că nu a existat nicio critică a eficacității anchetei efectuate de Curtea a Provinciei cu privire la corectitudinea judecății și, prin urmare, reclamațiile reclamantelor nu au în mod clar niciun fundament.13Curtea a constatat că reclamațiile reclamantelor nu au fost formulate în mod admisibil, numai din cauza faptului că recursul a fost prezentat în primul rând, iar recursul a fost acceptat de Guvern în conformitate cu legea, iar recursul a fost prezentat în mod special în temeiul articolului 14 din Convenția de la România, cu excepția celor menționate în art. 2 din Convenția de la România, cu excepția celor menționate în art. 2 din Convenția de la România, cu excepția celor menționate în art. 2 din Convenția de la România, cu excepția celor menționate în art. 2 din Convenția de la România, cu excepția de la art. 2 din Convenția de la România, cu excepția de la art. 2 din Convenția de la România, cu excepția de la art. 2 din Convenția de la România, cu excepția de la art. 2 din 15 din Convenția de la România, cu excepția de la 228 de la România, cu excepția de la art. 2 din 11 din 11 din 11 din Convenția de la România,
cu excepția de la 228 de la 20 decembrie de la 20 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din 11 din În acest context, Curtea constată, în continuare, că reclamantul nu a prezentat nicio cerere de repunere în judecată împotriva hotărârii din 23 mai 2000 a Curții pentru pedepse grave (§5 de mai sus).16 Deși nu a fost stabilită nicio legătură între uciderea rudelor reclamantelor și orice tentativă de terorism, Curtea înregistrează cererile Comisiei de a stabili și a repara prejudiciile cauzate de fapte teroriste sau de măsuri antiteroriste, la mai mult de cinci ani de la evenimentele în litigiu.In plus, părțile interesate susțin că Comisia a efectuat o cerere de repunere în judecată în orice caz de terorism înainte de data cererii.În ciuda celor menționate mai sus, nici o cerere de repunere în judecată nu este absolut suficientă în condițiile cererii.În conformitate cu aceste cereri,
nici o cerere de repunere în judecată nu este încă disponibilă pentru a fi respinsă de către Curtea.În conformitate cu art. 35, art. 5 din Hotărârea de Apel, Curtea trebuie să își reveleze în continuare cererile în judecată în cazul în care nu a fost efectuată încă o cerere de repunere în judecată.În conformitate cu art. 5 din Hotărârea de Apel, Curtea de Apel, Curtea de la data de 18 decembrie 2017, nr. 1380/13, nr. 35, din data de 19 decembrie 2017, nr. 1 (H. În ceea ce privește pretențiile privind nedreptatea judecății în fața instanțelor administrative, instanța Anayasa a criticat rezultatul judecății,
deși Curtea nu a văzut în decizia instanței în cauză niciun element esențial sau în mod clar nerezonabil.Curtea a observat că decizia instanței Anayasa Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman
Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman
Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman Batman
AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ
İKİNCİ BÖLÜM
KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR
Bașvuru no. 63400/16 Feyziye KILIÇ ve diğerleri / Türkiye Bașkan Egidijus Kūris , Hâkimler Pauliine Koskelo, Frédéric Krenc, ve Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı Dorothee von Arnim’in katılımıyla olușturulan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), 13 Aralık 2022 tarihinde Komite halinde toplanarak, Batman Barosuna bağlı Avukat F. Bayındır tarafından temsil edilen ve listesi ve ilgili bilgileri ekteki tabloda yer alan 14 Türk vatandașının (“bașvuranlar”), 26 Eylül 2016 tarihinde, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca Mahkemeye yapmıș olduğu 63400/16 no.lu bașvuruyu, Bașvurunun, Türkiye temsilcisi olan, Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesine ilișkin kararı, Tarafların görüșlerini dikkate alarak, Gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir:
DAVANIN KONUSU
1. Bașvuru, birinci bașvuranın eși ve diğer bașvuranların babası olan, bașvuranların bir yakınının bilinmeyen bir kiși tarafından öldürülmesiyle ilgilidir.
Süleyman Kılıç, 3 Ağustos 1999 tarihinde, Batman’da ateșli silahla vurularak öldürülmüștür.
Cumhuriyet savcısı, düzenlediği iddianameyle, maktulün ödenmemiș bir borç nedeniyle öldürüldüğü kanısına vararak, cinayet ișlediklerine dair haklarında șüphelenilen beș kișinin mahkûm edilmesini talep etmiștir.
Ağır Ceza Mahkemesi, 23 Mayıs 2000 tarihinde, sanıkların delil yetersizliğinden beraat etmelerine karar vermiștir. 5 . Ağır Ceza Mahkemesinin kararına karșı herhangi bir temyiz bașvurusunun sunulmaması nedeniyle, söz konusu karar, 13 Eylül 2001 tarihinde kesinleșmiștir.
Bașvuranlar, 5233 sayılı Terör ve Terörle Mücadeleden Doğan Zararların Karșılanması Hakkında Kanun’a dayanarak, avukatları aracılığıyla, yakınlarının ölümü nedeniyle maruz kaldıklarını belirttikleri zarara ilișkin tazminat talebiyle, sırasıyla 1 Kasım 2004 ve 1 Haziran 2005 tarihlerinde, Batman Valiliği Zarar Tespit Komisyonuna (“Komisyon”) bașvurmușlardır.
Komisyon, 24 Haziran 2005 tarihinde, tazminat talebinin ileri sürülen Kanun’un uygulama alanına girmediği kanısına vararak, bu talebi reddetmiștir.
Bașvuranlar tarafından ret kararının iptaline ilișkin talebin sunulduğu, Danıștay da dâhil olmak üzere idare mahkemeleri, 17 Temmuz 2013 tarihinde kesinleșen bir karar çerçevesinde, 5233 sayılı Kanun’un terör eylemleri veya terörle mücadele tedbirlerinden doğan zararların tazmin edilmesiyle ilgili olduğunu hatırlatmıșlar ve Süleyman Kılıç’ın öldürülmesinin bir terör eylemine bağlı olduğunun mevcut davada tespit edilmediğini saptamıșlardır. Dolayısıyla, idare mahkemeleri, bașvuranların talebinin söz konusu Kanun’un uygulama alanına girmemesi nedeniyle reddedilmesi gerektiği kanaatine varmıșlardır.
Böylelikle bașvuranlar, özellikle bir yandan, idare mahkemeleri tarafından tazminat taleplerinin reddedilmesi ve diğer yandan, kendi ifadelerine göre, Komisyon ve idare mahkemeleri nezdinde yürütülen yargılamanın makul olmayan süresi nedeniyle adil yargılanma gerekliliğinin ihlal edildiğini ileri sürerek, Anayasa Mahkemesi nezdinde bireysel bașvuruda bulunmușlardır.
Anayasa Mahkemesi, 31 Mart 2016 tarihinde, yargılamanın uzunluğuna ilișkin șikâyetle ilgili olarak, bașvuranların lehinde bir karar vermiștir. Bașvuranlar tarafından ileri sürülen ikinci iddiaya ilișkin olarak, Anayasa Mahkemesi, ilgililerin ceza sorușturmasından șikâyet etmediklerini, ancak yalnızca tazminat taleplerinin Tazminat Komisyonu tarafından reddedilmesinden șikâyet ettiklerini kaydetmiș ve bireysel bașvurunun idare mahkemeleri önünde görülen yargılamanın adilliği açısından incelenmesi gerektiği sonucuna varmıștır. Bu bağlamda, Anayasa Mahkemesi bir yandan, idare mahkemelerinin 5233 sayılı Kanun’un hükümlerine ilișkin doğru bir uygulama yaptıkları ve diğer yandan, esasen yalnızca yargılamanın adil olmamasına ilișkin delil sunmaksızın, yargılamanın sonucundan șikâyet eden ilgililerin șikâyetlerinin açıkça dayanaktan yoksun olduğu kanısına varmıștır.
Bașvuranlar, yakınları olan Süleyman Kılıç’ın ölüm koșullarını belirlemek için yürütülen sorușturma bağlamında Sözleșme’nin 2 ve 13. maddelerine ilișkin gerekliliklere saygı gösterilmediğini ve kendi ifadelerine göre adil olmayan, Anayasa Mahkemesi tarafından verilen kararın Sözleșme’nin 6. maddesine ihlal teșkil ettiğini iddia etmektedirler.
MAHKEMENİN DEĞERLENDİRMESİ
12. Mahkeme, Hükümetin iç hukuk yollarının tüketilmemesi ve altı ay süre kuralına uyulmaması da dâhil olmak üzere, birçok kabul edilemezlik itirazı ileri sürdüğünü gözlemlemektedir. Hükümet ayrıca, yargılamanın adilliğine ilișkin olarak Anayasa Mahkemesi tarafından yapılan incelemenin etkinliğine yönelik herhangi bir eleștirinin bulunmadığını ve dolayısıyla, bașvuranların șikâyetlerinin açıkça dayanaktan yoksun olduğunu ileri sürmektedir.
Mahkeme, bașvuranların șikâyetlerinin, așağıda belirtilen gerekçelerle her hâlükârda kabul edilemez olduğuna karar verilmesinin gerekmesi nedeniyle, Hükümet tarafından ileri sürülen kabul edilemezlik itirazlarının tamamı hakkında karar vermesinin gerekli olmadığı kanaatine varmaktadır.
Sözleșme’nin 2 ve 13. maddelerine ilișkin iddialarla ilgili olarak, Mahkeme, her șeyden önce, “ Hâkim hukuku kendiliğinden uygular ” (“ jura novit curia ”) ilkesi gereğince, Sözleșme ve Protokolleri uyarınca bașvuranlar tarafından ileri sürülen hukuki gerekçelere bağlı kalmadığını ve bir șikâyeti, bașvuranlar tarafından ileri sürülenler dıșındaki Sözleșme maddeleri ya da hükümleri kapsamında inceleyerek, bu șikâyete konu edilen olaylara ilișkin yapılacak hukuki nitelendirme hususunda karar verebileceğini hatırlatarak, bașvuranların șikâyetlerinin yalnızca Sözleșme’nin 2. maddesinin usul yönü açısından incelenmesi gerektiği kanısına varmaktadır ( Radomilja ve diğerleri/Hırvatistan [BD], no. 37685/10 ve 22768/12, § 126, 20 Mart 2018).
Bu bağlamda, Mahkeme ardından, bașvuran tarafın Ağır Ceza Mahkemesinin 23 Mayıs 2000 tarihli kararına karșı herhangi bir temyiz bașvurusunda bulunmadığını tespit etmektedir (yukarıda 5. paragraf).
Mahkeme, bașvuranların yakınlarının öldürülmesi ile herhangi bir terör girișimi arasında herhangi bir bağın tespit edilmemesine rağmen, ihtilaf konusu olayların ardından beș yıldan fazla bir süre sonra, terör eylemlerinden veya terörle mücadele tedbirlerinden doğan zararların tespiti ve tazminine ilișkin Komisyona bașvurduklarını kaydetmektedir. İlgililer ayrıca, Komisyona bașvurulduğu tarihten önce herhangi bir zamanda bir terör eylemi varsayımını ileri sürmemișlerdir. Yukarıda belirtilen hususlardan, bu hukuk yolunun davanın koșullarında kesinlikle yeterli olmadığı anlașılmaktadır. Her hâlükârda, bu hukuk yolu mevcut davada, Mahkemeye bașvurmak için altı aylık süreyi durduracak nitelikte değildir ( Lopes de Sousa Fernandes/Portekiz [BD], no. 56080/13, § 132, 19 Aralık 2017 kararıyla karșılaștırınız).
Son olarak, Anayasa Mahkemesi gibi, Mahkeme, bașvuranların kendisi huzurunda, ceza sorușturmasına ilișkin herhangi bir șikâyet ileri sürmediklerini ve Tazminat Komisyonu tarafından verilen kararı eleștirmekle yetindiklerini gözlemlemektedir.
Dolayısıyla, bașvurunun bu kısmına ilișkin olarak, bașvuranların iç hukuk yollarını tükettikleri kabul edilemez ve bu nedenle, söz konusu kısım, Sözleșme’nin 35. maddesinin 1 ve 4. fıkraları uyarınca reddedilmelidir.
Bașvuranlar, Sözleșme’nin 6. maddesine ilișkin iddialarla ilgili olarak, Anayasa Mahkemesi nezdinde yürütülen yargılamanın sonucunu eleștirmektedirler. Hâlbuki Mahkeme, söz konusu mahkeme tarafından verilen kararda keyfi veya açıkça makul olmayan herhangi bir unsur görmemektedir. Mahkeme, Anayasa Mahkemesi tarafından verilen kararın, yeterince gerekçeli olduğunu ve bașvuranların idare mahkemeleri nezdinde görülen yargılamanın adil olmamasına ilișkin iddialarının reddedilmesinin gerçek nedenlerini kesin olarak belirlemelerine imkân verdiğini gözlemlemektedir. Dolayısıyla, bașvuranların șikâyetleri, açıkça dayanaktan yoksundur ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca reddedilmelidir. Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle, Bașvurunun kabul edilemez olduğuna karar vermiștir. İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, 19 Ocak 2023 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir. Dorothee von Arnim Egidijus Kūris Yazı İșleri Müdür Yardımcısı Bașkan EK Bașvuranların Listesi: No. Adı SOYADI Doğum / Kayıt Yılı Uyruğu İkamet Yeri 1. Feyziye KILIÇ 1959 Türk Batman 2. Aydın KILIÇ 1976 Türk Batman 3. Bahar KILIÇ 1992 Türk Batman 4. Fırat KILIÇ 1998 Türk Batman 5. Halil KILIÇ 1996 Türk Batman 6. Hogir KILIÇ 1993 Türk Batman 7. İhsan KILIÇ 1994 Türk Batman 8. Mahsum KILIÇ 1991 Türk Batman 9. Medet KILIÇ 1986 Türk Batman 10. Nimet KILIÇ 1985 Türk Batman 11. Özgün KILIÇ 1980 Türk Batman 12. Rozelin KILIÇ 1997 Türk Batman 13. Ulmiye KILIÇ 1982 Türk Batman 14. Vehbi KILIÇ 1977 Türk Batman