Le Marrec v. France recurs N 52319/22 hotărât la 5.11.2024 [Secțiunea V] art. 8 art. 8-1 Respectarea vieții private Înregistrarea și utilizarea adresei IP CA a reclamantului atunci când accesează site-ul de beneficiari de asistență socială, pentru a determina locația sa: fapte inadmisibile: reclamantului i-a fost acordat dreptul la un venit de solidaritate activ (revenu de solidarité active RSA). La începutul anului 2019, el s-a înregistrat ca utilizator de informații pentru a fi folosit de o familie pentru a obține asistență socială, iar în acel moment a fost folosit pentru a obține informații necesare pentru a obține servicii de verificare a contului de familie (Caisse d'assistance familiale) pe site-ul web al CAFCA.
, care a fost publicat pe Internet și a fost publicat pe site-ul web al CAFCA. În octombrie 2020, Curtea de Apel a respins recursul reclamantului la deciziile menționate mai sus. iar în iulie 2022, recursul său de despăgubire a fost declarat inadmisibil. În fața Tribunalului din Strasbourg, reclamantul a depus o plângere în legătură cu colectarea și utilizarea adresei IP de către CAF, deoarece exact pe baza acestor informații obținute a fost stabilită locația sa. legea - art. 8 (1) Utilizarea art. 8 a avut loc dacă identificarea reclamantului a fost făcută pe baza unei adrese IP deținute de un prizonier VPN și a unui număr de identificare al unui beneficiar de asistență socială nu a fost recunoscută ca fiind inadmisibilă, în ciuda faptului că informațiile furnizate de către prizonier în timpul înregistrărilor de pe un avion de transport aerian au fost furnizate în mod automat, deoarece au fost obținute în mod automat.
în cazul în care a fost introdusă o plângere în favoarea Curții Europene, aceasta a fost întocâtă în temeiul Regulamentului privind protecția datelor cu caracter personal și a dreptului de autor (GDPR) (art. Curtea de la Strasbourg a stabilit că, pe ansamblu, cadrul juridic menționat anterior a definit cu suficientă precizie domeniul și modalitățile de colectare și utilizare a adresei IP a computerului de către CAF, permițând reclamantului să ia o decizie informată cu privire la accesarea sau nu a site-ului web al CAF. Curtea de la Strasbourg nu a găsit nicio dovadă care să pună la îndoială legalitatea măsurii de protecție impuse de inculpat, prin urmare, intervenția implicată în procesarea datelor cu caracter personal a fost considerată ca rezultând din verificarea activității de protecție a datelor cu caracter personal.
În ceea ce privește scopul procesării datelor cu caracter personal, procesarea datelor cu caracter personal a fost solicitată de reclamant în timpul procesului de protecție a datelor cu caracter personal în scopul protecției sociale și a protecției persoanelor cu caracter personal în temeiul Legii Europene (L.F.R.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C.C În plus, nu a oferit în sine informații exacte și exacte despre reclamant și nu a putut crea un profil detaliat al persoanei (care permite accesul la informații relevante pentru a-i ajuta să identifice istoricul de căutare personal în rețea).
Dimpotrivă, acesta a fost un fapt neclar, deoarece dreptul de a găsi informații geografice care merită să protejeze profilul social nu a fost protejat printr-un mod liber de identificare a comunicațiilor electronice. În al treilea rând, principiul de minimizare a datelor (principiul de bază al confidențialității datelor) a fost respectat, deoarece CAF a prelucrat doar indicatorul geografic Diferite țări pentru a confirma domiciliul reclamantului, ca beneficiar de asistență socială. Utilizarea acestor informații a fost strict limitată la scopul pentru care a fost colectată, în special stabilirea domiciliului reclamantului în Franța, verificarea stării sale și a contabilității a fost o confirmare a erorii și a conformității sale cu conturile de credit.
În consecință, utilizarea informațiilor respective a fost necesară doar pentru a limita acordul de acordare a asistenței sociale la furnizarea de servicii publice. Informațiile neconfirmate nu au fost utilizate în mod corespunzător pentru a determina dacă beneficiarul de la adresa IP a fost nedrept, transferat sau neconformat. Curtea Europeană a concluzionat că colectarea și utilizarea adreselor IP au avut un temei juridic care corespunde cerințelor convenției.
Având în vedere marja de liberă evaluare acordată autorităților de prevenire a fraudelor în domeniul asistenței sociale, ținând cont de scopul atins de CAF prin prelucrarea datelor cu caracter personal relevante și de protecția prevăzută de legislația internă existentă în jurul realizării acesteia, Curtea de la Strasbourg a stabilit că măsura era bazată pe temeiuri adecvate și suficiente și în mod evident nu a afectat în mod disproporționat dreptul persoanei reclamantei la respectarea persoanei.Protecția vieții: nedemnă (inadmisibilă).
Le Marrec v. France სარჩელი N 52319/22 განჩინება 5.11.2024 [სექცია V] მუხლი 8 მუხლი 8-1 პირადი ცხოვრების პატივისცემა საარსებო შემწეობის მიმღებთა ვებგვერდზე შესვლისას მომჩივნის IP მისამართის შეგროვება და გამოყენება, მისი ადგილმდებარეობის დასადგენად: დაუშვებელია ფაქტები: მომჩივანს მიენიჭა საარსებო შემოსავლის შემწეობა (revenu de solidarité active – „RSA“). 2019 წლის დასაწყისში იგი დარეგისტრირდა ოჯახისათვის მიმნიჭებელი საარსებო შემწეობის ოფისის (Caisse d’allocations familiales – „CAF“) ვებგვერდზე caf.fr , რომელიც გამოქვეყნებული და განთავსებულია ოჯახისათვის საარსებო შემწეობის მიმნიჭებელი ეროვნული ოფისის (Caisse nationale d’allocations familiales – „CNAF“) მიერ, რათა განეახლებინა თავისი სტატუსი, როგორც სოციალური დახმარების მიმღების.
აღნიშნული ინფორმაციის განახლება ხდებოდა ვებგვერდზე მოცემული კატეგორია „ჩემი ანგარიშის“ შესაბამისად. მისი კომპიუტერის ინტერნეტ პროტოკოლის (IP) მისამართი გადაკეთდა გეოგრაფიულ ინდიკატორად „სხვა [ქვეყნები]“ საიტის ჰოსტინგის (სერვერზე ინფორმაციის განთავსებისათვის კომპიუტერული წარმოების შესახებ მომსახურება) სერვერზე. ზემოაღნიშნულმა გადაკეთებამ საჭირო გახადა მომჩივნის შემოწმება. მან CAF-ს განუმარტა, რომ მითითებულ ვებგვერდზე შესვლისას გამოიყენა ვირტუალური კერძო ქსელი (VPN) თავისი IP მისამართის დასაფარად, მაშინ როდესაც სინამდვილეში საფრანგეთში ცხოვრობდა. CAF-ის ინსპექტორებმა მომჩივნის საბანკო ანგარიში შეამოწმეს და დაადგინეს, რომ მას აღარ ჰქონდა შემწეობის მიღების უფლება. ამრიგად, CAF-ის დირექტორმა მომჩივანს შემწეობის მიღების უფლება 2019 წლის ივნისში გამოტანილი ორი გადაწყვეტილების საფუძველზე შეუწყვიტა.
2020 წლის ოქტომბერში სააპელაციო სასამართლომ არ დააკმაყოფილა მომჩივნის საჩივარი ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებების თაობაზე. ხოლო 2022 წლის ივლისში მისი საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი. სტრასბურგის სასამართლოს წინაშე მომჩივანმა საჩივარი შეიტანა CAF-ის მიერ IP მისამართის შეგროვებასა და გამოყენებასთან დაკავშირებით, რადგან სწორედ ამ მოპოვებული ინფორმაციის საფუძველზე მოხდა მისი ადგილმდებარეობის დადგენა. სამართალი - მუხლი 8 1) მე-8 მუხლის გამოყენება – მომჩივნის იდენტიფიკაცია მოხდა VPN-ით შენიღბული IP მისამართის და სოციალური დახმარების მიმღების საიდენტიფიკაციო ნომრის გამოყენების გამო, მიუხედავად იმისა, რომ ის იმ დროს საფრანგეთში იმყოფებოდა, CAF-ს ავტომატურად მიეწოდა ინფორმაცია, რომ იგი საზღვარგარეთიდან შევიდა სისტემაში.
შესაბამისად, ევროპულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ მე-8 მუხლი ratione materiae გამოიყენებოდა მომჩივნის კომპიუტერის IP მისამართის დამუშავების მიმართ. დასკვნა: აღნიშნულ საქმეზე მე-8 მუხლი გამოყენებადია 2) საქმის არსებითი გარემოებები – (ა) სახეზე იყო თუ არა ჩარევა – მომჩივნის IP მისამართის შეგროვება და გამოყენება CAF-ის მიერ წარმოადგენდა ჩარევას მისი პირადი ცხოვრების პატივისცემის უფლებაში. (ბ) ჰქონდა თუ არა ჩარევას სამართლებრივი საფუძველი და ემსახურებოდა თუ არა ლეგიტიმურ მიზანს – სადავო ღონისძიება ეფუძნებოდა სოციალური დაცვის შესახებ კოდექსში, ევროკავშირის მონაცემთა დაცვის ზოგადი რეგულაციაში (GDPR), მონაცემთა დამუშავების, ფაილებისა და სამოქალაქო თავისუფლებების შესახებ კანონში („მონაცემთა დაცვის შესახებ კანონი“) და caf.fr ვებგვერდის მარეგულირებელ რეგულაციაში მოცემული დებულებების ერთობლიობას.
სტრასბურგის სასამართლომ დაადგინა, რომ მთლიანობაში, ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ჩარჩო საკმარისი სიზუსტით განსაზღვრავდა CAF-ის მიერ კომპიუტერის IP მისამართის შეგროვებისა და გამოყენების ფარგლებსა და წესს, რითაც მომჩივანს საშუალებას აძლევდა, ინფორმირებული გადაწყვეტილება მიეღო იმის შესახებ, შესულიყო თუ არა CAF-ს ვებგვერდზე. სტრასბურგის სასამართლოს არ აღმოუჩენია რაიმე მტკიცებულება, რომელიც ეჭვქვეშ დააყენებდა გასაჩივრებული ღონისძიების კანონიერებას, აქედან გამომდინარე ჩარევა „კანონის შესაბამისად“ მიიჩნია. რაც შეეხება დასახულ ლეგიტიმურ მიზანს, ის მოიცავდა მომჩივნის მიერ მოთხოვნილი სოციალური დახმარების მიღების უფლებამოსილების დადასტურებას (თაღლითობის პრევენცია) და caf.fr ვებგვერდისა და სოციალური დახმარების მიმღებთა მიერ მისი გამოყენების უზრუნველყოფას.
აქედან გამომდინარეობდა, რომ სადავო ღონისძიება ქვეყნის ეკონომიკური კეთილდღეობისა და დანაშაულის პრევენციის ინტერესებიდან გამომდინარე ლეგიტიმურ მიზანს ისახავდა მიზნად. (გ) ჩარევის პროპორციულობა – პერსონალური მონაცემების დამუშავების პროპორციულობის შეფასების ზოგადი პრინციპები შეჯამებული იყო საქმეში L.F. v. France.
კერძოდ, პროპორციულობის შემოწმებისას, ევროპულმა სასამართლომ გაითვალისწინა პერსონალური მონაცემების დამუშავებასთან დაკავშირებული პრინციპები, როგორც ეს გათვალისწინებულია პერსონალური მონაცემების ავტომატური დამუშავების დროს ფიზიკური პირების დაცვის შესახებ ევროპის საბჭოს კონვენციაში (კონვენცია 108) და განმეორებით არის ასახული GDPR-სა და მონაცემთა დამუშავების შესახებ კანონში: მონაცემთა შეგროვების „კანონიერება, სამართლიანობა და გამჭვირვალობა“; წინამდებარე საქმეში, პირველ რიგში, განსახილველია მონაცემთა ერთეული - IP მისამართი, რომელიც გადაკეთდა გეოგრაფიულ ინდიკატორად „სხვა ქვეყნები“ - არ იყო ბუნებით სენსიტიური და არ ეხებოდა პიროვნების ცხოვრების ან იდენტობის არც ყველაზე ინტიმურ და არც განსაკუთრებით მნიშვნელოვან ასპექტებს.
გარდა ამისა, ის თავისთავად არ იძლეოდა მომჩივნის შესახებ „არსებით და ზუსტ ინფორმაციას“ და მისი საშუალებით ვერ შეიქმნებოდა პირის დეტალური პროფილი (რომლის საშუალებასაც იძლევა ქსელში პირადი ძიების ისტორიისათვის ამომწურავი თვალყურის დევნება). პირიქით, ეს იყო ბუნდოვანი, წმინდა გეოგრაფიული ინფორმაცია, რომელიც არ იმსახურებდა გაძლიერებულ დაცვას. ელექტრონული კომუნიკაციების პროვაიდერებისგან განსხვავებით, CNAF სისტემატურად არ აგროვებდა და ინახავდა ინტერნეტ მომხმარებლების შესვლის მონაცემებს. შეგროვებული მონაცემები არ კვალიფიცირდებოდა, როგორც მგრძნობიარე, ამიტომ, ხელისუფლებისთვის მინიჭებული თავისუფალი შეფასების ფარგლები უფრო ფართო იყო. მეორეც, სადავო მონაცემები შეგროვდა კანონიერი, სამართლიანი და გამჭვირვალე გზით.
უნდა ვაღიაროთ, რომ IP მისამართის დამუშავებას მნიშვნელოვანი გავლენა ჰქონდა მომჩივნის სიტუაციაზე, რადგან ამან გამოიწვია მისი მდგომარეობის შესწავლა, რამაც საბოლოოდ გამოიწვია მისი შემწეობის მიღების უფლების შეწყვეტა. ფაქტი ფაქტად რჩებოდა, რომ სოციალური დახმარების მისაღებად დისტანციური სერვისის გამოყენებით, მომჩივანს არ შეეძლო გონივრული მოლოდინი ჰქონოდა, რომ მისი ადგილსამყოფელი უცნობი დარჩებოდა CAF -ის თანამშრომლებისთვის. მესამე, მონაცემთა მინიმიზაციის პრინციპი (მონაცემთა კონფიდენციალურობის ძირითადი პრინციპი) დაცული იყო, რადგან CAF-მა მხოლოდ გეოგრაფიული ინდიკატორი „სხვა ქვეყნები“ დაამუშავა მომჩივნის, როგორც სოციალური დახმარების მიმღების, საცხოვრებელი ადგილის დასადასტურებლად. ამ ინფორმაციის გამოყენება მკაცრად შემოიფარგლებოდა იმ მიზნისათვის რისთვისაც ის შეგროვდა, კერძოდ, მომჩივნის საფრანგეთში საცხოვრებელი ადგილის დადგენა, მისი მდგომარეობის შემოწმება და შემწეობის მიღებისათვის მისი შესაბამისობის დადასტურება.
შესაბამისად, აღნიშნული ინფორმაციის გამოყენება აუცილებელი იყო სოციალური დახმარების გაცემის საჯარო მომსახურების უზრუნველსაყოფად. შესაბამისად, არ დადასტურებულა IP მისამართის არასათანადო, გადაჭარბებული ან არასაჭირო შეგროვება ან გამოყენება. რაც შეეხება მონაცემების სიზუსტეს, მიუხედავად იმისა, რომ მომჩივანი საფრანგეთიდან შევიდა სისტემაში, VPN-ის გამოყენებისას შეცდომით მისი მდებარეობა საზღვარგარეთ იყო მითითებული, რაც განპირობებული იყო მისი გადაწყვეტილებით, არ გაემჟღავნებინა საფრანგეთში მისი ფაქტობრივი მისამართი. თუმცა, შემდგომში მან შეძლო ამ უზუსტობის გამოსწორება CAF-ისთვის ახსნა-განმარტებების მიცემით. და ბოლოს, დამატებითი მოსაზრების სახით, ამ ინფორმაციაზე პირდაპირი წვდომის მქონე პირების რაოდენობა შეზღუდული იყო, რადგან მათზე წვდომა მხოლოდ CAF-ის თანამშრომლებს ჰქონდათ.
(დ) დასკვნა – ევროპულმა სასამართლომ დაასკვნა, რომ IP მისამართის შეგროვებასა და გამოყენებას ჰქონდა სამართლებრივი საფუძველი, რომელიც შეესაბამებოდა კონვენციის მოთხოვნებს. სოციალური დახმარების სფეროში თაღლითობის პრევენციის ხელისუფლებისთვის მინიჭებული თავისუფალი შეფასების ფარგლების გათვალისწინებით, CAF-ის მიერ შესაბამისი პერსონალური მონაცემების დამუშავებით მისაღწევი მიზნისა და მისი განხორციელების ირგვლივ არსებული შიდა კანონმდებლობით გათვალისწინებული დაცვის გათვალისწინებით, სტრასბურგის სასამართლომ დაადგინა, რომ ღონისძიება ეფუძნებოდა შესაბამის და საკმარის საფუძვლებს და აშკარად არ ერეოდა არაპროპორციულად მომჩივნის პირადი ცხოვრების პატივისცემის უფლებაში. დასკცვნა : დაუშვებელი (დაუსაბუთებელი).