Permission to re-publish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights database HUDOC. Permisul de a publica din nou traducerea a fost acordat exclusiv pentru a fi plasată în baza de date HUDOC a Curții Europene a Drepturilor Omului.Eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department (www.supremecourt.ge).Permission to re-publish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights database HUDOC.Permisul de a publica din nou traducerea a fost acordat exclusiv pentru a fi plasată în baza de date HUDOC a Curții Europene a Drepturilor Omului.Eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department (www.supremecourt.ge).Permission to re-publish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights database HUDOC.
Pe 15 decembrie 2005, Curtea de Apel din Tbilisi a refuzat să se pronunțe în fața instanței de judecată pentru că a depus o plângere în care a cerut despăgubiri pentru încălcarea dreptului de proprietate intelectuală. Pe 12 ianuarie 2006, Curtea de Apel din Tbilisi a declarat că nu poate contesta dreptul menționat anterior. La acea vreme, Curtea de Apel din Tbilisi a respins decizia de a-și revoca dreptul de a depune o plângere în fața instanței de judecată.
În 2004, reclamantul a constatat că compania georgiană, Casa de Publicare Artanuj (după Artanuj), deținea ilegal drepturile de autor asupra celei de-a 42-a fotografii a sa, care a fost tipărită de către Editoriul Artanuj în cărți de școală de istorie. La 24 ianuarie 2005, reclamantul a intentat un proces în Curtea Județeană din Tbilisi împotriva lui Artanuj și a directorului său executiv, B. K. Reclamantul nu a cerut 171.680 de lași (aproximativ 85.000 de euro) pentru prejudiciul moral și material cauzat de o încălcare a drepturilor de vânzare sau de o vânzare a unui produs. Pe 24 martie 2005, reclamantul a depus o cerere în instanța națională pentru evaluarea dreptului de proprietate asupra unui produs. Pe 29 martie 2005, a fost emis un proces de judecată împotriva proprietarului de un produs, care a fost judecat în judecată cu o sumă de 171.680 de lași (aproximativ 85.000 de euro).
Pe 21 februarie 2006, a depus o scrisoare în fața Tribunalului Municipal și a solicitat informații privind procesul judiciar. Reprezentantul reclamantului a făcut remarci privind întârzierile în procesul judiciar, în legătură cu sumele de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziția de materiale de la expoziție de materiale de la expoziție de materiale de la expoziție de materiale de la expoziție de materiale de la expoziție de materiale de materiale de la expoziție de materiale de materiale de la expoziție de materiale de materiale de la expoziție de materiale de materiale de materiale de la expoziție de materiale de materiale de materiale de la expoziție de materiale de materiale de materiale de la expoziție de materiale de materiale de materiale de materiale de la expoziție de materiale de materiale de materiale de materiale de la expoziție de materiale de materiale de materiale de materiale de la expoziție de materiale de materiale de materiale de materiale de materiale de la expoziție de materiale de materiale de materiale de materiale de materiale de la expoziție de materiale de materiale de materiale de materiale de materiale de materiale de artă expoziție de materiale de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de artă de art
După două procese, pe 31 iulie 2007, instanța municipală a respins cererea reclamantului, considerând-o neîntemeiată. Pe 14 septembrie 2007, reclamantul a făcut apel împotriva deciziei Curții Municipale din Tbilisi. Potrivit reclamantului, în 2008 au avut loc cel puțin 5 procese, în 2009 încă 5 și în 2010 încă 10 ședințe. Investigatorul nu a putut să indice lungimea proceselor ca material de proces, însă, din cauza ședințelor secrete, a făcut apel la două ședințe din Tbilisi, pe mai multe motive.
Curtea a stabilit încălcarea drepturilor de proprietate intelectuală ale reclamantului în 152 de cazuri în legătură cu 57 de fotografii ale reclamantului. A atribuit reclamantului 3.090 de lari (aproximativ 1.500 de euro) pentru despăgubiri pentru prejudiciul moral și material. Hotărârea Curții de Apel a fost că ambele părți au fost implicate într-o acțiune în instanța de judecată superioară. Ambele părți au declarat că despăgubirile pentru prejudiciu au fost disproporționate de mici. La 10 februarie 2011, ambele instanțe au declarat că au fost obligate să depună plângere pentru încălcarea și încetarea acțiunii.
Având în vedere faptele relevante, instanța a stabilit că cererea reclamantului conform căreia acțiunea împotriva încălcării de drept Global Access a continuat să fie în curs de desfășurare nu a fost justificată în conformitate cu legea. Astfel, reclamantul a fost însoțit de cererea sa de a solicita progresul procedurii sau de a contesta durata acesteia în fața instanței naționale care a judecat cazul său. Acest lucru este deosebit de surprinzător, deoarece în timpul celei de-a doua proceduri a depus deseori astfel de plângeri. Având în vedere faptele relevante, instanța a stabilit că cererea reclamantului potrivit căreia acțiunea împotriva încălcării de drept Global Access a continuat să fie în desfășurare nu a fost justificată în conformitate cu legea.
Prin urmare, singura chestiune pe care trebuie să o examineze Curtea de la Strasbourg este dacă o procedură disciplinară a fost cu adevărat disponibilă pentru reclamant și dacă a fost efectivă în teorie și practic pentru a atinge scopurile de accelerare a procesului în curs. 41. în primul rând, Curtea nu a putut să stabilească dacă o procedură disciplinară individuală împotriva unui judecător a fost efectivă în ceea ce privește alte state membre și dacă nu a putut să stabilească dacă o procedură disciplinară accelerată a fost efectivă în ceea ce privește alte state membre, în cazul în care nu a avut nicio influență directă asupra unei proceduri disciplinare împotriva unui judecător individual, în cazul în care nu a putut să stabilească dacă o procedură disciplinară accelerată a fost efectivă în ceea ce privește judecătorul general, Curtea din Strasbourg a putut să stabilească dacă o procedură disciplinară a fost efectivă în ceea ce privește o procedură disciplinară în curs și dacă aceasta a fost efectivă în teorie și în practică în scopurile accelerării procesului în curs.
În orice caz, legislația relevantă indică faptul că această cale de atac nu este independentă de acțiunile discreționare ale autorităților, deoarece decizia de a iniția o acțiune disciplinară este luată de organul instanței competente; persoana nu are la dispoziție un mecanism de apel prin care să apeleze la decizia organului menționat anterior de a nu iniția o acțiune disciplinară împotriva judecătorului prin intermediul unei acțiuni disciplinare (așa cum se arată în cauzele Veiss v. Latvia , nr. 15152/12 , § 68, 28 ianuarie 2014, și Luk Luk. v. Slovenia , nr. 232/02 , EC 63, § 63, EC 63, § 65, § 65, § 65, etc.; nu a avut nici o posibilitate de a face apel la o acțiune juridică pe termen lung, cum ar fi acțiunea în cauză, precum și acțiunea în cauză, care ar fi putut avea o valoare juridică specifică în conformitate cu Convenția privind drepturile omului de drept, precum și că acțiunea în cauză ar fi putut fi justificată prin legea națională, cum se prevede în Convenția privind drepturile omului de drept, precum și prin legea națională, cum se prevede în Convenția privind drepturile omului de drept, care a fost adoptată în temeiul Convenției privind drepturile omului de drept, precum și prin legea națională, precum și prin legea națională, cum se prevede în Convenția privind drepturile omului de drept, precum și în art. 42 EC 65, § 65, § 65, § 65, § 65, § 65, § 65, § 65, § 65, etc.).
46.Pe baza jurisprudenței preliminare corespunzătoare din art. 6 alineatul (1) din Curtea din Strasbourg, o evaluare rezonabilă a termenului de procedură trebuie să se facă ținând cont de circumstanțele cauzei și de următoarele criterii: complexitatea cauzei, comportamentul reclamantului și al autorităților competente, precum și de poziția pe care aceasta o are în fața reclamantului (a se vedea, printre altele, Lupeni Greek Catholic Parish and Others v. Romania [Camera Superioară], nr. 76943/11 , 29 decembrie 2016; Frydlender v. France [Camera Superioară], nr. 30979/96 , nr. 43, ECHR 2000-VII; Urgența de procedură [Camera Superioară] și urgența de procedură [Camera Superioară] în această cauză, precum și Curtea Europeană, nr. 353 v. Portugal, nr. 25 mai 2005 (ECHR 2007), nr. 472 v. Grecia, nr. 133, ECHR 2011), nr. 352 v. Portugal, nr. 133, ECHR 2007 și nr. 133, nr. 137, care a fost inițiată în timp util, în ciuda faptului că cererea de judecată se referă la o situație de natură specială, care poate fi înregistrată în cazul în care a fost încheiată în cauza în cauză în temeiul dreptului european (art. 13 din art. 351 și art. 13 din ECHR 2011), care prevede că, în special, că se poate înregistra o decizie de natură juridică special de natură, în temeiul articolului juridic).
48.în ceea ce privește acțiunea părților, după cum reiese din documentele de procedură și din explicațiile părților, durata totală a procedurii a fost contribuită de doi factori principali: o perioadă de inacțiune de doi ani la Tribunalul de primă instanță, din iunie 2005 până în iunie 2007; și o procedură de apel întârziată, din septembrie 2007 până în iulie 2010, când ședința a fost amânată de mai multe ori. 49. instanța europeană va începe ancheta din procedurile de apel. acordul procesului, datorită întârzierii sale, printre altele, poate fi adus numai pentru declarațiile din cauza amânării, care au fost înregistrate în mai multe etape. o serie de declarații din cauza amânării au fost trimise în apel pe baza faptului că nu a fost decisă în Germania, în special în cazul Johanna v. Schöhler, în care nu a fost luată nicio decizie în legătură cu o perioadă de timp semnificativă, în ciuda faptului că au fost utilizate în cazul unei cereri de a fi pronunțate de către o parte interesată, care nu a fost în cauză în cazul în care nu a fost pronunțată o hotărâre în Germania (§161/1674), în ciuda faptului că nu au fost luate nicio decizie în legătură cu o altă parte interesată, în cauză în cauză, în cauză în care nu a fost pronunțată de către o parte interesată.
În orice caz, reclamantul nu a putut furniza Curții de la Strasbourg informații suplimentare cu privire la numărul de ședințe desfășurate de Curtea de Apel sau la acțiunile generale ale autorităților naționale. - Având în vedere faptele de mai sus, Curtea de la Strasbourg consideră că reclamantul nu a putut susține în mod suficient afirmațiile sale că durata nejustificată a procedurii de apel a fost determinată de acțiunile statului răspunzător. - În ceea ce privește cazul de primă instanță, Curtea Europeană a constatat că domeniul de procedură nu a fost acela de a reprezenta reclamantul și nu a fost atât de liber de a-l reprezenta. - Având în vedere faptele de mai sus, Curtea de la Strasbourg consideră că reclamantul nu a putut să susțină în mod suficient afirmațiile sale că durata nejustificată a procedurii de apel a fost determinată de acțiunile statului răspunzător. - În ceea ce privește procesul de apel, Curtea Europeană a constatat că domeniul de procedură nu a fost atât de larg de limitat încât să nu poată să reprezinte reclamantul și să-l reprezinte în procesul de apărire. - În acest caz, Curtea de Apel nu a putut să adopte o decizie în acest an, în ciuda fapt, în cazul în care a fost pus în aplicare în favoarea Curții naționale (§ 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, etc.), iar în cazul în care a fost discutat cu alte părți, Curtea, Curtea de judecătorii, Curtea a fost în mod similar, nu a fost posibil să se să se stabilească o soluție națională, iar în cazul în care nu s-a se poate face o soluție.
În cazurile în care este necesară cooperarea și/sau implicarea experților, este responsabilitatea instanțelor naționale de a se asigura că durata procedurilor nu este excesivă (vezi Johanna Fröhlich, citată mai sus, § 42 printre alte indicații; a se vedea, de asemenea, Stojanov v. the former Yugoslav Republic of Macedonia , no. 34215/02 , § 60, 31 mai 2007, și Ziaja v. Poland (apariție) [comitetul de timp], no. 45751/10 , § 44, 16 mai 2019)).51 În cazul în care nu a fost efectuată o expoziție în vederea unei primele expoziții, o instanță de instanță nu poate fi considerată a fi în curs de desfășurare a unei expoziții, după ce a fost efectuată o cerere de desfășurare a unei expoziții în vederea unei primele expoziții, după ce a fost efectuată o cerere de desfășurare a unei alte două expoziții, a se considera că nu a fost efectuată o cerere de desfășurare a unei alte două expoziții.41 Oct.
Cu toate acestea, cele de mai sus nu pot fi un motiv de onoare pentru o inactivitate completă de doi ani, deoarece, potrivit articolului 6 alineatul (1) din Convenție, este întotdeauna responsabilitatea statului implicat să organizeze instanțele naționale astfel încât să fie protejat dreptul fiecăruia de a-și soluționa în termen rezonabil drepturile și obligațiile civile (vezi Kharitonashvili împotriva Georgiei , no. 41957/04, § 44, 10 februarie 2009, și G.H. împotriva Austriei , no. 31266/96 , § 20, 3 octombrie 2000). În acest context, în cazul în care Curtea de Instanță are o activitate completă de patru sute de instanțe, care se ridică la un total de patru sute de instanțe în doi ani, o prelungire a termenului de executare a unei sentințe poate fi în mod normal în cazul în care Georgia a fost sesizată în termen rezonabil de două ani (a se vedea Curtea de Apel împotriva Georgiei, no. 5757/08 , § 528), iar în cazul în care a fost depusășit procesul de judecată în cazul Schrade, în cazul în care a fost desfășurat în mai multe luni (a se vedea 26/07/2016), a fost permisă prelungirea unei sentințe în cazul în care a fost depusășcută o singură instanță, iar în cazul în care a fost depusășecută o altă instanță, a fost de două luni, a fost de două luni mai mult (a se poate vedea și în cazul în cazul în care a fost depusită în cazul în cazul în care a doua instanță, în cazul în care a fost depusită în cazul în cazul în care a doua instanță, în cazul în care a fost depusese o altă instanță, în cazul în care nu a fost executat în mai mult de două luni).
În cele din urmă, având în vedere criteriile prevăzute la §46, Tribunalul de la Strasbourg consideră că durata procedurii în această cauză a fost excesivă și nu a putut satisface cerința de "un termen rezonabil". Prin urmare, a fost încălcată art. 6 alineatul (1) din Convenție.
Geo: დოკუმენტი მომზადებულია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ანალიტიკური განყოფილების ადამიანის უფლებათა ცენტრის (
www.supremecourt.ge
) მიერ. თარგმანის ხელახალი გამოქვეყნების ნებართვა გაცემულია მხოლოდ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს HUDOC-ის მონაცემთა ბაზაში განთავსების მიზნით.
Eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department (
www.supremecourt.ge
).
Permission to re-publish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights’ database HUDOC.
შრადე საქართველოს წინააღმდეგ
(Schrade v. Georgia)
საჩივარი N15016/07
2021 წლის 11 მარტი
ფაქტები:
წინამდებარე საქმეში მომჩივანი არის 1934 წელს დაბადებული პირი, რომელიც ცხოვრობს ბერლინში.
2005 წელს შპს ‘‘ Global Access Georgia
’’-მ საქართველოში ჩამოსული უცხოელი ტურისტებისთვის გამოაქვეყნა ინგლისურენოვანი ბუკლეტი სათაურით ,,თქვენი პირადი კავშირი საქართველოსა და კავკასიის რეგიონში უკეთესის ბიზნესის კეთებისთვის’’. ბუკლეტი შეიცავდა მომჩივნის მიერ გადაღებულ ფოტოს, სათაურით ,,გურჯაანის ეკლესია’’, რომელიც გადმოტანილი იყო 1986 წლის გერმანული პუბლიკაციიდან - “Georgien Wehrbauten und Kirchen”.
2005 წლის 7 სექტემბერს მომჩივანმა თბილისის საქალაქო სასამართლოში სარჩელი შეიტანა და მოითხოვა ზიანის ანაზღაურება ინტელექტუალური საკუთრების უფლების დარღვევის გამო. 2005 წლის 9 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლომ დაუშვებლად ცნო სარჩელი. სასამართლომ დაადგინა, რომ მომჩივანს არ შეეძლო ზემოხსენებულ უფლებაზე დავა. მომჩივანმა გაასაჩივრა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება. 2005 წლის 15 დეკემბერს თბილისის სააპელაციო სასამართლომ უარი განაცხადა მომჩივნის საჩივრის განხილვაზე სასამართლო ხარჯების გადაუხდელობის გამო. 2006 წლის 12 იანვარს მომჩივანმა ხელახლა მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს და განაცხადა, რომ სასამართლოს ხარჯები არ ვრცელდებოდა ინტელექტუალური საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებულ დავებზე იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით. 2006 წლის 22 მარტს თბილისის სააპელაციო სასამართლომ დასაშვებად ცნო მომჩივნის საჩივარი. იმავე გადაწყვეტილებით, სასამართლომ საქმე განსახილველად პირველი ინსტანციის სასამართლოს დაუბრუნა. მომჩივანი აცხადებდა, რომ მისი საქმე მას შემდეგ განხილვის ქვეშაა. მთავრობამ, თავის მხრივ, წარმოადგინა 2006 წლის 18 აპრილის გადაწყვეტილების ასლი, რომლის მიხედვით თბილისის საქალაქო სასამართლომ უარყო მომჩივნის სარჩელი, ვინაიდან ის წარდგენილი იყო არაუფლებამოსილი წარმომადგენლის მიერ.
2004 წელს მომჩივანმა აღმოაჩინა, რომ ქართული კომპანია ,,არტანუჯის საგამომცემლო სახლი’’ (შემდგომში არტანუჯი), უკანონოდ ფლობდა საავტორო უფლებებს მის ორმოცდაჩვიდმეტ სურათზე, რომელიც არტანუჯის გამომცემლობის მიერ ისტორიის სასკოლო წიგნებში იყო დაბეჭდილი. 2005 წლის 24 იანვარს მომჩივანმა არტანუჯის და მისი აღმასრულებელი დირექტორის, ბ. კ-ს წინააღმდეგ თბილისის საოლქო სასამართლოში სარჩელი აღძრა. მომჩივანი საავტორო უფლებების დარღვევის შედეგად მიყენებული მორალური და მატერიალური ზიანის ანაზღაურებისთვის 171.680 ლარს (დაახლოებით 85,000 ევრო) ითხოვდა. 2005 წლის 24 თებერვალს არტანუჯმა სასამართლოს შესაგებელი წარუდგინა და აცხადებდა, რომ ინტელექტუალური საკუთრების უფლებას ფლობდა არა მომჩივანი, არამედ გერმანიის საგამომცემლო სახლი. სასამართლო პროცესები გაიმართა 2005 წლის 25 მარტს, 4 და 19 მაისს, 2, 23 და 29 ივნისს. 29 ივნისის პროცესზე სასამართლომ ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროში ფოტოების შეფასების ბრძანება გასცა.
2005 წლის ივლისში მომჩივანს ეცნობა, რომ საქმე განსახილველად თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაეცა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსში განხორციელებული ცვლილებების შედეგად სასამართლოების იურისდიქციის ცვლილების გამო. მომჩივნის წარმომადგენელმა ექსპერტიზის ბიუროს მიმართა ექსპერტიზის პროგრესის თაობაზე, თუმცა მას პასუხი არ მიუღია. 2006 წლის 21 თებერვალს მან წერილი წარადგინა საქალაქო სასამართლოში და მოითხოვა სამართალწარმოების შესახებ განახლებული ინფორმაცია. მომჩივნის წარმომადგენლებმა აღნიშნა სამართალწარმოებაში რვა-თვიანი შეფერხების თაობაზე და სასამართლოს თხოვა, მიეთითებინა შემდეგი სხდომის თარიღი, თუმცა წერილი უპასუხოდ დარჩა. 2006 წლის 1-ელ მარტს მომჩივნის წარმომადგენლებმა კიდევ ერთი წერილი გაგზავნეს ამჯერად თბილისის სააპელაციო სასამართლოში. პასუხად, 2006 წლის 9 მარტს მათ ეცნობათ, რომ მომჩივნის საქმის მასალები ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროში იყო. 2006 წლის 14 მარტს მომჩივანმა კიდევ ერთხელ მიწერა ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს, თუმცა კვლავ უშედეგოდ. სტრასბურგის სასამართლოს წინაშე არსებული საქმის მასალები შეიცავს 2005 წლის 18 აგვისტოთი დათარიღებულ წერილს, რომლის თანახმად ექსპერტიზის ბიუროში არ მუშაობდა ხელოვნების ექსპერტი, რომელსაც შეეძლო სააპელაციო სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ექსპერტიზის ჩატარება, ხოლო ფინანსური რესურსების ნაკლებობის გამო, მათ არ შეეძლოთ სხვა ექსპერტის დაქირავება. შესაბამისად, ექსპერტიზის ბიურომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს აცნობა, რომ ვერ შეძლებდა მოთხოვნილი ექსპერტიზის ჩატარებას და საქმის მასალები სასამართლოს უკან დაუბრუნა. წერილზე გაკეთებული შენიშვნის მიხედვით, საქმის მასალები თბილისის საქალაქო სასამართლოს უკან დაუბრუნდა 2007 წლის 14 მარტს.
2007 წლის 14 ივნისს თბილისის საქალაქო სასამართლომ განაახლა სამართალწარმოება. ორი სასამართლო პროცესის ჩატარების შემდეგ, 2007 წლის 31 ივლისს საქალაქო სასამართლომ არ დააკმაყოფილა მომჩივნის სარჩელი, როგორც დაუსაბუთებელი. 2007 წლის 14 სექტემბერს მომჩივანმა გაასაჩივრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება. მომჩივნის განცხადებით, 2008 წელს ჩატარდა სულ მცირე 5 სასამართლო პროცესი, 2009 წელს კიდევ 5, ხოლო 2010 წელს 10 სასამართლო სხდომა. მომჩივანმა ვერ მიუთითა სასამართლო პროცესების ხანგრძლივობა, თუმცა როგორც საქმის მასალებიდან იკვეთება, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ სხდომები გადადო რამდენიმე საფუძველზე დაყრდნობით. 2008 წლის 5 ივნისს თბილისის სააპელაციო სასამართლომ ფოტოსურათების ტექნიკური შესწავლის ბრძანება გასცა. შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, 2009 წლის 29 დეკემბერს მომჩივნის წარმომადგენლებმა შუამდგომლობა წარადგინეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოში და მოითხოვეს 2-თვიანი შესვენება, რათა უზრუნველეყოთ ფოტოების დამატებითი ტექნიკური გამოკვლევა გერმანიაში. 2009 წლის 22 იანვრის სხდომაზე, მათ გაიმეორეს თავიანთი მოთხოვნა. სააპელაციო სასამართლომ გადადო სასამართლო პროცესი 2009 წლის 30 იანვრამდე და მხარეებს მორიგებისკენ მოუწოდა. 2009 წლის 12 იანვარს თბილისის სააპელაციო სასამართლომ შეაჩერა საქმის განხილვა და მომჩივანს ორი თვე მისცა, რათა უზრუნველეყო გერმანიაში ექსპერტიზის ჩატარება. 2010 წელს სააპელაციო სასამართლომ კიდევ დააკმაყოფილა სხდომის გადადების თაობაზე მოთხოვნები. კერძოდ, 2010 წლის 21 იანვარს მომჩივნის მოთხოვნით სხდომა გადაიდო 2010 წლის 25 თებერვლამდე; 2010 წლის 10 და 22 ივნისის სხდომები გადაიდო მოპასუხე მხარის მოთხოვნით, რასაც დაეთანხმა მომჩივნის წარმომადგენლებიც.
2010 წლის 26 ივლისს თბილისის სააპელაციო სასამართლომ შეცვალა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება და მომჩივნის მოთხოვნა ნაწილობრივ დააკმაყოფილა. სასამართლომ მომჩივნის ინტელექტუალური საკუთრების უფლების დარღვევა დაადგინა 152 შემთხვევაში მომჩივნის 57 ფოტოსურათთან მიმართებით. მომჩივანს მიყენებული მორალური და მატერიალური ზიანის ანაზღაურების მიზნით 3,090 ლარი მიეკუთვნა (დაახლოებით 1500 ევრო).
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ორივე მხარემ უზენაეს სასამართლოში გაასაჩივრა. მომჩივანი დავობდა, რომ ზიანის ანაზღაურება არაპროპორციულად მცირე იყო. 2011 წლის 10 თებერვალს უზენაესმა სასამართლომ ორივე საჩივარი დაუშვებლად ცნო.
კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტის სავარაუდო დარღვევა
მომჩივანი ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს წინაშე დავობდა, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოების ხანგრძლივობა ორივე სამართალწარმოების ფარგლებში შეუთავსებელი იყო კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტით დადგენილ ,,გონივრული ვადის’’ მოთხოვნასთან. მომჩივანი კონვენციის მე-13 მუხლის საფუძველზე მე-6 მუხლთან კავშირში დამატებით დავობდა, რომ ეროვნულ დონეზე არ არსებობდა ეფექტიანი სამართლებრივი დაცვის საშუალება.
სასამართლოს შეფასება:
ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლო პირველ სამართალწარმოებასთან მიმართებით აღნიშნავს, რომ მომჩივანმა ვერ უზრუნველყო იმის ჩვენება, რომ თორმეტი წლის განმავლობაში მან მოიკითხა სამართალწარმოების პროგრესი ან გაასაჩივრა მისი ხანგრძლივობა იმ ეროვნული სასამართლოს წინაშე, რომელიც მის საქმეს იხილავდა. ეს განსაკუთრებით საკვირველია, ვინაიდან მეორე სამართალწარმოების დროს ის მსგავს საჩივრებს ხშირად წარადგენდა. რელევანტური ფაქტების გათვალისწინებით, სასამართლო ადგენს, რომ მომჩივნის მოთხოვნა, რომლის მიხედვით სამართალწარმოება შპს ‘‘Global Access Georgia’’ წინააღმდეგ კვლავ მიმდინარეობდა, დაუსაბუთებელი იყო. შესაბამისად, მომჩივნის მოთხოვნას მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, აშკარად დაუსაბუთებლად მიიჩნევს.
კონვენციის მე-13 მუხლის დარღვევა მე-6 მუხლის 1-ელ პუნქტთან ერთად
39.სასამართლომ არაერთხელ დაადგინა, რომ ეროვნულ დონეზე მოსარჩელისთვის სამართალწარმოების ხანგრძლივობის გასაჩივრებისთვის არსებული სამართლებრივი დაცვის საშუალება კონვენციის მე-13 მუხლის მნიშვნელობის ფარგლებში ,,ეფექტიანია’’ თუ ის ,,ახდენს სავარაუდო დარღვევის ან მისი გაგრძელების პრევენციას ან [უზრუნველყოფს] ადეკვატურ ზიანის ანაზღაურებას იმ დარღვევისთვის, რომელსაც ჰქონდა ადგილი (იხ.,
Kudła v. Poland
[GC], no.
30210/96
, § 158, 26 October 2000). შესაბამისად, კონვენციის მე-13 მუხლი ითვალისწინებს ალტერნატივას: სამართლებრივი დაცვის საშუალება ,,ეფექტიანია’’ თუ ის შეიძლება გამოყენებული იქნეს სასამართლოს გადაწყვეტილების დასაჩქარებლად ან უზრუნველყოფს ადეკვატურ ზიანის ანაზღაურებას გაჭიანურებული სამართალწარმოებისთვის (იხ.,
Kudła,
ციტირებული ზემოთ, § 159; რელევანტური პრინციპების შეჯამებისთვის, იხ.,
Keaney v. Ireland
, no.
72060/17
, §§ 107-111, 30 April 2020).
40.რაც შეეხება წინამდებარე საქმის გარემოებებს, სასამართლო აღნიშნავს, რომ მთავრობამ არ განაცხადა, რომ მომჩივნისთვის ხელმისაწვდომი იყო საკომპენსაციო სამართლებრივი დაცვის საშუალება. შესაბამისად, ერთადერთი საკითხი, რომელიც სტრასბურგის სასამართლომ უნდა შეისწავლოს არის ნამდვილად იყო თუ არა მომჩივნისთვის ხელმისაწვდომი დისციპლინური სამართალწარმოება და იყო თუ არა ის ეფექტიანი თეორიულად და პრაქტიკულად მიმდინარე სამართალწარმოების დაჩქარების მიზნებისთვის.
41.პირველ რიგში, სასამართლომ უკვე განიხილა ინდივიდუალური მოსამართლეების წინააღმდეგ დისციპლინური წარმოების ეფექტიანობა სხვა წევრ სახელმწიფოებთან მიმართებით და დაადგინა, რომ როდესაც დისციპლინური სანქცია ეხება მოსამართლის პირად პოზიციას, ,, სამართალწარმოების შედეგისკენ პირდაპირი და დაუყოვნებელი შედეგების არარსებობის პირობებში’’ ის არ არის ეფექტიანი სამართალწარმოების დაჩქარების მიზნებისთვის (იხ.,
Kormacheva v. Russia
, no.
53084/99
, §
62, 29 იანვარი 2004;
Efimenko v. Ukraine
, no.
55870/00
, §
49, 18
July 2006, და
Moroz and Others v. Ukraine
, no.
36545/02
, § 47, 21 დეკემბერი 2006; იხ. აგრეთვე,
mutatis mutandis, Constantin Oprea
v.
Romania
, no.
24724/03
, § 41, 8 November 2007). მოცემულ საქმეში სასამართლოს არ აქვს განსხვავებული დასკვნის გაკეთების საფუძველი. მთავრობამ ვერ წარმოადგინა ერთი მაგალითი, როდესაც პირმა ამ პროცედურის მეშვეობით შეძლო სამართალწარმოების დაჩქარება. მთავრობის მიერ წარდგენილი საქმის მასალებიდან არ იკვეთება, დისციპლინური სამართალწარმოების შედეგს ჰქონდა თუ არა რაიმე გავლენა თავდაპირველი სამართალწარმოების ხანგრძლივობაზე (იხ., მაგალითისთვის,
Sürmeli v. Germany
[GC], no.
75529/01
‑
VII). ნებისმიერ შემთხვევაში, რელევანტური კანონმდებლობა მიუთითებს, რომ აღნიშნული სამართლებრივი დაცვის საშუალება არ არის ხელისუფლების ორგანოს დისკრეციული ქმედებისგან დამოუკიდებელი, ვინაიდან დისციპლინური საქმის წარმოების დაწყების გადაწყვეტილებას შესაბამისი სასამართლოს ორგანო იღებს; პირისთვის ხელმისაწვდომი არ არის გასაჩივრების მექანიზმი, რომლითაც გაასაჩივრებს ზემოხსენებული ორგანოს გადაწყვეტილებას, რომ არ დაიწყოს მოსამართლის წინააღმდეგ დისციპლიური სამართალწარმოება (იხილეთ,
mutatis mutandis
,
Veiss v. Latvia
, no.
15152/12
, § 68, 28
იანვარი 2014, and
Lukenda v. Slovenia
, no.
23032/02
‑
X; იხილეთ აგრეთვე,
mutatis mutandis, Horvat v. Croatia
, no.
51585/99
‑
VIII). მთავრობა სადავოდ არ ხდიდა, რომ დისციპლინური სამართალწარმოების კონტექსტში სამართალწარმოების გაუმართლებელი გაჭიანურების დადგენა შესაძლოა, გამხდარიყო ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის საფუძველი.
42.შეჯამებისთვის, დისციპლინური საჩივარი ვერ ჩაითვლება ეფექტიანად კონვენციის მნიშვნელობის ფარგლებში სამართალწარმოების ხანგრძლივობასთან დაკავშირებულ საჩივართან მიმართებით. შესაბამისად, მთავრობამ, მოცემული საქმის კონკრეტულ გარემოებებში, ვერ აჩვენა, რომ ეროვნულ დონეზე არსებობდა პროცედურა, რომელიც მომჩივანს შესაძლებლობას მისცემდა გაესაჩივრებინა სამართალწარმოების გადაჭარბებული ხანგრძლივობა. მთავრობამ ასევე ვერ აჩვენა, რომ არსებული სამართლებრივი დაცვის საშუალება ეფექტიანი იყო როგორც სამართლებრივად, ასევე პრაქტიკულად. შესაბამისად, ადგილი ჰქონდა კონვენციის მე-13 მუხლის დარღვევას მე-6 მუხლის 1-ელ პუნქტთან ერთობლიობაში.
კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტის სავარაუდო დარღვევა
46.სტრასბურგის სასამართლოს მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტის შესაბამის პრეცედენტულ სამართალზე დაყრდნობით, საქმის წარმოების ვადის გონივრული შეფასება უნდა მოხდეს საქმის გარემოებებისა და შემდეგი კრიტერიუმების გათვალისწინებით: საქმის სირთულე, მომჩივნისა და შესაბამისი ორგანოების ქცევა და აგრეთვე, აღნიშნულ დავაში რა დგას სასწორზე მომჩივნისთვის
(იხ., სხვა საქმეებთან ერთად,
Lupeni Greek Catholic Parish and Others v. Romania
[დიდი პალატა], no.
76943/11
, § 143, 29
ნოემბერი 2016;
Frydlender v. France
[დიდი პალატა], no.
30979/96
, § 43, ECHR 2000-VII; და
Comingersoll S.A. v. Portugal
[დიდი პალატა], no.
35382/97
‑
IV).
47.რაც შეეხება მოცემული საქმის გარემოებებს, ევროპული სასამართლო აღნიშნავს, რომ სადავო სამართალწარმოება, რომელიც დაიწყო 2005 წლის 24 იანვარს და დასრულდა 2011 წლის თებერვალში, მიმდინარეობდა ექვს წელზე მეტი დროით, სასამართლოს სამ დონეზე. შემდგომში მან აღნიშნა, რომ სადავო სამართალწარმოება არ შეიძლება მიჩნეული იყოს განსაკუთრებულად რთულად. ამავე დროს, მიუხედავად იმისა, რომ საქმე საკუთარი ბუნებით არ მიეკუთვნებოდა იმ კატეგორიას, რომელიც მოითხოვს დაჩქარებას (იხ.
Sürmeli
, ციტირებული ზემოთ, § 133, ECHR 2006
‑
VII) მომჩივნის ასაკის გათვალისწინებით, იგი მაინც მოითხოვდა გონივრულად დაჩქარებული გადაწყვეტილების მიღებას (შედარებისთვის
Pantaleon v. Greece
, no.
6571/05
, § 25, 10
მაისი 2007).
48.რაც შეეხება მხარეთა ქმედებას, როგორც საქმის მასალებიდან და მხარეების ახსნა-განმარტებებიდან იკვეთება, სამართალწარმოების საერთო ხანგრძლივობას ორმა ძირითადმა ფაქტორმა შეუწყო ხელი: პირველი ინსტანციის სასამართლოში 2005 წლის ივნისიდან 2007 წლის ივნისამდე ორწლიანმა უმოქმედობის პერიოდმა; და გაჭიანურებულმა სააპელაციო საქმის წარმოებამ 2007 წლის სექტემბრიდან 2010 წლის ივლისამდე, როდესაც სხდომა მრავალჯერ გადაიდო.
49.ევროპული სასამართლო მოკვლევას დაიწყებს სააპელაციო სამართალწარმოებიდან. საქმის მასალების თანახმად, მისი გაჭიანურება, სხვა საკითხებთან ერთად, მოხდა გადადებასთან დაკავშირებით მომჩივნის განცხადებების გამო, რომლებიც არაერთი იყო. მომჩივანი ერთ-ერთი განცხადების საფუძველზე ითხოვდა გერმანიაში ექსპერტიზის ჩატარებას. მომჩივანს არ მიუთითებია სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან უმოქმედობის რაიმე მნიშვნელოვანი პერიოდის შესახებ. რაც შეეხება მოპასუხე მხარეების მიერ შეტანილ განცხადებებს სხდომის გადადების შესახებ, ისინი სააპელაციო სასამართლომ დააკმაყოფილა მომჩივნის ცალსახა თანხმობის გათვალისწინებით, მათ შორის, მორიგების ხელშესაწყობად. ასეთ გარემოებებში, მიუხედავად იმისა, რომ გასაჩივრების ეტაპზე გაჭინაურება არ შეიძლება მიეკუთვნოს მხოლოდ მომჩივნის ქმედებას, იგი ასევე არ შეიძლება გამოყენებული იქნეს მთავრობის წინააღმდეგ (შედარებისთვის
Johanna Fröhlich v.
Germany
, no.
16741/16
,
§
41, 24 იანვარი 2019). ნებისმიერ შემთხვევაში, მომჩივანმა სტრასბურგის სასამართლოს ვერ მიაწოდა დამატებითი ინფორმაცია სააპელაციო სასამართლოს მიერ ჩატარებული სხდომების რაოდენობის თუ ეროვნული ხელისუფლების საერთო ქმედების შესახებ. ზემოხსენებული ფაქტების გათვალისწინებით, სტრასბურგის სასამართლო მიიჩნევს, რომ მომჩივანმა საკმარისად ვერ დაასაბუთა მისი განცხადებები, რომ სააპელაციო სამართალწარმოების გაუმართლებელი ხანგრძლივობა მოპასუხე სახელმწიფოს ქმედებებით იყო განპირობებული.
50.რაც შეეხება პირველი ინსტანციის სასამართლოს, ევროპული სასამართლო აღნიშნავს, რომ სამართალწარმოების შეფერხება არ იყო მომჩივნისა და მისი წარმომადგენლების ბრალეულობა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი დაკვირვების შედეგად ვერცერთმა მხარემ ვერ შეძლო განემარტა ეროვნული ექსპერტიზის ბიუროს მარცხი, ჩაეტარებინა მოთხოვნილი ექსპერტიზა და თუ რა გავლენა მოახდინა ამან პროცესის შეფერხებაზე, აშკარაა, რომ საქმის წარმოების ამ ეტაპზე თითქმის ორი წლის განმავლობაში შეჩერებაზე პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა მთავრობას, რა როლიც არ უნდა ჰქონოდა ამაში ეროვნული ექსპერტიზის ბიუროს. სტრასბურგის სასამართლო კიდევ ერთხელ იმეორებს, რომ მაშინაც კი როდესაც სამოქალო სამართალწარმოება ხორციელდება მხარეთა თავისუფალი საქმის გადაწყვეტის პრინციპის შესაბამისად, რომელიც გულისხმობს მხარეთა პასუხისმგებლობას საქმის წარმოებაზე, სახელმწიფოს ეკისრება სასამართლო სისტემის მოწყობა ისე, რომ დაცული იყოს გონივრულ ვადაში საქმის განხილვის მოთხოვნა (იხ.
Erfar
‑
Avef
v. Greece
, no.
31150/09
, §
58, 27 მარტი 2014, სხვა მითითებებთან ერთად; ასევე იხ.
Gisela Müller v. Germany
, no.
69584/01
, § 86, 6
ოქტომბერი 2005). ისეთი შემთხვევების დროს, როდესაც აუცილებელია ექსპერტთა თანამშრომლობა ან/და ჩართულობა, ეროვნული სასამართლოების პასუხისმგებლობაა უზრუნველყონ, რომ სამართალწარმოების ხანგრძლივობა არ იყოს გადაჭარბებული (იხ.
Johanna Fröhlich
, ციტირებული ზემოთ,
42.სხვა მითითებებთან ერთად; იხ. ასევე
Stojanov v. the former Yugoslav Republic of Macedonia
, no.
34215/02
, § 60, 31 მაისი 2007, და
Ziaja v.
Poland
(განჩინება) [კომიტეტი], no.
45751/10
, § 44, 16
მაისი 2019)).
51.წინამდებარე საქმეში, პირველი ინსტანციის სასამართლოს ქმედება არ შეიძლება შეფასდეს როგორც გულმოდგინე, მას შემდეგ, რაც ეროვნული ექსპერტიზის ბიუროს გადაეგზავნა მოთხოვნა ექსპერტიზის ჩატარების შესახებ. მთავრობისგან ახსნა-განმარტების არარსებობის გამო, გაუგებარია პირველი ინსტანციის სასამართლომ ეროვნული ექსპერტიზის ბიუროსგან მიიღო თუ არა წერილი, რომლითაც იგი აცნობებდა მას, რომ ჩაატარებდნენ მოთხოვნილ ექსპერტიზას და თუ მიიღო როდის. ნებისმიერ შემთხვევაში, ეროვნული ექსპერტიზის ბიუროს ორწლიანმა უმოქმედობამ ან ექსპერტიზის სხვა დაწესებულებაში ჩატარების მოთხოვნის ორწლიანმა შეუსრულებლობამ გამოიწვია სამართალწარმოების ორი წლით შეჩერება.
52.სტრასბურგის სასამართლო აღნიშნავს, რომ მომჩივნის საქმე შესაბამის პერიოდში თბილისის საოლქო სასამართლოდან გადაეცა ახალ შექმნილ თბილისის საქალაქო სასამართლოს. ამ თვალსაზრისით, მას არ შეუძლია არ გაითვალისწინოს სასამართლო სისტემის სტრუქტურული რეფორმა, რომელიც იმ დროისთვის საქართველოში მიმდინარეობდა (იხ.
Kvantaliani,
ციტირებული ზემოთ;, § 29; შედარებისთვის
O’Leary v. Ireland
(განჩინება) [კომიტეტი], no.
45580/16
, § 41, 14
თებერვალი 2019). მიუხედავად ამისა, ზემოაღნიშნული ვერ იქნება ორწლიანი სრული უმოქმედობის საპატიო მიზეზი, რადგან კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, ყოველთვის ხელშემკვრელ სახელმწიფოს ეკისრება ეროვნული სასამართლოების მოწყობა ისე, რომ დაცული იქნეს ყველას უფლება „გონივრულ ვადაში“ გადაწყდეს მისი სამოქალაქო უფლებები და მოვალეობები (იხ.
Kharitonashvili v. Georgia
, no.
41957/04
, §
44, 10 თებერვალი 2009,
and
G.H. v. Austria
, no.
31266/96
, § 20, 3 ოქტომბერი 2000). ამ ფონზე, პირველი ინსტაციის სასამართლოში სრული უმოქმედობა რომელიც საერთო ჯამში ორ წელიწად-ნახევარი გაგრძელდა არ შეიძლება გამართლებულად ჩაითვალოს.
53.მთავრობამ მიუთითა მომჩივნის მიერ შეტანილ წინა ორ საჩივართან დაკავშირებით სტრასბურგის სასამართლოს დაუშვებლობის შესახებ გადაწყვეტილებებზე (იხ.
Schrade
v. Georgia
, no.
9289/08
, 2 თებერვალი 2016, და
Schrade
v.
Georgia
, no.
52240/07
, 26 აპრილი 2016). ამ შემთხევებზე, სამართალწარმოება გაგრძელდა შედარებით ნაკლები დრო (პირველ შემთხვევაში ოთხ წელიწადზე ნაკლები და მეორე შემთხვევაში ოთხი წელი და ოთხი თვე) განმეორებითი განხილვის რამდენიმე ეტაპით, სადაც მომჩივანმა ასევე ხელი შეუწყო მათ საერთო ხანგრძლივობას. უფრო მეტიც, რაც შეეხება მეორე საქმეს, იგი განსხვავდებოდა ასევე იმით თუ რა იდგა სასწორზე მომჩივნისთვის (მაშინ როცა ის შეეხებოდა ერთი ფოტოსურათის უკანონო რეპროდუქციას, მოცემულ შემთხვევაში საქმე ეხებოდა 57 ფოტოსურათის 152 რეპროდუქციას). ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სტრასბურგის სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული საქმე არსებითად განსხვავებულია.
54.დაბოლოს, 46-ე პარაგრაფში მოცემული კრიტერიუმების გათვალისწინებით, სტრასბურგის სასამართლო მიიჩნევს, რომ წინამდებარე საქმეში სამართალწარმოების ხანგრძლივობა იყო გადაჭარბებული და ვერ დააკმაყოფილა „გონივრული ვადის“ მოთხოვნა. შესაბამისად, დაირღვა კონვენციის მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტი.
41-ე მუხლი
სასამართლომ მომჩივანს არამატერიალური ზიანის ანაზღაურების მიზნით 600 ევრო მიაკუთვნა.