Geo: documentul a fost pregătit de Centrul pentru Drepturile Omului al Secției Analitice a Curții Supreme a Georgiei (www.supremecourt.ge). Permisul de a republica traducerea a fost acordat pentru scopul unic de a fi inclus în baza de date a Curții Europene a Drepturilor Omului (HUDOC).
2.pe 1 august 2016, între orele 2:30 și 3 dimineața, fiul reclamantului, Z.E., conducea mașina cu presupusa viteză ridicată pe malul stâng al Mktkovi în Tbilisi, când doi ofițeri de poliție care patrulau au ordonat să se mute mașina. Se pare că Z.E. nu a respectat cererea, a depășit viteza și ofițerii de poliție l-au urmărit cu mașina poliției.
În aceeași zi, unul dintre ofițerii de poliție care l-au urmărit pe reclamant a întocmit un raport al accidentului rutier, indicând că la ora 3 a.m. el și colegii săi au observat că mașina se mișca cu viteză ridicată. În ciuda ordinului de oprire, șoferul a continuat să accelereze până când a lovit mașina oprită. Potrivit raportului, șoferul a fugit de la locul accidentului. Ofițerul de poliție a indicat în raport că au cerut anchetatorului să-i ducă mașina la stația de penalizare și s-au întors după două luni de la accident.
La data de 3 septembrie 2016, anchetatorul a fost informat că înregistrările video nu mai erau accesibile în camera de supraveghere CCTV, însă după ce a fost găsită înregistrarea video relevantă din camera de supraveghere CCTV, a fost găsită înregistrarea video corespunzătoare din camera de supraveghere CCTV din data de 31 august 2016. la data de 21 septembrie 2016, anchetatorul a anunțat că nu mai există înregistrări video relevante din camera de supraveghere CCTV, deși, după data de 23 decembrie 2016, a fost anunțat că nu mai există înregistrări video relevante din camera de supraveghere CCTV.
Toți martorii importanți au fost interogați din nou și, în august 2020, ancheta a fost lansată și pentru încălcarea obligației de detenție în timpul serviciului militar. La interogarea lor, au fost interogați doi ofițeri de poliție în legătură cu încălcarea obligației de detenție. Pe 6 noiembrie 2017, în urma mai multor plângeri din partea reclamantului, cazul a fost transferat pentru o investigație ulterioară la Procuratură Tbilisi. Toți martorii importanți au fost interogați din nou și ancheta a fost lansată în august 2020 pentru încălcarea obligației de detenție în timpul serviciului militar.
Având în vedere dreptul preliminar relevant al instanței și în funcție de circumstanțele prezentei cauze, instanța nu a satisfăcut nici o interdicție a cererii de admitere. (vezi Machaliashvili și alții împotriva Georgiei, no. 32245/19, §§ 68-69, 19 ianuarie 2023; a se vedea, de asemenea, Shavadze împotriva Georgiei no. 72080/12, §§ 26-27, 19 noiembrie 2020; Mikeladze și alții împotriva Georgiei, no. 54217/16, § 51, 16 noiembrie 2021; și Tunisia împotriva lui Virgilius Gazicic, no. 38650/18, 15 martie 2023).
De asemenea, acesta indică faptul că reclamantului i s-a acordat statutul de victimă în legătură cu ancheta penală și că a avut acces la materialele de caz și a putut să observe și să facă argumente relevante.16 În același timp, poate că instanța nu poate ignora faptul că, în legătură cu moartea reclamantului, a fost interogată în mod semnificativ și că cercetarea a fost efectuată de către poliția din Georgia în condiții de urgență între 30 august 2016 și 3 august 2016, iar această decizie nu a fost luată în mod direct de către ofițerul civil, Shavadadze, care a fost interogată în mod independent, în ciuda faptului că a fost interogată în mod semnificativ, de către poliția din Georgia, în cazul nr. 35, de la data de 15 august 2016 (§ 202, nr. 59, nr. 173, nr. 203) și de către ofițerul civil, care a fost interogată în mod direct, de către ofițerul de poliție, de la data de 3 august 2016 (§ 202, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, nr. 203, etc.).
(vezi M.H. and Others v Croatia no. 15670/18 și 43115/18, § 271, 18 noiembrie 2021, cu altele), instanța consideră că în cazul de față regula de obținere și prelucrare a probelor CCTV nu a fost satisfăcătoare. se pare că majoritatea cererilor de obținere a camerelor de supraveghere a traficului și a materialelor private CCTV au fost făcute cu întârziere, în timp ce dovezi potențial semnificative au fost pierdute sau șterse (vezi paragrafele 5-6 și 8 de mai sus). 18. în al doilea rând, imposibilitatea de a introduce responsabilitatea poate fi cauzată de lipsa de încredere a celor doi ofițeri de poliție și de lipsa de încredere a celor doi ofițeri de poliție în cazul unei arestări rutiere din 1 august 2016.
În absența unor explicații din partea guvernului, instanța consideră că o astfel de întârziere este nejustificată (a se vedea Ramsahai and Others v. the Netherlands ([GC], no. 52391/99, § 331, ECHR 2007-II; a se vedea și machalikashvili and Others, citat mai sus, § 92, cu referințe ulterioare). 20. și nu în ultimul rând, ancheta prelungită a infracțiunii a fost în curs de desfășurare de peste 7 ani. guvernul nu a făcut nicio explicație cu privire la o astfel de anchetă prelungită. ancheta prelungită a infracțiunii implică probleme de caracter al infracțiunii, în special în cazul lui Mikhail Gazicic, care se referă la moartea unui suspect (§ 36, § 62, § 21, § 63, § 63, § 21, § 63, § 63, § 63, § 63, § 63, § 63, § 63, § 63, § 63, § 63, § 63, § 63, § 63, § 68, § 64, § 64, § 64, § 64, § 64, § 64, § 65, § 66, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 68, § 67, § 67, § 78, § 78, § 78, § 78, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 84, § 8
În consecință, Curtea nu va examina această plângere (vezi Sakvarelidze v Georgia no. 40394/10, §§ 49-50,6 din februarie 2020 și M.H. and Others v. Croatia citată mai sus, §§ 165-66). În plus, în cazul în care reclamantul solicită o despăgubire de 50.000 de euro (EUR) pentru a plăti cheltuielile de transport de bani din sectorul euro pentru a nu plăti cheltuielile de transport de bani din sectorul euro, în cazul în care reclamantul solicită o despăgubire de 50.000 de euro (EUR) pentru a nu plăti cheltuielile de transport de bani din sectorul euro pentru a nu plăti cheltuielile de transport de bani din sectorul euro, în cazul în care reclamantul solicită o despăgubire de bani din sectorul euro pentru a nu plăti cheltuielile de transport de bani din sectorul euro, în cazul în care reclamantul solicită o despăgubire de bani din sectorul euro pentru a nu plăti cheltuielile de bani din sectorul euro pentru a nu plăti cheltuielile de bani din sectorul euro pentru a nu plăti cheltuielile de bani din sectorul euro pentru a nu plăti cheltuielile de bani din sectorul euro pentru a nu plătit cheltuielile de bani din sectorul euro pentru a venitului euro.
4.respinge celelalte cereri ale reclamantului privind satisfacerea echitabilă.
Geo: დოკუმენტი მომზადებულია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ანალიტიკური განყოფილების ადამიანის უფლებათა ცენტრის (
www.supremecourt.ge
) მიერ. თარგმანის ხელახალი გამოქვეყნების ნებართვა გაცემულია მხოლოდ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს HUDOC-ის მონაცემთა ბაზაში განთავსების მიზნით.
Eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department (
www.supremecourt.ge
). Permission to republish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights database HUDOC.
ელიბაშვილი საქართველოს წინააღმდეგ
Elibashvili v Georgia
საჩვარი N45987/21
2024 წელი, 22 თებერვალი
ფაქტები
1.საქმე ეხება პოლიციის დევნის შედეგად მომჩივანის ვაჟის გარდაცვალებას დახრჩობით. მომჩივანი ჩიოდა ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-2 (სიცოცხლის უფლება) და მე-13 მუხლების (სამართლებრივი დცვის ქმედითი საშუალების უფლება) მიხედვით.
2.2016 წლის 1-ელ აგვისტოს, ღამის 2:30 და 3 საათის შუალედში, მომჩივანის ვაჟი ზ.ე. თბილისში მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე მართავდა მანქანას სავარაუდოდ მაღალი სიჩქარით, როცა პოლიციის ორმა ოფიცერმა, რომლებიც პატრულირებდნენ მას უბრძანა გადაეყენებინა მანქანა. როგორც ჩანს ზ.ე. არ დაემორჩილა მოთხოვნას, მოუმატა სიჩქარეს და პოლიციის ოფიცრები დაედევნენ მას პოლიციის მანქანით. ამის შემდეგ მალევე, ზ.ე.-მ დაკარგა კონტროლი საკუთარ მანქანაზე და დაეჯახა გაჩერებულ მინივენს. პოლიციის ორი ოფიცრის ჩვენების მიხედვით, შემდეგ ზ.ე.-მ დატოვა საკუთარი მანქანა და გაიქცა ბნელი, ბუჩქოვანი ადგილისკენ. პოლიციის ორი ოფიცერი დაედევნა მას ფეხით, თუმცა მალევე დაკარგეს ხედვის არედან. ისინი დაბრუნდნენ საკუთარ მანქანაში. ამ დროის მანძილზე, საპატრულო პოლიციის კიდევ ხუთი მანქანა გაჩერდა შემთხვევის ადგილზე. გამოძიების ფაილების მიხედვით, პოლიციის ყველა ოფიცერმა ჩაატარა ზ.ე.-ს ძიება, თუმცა ვერ შეძლეს მისი პოვნა სიბნელეში. შემდგომ პოლიციის ოფიცრებმა დატოვეს ადგილი და ზ.ე.-ს მანქანა გადაიყვანეს პოლიციის სადგომზე.
3.იმავე დღეს, იმ პოლიციის ოფიცრებიდან ერთ-ერთმა, რომლებიც მომჩივანს დაედევნენ შეადგინა საგზაო შემთხვევის ოქმი, იმაზე მითითებით, რომ 3 საათზე მან და მისმა კოლეგებმა შენიშნეს, რომ მანქანა მოძრაობდა მაღალი სიჩქარით. გადაყენების ბრძანების მიუხედავად მძღოლმა განაგრძო სიჩქარის მომეტება იქამდე ვიდრე არ დაეჯახა გაჩერებულ მანქანას. ოქმის მიხედვით, მძღოლი მიიმალა შემთხვევის ადგილიდან. პოლიციის ოფიცერმა ოქმში მიუთითა, რომ მათ მოითხოვეს საჯარიმო სადგომზე მანქანის გადაყვანა და შემდეგ დატოვეს შემთხვევის ადგილი. ოქმში ნახსენები არ არის მომჩივანის ვაჟის ვინაობა (მისი პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტები და სხვა პირადი ნივთები ნაპოვნი იქნა მის მანქანაში მოგვიანებით), არც ის ფაქტი, რომ პოლიციის ორმა ოფიცერმა მისდია მას ფეხით და დაკარგა მხედველობიდან იგი, ან ის, რომ პოლიციის ოფიცრები, რომლებიც შემთხვევის ადგილზე მივიდნენ ასევე ეძებდნენ მას, თუმცა წარუმატებლად.
4.2016 წლის 3 აგვისტოს მომჩივნის ვაჟის სხეული იპოვეს მდინარეში. პოლიციის მიერ იმავე დღეს დაიწყო სისხლისსამართლებრივი გამოძიება თვითმკვლელობამდე მიყვანით და რამდენიმე საგამოძიებო ზომა იქნა გატარებული. შემთხვევაში ჩართული პოლიციის ორი ოფიცერი დაიკითხა 2016 წლის 7 აგვისტოს. ორივე მათგანმა მიუთითა, რომ შეჯახების შემდეგ მათ გააჩერეს თავიანთი მანქანა და დაედევნენ ზ.ე.-ს ფეხით. თუმცა, მათ მალევე დაკარგეს იგი სიბნელეში და დაბრუნდნენ თავიანთ მანქანაში. პოლიციის სხვა ოფიცრებმა, რომლებიც მივიდნენ შეჯახების ადგილზე, ასევე დაათვალიერეს მიდამო უშედეგოდ. კონკრეტულ კითხვებზე პასუხის გაცემისას პოლიციის ოფიცრებმა მიუთითეს, რომ მათ არ შეუმჩნევიათ მდინარე ახლომახლო და რომ არ გაუგიათ ვინმეს წყალში ჩავარდნის ხმა.
5.2016 წლის 8 აგვისტოს პასუხისმგებელი გამომძიებელი ცდილობდა მოეპოვებინა ვიდეოჩანაწერები შესაბამის ტერიტორიაზე განთავსებული რამდენიმე საგზაო კამერიდან (ჩჩთV). 2016 წლის 17 აგვისტოს თბილისის საპატრულო პოლიციაში ასეთ საკითხებზე პასუხისმგებელმა პირმა მიაწოდა გამომძიებელს ჩანაწერები, იმაზე მითითებით, რომ დანარჩენი კამერები არ მუშაობდა შემთხვევის დღეს. 2016 წლის 31 აგვისტოს გამომძიებელმა მოითხოვა დამატებითი ვიდეოჩანაწერები. 2016 წლის 3 სექტემბერს მას უთხრეს, რომ ვიდეოჩანაწერი აღარ იყო ხელმისაწვდომი, ვინაიდან შესაბამისი შენახვის ვადა ამოიწურა 2016 წლის 31 აგვისტოს.
6.2016 წლის 21 სექტემბერს მომჩივანმა იჩივლა პროკურორთან, რომ გამოძიება შესაბამისად არ იკვლევდა მისი ვაჟის გარდაცვალების ირგვლივ ყველა მნიშვნელოვან გარემოებას და რომ სხვასთან ერთად ადგილზე არსებული კამერების მნიშვნელოვანი CCTV ვიდეოჩანაწერები არ იქნა მოპოვებული და გამოკვლეული.
7.2016 წლის 23 სექტემბერს გამოქვეყნდა სასამართლო სამედიცინო დასკვნა, რომლის მიხედვით ზ.ე.-ს გარდაცვალება გამოიწვია ასფიქსიამ წყალში დახრჩობამ. ასევე აღმოაჩინეს სისხლჩაქცევები სახეზე და ქვედა კიდურებზე. მის სისხლში ალკოჰოლის დონე იყო 0.68%.
8.2016 წლის 25 ნოემბერს მომჩივანს მიენიჭა დაზარალებულის სტატუსი გამოძიებასთან დაკავშირებით. შემდეგ დღეს გამომძიებელი ცდილობდა მოეპოვებინა CCTV ვიდეოჩანაწერები კერძო საკუთრებებიდან, თუმცა უთხრეს რომ ასეთი ვიდეოჩანაწერები არ იყო ხელმისაწვდომი. 2016 წლის დეკემბერში გამომძიებელი ცდილობდა მოეპოვებინა დამატებით ვიდეოჩანაწერები საგზაო კამერებიდან და კერძო CCTV კამერებიდან. თუმცა მათ შეატყობინეს, რომ ჩანაწერები აღარ იყო ხელმისაწვდომი.
9.2016 წლის დეკემბერში დაიკითხნენ პოლიციის დანარჩენი ოფიცრები. ყველა მათგანმა განაცხადა, რომ იმ დროისათვის, როდესაც ისინი შემთხვევის ადგილზე მივიდნენ, ზ.ე. უკვე გაუჩინარებული იყო; მათ დაათვალიერეს ტერიტორია ფანრების დახმარებით, თუმცა არ უნახავთ ან გაუგიათ რამე.
10.2017 წლის 6 ნოემბერს, მომჩივანის რამდენიმე საჩივრის შედეგად, საქმე შემდგომი გამოძიებისთვის გადაეცა თბილისის პროკურატურას. ყველა მნიშვნელოვანი მოწმე ხელახლა იქნა დაკითხული და 2020 წლის აგვისტოში გამოძიება სამსახურებრივი მოვალეობების შეუსრულებლობის დანაშაულზეც გავრცელდა. მათი ხელახალი დაკითხვისას, პოლიციის ორმა ოფიცერმა, რომლებიც დაედევნენ ზ.ე.-ს, განაცხადეს, რომ არ დაურეკავთ სამაშველო სამსახურისათვის, ვინაიდან არ უფიქრიათ, რომ ზ.ე.-ს სიცოცხლე რისკის ქვეშ იყო. მათი ჩვენებების მიხედვით, ისინი ძებნისას მიადგნენ კლდის კიდეს, თუმცა არ დაუნახავთ მდინარე და არ გაუგონიათ ვინმეს წყალში ჩავარდნის ხმა. ამასთან ერთად, მათ არ შეეძლოთ სიბნელეში რაიმეს დანახვა, ამ მიზეზის გამო, ისინი არ ჩასულან კლდეზე ტერიტორიის უკეთ შესამოწმებლად.
11.საქმის მასალების მიხედვით, გამოძიება ისევ მიმდინარეა და დღემდე ბრალი არავის მიმართ არ არის წაყენებული.
სასამართლოს შეფასება
I.
კონვენციის მე-2 მუხლის სავარაუდო დარღვევა
12.მომჩივანი ჩიოდა საკუთარი ვაჟის გარდაცვალებასა და ამასთან დაკავშირებით ეფექტური გამოძიების არარსებობაზე, კონვენციის მე-2 და მე-13 მუხლების მიხდევით. როგორც საქმის ფაქტებისათვის კანონით მინიჭებული დახასიათების ოსტატი
(იხილეთ
Radomilja
and
Others
v. Croatia [GC], nos 37685/10 და 22768/12, §§ 114, 124 და 126, 20 მარტი 2018), სასამართლო მიიჩნევს, რომ საჩივარი განიხილება მხოლოდ მე-2 მუხლით.
13.მთავრობამ განაცხადა, რომ საჩივარი დაუშვებელია ექვს თვიანი დროის ლიმიტის დაუცვლობის გამო. სასამართლოს შესაბამისი პრეცედენტული სამართლის გათვალისწინებითა და წინამდებარე საქმის გარემოებებიდან გამომდინარე, სასამართლომ არ დააკმაყოფილა დაუშვებლობის მოთხოვნის არც ერთი შუამდგომლობა. (იხილეთ Machalikashvili and Others v. Georgia, no. 32245/19, §§ 68-69, 19 იანვარი 2023; ასევე იხილეთ Shavadze v. Georgia no. 72080/12, §§ 26-27, 19
ნოემბერი
2020; Mikeladze and
Others
v.
Georgia, no. 54217/16, § 51, 16 ნოემბერი 2021; და Gaidukevich v. Georgia, no. 38650/18, § 51, 15 ივნისი 2023). იგი ასევე მიიჩნევს, რომ
საჩივარი არ არის აშკარად დაუსაბუთებელი კონვენციის 35 § 3 (ა) მუხლის მნიშვნელობით ან დაუშვებელი რაიმე საფუძვლით. შესაბამისად, იგი უნდა გამოცხადდეს დასაშვებად.
14.საჩივრის პროცედურული ნაწილიდან დაწყებული, კონვენციის მე-2 მუხლის ქვეშ სისხლისსამართლებრივი გამოძიების ეფექტურობასთან დაკავშირებით ზოგადი პრინციპები შეჯამებულია საქმეში მუსტაფა ტუნჩი და ფეჯირე ტუნჩი თურქეთის წინააღმდეგ (Mustafa
Tunç
and
Fecire
Tunç
v. Turkey) ([GC], no.24014/05, §§ 172-81, 14 აპრილი 2015) და ნიკოლაე ვირგილიუ ტანასე რუმინეთის წინააღმდეგ ( Nicolae Virgiliu Tănase v. Romania) ([GC], no. 41720/13, §§ 165-68, 25 ივნისი 2019).
15.სასამართლო აღნიშნავს, რომ ხელისუფლებამ დაუყოვნებლივ დაიწყო სისხლისსამართლებრივი გამოძიება მომჩივანის ვაჟის გარდაცვალებასთან დაკავშრებით და რომ რამდენიმე მნიშვნელოვანი და დროული საგამოძიებო ზომა იქნა გატარებული, მოწმეთა დაკითხვისა და სასამართლო ექსპერტიზის ჩატარების ჩათვლით. იგი ასევე მიუთითებს, რომ მომჩივანს მიენიჭა დაზარალებულის სტატუსი სისხლისსამართლებრივ გამოძიებასთან დაკავშირებით და ჰქონდა საქმის მასალებზე წვდომა და შეეძლო შესაბამისი არგუმენტების გაკეთება.
16.ამავე დროს, სასამართლოს არ შეუძლია შეუმჩნევლად დატოვოს ის ფაქტი, რომ კავშირი მომჩივანის ვაჟის გარდაცვალებასა და პოლიციის მიერ მის დევნას შორის აშკარა იყო 2016 წლის 3 აგვისტოსათვის, და მიუხედავად იმისა, რომ შესაბამისი შიდასახელმწიფოებრივი რეგულაციები ითვალისწინებს, რომ პოლიციის ოფიცრების მიერ სავარაუდოდ ჩადენილი დანაშაული უნდა გამოიძიოს პროკურორმა, გამოძიება კი პოლიციას დაევალა (იხილეთ ზემოთ პარაგრაფი 4). გამოძიება პროკურორის მიერ მხოლოდ 15 თვის შემდეგ დაიწყო. აქედან გამომდინარე გამოძიების ყველაზე გადამწყვეტი ეტაპი ჩატარდა იმ ორგანოს მიერ, რომელიც არ იყო საკმარისად დამოუკიდებელი იმ პოლიციის ოფიცრებისაგან, რომელთაც შესაძლოა ამ შემთხვევაზე პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა (იხილეთ Shavadze, ციტირებული ზემოთ, § 35; იხილეთ ასევე
Edzgveradze v Georgia no. 59333/16, § 40, 20 იანვარი 2022, და Machalikashvili and Others no. ციტირებული ზემოთ, § 87, შემდგომი მითითებებით). უფრო მეტიც, გამოძიების რამდენიმე მთავარი ხარვეზიც პირდაპირ კავშირშია ამ ფაზასთან.
17.უპირველესად, იმის აღნიშვნა, რომ ვიდეოთვალთვალის კადრები შესაძლოა იყოს მტკიცებულება, რომელიც გადამწყვეტია მნიშვნელოვანი მოვლენების გარემოებების
დასადგენად
(იხილეთ M.H. and Others v Khroatia nos. 15670/18 და 43115/18, § 271, 18 ნოემბერი 2021, შემდგომი მითითებებით), სასამართლო მიიჩნევს, რომ წინამდებარე საქმეში CCTV მტკიცებულების მოპოვებისა და დამუშავების წესი არადამაკმაყოფილებელი იყო. როგორც ჩანს საგზაო კამერებისა და კერძო CCTV კადრების მოპოვებაზე მოთხოვნების უმეტესობა დაგვიანებით იქნა გაკეთებული, ამასობაში პოტენციურად მნიშვნელოვანი მტკიცებულებები დაიკარგა ან წაიშალა (იხილეთ ზემოთ პარაგრაფები 5-6 და 8).
18.მეორეც, შეუსაბამობაა პოლიციის ორი ოფიცრის ჩვენებებსა და 2016 წლის 1 აგვისტოს საგზაო შემთხვევისთანავე შედგენილ ოქმს შორის. არავითარი განმარტება არ აგეკთებულა იმასთან დაკავშირებით თუ რატომ არ შეიცავდა ინციდენტის სრულ აღწერას საგზაო შემთხვევის პირველადი ოქმი. ამდენად, ფაქტი, რომ მომჩივანის ვაჟს სიბნელეში გაქრობამდე ფეხით მისდევდა ორი პოლიციელი და ძებნაში პოლიციის სხვა ოფიცრების სავარაუდო ჩართულობა, საერთოდ გამოტოვებულია ოქმში (იხილეთ ზემოთ, პარაგრაფი 3). როგორც სასამართლომ ადრეც აღნიშნა ზოგჯერ სიცოცხლე იკარგება მთლიანი სისტემის წარუმატებლობის გამო და არა ინდივიდუალური შეცდომების გამო, რაც იწვევს სისხლისსამართლებრივ ან დისციპლინარულ პასუხისმგებლობას. პოლიციის რთულ ოპერაციებში წარუმატებლობა შესაძლოა იყოს ინსტიტუციური, ინდივიდუალური ან ორივე ერთად (იხილეთ Armani Da Silva V. United Kingdom [GC] no. 5878/08, § 284, 30 მარტი 2016). წინამდებარე საქმეში შიდასახელმწიფოებრივი ორგანოები ვერ მივიდნენ რაიმე დასკვნამდე ამ მხრივ შესაძლო ხარვეზების შესახებ.
19.ასევე, პოლიციის დანარჩენი ოფიცრები პირველად დაკითხეს დაახლოებით ოთხი თვის დაგვიანებით (იხილეთ ზემოთ პარაგრაფი 9). მთავრობის მიერ ახსნა-განმარტებების არარსებობის პირობებში, სასამართლო თვლის, რომ ასეთი დაყოვნება გაუმართლებელია (იხილეთ Ramsahai and Others v. the Netherlands ([GC], no. 52391/99, § 331, ECHR 2007-II; იხილეთ ასევე
machalikashvili and Others, ციტირებული ზემოთ, § 92, შემდგომი მითითებებით).
20.ბოლო და არა უკანასკნელი, უკვე 7 წელზე მეტია გამოძიება მიმდინარეობს. მთავრობას არ გაუკეთებია რაიმე განმარტება ასეთი ხანგრძლივი გამოძიების შესახებ. გაჭიანურებული სისხლისამართლებრივი გამოძიებების პრობლემის განმეორებითი ხასიათის გამო, განსაკუთრებით იმ საქმეებში, რომელიც ეხება საეჭვო სიკვდილს ან/და არასათანადო მოპყრობას სამართალდამცავი ორგანოების წარმომადგენელთა ჩართულობით (იხილეთ Shavadze, § 36, შემდგომი მითითებებით; Mikeladze and Others, § 68, შემდგომი მითითებებით; და Gaidukevich §63, ყველა ციტირებული ზემოთ), სასამართლო ადგენს, რომ გაჭიანურება გაუმართლებელია.
21.ზემოხსენებული მოსაზრებები საკმარისია სასამართლოსათვის, რათა დაასკვნას, რომ მომჩივანის ვაჟის გარდაცვალებაზე სისხლისსამართლებრივი გამოძიება არ იყო ეფექტური, კონვენციის მე-2 მუხლის პროცედურული ნაწილის დარღვევით.
22.რაც შეეხება მოპასუხე სახელმწიფოს სავარაუდო პასუხისმგებლობის საკითხს მომჩივანის ვაჟის გარდაცვალებაში, სასამართლო საქმის ხელმისაწვდომი მასალების გათვალისწინებით მიიჩნევს, რომ მას არ შეუძლია რაიმე კონკრეტული დასკვნის გაკეთება კონვენციის მე-2 მუხლის არსებით ნაწილში. შესაბამისად სასამართლო არ განიხილავს ამ საჩივარს (იხილეთ Sakvarelidze v Georgia no. 40394/10, §§ 49-50,6 თებერვალი 2020 და M.H. and Others v. Croatia ციტირებული ზემოთ, §§ 165-66).
II კონვენციის 41-ე მუხლის გამოყენება
23.მომჩივანმა მოითხოვა 50,000 ევრო (EUR) არამატერიალური ზიანის ასანაზღაურებლად, მისი შვილის სიკვდილით გამოწვეული ტანჯვისა და ამ შემთხვევაზე არაეფექტური გამოძიების გამო. მას არ მოუთხოვია, რაიმე ფულადი ჯილდო ან ხარჯებისა და დანახარჯების ანაზღაურება.
24.მთავრობამ მიუთითა, რომ მომჩივანს შეეძლო მოეთხოვა კომპენსაცია ეროვნულ სასამათლოში სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით.
25.სასამართლო, სამართლიანობის საფუძველზე, აკუთვნებს მომჩივანს 12,000 ევროს არამატერიალური ზიანისათვის, დამატებით ნებისმიერი გადასახადი, რაც შეიძლება დაეკისროს.
აქედან გამომდინარე, სასამართლო ერთხმად,
1.დასაშვებად ცნობს საჩივარს
2.ადგენს, რომ დაირღვა კონვენციის მე-2 მუხლის პროცედურული ასპექტი;
(ა) მოპასუხე სახელმწიფომ უნდა გადაუხადოს მომჩივანს სამი თვის განმავლობაში იმ დღიდან, როდესაც გადაწყვეტილება საბოლოო გახდება კონვენციის 44-ე მუხლის მე-2 პარაგრაფის შესაბამისად 12,000 ევრო (თორმეტი ათასი ევრო), ამასთან ნებისმიერი გადასახადი, რომელიც შეიძლება იყოს გადასახდელი არამატერიალური ზიანის ანაზღაურების გამო, გაიცემა მოპასუხე სახელმწიფოს ვალუტაში გადახდის თარიღისათვის მოქმედი კურსით.
4.უარყოფს მომჩივანის დანარჩენ მოთხოვნებს სამართლიანი დაკმაყოფილების შესახებ.