AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru no. 22278/20 Fikret POLAT / Türkiye Bașkan Jovan Ilievski Hâkimler Péter Paczolay, Stéphane Pisani , și Subdirectorul Departamentului de Jurnală, Dorothee von Arnimin, cu participarea unui Comitet al Curții Europene a Drepturilor Omului (Divisionul İkinci), născut în 1986, care a fost arestat în Istanbul și nu este înregistrat la barosul İstanbulului, a fost sesizat de către E. Topal Polat (bașvuran Ötürkü), reprezentat de către Birgitte Ömer Ötürkü, cu privire la următoarele acuzații privind inspectul infracționalității, în legătură cu care s-au depus plângeri, în legătură cu inspectarea infracționalității, în legătură cu inspectarea infracțiunii, încheiată de către Corpul Național de Drepturi Omenești (Sözülent Özgürk Cumhuriyeti) în temeiul articolului 34.
Curtea de Pedepse Grele din Istanbul a decis, la 16 februarie 2018, condamnarea reclamantului pentru membru în organizația teroristă și pedepsirea cu 6 ani, 10 luni și 15 zile de închisoare. Curtea de Apel a decis să nu se stabilească criteriile pentru a stabili dacă reclamantul este membru al unei organizații teroriste și a coordonat în mod regulat ședințele organizației, pe baza primelor hotărâri ale Curții de Apel, care au fost adoptate în temeiul articolului 5 din Legea privind securitatea bancară, în care se afirmă că nu este permisă utilizarea conturilor reclamantului în Bank Asya (o bancă presupusă a fi asociată cu FETÖ/PDY), angajarea într-o companie presupusă a fi asociată cu FETÖ/PDY și că nu există nicio dovadă că reclamantul a fost membru în organizație teroristă și a participat în mod regulat la aceste ședințe.
De asemenea, pe baza articolului 1 din Conventie, nu se poate limita la art. 1 din Protocolul nr. 1. MAHKEMENİN DEĞERLENDİRMESİ 8. reclamantul a pretins ca aplicarea articolului 6 din Conventie nu este limitata la faptul ca a fost indeplinita in mod corespunzator, iar dreptul la o decizie motivata a fost incalcat. nu a oferit alte detalii in scopul motivarii acestor plangeri. de asemenea, reclamantul a cerut ca articolele 3, 5, 7 § 1, 8 si 14 din Conventie, precum si Protocolul nr. 1 din Conventie, sa se bazeze pe art. 1.
Mai degrabă, cererea de a-și stabili o anumită cauză sau un anumit motiv, menționate în Convenție sau în protocoale, nu se bazează doar pe un motiv de cauză (vezi Radomilja și alții/Hyrvatistan [BD], nr. 37685/10 și 22768/12, §§ 120-121 și 124, 20 martie 2018). Prin urmare, nu este suficient să se înțeleagă clar că încălcarea Convenției a fost făcută din faptele în cauză sau din declarațiile reclamantului.În schimb, reclamantul nu are nici un motiv de cauză pentru un anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anuturi nu trebuie să fie încă un motiv de cauză care să nu lase nici un motiv de cauză pentru a anului anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit anumit
Curtea a mai afirmat că, în cazurile în care reclamantul face trimitere la una sau mai multe dispoziții ale Convenției și nu explică în ce mod au fost încălcate, acesta poate găsi inadmisibilă în mod clar motivul pentru care nu are nici o dovadă (de exemplu, Baillard/Franța (nr. 6032/04, 25 septembrie 2008; și, de asemenea, Bordei și alții/România (nr. 15446/15 și 19 alte cereri, 11 octombrie 2018).
În conformitate cu aceasta, în măsura în care reclamantul este reclamant pentru încălcarea regulilor privind garanțiile prevăzute la art. 6 din Convenție; Curtea a concluzionat că reclamantul nu a prezentat suficiente motive pentru încălcarea regulilor privind garanțiile; Curtea a constatat că nu există nicio pretenție specifică a reclamantului care să permită Curții să identifice esența plângerilor sale în temeiul dispoziției în cauză. În examinarea detaliată a acestor aspecte ale plângerii, Curtea va trebui să facă o presupunere cu privire la plângerile reclamantului și aceasta este o funcție pe care Curtea nu o poate îndeplini (a se vedea Grosam, menționat mai sus). Curtea a ajuns la concluzia că recursul reclamantului nu a fost prezentat în mod adecvat în temeiul dispozițiilor în cauză. Curtea a constatat că nu există nicio pretenție specifică a reclamantului în temeiul dispoziției în cauză, care să permită considerarea că a fost depusă o plângere în temeiul dispozițiilor din dispoziția dispoziției în cauză, în temeiul dispozițiilor din dispoziția de la art. 35 din Convenție, în temeiul dispozițiilor de la art. 35 din Convenție, în temeiul dispozițiilor de la art. 35 din Convenție, în temeiul dispozițiilor de la art. 35 din Convenție, în temeiul dispozițiilor de la art. 35 din Convenție, în temeiul dispozițiilor de la art. 35 din Convenție, în temeiul dispozițiilor de la art. 35 din Convenție, în temeiul dispozițiile de la art. 35 din Convenție, în temeiul dispozițiile de la art. 35 din Convenție, în temeiul dispozițiile de la art. 35 din Convenție, în temeiul dispozițiile de la art. 35 din Convenție, în temeiul articol 1 și al articolului nr.
Această decizie a fost transpusă în limba engleză și a fost notificată în scris la data de 5 decembrie 2024 Dorothee von Arnim Jovan Ilievski Vice-Director de Afaceri Scriitoare
Bașvuru no. 22278/20
Fikret POLAT / Türkiye
Bașkan
Jovan Ilievski
Hâkimler
Péter Paczolay,
Stéphane Pisani
,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla Komite hâlinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
1986 yılında doğan, İstanbul’da tutuklu bulunan ve İstanbul barosuna kayıtlı E. Topal tarafından temsil edilen Fikret Polat (“bașvuran”) adlı bir Türk vatandașı tarafından, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca, 4 Haziran 2020 tarihinde, Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine Mahkemeye yapılmıș olan bașvuruyu (no. 22278/20) dikkate alarak;
Gerçekleștirilen müzakereler sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, bașvuran aleyhinde bașlatılan ceza yargılamalarının adil olmadığı iddiasına ilișkindir.
2.
İstanbul Cumhuriyet Bașsavcılığı 24 Mayıs 2017 tarihli iddianameyle bașvuranı, Türk makamları tarafından 15 Temmuz 2016 tarihli darbe girișiminin arkasında olduğu iddia edilen ve ilgili makamlar tarafından FETÖ/PDY
(“Fetullahçı Terör Örgütü/Paralel Devlet Yapılanması”)
olarak adlandırılan örgüte üye olmakla suçlamıștır.
3.
İstanbul 28. Ağır Ceza Mahkemesi, 16 Șubat 2018 tarihinde, bașvuranın terör örgütü üyesi olma suçundan mahkûmiyetine ve 6 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar vermiștir. Yargılamayı yürüten mahkeme kararını, bașvuranın Bank Asya’daki (FETÖ/PDY ile bağlantılı olduğu iddia edilen bir banka) hesaplarını kullanmasına, FETÖ/PDY ile ilișkili olduğu iddia edilen bir șirkette istihdam edilmesine ilișkin Sosyal Sigortalar Kurumu kayıtlarına ve bașvuranın bu örgüte üye olduğu ve düzenli olarak örgütün toplantılarını koordine ederek bu toplantılara katıldığına ilișkin tanık beyanlarına dayandırmıștır.
4.
Bașvuran yargılamalar süresince, tanık beyanlarının doğru olmadığını ve istihdam durumuyla birlikte banka hesabı faaliyetlerinin iç hukuk kapsamında ceza gerektiren suç olarak yorumlanamayacağını iddia etmiștir.
5.
Yargıtay 11 Kasım 2018 tarihinde, bașvuranın yukarıda bahsedilen beyanlarına rağmen ilk derece mahkemesi kararını onamıș ve ilgili kararın uygulanabilir kanun ve usule uygun olduğunu tespit etmiștir.
6.
Anayasa Mahkemesi 16 Aralık 2019 tarihinde bașvuranın Sözleșme’nin 5 ve 6. maddeleri kapsamındaki șikâyetlerinin kabul edilebilirlik koșulunu karșılamadığı gerekçesiyle, hangi kriterin karșılandığını belirtmeksizin kabul edilemez olduğuna karar vermiștir.
7.
Bașvuran Sözleșme’nin 6 § 1. maddesine dayanarak, ceza yargılamalarının adil ve tarafsız bir șekilde yürütüldüğü hususunda șikâyetçi olmuștur. Bașvuran savunma haklarından mahrum bırakıldığını ve gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğini iddia etmiștir. Bu șikâyetlerini gerekçelendirmek amacıyla bașka detay sunmamıștır. Ayrıca, Sözleșme’nin 3, 5, 7 § 1, 8 ve 14. maddeleri ile Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesine dayanmıștır.
8.
Mahkeme, bașvuranın Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamındaki çeșitli șikayetlerini yeterli șekilde gerekçelendirip gerekçelendiremediğini tespit ederken; bir bașvuranın 6. Madde kapsamında ileri sürmek istediği șikâyetlerin, Mahkemenin incelemeye davet edileceği meseleyi tanımlaması için gerekli tüm parametreleri içermesi gerektiğini yineler (bk.
Grosam / Çek Cumhuriyeti
[BD], no. 19750/13, §
89, 1 Haziran 2023). Sözleșme’nin 6. maddesinin uygulama alanının çok geniș olduğu ve Mahkemenin yapacağı incelemenin, önüne getirilen șikâyetlerle sınırlı tutulmasının zorunlu olduğu vurgulanmalıdır (bk.
Ramos Nunes de Carvalho e Sá / Portekiz
[BD], no. 55391/13 ve diğer 2 bașvuru, §
104, 6
Kasım 2018).
55391/13 ve diğer 2 bașvuru,
§
104, 6
Mayıs 2018).
9.
Sözleșme’nin 34. maddesi uyarınca bașvuruda bulunabilmek için, bireyin șikâyet edilen tedbirden doğrudan etkilendiğini gösterebilmesi gerekir; bu, Sözleșme’nin koruma mekanizmasını harekete geçirmek için olmazsa olmazdır (bk.
Valentin Câmpeanu adına Hukuki Kaynaklar Merkezi/Romanya
[BD], no. 47848/08, §
96, AİHM 2014). Benzer șekilde Mahkeme, kararını yalnızca șikâyet edilen olaylara dayandırabilir (bk.
Radomilja ve Diğerleri/Hırvatistan
[BD], no. 37685/10 ve 22768/12, §§ 120-121 ve 124, 20
Mart 2018). Dolayısıyla, Sözleșme’nin ihlal edildiğinin davadaki olaylardan veya bașvuranın beyanlarından “açıkça” anlașılması da yeterli değildir. Daha ziyade, bașvuran, belirli bir eylem veya ihmalin Sözleșme veya Protokollerinde belirtilen hakların ihlaline yol açtığından (bk. aynı yerde, §
110), Mahkemenin belirli bir șikâyetin dile getirilip getirilmediği konusunda ikinci bir değerlendirme yapmasına lüzum bırakmayacak șekilde șikâyette bulunmalıdır (bk., iç hukuk yollarının tüketilmesi bağlamında,
Farzaliyev/Azerbaycan
, no. 29620/07, §
55, 28
Mayıs 2020 ve yukarıda anılan
Grosam,
§
90).). Bu durum, tüm bașvuruların, diğerlerinin yanı sıra, olayların ve iddia edilen Sözleșme ihlal(ler)inin ve ilgili argümanların kısa ve okunaklı bir açıklamasını içermesi ve bu bilgilerin Mahkemenin bașka herhangi bir belgeye bașvurmaksızın bașvurunun niteliğini ve kapsamını belirleyebilmesi için yeterli olması gerektiğinin öngörüldüğü Mahkeme İç Tüzüğü’nün 47 § 1 (e)-(f) ve § 2 (a) maddelerinden kaynaklanmaktadır (bk.
Fu Quan, s.r.o. / çek Cumhuriyeti
[BD], no.
24827/14, §§ 145-146, 1
Haziran 2023).
10.
Yani, Mahkemenin kendisini bașvuranın yerine koyup; sadece ileri sürülen argüman ve olaylara dayanarak yeni șikâyetler olușturma yetkisi yoktur (bk. yukarıda anılan
Grosam
, §
91).
11.
Mahkeme ayrıca, bașvuranın Sözleșme’nin bir veya daha fazla hükmüne atıfta bulunup bunların ne șekilde ihlal edildiğini açıklamadığı durumlarda, bașvuruyu açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle kabul edilemez bulabileceğini yineler (bk.
Baillard / Fransa
(k.k.), no.
6032/04, 25 Eylül 2008; ve ayrıca,
Bordei ve Diğerleri / Romanya
(k.k.) [Komite], no. 15446/15 ve 19 diğer bașvuru, 11 Ekim 2018).
12.
Somut davada Mahkeme, bașvuranın șikâyetinde Sözleșme’nin 6 § 1. maddesi hükmüne yalnızca atıfta bulunduğunu; kendisi hakkında bașlatılan yargılamaların adil olmadığını iddia ettiğini kaydeder. Bașvuran adil yargılanma hakkının çeșitli yönlerinin ihlal edildiğini neden iddia ettiğine dair olgusal gerekçeler sunmamıștır. Yalnızca, “adil ve tarafsız bir șekilde yargılanmadığını” ve savunma haklarının ve gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğini belirsiz bir șekilde iddia etmiștir.
13.
Mahkeme özellikle, bașvuranın yargılamaların “adil olmadığı” hakkında oldukça belirsiz bir biçimde șikâyette bulunduğunu ve șikâyetinin özünü açıkça ifade etmediğini gözlemlemektedir. Diğer deyișle, șikâyetlerinin yargılamaların sonucuna veya Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamındaki adil yargılanmanın esas veya usule ilișkin güvencelerine ilișkin olup olmadığını detaylandıramamıștır.
14.
Ayrıca Mahkeme bașvuranın gerekçeli karar hakkı ve savunma haklarına uygun olmayan bir șekilde mahkûm edildiğini iddia ederken; mahkûmiyetinin hangi șekilde gerekçeden yoksun olduğunu veya savunma haklarının görmezden gelindiğini açıklamadığını kaydeder.
15.
Buna göre, bașvuranın Sözleșme’nin 6. maddesinde yer alan usule ilișkin güvencelerin ihlal edildiğinden șikâyetçi olduğu ölçüde; Mahkeme bașvuranın, söz konusu hüküm kapsamındaki șikâyetlerinin özünün Mahkeme tarafından tanımlamasını sağlayacak herhangi bir spesifik iddiada bulunmadığını kaydeder. Mahkeme’nin șikâyetin bu yönlerini derinlemesine incelemesi halinde, bașvuranın șikâyetleri hakkında tahmin etmesi gerekecektir ve bu Mahkeme’nin üstlenemeyeceği bir görevdir (bk. yukarıda anılan,
Grosam
). Mahkeme bașvuranın söz konusu șikâyetleri yeterli șekilde gerekçelendirmediği sonucuna varmıștır. Mahkeme, bașvuranın yargılamanın “adil olmayan” sonuçlarından șikâyetçi olduğunun düșünülebileceği ölçüde, yerel mahkemenin kararlarında ilk bakıșta herhangi bir keyfilik veya açık bir mantıksızlık tespit etmediğini de eklemek ister. Dolayısıyla, 6. madde kapsamındaki șikâyetler açıkça dayanaktan yoksun olup, Sözleșme’nin 35 §§ 3 (a) ve 4. maddeleri uyarınca reddedilmelidir.
16.
Bașvuran, Sözleșme’nin 3, 5, 7
§
1,
8 ve 14. maddesi ve Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamında bașka șikâyetler de ileri sürmüștür. Mahkeme, bașvuranın bu șikâyetlerini Türk Anayasa Mahkemesi önünde, söz konusu mahkemenin süre sınırlamalarına ve usul kurallarına uygun olarak dile getirmediğini gözlemlemektedir. Bu nedenle, söz konusu șikâyetlerin, mevcut iç hukuk yollarının tüketilmemesi nedeniyle kabul edilemez olduğuna karar verilmelidir (Madde 35 § 1).
17.
Dolayısıyla, bașvuru Sözleșme’nin 35 § 4 maddesi uyarınca reddedilmelidir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar İngilizce dilinde tanzim edilmiș olup, 5 Aralık 2024 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Jovan Ilievski
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan