AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR BESVURU No. 58734/16 Betül ÖZER și alții/Türkiye Bașkan Pauliine Koskelo, Hâkimler Davor Derenčinović, Gediminas Sagatys , și Asistentul Directorului Departamentului de Afaceri Literare Dorothee von Arnimin, cu participarea Comitetului de date din 10 decembrie 2024, a decis să reunească părțile proprii ale Curții Europene a Drepturilor Omului (Kinci Bölüm), Republicii Turcia, pe baza cererii depuse de către Tribunalul de Apel din Istanbul, și a celor trei persoane sau caragiale reprezentate de T. Kocatepe, reprezentate de T. Kocatepe, reprezentate de T. Barosukat, care au făcut următoarele cereri: 1.
Cererea are legătură, potrivit declarațiilor reclamantelor, cu respingerea cererilor de despăgubire sau despăgubire depuse de către părți interesate cu privire la o proprietate imobiliară care a fost confiscată și care nu este utilizată în scopuri publice și cu afirmația că există o diferență semnificativă în cadrul Curții în ceea ce privește art. 22 din Legea privind confiscările (KK) 2.O proprietate imobiliară de 2,631 m2 (1647 de parcelă) situată în Atakum și aparținând proprietății reclamantilor a fost confiscată în 1987 cu construcția unei stații meteorologice.
Pe acest nou teren a fost construit o stație meteorologică, clădiri administrative și locuințe de personal și acest teren a fost înconjurat de un zid cu un zid cu un perete metalic pe care va fi construit. (6) Reclamanții au susținut, în 2004, că, în calitate de judecători, au fost reținuți de Kamulaștırma Kan'turma 23.desine (în calitate de judecători, au fost folosite pentru a găzdui instalațiile serviciilor publice) și în calitate de judecători, că au fost folosite pentru a construi orice alte instalații de tip Șürk/Türkșehir Șirketi (în calitate de judecători), 6239 și 649 din aceste instalații.
În cele din urmă, a fost încheiat un contract prealabil cu o companie privată în vederea închirierii imobiliarului pentru 49 de ani. În consecință, contractul prealabil în cauză a fost anulat. Stația meteorologică, însă, nu a fost niciodată mutată și continuă să funcționeze. 9. Reclamanții au intentat în 2011 o serie de acțiuni penale în temeiul art. 22 din Legea deschiderii, în vederea plății unei despăgubiri corespunzătoare creșterii valorii imobiliare în cazul restituirii sau imposibilității acesteia.
Deși, potrivit declarațiilor lor, autoritățile competente nu mai au nevoie să utilizeze bunurile imobile în scopuri civile, reclamanții au fost plângători pentru încălcarea drepturilor de proprietate în sensul articolului 1 din Convenția nr. 1 din Protocolul nr. 18.
În primul caz, reclamatia se referă la afirmația că cameratizarea nu mai are ca scop public și, prin urmare, poate fi în contradicție cu Convenția. În al doilea caz, reclamanta poate constitui un întârziere a perioadei protejate de Convenție și, în cazul în care există, se poate afirma că a recunoscut un drept de vânzare sau de vânzare care a fost ignorat de autoritățile competente în scopul acestora.16 În ceea ce privește o parte, reclamanta susține că, după cameratizarea, o parte din proprietățile meteorologice nu mai sunt utilizate în conformitate cu tipul de vânzare, iar în mod contrar, o parte din proprietățile meteorologice nu sunt utilizate în scopuri de vânzare sau de vânzare, iar în cazul în care nu există o acțiune în favoarea utilizării unei alte zone meteorologice, atunci aceasta este în mod contrar.
Totuși, Curtea amintește că închirierea sau chiar vânzarea proprietății nu poate fi, prin ea însăși, contrară Contractului sau să genereze o despăgubire sau o despăgubire prevăzută. Astfel cum s-a menționat anterior, Convenția a creat un drept de proprietate asupra unui anumit tip de proprietate, reglementată în mod corespunzător de către dreptul său, după ce a fost încheiată o anumită tip de proprietate, în cazul în care proprietatea a fost în mod corespunzător reglementată de către dreptul său, după ce a fost încheiată o anumită tip de proprietate, în cazul în care proprietatea a fost în mod corespunzător reglementată de către dreptul său, în cazul în care proprietatea a fost în mod corespunzător reglementată de către dreptul său, în cazul în care proprietatea a fost în mod corespunzător reglementată de către dreptul său, în cazul în care proprietatea a fost în mod corespunzător reglementată de către dreptul său, în cazul în care proprietatea a fost în mod corespunzător reglementată de către dreptul său, în cazul în care proprietatea a fost în mod corespunzător reglementată de către dreptul său, în cazul în care proprietatea a fost în mod corespunzător reglementată de către dreptul său, în cazul în care proprietatea a fost în mod corespunzător reglementată de dreptul său, în cazul în care proprietatea a fost reglementată de către dreptul său, în cazul în care proprietatea a fost reglementată de către dreptul său, în mod corespunzător în mod corespunzător în mod corespunzător în mod corespunzător în mod corespunzător în cazul în cazul în care proprietatea sa (a se înțelege).
A doua parte a recursului se referă la acest subiect, deoarece reclamanții, dreptul intern, litigiul curent, judecătorii din judecătorii judecătorești din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecător al judecătorului judecătorului judecătoresc din județul judecătoresc din județul județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecătoresc din județul judecător al judecătoriei judecătoresc din județul județul judecătoresc din județul județul judecătoresc din județul județul judecătoresc din județul județul judecătoresc din județul județul judecătoresc din județul județul judecătoresc din județul județul judecătoresc din județul județul judecătoresc din județul județul judecătoresc din județul județul judecătoresc din județul județul județul judecătoresc din județul județul județul judecătoresc din județul județul județul judecătoresc din județul județul județul judecătoresc din județul județul județul judecătoresc din județul
Curtea subliniază că, în cazul în care autoritățile competente, cum este cazul concret, au prevăzut cedarea sau închirierea unei terțe persoane în scopuri de uz privat, dar nu au făcut o astfel de inițiativă și în cele din urmă renunță la aceasta, reclamanții nu au prezentat niciun element care să poată dovedi că au obținut o indemnizație sau un drept la despăgubire.Nitekim, cererile reclamantelor, Yargıtay 18.
Curtea constată că în sistemul turc există în orice caz un mecanism în cadrul Curții în cauză care poate elimina astfel de diferențe și poate face ca conținutul să fie similar (Turan și alții/Turcia (k.k.), nr. 31924/06 și 9498/10, § 55, 13 decembrie 2016). 30.
Bașvuru No. 58734/16
Betül ÖZER ve diğerleri/Türkiye
Bașkan
Pauliine
Koskelo,
Hâkimler
Davor
Derenčinović,
Gediminas
Sagatys
,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Dorothee von Arnim’in katılımıyla, 10 Aralık 2024 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan davanın temelinde bulunan ve İstanbul Barosuna bağlı Avukat T. Kocatepe tarafından temsil edilen üç Türk vatandașının (“bașvuranlar”) -bașvuranların listesi ve ilgili bilgiler, ekte bulunan tabloda yer almaktadır-, 27 Eylül 2016 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca Mahkeme’ye yapmıș olduğu 58734/16 no.lu bașvuruyu,
Sözleșme’nin 6. maddesi ve Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesine (șikâyetin bașvuranların iade taleplerinin veya bunun mümkün olmaması halinde, tazminat taleplerinin reddedilmesiyle ilgili olması nedeniyle) ilișkin șikâyetlerin, söz konusu dönemde kendi görevlisi olan, Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi eski Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesi ve bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğunun belirtilmesi yönündeki kararı,
Tarafların görüșlerini dikkate alarak,
Gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuru, bașvuranların ifadesine göre, kamulaștırılan ve kamu yararı amacıyla kullanılmayan bir tașınmaz konusunda ilgililer tarafından sunulan iade veya tazminat taleplerinin reddedilmesiyle ve Kamulaștırma Kanunu'nun (“KK”) 22. maddesine ilișkin Yargıtay bünyesinde içtihat farklılığının bulunduğu yönündeki iddiayla ilgilidir.
2.
Atakum’da bulunan ve bașvuranların
murisine
(
de cujus
) ait olan, 2.631 m
2
’lik bir tașınmaz (1647 no.lu parsel), 1987 yılında bir meteoroloji istasyonunun inșa edilmesi amacıyla kamulaștırılmıștır. İlgiliye, bir kamulaștırma bedelinin ödenmesine karar verilmiștir.
3.
Muris
(
de cujus
) tarafından kendisine bașvurulan idare mahkemeleri, tașınmazın geri kalan kısmının yerleșim alanı olarak sınıflandırıldığı ve bu nedenle, öngörülen projenin gerçekleștirilmesi için bu kısmın kamulaștırılmasına gerek olmadığı gerekçesiyle, kamulaștırılan alanın 1.544 m²'ye düșürülmesine karar vermișlerdir.
4.
Kamulaștırma bedellerinin artırılmasına yönelik yürütülen yargılamanın sonunda, 1994 yılında, bașvuranların
murisine
(
de cujus
), ek bir tazminat ödenmiș ve söz konusu tașınmaz Hazinenin mülkiyeti olarak tescil edilmiștir.
5.
Ardından, idare tarafından parsel birleștirme ișlemi yapılmıș ve kamulaștırma gerekçesiyle inșa edilecek olan kamu hizmeti tesislerinin barındırılmasına yönelik 26.501 m²'lik bir parsel (“6 no.lu parsel”) olușturmak için 1.647 no.lu parselin kamulaștırılan kısmı da dâhil olmak üzere, çeșitli tașınmazlar birleștirilmiștir. Bu yeni parselin üzerine bir meteoroloji istasyonu, idari binalar ve personel lojmanları inșa edilmiș ve bu parselin tamamı, üzerinde metal bir çit bulunan bir duvarla çevrilmiștir.
6.
Bașvuranlar, 2004 yılında, mirasçılar olarak Kamulaștırma Kanunu'nun 23. maddesine (bu hükmün metni için bk.
Çiftçiler Anonim Șirketi ve diğerleri/Türkiye
((k.k.), no. 62323/09 ve 64965/09, § 42, 24 Kasım 2020) dayanarak, tașınmazlarının üzerinde herhangi bir yapının inșa edilmemesi nedeniyle kamu yararı amacıyla kullanılmadığı gerekçesiyle iade edilmesine yönelik dava açmıșlar, ancak herhangi bir sonuç alamamıșlardır.
7.
Mahkemeler, 6 no.lu parselin
murisin
(
de cujus
) eski tașınmazına tekabül eden kısmının, istasyonun antenlerinden yayılan elektromanyetik dalgalarla ilgili bir koruma alanı olarak kullanıldığını ve bu sebeple, bașvuranların iddia ettikleri gibi bir kullanımın olmamasından bahsedilemeyeceğini belirtmișlerdir.
8.
İdare, 2010 yılında, istasyonun tașınmasına ve tașınmazın otel kompleksine dönüștürülmesi amacıyla kiralanmasına karar vermiștir.
İdare, bu amaçla imar planında bir değișiklik yaptırmıștır. İhalenin sonunda, tașınmazın 49 yıllığına kiralanması amacıyla özel bir șirketle ön sözleșme yapılmıștır. Ardından, söz konusu ön sözleșme feshedilmiștir. Meteoroloji istasyonu, hiçbir zaman tașınmamıștır ve faaliyet göstermeye devam etmektedir.
9.
Bașvuranlar, 2011 yılında, mülkün iade edilmesi veya bunun mümkün olmaması halinde, mülkün olușturduğu değer artıșına karșılık gelen bir tazminatın ödenmesi amacıyla, Kamulaștırma Kanunu’nun 22. maddesine dayanarak dava açmıșlardır. Bu maddede, bir tașınmazın kamulaștırılma amacının bundan böyle ortadan kalkması veya bașka bir kamu yararına tahsis edilmesinin artık gerekli olmaması halinde, tașınmazın eski sahibine iade edilmesi imkânı öngörülmektedir (bu hükmün metni için bk. yukarıda anılan
Çiftçiler Anonim Șirketi ve diğerleri
kararı, §§
39-41). Dava, söz konusu hükmün idare için bir iade yükümlülüğü getirdiği șeklinde yorumlanamayacağı gerekçesiyle reddedilmiștir.
10.
İç hukuktaki nihai karar, mevcut davada, Anayasa Mahkemesi tarafından bașvuranların bireysel bașvurusu kapsamında 30 Mart 2016 tarihinde verilen karardır.
11.
Bașvuranlara göre, ihtilaf konusu mülkün kiralanması projesiyle bağlantılı olan muhtemel suçlara ilișkin olarak, yukarıda belirtilen özel șirketin yöneticileri ve birçok kamu görevlisi hakkında Samsun Cumhuriyet Savcılığı tarafından ceza sorușturmaları bașlatılmıștır.
12.
Bașvuranlar, kendi ifadelerine göre, yetkili makamların bundan böyle tașınmazlarını kamu yararı amacıyla kullanmaya gerek duymamalarına rağmen, mahkemeler tarafından, mülkün kendilerine iade edilmesinin -veya bunun mümkün olmaması halinde, tașınmazın olușturduğu değer artıșına tekabül eden bir tazminatın kendilerine ödenmesinin- reddedilmesi nedeniyle, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi anlamında mülkiyete saygı haklarının ihlal edilmesinden șikâyetçi olmușlardır.
13.
Bașvuranlar, Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin birçok kararına atıfta bulunarak (bu kararlara ilișkin açıklama için bk. yukarıda anılan
Çiftçiler Anonim Șirketi ve diğerleri
kararı, §§ 48 ve 49), söz konusu reddetmenin, öte yandan, kendilerine iade hakkı tanıyabilecek olan, Kamulaștırma Kanunu’nun 22. maddesine aykırı olduğunu iddia etmektedirler.
14.
Ayrıca bașvuranlar, Yargıtay 5 ve 18. Dairelerinin, Kamulaștırma Kanunu’nun 22. maddesi kapsamında idarenin takdir yetkisine sahip olup olmadığı veya bağlı bir yetkinin himayesi altında bulunup bulunmadığı hususunda düzenledikleri içtihatların farklı olduğunu ileri sürmekte ve 2011 yılında açtıkları davanın reddedilmesi nedeniyle Sözleșme'nin 6. maddesi anlamında adil yargılanma haklarının ihlal edilmesinden șikâyetçi olmaktadırlar.
Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. Maddesi Bağlamındaki Șikâyet Hakkında
15.
Mahkeme, bașvuranların Sözleșmeye Ek 1 No'lu Protokol'ün 1. maddesi kapsamındaki șikâyetinin, benzerlikler gösterdiğini, ancak yine de farklı olduğunu gözlemlemektedir. Birinci șikâyet, kamulaștırmanın bundan böyle kamu yararı amacına dayanmadığı ve bu nedenle, Sözleșme’ye aykırı olabileceği iddiasıyla ilgilidir. İkinci șikâyet, iç hukukun ilgililere Sözleșme ile korunan meșru bir beklenti olușturabilecek ve mevcut davada, yetkili makamlar tarafından göz ardı edilen bir iade veya tazminat hakkı tanıdığının iddia edilmesinden ibarettir.
16.
Mahkeme, birinci kısımla ilgili olarak, tașınmazın, kamulaștırılmasının ardından, kamulaștırmanın amacına uygun olarak meteoroloji istasyonunu ve ek binalarını barındırmak için yeterli ölçüde büyük bir parsel olușturmak amacıyla diğer tașınmazlarla birleștirildiğini tespit etmektedir. Her ne kadar meteoroloji istasyonu alanının 1674 no.lu parselin kamulaștırılan kısmına karșılık gelen bölümü, üzerinde bir yapının inșa edilmesi için kullanılmamıș olsa da bununla birlikte, söz konusu bölüm, daha geniș bir bütünün parçası olup, antenlerin yaydığı dalgalara karșı bir koruma alanı olarak kullanılmakta ve bu türden bir kullanım kamu yararına hizmet etmektedir (
Yazıcıoğlu/Türkiye
(k.k.) [Komite], no. 15687/13, § 11, 13 Eylül 2022, kararıyla karșılaștırınız).
17.
Dolayısıyla, bașvuranların mülkünün Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol'ün 1. maddesinin gerektirdiği üzere, kamu yararı amacıyla kullanılmadığı iddia edilemeyecektir (
aksi yönde bir karar (a contrario
) için bk.
Keçecioğlu ve diğerleri/Türkiye
, no.
37546/02, § 28, 8 Nisan 2008, ve bu kararda yer alan atıflar).
18.
İdarenin söz konusu mülkü ticari kullanım amacıyla kiralamaya ve istasyon alanını bașka bir yere tașımaya çalıștığı așikârdır. Bununla birlikte, söz konusu proje hiçbir zaman uygulanmamıș ve projeden vazgeçilmiștir. Dolayısıyla bu alan, sürekli olarak aynı șekilde kullanılmıștır.
19.
Bununla birlikte Mahkeme, mülkün kiralanmasının ve hatta satıșının kendiliğinden Sözleșme’ye aykırı olamayacağını veya bir iade veya tazminat yükümlülüğü doğuramayacağını hatırlatmaktadır. Nitekim Mahkeme daha önce, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokolün 1. maddesinin, hukuka uygun olarak kamulaștırılan bir mülkün, belirli bir süre boyunca kamu yararına kullanılmasının ardından bu türden bir kullanımın sona erdirilmesi halinde, eski maliklerin yararına bir iade veya tazminat yükümlülüğü öngördüğü șeklinde yorumlanamayacağını kanısına varmıștır (bk. yukarıda anılan
Çiftçiler Anonim Șirketi ve diğerleri
kararı, §§ 78-79).
20.
Dolayısıyla șikâyetin bu kısmı, Sözleșme'nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi anlamında Sözleșme’nin hükümleriyle
konu bakımından
(
ratione materiae
) bağdașmamaktadır.
21.
Sözleșme, bu türden bir yükümlülük getirmese bile, ulusal makamlar, kamulaștırılan mülklerin iade edilmesi hakkını kendi iç düzenlemelerinde öngörme ve uygun olduğu kanaatine vardıkları koșulları ekleme konusunda serbesttirler. Bu türden bir hak, belirli durumlarda, Sözleșme ile korunan bir malvarlığı menfaati olușturabilmektedir (
ibidem
, §
80).
22.
Șikâyetin ikinci kısmı, tam olarak bu hususla ilgilidir, zira bașvuranlar, iç hukukun, mevcut davada Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin bazı kararlarında yorumlandığı șekliyle, Kamulaștırma Kanunu’nun 22. maddesinin kendilerine bu türden bir hak tanıdığını ileri sürmektedirler.
23.
Mahkeme, bașvuranın en azından mülkiyet hakkından etkin bir șekilde yararlanma konusunda “meșru bir beklentiye” sahip olduğu yönündeki iddiaları kapsayan “mal ve mülk” kavramının bir açıklaması için
Kopecký/Slovakya
([BD], no.
44912/98, §§
35 ve 45 ila 52, AİHM 2004-IX) kararına atıfta bulunmaktadır.
24.
Bu hükmün idare için bir yükümlülük ve dolayısıyla, mülkü kamulaștırılan kiși için bir hak doğurup doğurmadığı hususundan bağımsız olarak (bk. yukarıda anılan
Çiftçiler Anonim Șirketi ve diğerleri
kararı, §§ 44 ila 49 ve 85 ila 86 ve yukarıda 9. paragraf), Mahkeme, bașvuranların dayandıkları, Kamulaștırma Kanunu’nun 22. maddesinde öngörülen iade mekanizmasının yalnızca kamulaștırılan mülkün bundan böyle kamu yararı amacına tahsis edilmemesi halinde uygulanabileceğini gözlemlemektedir. Halbuki, mevcut davada, ihtilaf konusu mülk halen kamu yararı amacıyla kamulaștırmaya konu edilen bir kullanıma tahsis edilmektedir.
25.
Mahkeme, somut olayda olduğu gibi yetkili makamların, özel bir kullanım amacıyla üçüncü bir kișiye devretmeyi veya kiralamayı öngörmeleri, ancak bu türden bir girișimde bulunmamaları ve son olarak bundan vazgeçmeleri durumunda, bașvuranların iç hukukun iade veya tazminat hakkı sağladığını kanıtlayabilecek herhangi bir unsur sunmadıklarını belirtmektedir. Nitekim, bașvuranların dayandıkları, Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin birkaç kararı, kamulaștırılan mülkün üçüncü bir kișiye devredildiği durumlarla ilgilidir ve mevcut davada, böyle bir durum söz konusu değildir.
26.
Bu nedenle, iade veya tazminat talepleri bağlamında bașvuranlar, meșru bir beklentiyi ve dolayısıyla, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol'ün 1. maddesinin birinci cümlesi anlamında bir "mal ve mülkü” ileri sürememișlerdir. Bu sebeple, söz konusu hükmün güvenceleri uygulanmamaktadır.
27.
Dolayısıyla, șikâyetin bu kısmı aynı zamanda, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi anlamında Sözleșme’nin hükümleriyle
konu bakımından
(“
ratione materiae
”) bağdașmamaktadır ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 4. fıkrası uyarınca reddedilmelidir.
Sözleșme’nin 6. Maddesi Bağlamındaki Șikâyet Hakkında
28.
Bașvuranların adil yargılanma haklarının ihlal edilmesinden șikâyet etmelerine ilișkin olarak Mahkeme,
Nejdet Șahin ve Perihan Șahin/Türkiye
kararında ([BD], no. 13279/05, §§ 49-58, 20 Ekim 2011) özetlenen, bir yüksek ulusal mahkemenin içtihatlarındaki farklılıklar konusunda kendi içtihatlarından doğan ilkelere atıfta bulunmaktadır.
29.
Mahkeme, Türk sisteminde her halükârda, söz konusu Yargıtay bünyesinde bu türden farklılıkları giderebilecek ve içtihatları benzer hale getirebilecek nitelikte bir mekanizmanın bulunduğunu tespit etmektedir (
Turan ve diğerleri/Türkiye
(k.k.), no.
31924/06 ve 9498/10, § 55, 13
Aralık 2016).
30.
Bu șikâyetin, açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle kabul edilemez olduğu ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca reddedilmesi gerektiği sonucuna varılmaktadır.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, 16 Ocak 2025 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Dorothee von Arnim
Pauliine Koskelo
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan
EK
Bașvuranların Listesi
Adı SOYADI
Doğum Yılı
Uyruğu
İkamet Yeri
Betül ÖZER
1944
Türk
Samsun
İzzet Hulusi ÇALGÜNER
1949
Türk
Samsun
Ömer Haluk ÇALGÜNER
1953
Türk
Samsun