În cazul Eren și Yumlu, președintele Pauliine Koskelo Hâkimler Davor Derenčinović, Gediminas Tematys , și directorul departamentelor de afaceri, Yardımothee von Arnim Dorin Tematys, în același timp cu executarea hotărârii Curții Europene a Drepturilor Omului (İșvuru no. 29312/20) (Bașvuru no. 29312/20)), în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni din 1958 și în cadrul unei reuniuni din 1964 și în cadrul unei reuniuni a Comitetului pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni pentru drepturile omului,
în cadrul unei reuniuni pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni pentru drepturile omului, în cadrul unei reuniuni pentru drepturile omului în cadrul unei reuniuni în cadrul unei reuniuni în cadrul unei reuniuni în cadrul unei reuniuni în cadrul Comitetului (Turcia) în cadrul unei reuniuni în cadrul unei reuniuni în cadrul unei reuniuni în cadrul unei reuniuni în cadrul Comitetului (Turcia) în cadrul unei reuniunii (Turcia) în cadrul unei reuniuni în cadrul unei reuniuni în cadrul unei reuniuni în cadrul unei reuniuni în cadrul unei reuniuni în care se aflăudate în Turcia (Turcia în Turcia (Turcia) în Turcia (Turcia) în Turcia (Tur (3) Această instanță, printr-o hotărâre din 14 martie 2017, a declarat că cererile reclamantelor sunt justificate.
Această instanță a observat că hotărârea Curții a Milli Eğitim Festivalului din 9 martie 2011 privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o
hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre privind o hotărâre Reclamanții au depus o plângere individuală la Curtea Regională la data de 2 octombrie 2019. Reclamanții s-au plâns în special de încălcarea dreptului la respect al bunurilor lor și au acuzat administrația că le-a plătit o despăgubire în mod automat și că a folosit imobilul fără a le transmite decizia de schimb în conformitate cu modalitatea de aplicare a hotărârii de tarife din 14 martie 2017. Reclamanții se plâng, de asemenea, de durata judecății din cauza aplicării hotărârii tarifară a instanței din 14 martie 2017. În cele din urmă, reclamanții susțin că decizia Tribunalului Regional nu este întemeiată.
MAHKEMENİN DEĞERLENDİRMESİ HÜKÜMET'İN BAȘVURUN SÖZLEȘME'NİN 37. MADDESİ UYARINCA KAYITTAN DÜRÜLMESİ TALEBİ HAKKINDA Guvernul, printr-o declarație din 2 mai 2023, a declarat că partea sa a declarat că nu invită la o întâlnire cu Tribunalul Regional. În consecință, respectarea drepturilor omului, în conformitate cu ultima teză a paragrafului 1 al articolului 37 din Convenție, impune continuarea anchetei. Prin urmare, reclamantul nu poate fi retras, în conformitate cu art. 37 alineatul (c) din Convenție.
SÖZLEȘMEYE EK 1 NO.LU PROTOCOL 1. Curtea a observat că instanțele naționale au decis să plătească despăgubiri morale celorlalte părți interesate care au apelat la instanță pentru a-și susține drepturile, prin care au condamnat această încălcare a legii și au aprobat practica de camuflaj a imobilelor reclamantelor, după ce au stabilit că acestea au fost luate de proprietăți din cauza utilizării imobilului de către administrația publică, și au observat că, în schimbul unei cereri în numele lui Scleron Hazine, aceștia au dreptul la o garanție materială corespunzătoare doar valorii imobilului.
18. No. 58858/00, § 87, 8 decembrie 2005, Sarıca ve Dilaver/Turcia , no. 11765/05, §§ 43-45, 27 mai 2010 și Halil Göçmen/Turcia , no. 24883/07, § 32, 12 noiembrie 2013).21 Curtea a constatat că, în caz de criză, persoanele care au depus cereri de cenzură au depus cereri de cenzură pentru a-și continua activitatea de judecător, fără a fi private de proprietățile lor.22 În cazul unei cenzuri oficiale, Curtea a decis că, în cazurile în care persoanele care nu au fost judecate nu au fost judecate în mod legal.24 Curtea a decis că persoanele care nu au fost judecate nu au beneficiat de dreptul de a beneficia de garanțiile acordate de către stat.23 Curtea a decis că persoanele care au fost judecate nu au beneficiat de dreptul de a beneficia de garanțiile acordate de stat.
În timp ce Curtea a observat că, în ciuda faptului că instanța a aplicat hotărârea în cauză, aceasta a fost aplicată în mod incomplet (§9 de mai sus), Curtea respinge, prin urmare, prima obiecție formulată de Guvern.25 În cazul în care Curtea constată că reclamanții nu au avut o plângere evident lipsită de temei sau că nu există alte motive inadmisibile în temeiul articolului 35 din Convenție, a decis că reclamanța este admisibilă.26 În cazul în care instanța a constatat că o hotărâre a instanței nu a fost aplicată în mod complet (§9 de mai sus), Curtea a decis că reclamanții nu au fost în mod evident lipsiți de temei sau că niciun alt motiv nu este admis în temeiul articolului 35 din Convenție, Curtea a decis că reclamanța este admisibilă.26 În cazul în care instanța a constatat că o hotărâre a instanței nu a fost aplicată în mod definitiv în temeiul dispozițiilor din Convenție, Curtea a considerat că o hotărâre a instanței nu a fost aplicată în mod definitiv în temeiul unei hotărâri stabilite și obligatorii de către una dintre părți, iar hotărârea instanței a fost obținută în temeiul articolului 6 din Convenție.11 din decembrie 2007 a fost stabilită în mod definitiv că dreptul instanței nu a fost modificat în mod direct în temeiul articolului 23 din Convenție sau că nu a fost admis în temeiul articolului 35 din Convenție,
Curtea a decis că reclamanții nu au fost admis în temeiul orică în temeiul articolului 23 din Convenție.26 din data de mai sus. Având în vedere caracterul autorităților, complexitatea procedurii de executare și comportamentul reclamantelor, Curtea a considerat că termenul de patruzeci și patru de luni pe care autoritățile turce l-au petrecut pentru a pune în aplicare o hotărâre judecătorească în litigiul în cauză nu este rezonabil.29 Prin urmare, s-a încălcat art. 6 alineatul (1) din Convenție cu privire la motivul deciziei Curții 30. În ceea ce privește despăgubirile, Curtea observă că cererile reclamantelor au fost plătite în întregime (§9 de mai sus). Prin urmare, această cerere trebuie respinsă.
34. În schimb, Curtea evaluează că, în evaluarea cererilor reclamantelor, a constatat că au fost încălcate Convenția și că au fost depuse o parte de impozitare care nu poate fi compensată în mod suficient.
În vederea luării deciziei în temeiul dreptului la impozitare, Curtea a luat în considerare condițiile cauzei, a declarat că nu este permisă plata tuturor taxelor care trebuie plătite prin intermediul impozitului, cu excepția celor menționate în declarația de mai jos, 1. că s-a încălcat punctul 1 din art. 6 din contract; a) că reclamantul a plătit reclamantului de către stat, în termen de trei luni, următoarele taxe pentru a le converti în lira turcă în moneda în vigoare și în moneda din data plății: ca despăgubire, 6.000 de euro, cu excepția tuturor taxelor care trebuie plătite prin mijloacele menționate mai jos; pentru cheltuieli și cheltuieli, 500 de euro, cu excepția tuturor taxelor care trebuie plătite prin mijloacele menționate mai jos; b) că, în cazul taxei care trebuie plătite începând cu data expirării taxei, aceasta este egală cu trei puncte de dobândă pentru perioada 2025 în care este valabilă marja de credit a Băncii Centrale Europene; că a refuzat aplicarea unei taxe de dobândă echitabile sau simplificate pentru a se aplica taxei de dobândă a lui Geri Geriș Dorincu; că a fost respinsă o parte din decizia Curții din Paris, care a anunțat că taxele sunt reduse în termen de două luni.
(Bașvuru no. 29312/20) KARAR STRAZBURG 14 Ocak 2025 İșbu karar kesinleșmiștir. Bazı șekli düzeltmelere tabi tutulabilir. Eren ve Yumlu davasında, Bașkan Pauliine Koskelo Hâkimler Davor Derenčinović, Gediminas Sagatys , ve Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı Dorothee von Arnim’in katılımıyla olușturulan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), Komite halinde toplanarak, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan davanın temelinde bulunan, 1958 ve 1964 doğumlu olan, İzmir’de ikâmet eden ve Ankara Barosuna bağlı olan Avukatlar H. Akarken ve Z.D.
Doğan Akarken tarafından temsil edilen Türk vatandașı Meral Eren ve Murat Yumlu’nun (“bașvuranlar”), 3 Temmuz 2020 tarihinde, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca Mahkeme’ye yapmıș oldukları bașvuruyu (no. 25285/15), Bașvurunun, dönemin Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi eski Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilen Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesine ilișkin kararı, Tarafların görüșlerini, 10 Aralık 2024 tarihinde kapalı oturumda gerçekleștirilen müzakerelerin ardından, Söz konusu tarihte kabul edilen așağıdaki kararı vermiștir:
1. Bașvuru, usule uygun bir kamulaștırma prosedürü gerçekleștirilmeden bașvuranlara ait bir tașınmazın kamu makamları tarafından kullanılmasıyla ilgilidir. Bașvuru aynı zamanda, kesinleșmiș olan bir mahkeme kararının uygulanmasında idare tarafından yapılan gecikmelerle de ilgilidir.
2.Bașvuranlar, 24 Mayıs 2016 tarihinde, tașınmazlarının fiilen kamulaștırılması (kamulaștırmasız el atma) sonucunda uğradıklarını iddia ettikleri zararın tazmin edilmesi amacıyla, Ankara Batı Asliye Hukuk Mahkemesi (“mahkeme”) önünde tazminat davası açmıșlar ve 73.864 Türk lirası (TL) tutarındaki tazminatın, davanın açıldığı tarihten itibaren ișleyecek yasal oranda gecikme faiziyle birlikte ödenmesini talep etmișlerdir. 3 . Bu mahkeme, 14 Mart 2017 tarihli bir kararla, bașvuranların taleplerini haklı bulmuștur. Bu mahkeme, Milli Eğitim Bakanlığının 9 Mart 2011 tarihli kamulaștırma kararının ilgililere tebliğ edilmeden ilkokul inșa etmek üzere tașınmazın fiili mülkiyetini aldığını gözlemlemiștir. Sonuç olarak bu mahkeme, bașvuranların tașınmazlarının fiilen kamulaștırılması nedeniyle 24 Mayıs 2016 tarihinden itibaren ișleyecek yasal oranda gecikme faiziyle birlikte 73.864 TL (olay tarihinde yaklașık 18.450 avro) tutarında bir tazminat almaya hak kazandıklarına karar vermiștir. Bu mahkeme ayrıca, ihtilaf konusu tașınmazın tapu siciline Hazine adına kaydedilmesine karar vermiștir.
4.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi, 2 Haziran 2017 tarihinde, 14 Mart 2017 tarihli kararı tüm hükümleriyle onamıștır. 5 . Yargıtay, 27 Haziran 2019 tarihinde, Milli Eğitim Bakanlığının temyiz bașvurusunu reddetmiștir. Dolayısıyla, 14 Mart 2017 tarihli karar, bu tarihte kesinleșmiștir.
6.Bașvuranlar, 2 Ekim 2019 tarihinde, Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuruda bulunmușlardır. Bașvuranlar özellikle, mülkiyetlerine saygı haklarının ihlal edilmesinden șikâyet etmișler ve idareyi, kendilerine en ufak bir tazminat ödemeden ve kamulaștırma kararını usulüne uygun olarak tebliğ etmeden tașınmazlarını kullanmakla suçlamıșlardır. Bașvuranlar ayrıca, idarenin 14 Mart 2017 tarihli kararı uygulamakta gecikmesi nedeniyle yargılamanın süresinden șikâyet etmektedirler. 7 . İki hâkimden olușan Anayasa Mahkemesi Komisyonu, 15 Haziran 2020 tarihli özet bir kararla, bașvuranların bireysel bașvurusunu reddetmiștir. Anayasa Mahkemesi Komisyonu, bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle, kabul edilemez olduğuna karar vermiștir. Anayasa Mahkemesi Komisyonu, elindeki tüm delilleri dikkate alarak ve ihtilaf konusu olayların kendi yetki alanına girdiği ölçüde, bașvuranların șikâyetlerinin, Anayasa'da güvence altına alınan hak ve özgürlüklerin ihlaline ilișkin herhangi bir görünüm ortaya koymadığını değerlendirmiștir. 8. İdare, bașvuranların alacağını birkaç taksit halinde ödemiștir. 9 . İlgililere, 27 Șubat 2023 tarihinde ödenmesi gereken tutarın tamamı ödenmiștir.
10.Mahkeme önünde, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol'ün 1. maddesini ve Sözleșme'nin 13. maddesini ileri süren bașvuranlar, yasallık ilkesine aykırı olduğu kanaatine vardıkları fiili kamulaștırma uygulamasından șikâyet etmektedirler.
11.Bașvuranlar, Sözleșme'nin 6. maddesinin 1. fıkrasını ileri sürerek, idarenin 14 Mart 2017 tarihli kararı uygulamakta gecikmesi nedeniyle yargılamanın așırı uzun sürdüğü iddiasıyla șikâyetçi olmușlardır.
12.Bașvuranlar son olarak, Anayasa Mahkemesinin kararının gerekçeli olmadığını iddia etmektedirler.
HÜKÜMET'İN BAȘVURUNUN SÖZLEȘME'NİN 37. MADDESİ UYARINCA KAYITTAN DÜȘÜRÜLMESİ TALEBİ HAKKINDA
13.Hükümet, 2 Mayıs 2023 tarihli bir yazıyla, Mahkeme’yi, tek taraflı bir deklarasyona dayanarak davayı kayıttan düșürmeye davet etmiștir. Söz konusu deklarasyonda Hükümet, mevcut davada Sözleșme'ye Ek 1 No.lu Protokol'ün 1. maddesinin ve Sözleșme'nin 6. maddesinin 1. fıkrasının ihlal edildiğini kabul etmiștir. Hükümet ayrıca, bașvuranlara, adil tazmin olarak, müștereken lütuf kabilinden (ex gratia) 2.500 avro ödenmesini teklif etmiștir. Bașvuranlar, görüș belirtmemektedirler.
14.Mahkeme, davalı Hükümetin tek taraflı deklarasyonuna dayanarak, bir davanın Sözleșme'nin 37. maddesinin 1. fıkrasının c) bendi gereğince, kayıttan düșürülebileceğine ilișkin içtihadına atıfta bulunmaktadır (Bk. özellikle Tahsin Acar/Türkiye (ön konu) [BD], no. 26307/95, §§ 75 ‑ 77, AİHM 2003 ‑ VI). Mahkeme, benzer davalarda adil tazmin bağlamında hükmettiği meblağları göz önünde bulundurduğunda, teklif edilen tutarın uygun bir telafi olușturamayacağı kanaatindedir. Sonuç olarak, insan haklarına saygı, Sözleșme'nin 37. maddesinin 1. fıkrasının son cümlesi uyarınca, davanın incelenmesine devam edilmesini gerektirmektedir. Bu nedenle bașvuru, Sözleșme'nin 37. maddesinin c) bendi gereğince, kayıttan düșürülemez. SÖZLEȘME’YE EK 1 NO.LU PROTOKOLÜN 1. MADDESİNİN VE SÖZLEȘME’NİN 13. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA
15.Mahkeme, bașvuranların fiili kamulaștırma uygulamasına ilișkin șikâyetlerinin yalnızca Sözleșme'ye Ek 1 No.lu Protokol'ün 1. maddesi açısından incelenmesi gerektiği kanaatindedir.
16.Mahkeme, Hükümet'e göre, idarenin hukuk mahkemeleri önünde yargılama sonunda bașvuranlara kamulaștırma tazminatı ödemiș olması nedeniyle, ilgililerin mağdur sıfatının olmadığını kaydetmiștir.
17.Mahkeme, Hükümet'in bașvuranların mağdur sıfatına ilișkin ilk itirazını reddetmektedir. Mahkeme nitekim, idarenin bașvuranların tașınmazlarına, resmi kamulaștırma kurallarını hiçe sayarak ve bu bağlamda kendilerine herhangi bir tazminat ödemeden el attığını gözlemlemiștir. Mahkeme ardından, ulusal mahkemelerin, haklarını ileri sürmek için mahkemeye bașvurmak durumunda kalan ilgililere manevi tazminat ödenmesine hükmederek bu hukuka aykırı uygulamayı kınamadıklarını ve bașvuranların tașınmazlarının kamu yararına idare tarafından kullanılması nedeniyle mülklerinden yoksun bırakıldıklarını tespit etmekle yetinerek fiili kamulaștırma uygulamasını onayladıklarını ve ilgililerin Hazine adına tapu siciline kaydedilmesi karșılığında, yalnızca tașınmazın değerine karșılık gelen bir maddi tazminat alma hakkına sahip olduklarını gözlemlemiștir.
18.Mahkeme, bașvuranların șikâyetinin açıkça dayanaktan yoksun olmadığını veya Sözleșme'nin 35. maddesi uyarınca bașka herhangi bir gerekçeyle kabul edilemez olmadığını tespit ederek, șikâyetin kabul edilebilir olduğuna karar vermiștir.
19.Davanın esasıyla ilgili olarak Mahkeme, Sözleșme'ye Ek 1 No.lu Protokol'ün 1. maddesinin yapısına, bu hükmün içerdiği üç ayrı norma ve bir kamulaștırma tedbirinin yerine getirmesi gereken koșullara ilișkin yerleșik içtihadına atıfta bulunmaktadır (Bk. diğer kararlar arasında Vistiņš ve Perepjolkins/Letonya [BD], no. 71243/01, §§ 93-94, 25 Ekim 2012).
20.Mahkeme, idarenin resmi kamulaștırma kurallarını geçersiz kılmasına imkân tanıyan fiili kamulaștırma uygulamasının, davacıları öngörülemeyen ve keyfi bir sonuç riskine maruz bıraktığına, bu uygulamanın yeterli derecede yasal kesinlik sağlayamadığına ve usulüne uygun kamulaștırmaya alternatif olușturamayacağına daha önce karar vermiștir ( Scordino/İtalya (no. 3) , no. 43662/98, § 89, 17 Mayıs 2005, Guiso ‑ Gallisay/İtalya , no. 58858/00, § 87, 8 Aralık 2005, Sarıca ve Dilaver/Türkiye , no. 11765/05, §§ 43-45, 27 Mayıs 2010 ve Halil Göçmen/Türkiye , no. 24883/07, § 32, 12 Kasım 2013).
21.Mevcut davada Mahkeme, idarenin resmi kamulaștırmayı düzenleyen kuralları göz ardı ederek ve tazminat ödemeden bașvuranların tașınmazlarına el koyduğunu ve idarenin ilgililerin tașınmazlarını kullanması sonucunda mülklerinden yoksun kalan ilgililerin haklarını ileri sürmek için mahkemeye bașvurmak durumunda kaldıklarını gözlemlemiștir.
22.Hâlbuki resmi bir kamulaștırma ișleminin yokluğunda, Mahkeme, bir yandan söz konusu durumun idareye tașınmazın bașvuranların aleyhine olacak șekilde yasaya aykırı kullanımdan yararlanma imkânı verdiğini ve diğer yandan, ihtilaf konusu müdahalenin yasallık ilkesine uygun olmadığını ve bașvuranların mülkiyetlerine saygı hakkını ihlal ettiği kanaatindedir. Devlet tarafından uygulamaya konulan yasal çerçevenin, ilgililere Sözleșme'ye Ek 1 No.lu Protokol'ün 1. maddesinin güvence altına aldığı haklarını kullanmalarına imkân tanıyacak bir mekanizma sağlamadığını tespit etmiștir (Bk. ayrıca yukarıda anılan Halil Göçmen , § 42). Sonuç olarak, bu hüküm ihlal edilmiștir.
İdarenin kesinleșmiș olan bir mahkeme kararını uygulamakta gecikmesi nedeniyle yargılamanın makul olmayan süresi hakkında
23.Mahkeme, Hükümet'in, idarenin 14 Mart 2017 tarihli karara uymasıyla birlikte bașvuranların mağdur sıfatlarını kaybettikleri görüșünü benimsediğini kaydetmektedir.
24.Hâlbuki Mahkeme, idarenin söz konusu kararı uygulamıș olmasına rağmen, bu kararı gecikmeli olarak uyguladığını gözlemlemiștir (yukarıda 9. paragraf). Bu nedenle, Mahkeme, Hükümet tarafından ileri sürülen ilk itirazı reddetmektedir.
25.Mahkeme, bașvuranların șikâyetinin açıkça dayanaktan yoksun olmadığını veya Sözleșme'nin 35. maddesi uyarınca bașka herhangi bir gerekçeyle kabul edilemez olmadığını tespit ederek, șikâyetin kabul edilebilir olduğuna karar vermiștir.
26.Mahkeme, bir Sözleșmeci Devletin iç hukuk düzeninin, kesinleșmiș ve bağlayıcı bir yargı kararının taraflardan birinin aleyhine olacak șekilde uygulanmamasına imkân vermesi halinde, Sözleșme'nin 6. maddesinin 1. fıkrasıyla güvence altına alınan mahkeme hakkının aldatıcı olacağı yönündeki yerleșik içtihadını hatırlatmaktadır (Bk. diğer kararlar arasında, Hornsby/Yunanistan , 19 Mart 1997, § 40, Karar ve Hüküm Derlemeleri 1997-II, Scordino/İtalya (no.1) [BD], no. 36813/97, § 196, AİHM 2006-V ve Bourdov/Rusya (no. 2) , no. 33509/04, § 65, AİHM 2009).
27.Mevcut durumda, bașvuranlar 24 Mayıs 2016 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesine bașvurmușlardır (yukarıda 2. paragraf). Bașvuranlar, 14 Mart 2017 tarihinde, tașınmazlarının fiilen kamulaștırılması nedeniyle idarenin kendilerine tazminat ödemesine hükmeden bir karar elde etmișlerdir (yukarıda 3. paragraf). Bu karar, 27 Haziran 2019 tarihinde kesinleșmiștir (yukarıda 5. paragraf). Bu karar, 27 Șubat 2023 tarihinde, tamamen uygulanmıștır (yukarıda 9. paragraf).
28.Yetkili makamların tutumunu, icra prosedürünün karmașıklığını ve bașvuranların davranıșlarını dikkate alan Mahkeme, mevcut davada Türk makamlarının bir yargı kararını uygulamak için harcadığı kırk dört aylık süreyi makul bulmamıștır.
29.Dolayısıyla, Sözleșme'nin 6. maddesinin 1. fıkrası bu açıdan ihlal edilmiștir. Anayasa Mahkemesinin kararının gerekçesi hakkında
30.Bașvuranların özellikle Sözleșme'nin 6. maddesinin 1. fıkrası açısından, Anayasa Mahkemesinin kararının gerekçelerinin belirtilmediği iddiasına ilișkin șikâyetleriyle ilgili olarak, Mahkeme öncelikle bu kararın Anayasa Mahkemesinin bir bölümü tarafından değil, bir komitesi tarafından verildiğini gözlemlemektedir (yukarıda 7. paragraf). Bașka bir deyișle, bașvuranların davası, tanımı gereği kısa ve öz bir karar alınmasını öngören kısa bir yargılamayla ele alınmıștır. Mahkeme, ardından bașvurunun neden kabul edilemez olduğuna karar verildiğini kısaca da olsa açıklayarak, Anayasa Mahkemesinin kararı için yeterli gerekçe sunduğunu değerlendirmektedir (Bk. bu bağlamda ilgili ilkeler için García Ruiz/İspanya [BD], no. 30544/96, § 26, AİHM 1999-I). Sonuç olarak, bașvurunun bu kısmı açıkça dayanaktan yoksundur ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca reddedilmelidir.
31. Bașvuranlar, idarenin kendilerine tam ödeme yapmaması nedeniyle, maddi tazminat olarak 7.674 avro ve uğradıklarına inandıkları manevi zarar için 30.000 avro talep etmektedirler. Bașvuranlar ayrıca, ulusal mahkemeler ve Mahkeme önündeki yargılamalarda yaptıklarını iddia ettikleri masraf ve giderler için 2.450 avro talep etmektedirler.
32.Hükümetin bu konuda herhangi bir görüșü bulunmamaktadır.
33.Maddi tazminat ile ilgili olarak, Mahkeme, bașvuranların taleplerinin tamamının ödendiğini gözlemlemektedir (yukarıda 9. paragraf). Dolayısıyla, bu talep reddedilmelidir.
34.Buna karșın Mahkeme, bașvuranların, Sözleșme'nin ihlal edildiğinin tespit edilmesiyle yeterince telafi edilemeyecek bir manevi zarara uğradıklarını değerlendirmektedir. Davanın koșullarını göz önünde bulunduran ve hakkaniyet temelinde karar veren Mahkeme, ilgililere așağıda belirtilen meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, müștereken manevi tazminat olarak 6.000 avro ödenmesine karar vermiștir.
35.Elindeki belgeleri ve içtihadını göz önünde bulunduran Mahkeme, ayrıca, bașvuranlara müștereken masraf ve giderler bağlamında, bütün harcamalar için, așağıda belirtilen meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, 500 avro ödenmesinin makul olduğuna karar vermiștir. BU GEREKÇELERLE, MAHKEME, OY BİRLİĞİYLE, Hükümet tarafından sunulan tek taraflı deklarasyonun reddedilmesine ; Fiili kamulaștırma uygulamasına ilișkin Sözleșme’ye Ek 1. No.lu Protokol’ün 1. maddesiyle ve makul süreye ilișkin Sözleșme’nin 6. maddesinin 1. fıkrasıyla ilgili olarak, șikâyetin kabul edilebilir ve bașvurunun geriye kalan kısmının kabul edilemez olduğuna ; Sözleșme’ye Ek 1. No.lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlal edildiğine ; Sözleșme’nin 6. maddesinin 1. fıkrasının ihlal edildiğine ; a) Davalı Devlet tarafından bașvuranlara, üç ay içerisinde, ödeme tarihindeki geçerli döviz kuru üzerinden Türk lirasına çevrilmek üzere, așağıdaki meblağların ödenmesi gerektiğine: Manevi tazminat olarak, așağıda belirtilen meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, 6.000 avro (altı bin avro); Masraf ve giderler için, așağıda belirtilen meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, 500 avro (beș yüz avro) ödenmesine; b) Söz konusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme tarihine kadar, bu meblağlara Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli olan marjinal kredi faiz oranının üç puan fazlasına eșit oranda basit faiz uygulanmasına; Geriye kalan kısım için adil tazmin talebinin reddine karar vermiștir. İșbu karar Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca 14 Ocak 2025 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir. Dorothee von Arnim Pauliine Koskelo Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı Bașkan