Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translația deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției Polonez] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translația a fost deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției] Permisul de a re-publica această traducere a fost acordat de către Ministerul Justiției exclusiv în scopul de a fi inclusă pe baza articolului HUDOC EUROPEJS TRYBUŁA PRAŁAW CZŁOWIEK SEKAKIA CZŁOWIEKIA PIERZA DRAWIA PIERZA DRAWIA PIERZA DRAWIA PIERZA POWIA PRECICE POLICE Alena Jankowska Czławiawska (în data de 7 decembrie 2025), nr. 720/17) , în conformitate cu art. 34 din Legea de drept polonez, în vigoare în temeiul art. 720 din Legea de drept polonez, în temeiul art. 720 din Legea de drept polonez, în vigoare în temeiul art. 720 din Legea de drept polonez, în temeiul art. 720 din Legea de drept polonez, în temeiul art. 720 din Legea de drept, în temeiul art.
Decizia de comunicare a plângerii către Guvernul Polonez (Rząd), reprezentat de procurorul J. Sobczaka din Ministerul Afacerilor Externe; ia act; dezbatând la ședința secretă din 12 decembrie 2024, emite următoarea hotărâre, care a fost adoptată în acea zi: PRZEDMIOT SPRAWY 1.
Pe 1 octombrie 2015, reclamantul a trimis o scrisoare Curții de Apel cu o cerere de amânare a judecății, având în vedere faptul că a fost internat în spital în urgență în ziua precedentă. El a indicat că perioada prevăzută a șederii sale în spital este de șapte zile. El a subliniat, de asemenea, că în procedura de apel nu a avut reprezentanță procesală. Cererea sa a fost susținută de un certificat emis de spital și de o declarație a unui medic specialist.
La 2 noiembrie 2015, Rzecznik Rzecznik Praw Obywatelskich (Rzecznik) polonez a informat Tribunalul de Regiune că dosarul a fost trimis la Tribunalul Suprem în legătură cu o plângere de caz pe care Rzecznik a depus-o în numele reclamantului. (13) În plângerea de caz, Rzecznik a acuzat o încălcare flagrantă a normelor de procedură penală, deoarece Tribunalul de Apel a ținut o audiere penală în absența reclamantului, iar în ciuda faptului că reclamantul era internat în spital și a prezentat explicații suplimentare. (14) Tribunalul de Apel polonez a respins plângerea în legătură cu o plângere de caz pe 29 martie 2017 (postul de apel nu a fost finalizat în termen de șase luni de la audierea plângerii pe 14 martie 2017). (15) În cazul în care Tribunalul de Apel din Rzecznik a emis o sentință în temeiul articolului 2 din Legea nr. 12/2017, Tribunalul de Apel din Rzecznik a considerat că nu a avut nicio obligație de a participa la procesul penală, iar în temeiul articolului 2 din Legea nr. 12 din Rzecznik a emis o sentință în temeiul articolului 2 din Legea nr. 12 din Rzecznik nr. 12/2017, prin care se prevede că nu a fost pronunțat un proces penală.
Tribunalul reiterează că, în sensul art. 35 alin. 1 din Convenție, termenul de șase luni [1] curge de la data pronunțării unei hotărâri valide în procesul de epuizare a mijloacelor de recurs naționale (a se vedea Blokhin împotriva Rusiei [WI], nr. 47152/06, § 106, CEDO 2016). Este adevărat că, în principiu, mijloacele de recurs de natură uzowim nu pot fi considerate eficiente și nu pot avea efect în termenul de șase luni (a se vedea Petrović împotriva Serbiei , nr. 40485/08, § 59, 15 iulie 2014). Cu toate acestea, situațiile în care cererea de recurs în cauză are de fapt ca rezultat o recursă în cauză sau în care cererea de recurs în cauză este efectivă în ansamblu pot constitui excepții, care nu ar fi înlocuite în acest caz (a se vedea Tribunalul General pentru Apel împotriva Rusiei, § 359 din 18/04, § 17), iar în cazul în care cererea de recurs în cauză este de natură să fie interpretată în mod serios, trebuie să se observe că, în cazul în care cererea de recurs în cauză este de natură să fie înloată în mod special, se aplică în mod expres, în cazul în care cererea de recurs în cauză este în mod special înloată în cazul în care nu este înloată în cazul în care nu este înloată în cazul în care nu este înloată în cauză (a se aplică în cazul în cazul în care nu este înlocată în cazul în cazul în care nu este înlocuiațiată în cauza în cauză).
În consecință, în circumstanțele speciale ale prezentei cauze, hotărârea Curții Supreme din 29 martie 2017 a fost decizia finală în sensul art. 35 alin. 1 din Convenție, iar rezerva guvernului trebuie eliminată. (19) Curtea observă că plângerea nu este în mod evident nejustificată în sensul art. 35 alin. 3 lit. a din Convenție, nici nu este nedopusă din alte motive. (20) În același timp, trebuie considerată ca fiind o acuzație de justiție. (20) În plus, principiile generale privind statutul personal al acuzatului în sensul art. 35 alin. 1 din Convenție, iar rezervația Guvernului trebuie eliminată, au fost invocate în acuzația Gruzów przeciwko Młodziei nr. 89 din 30 iulie 2012, § 253 din 30 iulie 2013, nu a fost înlocuită cu o acuzație de justiție sau nu a fost înlocuită cu o acuzație de justiție în temeiul art. 9 alin. 9 din Legea poloneză, § 93, nu a fost înlocuită cu o acuzație de justiție în temeiul art. 9 alin. 9 din Legea poloneză, precum și în cazul acuzației de justiție împotriva lui Strzevicii (§ 94, art. 9 alin. 9 alin. 21 din Legea poloneză, § 94, nu a fost înlocuzită cu o acuzație de justiție în temeiul art. 9 alin. 9 din Legea poloneză, precum și nu a fost înlocuzată în temeiul art. 9 alin. 9 alin. 9 din Legea de justiție, respectiv, nu a fost înlocuzată cu o acuzație sau nu a unei acuzații de justiție sau nu a unei acuzații în temeiul art. 9 alin. 9 alin. 9 din Legea 21 din Legea poloneză, respectivă, nu a proceduri de dreptul de justiție, nu a unei acuzații sau de justiție, în temeiul art. 9 alin. 9 alin. 9 alin. 9 alin.
23.Guvernul a susținut că reclamantul nu a exercitat dreptul de a participa personal la procesul de apel din cauza propriei neglijențe.Deși a informat instanța cu privire la incapacitatea sa de a participa la proces, nu a prezentat certificatul medical medical de instanță cerut de lege (art. 117 § 2a din Codul judiciar, care prevedea că incapacitatea de a participa din cauza bolii acuzaților, a martorilor, a apărătorilor, a procurorilor și a altor participanți la proces, a căror prezență era obligatorie sau care solicitau o declarație, necesită prezentarea unei declarații medicale de către Curtea de Apel).[Governul] a subliniat că apelul a fost deja exprimat în mod expres de principii adecvate, deoarece în timpul procedurii poate depune o declarație medicală pe trei persoane care nu au fost depuse la proces, iar în fiecare dintre aceste situații nu a fost prezentată o declarație medicală.
În plus, Tribunalul a constatat că, uneori, chiar dacă certificatul medical nu îndeplinea cerințele corespunzătoare, acesta putea indica în mod clar că, din cauza stării de sănătate a unei persoane, aceasta nu era în măsură să participe la proces (de exemplu: hotărârea din 24 octombrie 2018, VKK 483/18; hotărârea din 18 mai 2021, IIIK 121/21 și hotărârea din 1 decembrie 2020, VKK 241/19).Tribunalul a remarcat, în această privință, în Hotărârea nr. 25 octombrie 2006, ET No. 251/19).Tribunalul a constatat, însă, că Tribunalul de Apel, în amânarea cererii reclamantului, nu a analizat în mod expres declarațiile medicale ale persoanei care, din cauza stării de sănătate a persoanei respective, nu au fost în măsură să participe la proces (de exemplu: hotărârea din 24 octombrie 2018, VKK 483/18; hotărârea din 18 mai 2021, IIIK 121/21 și hotărârea din 1 decembrie 2020, VKK 251/19).Tribunalul a constatat, însă, că Tribunalul de Apel, în amânarea cererii reclamantului, nu a analizat deja declarațiile medicale ale persoanei care, în conformitate cu principiile de bază ale acuzării, pentru a fi prezentate în instanța de judecată sau nu a fost efectiv prezentate în instanței sau nu au fost în măsură să participe la procesul său, în cauză, în conformitate cu legea națională (art. 8 din WKK 3283, § 58, § 260, sau, ale CPC 260, ale CPC 26), în cazul în care a constatat că nu ar fi necesar să fie prezentată o cerere de judecată în favoarea instanței în cauză în favoarea instanței (a lui Henricioșii franceze, în cazul în care nu este în cauză).
În lumina considerațiilor de mai sus, Tribunalul nu poate fi convins că Curtea de Apel a luat în considerare de fapt întrebarea dacă justificarea prezentată de reclamant a fost valabilă și dacă a demonstrat un motiv întemeiat pentru absența sa. Prin urmare, în opinia Curții, procedura nu a îndeplinit cerințele de fidelitate și, prin urmare, a fost depusă o cerere de încălcare a art. 6 ust. 1 i ust. 3 lit. c din Convenție.
În acest sens, Tribunalul consideră că constatarea încălcării art. 6 din Convenție constituie în sine o despăgubire justă suficientă pentru orice prejudiciu nefinanciar suferit de reclamant. 30.Tribunalul observă, de asemenea, că reclamantul nu și-a justificat cererea de rambursare a costurilor serviciilor juridice cu niciun document relevant de confirmare.În acest context, Tribunalul nu consideră că există nicio încălcare a acestui titlu.Z POŻENSZY WZGLDW TRYBUŁY No 1 No 3 Reglementul nr. 15 din 2022 privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind tratatul privind trat
© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na
publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
(Skarga nr 72520/17)
WYROK
23 stycznia 2025 r.
Wyrok ten jest ostateczny, lecz może podlegać korekcie wydawniczej.
W sprawie Tobijański przeciwko Polsce
Europejski Trybunał Praw Człowieka (Sekcja Pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:
Alena Poláčková,
Przewodnicząca
,
Krzysztof Wojtyczek,
Artūrs Kučs
, Sędziowie
,
oraz Liv Tigerstedt,
Zastępca Kanclerza Sekcji
,
mając na uwadze:
skargę (nr 72520/17) przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej wniesioną do
Trybunału w dniu 29 września 2017 r. na podstawie art. 34 Konwencji o
ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”) przez obywatela polskiego Janusza Tobijańskiego („skarżący”), urodzonego w
1960 r. i zamieszkałego w Częstochowie, reprezentowanego przez M.
Dunder, prawniczkę praktykującą w Częstochowie;
decyzję o zakomunikowaniu skargi Rządowi Polskiemu („Rząd”), reprezentowanemu przez pełnomocnika J. Sobczaka z Ministerstwa Spraw Zagranicznych;
uwagi stron;
obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2024 r.,
wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:
1.Skarga dotyczy zarzutu braku rzetelnego postępowania karnego przeciwko skarżącemu ze względu na fakt, że nie mógł on uczestniczyć w
jedynej rozprawie, która odbyła się przed Sądem Apelacyjnym.
2.W dniu 29 czerwca 2010 r. skarżącemu oraz trzem innym osobom przedstawiono zarzut oszustwa w odniesieniu do przedmiotu o znacznej wartości.
3.W dniu 20 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy w Częstochowie skazał skarżącego za poświadczenie nieprawdy i fałszerstwo.
4.W dniu 8 listopada 2012 r., na skutek apelacji skarżącego, Sąd
Apelacyjny w Katowicach uchylił wyrok pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
5.W dniu 12 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Częstochowie skazał skarżącego za zarzucane mu czyny i wymierzył mu karę grzywny w
wysokości 20 000 PLN (około 5 000 EUR).
6.W dniu 14 kwietnia 2015 r. obrońca skarżącego zaskarżył ten wyrok apelacją.
Apelacja odnosiła się do oceny dowodów i faktu, że sąd pierwszej instancji nie przeprowadził dowodów z zeznań niektórych świadków.
7.Termin rozprawy przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach wyznaczono na dzień 2 października 2015 r., o czym strony zostały zawiadomione.
8.W dniu 14 września 2015 r. obrońca skarżącego poinformował sąd, że
nie jest upoważniony do reprezentowania skarżącego na rozprawie apelacyjnej.
9.W dniu 1 października 2015 r. skarżący wysłał pismo do Sądu Apelacyjnego z prośbą o odroczenie rozprawy z uwagi na fakt, że dzień wcześniej został przyjęty do szpitala w trybie pilnym. Poinformował, że
przewidywany okres jego pobytu w szpitalu wynosi siedem dni. Podkreślił również, że w postępowaniu apelacyjnym nie miał zastępstwa procesowego. Jego wniosek został poparty zaświadczeniem wydanym przez szpital i
oświadczeniem lekarza specjalisty.
10.Przewodniczący Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego wysłał faks do szpitala z prośbą o informacje na temat choroby skarżącego. W tym samym dniu ordynator oddziału internistycznego Szpitala w Częstochowie w
odpowiedzi poinformował, że skarżący nie może stawić się na rozprawę wyznaczoną na dzień 2 października 2015 r.
11.Na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sędzia odczytał pismo skarżącego. Prokurator zwrócił się do sądu o oddalenie wniosku skarżącego, ponieważ nie usprawiedliwił on swojej nieobecności zgodnie z prawem. Następnie sąd oddalił wniosek skarżącego z uwagi na to, że nie przedłożył on
zaświadczenia wystawionego przez lekarza sądowego (art. 117 § 2a Kodeksu postępowania karnego - „k.p.k.”). Zauważył również, że nie wydaje się, aby niestawiennictwo skarżącego było spowodowane nadzwyczajną przeszkodą. Ponadto utrzymał w mocy wyrok pierwszej instancji, zmieniając jedynie kwalifikację prawną przedmiotowego przestępstwa.
12.W dniu 2 listopada 2015 r. polski Rzecznik Praw Obywatelskich („Rzecznik”) poinformował Sąd Okręgowy, że akta sprawy zostały przesłane do Sądu Najwyższego w związku ze skargą kasacyjną, którą Rzecznik wniósł w imieniu skarżącego.
13.W skardze kasacyjnej Rzecznik zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, ponieważ Sąd Apelacyjny przeprowadził rozprawę apelacyjną pod nieobecność skarżącego, mimo że skarżący był hospitalizowany i wyraził chęć złożenia dodatkowych wyjaśnień.
14.Skarga kasacyjna została oddalona przez Sąd Najwyższy w dniu 29
marca 2017 r. (postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2017 r.). Zgodnie z odpowiednimi przepisami k.p.k. postanowienie to nie
zawierało pisemnego uzasadnienia.
15.Skarżący zarzucił na podstawie art. 6 ust. 1 i ust. 3 lit. c Konwencji, że
jego prawo do rzetelnego procesu sądowego zostało naruszone, ponieważ Sąd Apelacyjny rozpatrzył apelację od wyroku skazującego pod jego nieobecność.
Dopuszczalność
16.Rząd twierdził, że skarga nie została złożona w terminie sześciu miesięcy. Zauważył, że prawomocny wyrok wydano w dniu 2 października 2015 r., zaś skargę złożono w dniu 29 września 2017 r. Postępowanie kasacyjne wszczęte przez Rzecznika należy uznać za postępowanie nadzwyczajne, którego skarżący nie miał obowiązku wyczerpać. Skarżący nie zgodził się z tym argumentem i zauważył, że Rzecznik wniósł w jego imieniu skargę kasacyjną, zarzucając poważne naruszenie praw skarżącego spowodowane faktem, iż Sąd Apelacyjny przeprowadził rozprawę apelacyjną bez jego udziału.
17.Trybunał powtarza, że dla celów art. 35 ust. 1 Konwencji sześciomiesięczny termin
[1]
biegnie od daty prawomocnego orzeczenia w
procesie wyczerpania krajowych środków odwoławczych (zob.
Blokhin przeciwko Rosji
[WI], nr 47152/06, § 106, ETPC 2016). Prawdą jest, że co
do zasady środki odwoławcze o charakterze uznaniowym nie mogą być uznane za skuteczne i nie mogą skutkować wznowieniem biegu sześciomiesięcznego terminu (zob.
Petrović przeciwko Serbii
, nr 40485/08, § 59, 15 lipca 2014 r.). Niemniej jednak sytuacje, w których wniosek o wznowienie postępowania faktycznie skutkuje wznowieniem lub w których wniosek o rewizję nadzwyczajną jest skuteczny, mogą stanowić wyjątek od tej zasady (zob.
Gasparyan przeciwko Armenii (nr 1)
, nr 35944/03, § 30, 13 stycznia 2009 r. z dalszymi odniesieniami, oraz
Petrović
, § 59, cytowany powyżej).
18.Zdaniem Trybunału sytuacja w niniejszej sprawie należy do kategorii przypadków wyjątkowych. Ponadto art. 35 ust. 1 nie należy interpretować w
sposób, który wymagałby od skarżącego, by wystąpił do Trybunału ze
skargą, zanim jego sytuacja w związku ze sprawą nie zostanie ostatecznie rozstrzygnięta na szczeblu krajowym. Rzecznik wniósł skargę kasacyjną w
imieniu skarżącego niezwłocznie po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny. Ponadto w skardze kasacyjnej Rzecznik skrytykował fakt, że
rozprawa apelacyjna odbyła się pod nieobecność skarżącego, i wyraźnie zauważył, że stanowiło to poważne naruszenie zasad postępowania karnego. Było zatem całkowicie uzasadnione ze strony skarżącego oczekiwanie na
decyzję Sądu Najwyższego w sprawie skargi kasacyjnej Rzecznika. W
konsekwencji, w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy, decyzja Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2017 r. była decyzją ostateczną w
rozumieniu art. 35 ust. 1 Konwencji, a zastrzeżenie Rządu należy oddalić.
19.Trybunał zauważa, że skarga nie jest w sposób oczywisty nieuzasadniona w rozumieniu art. 35 ust. 3 lit. a Konwencji, ani nie jest niedopuszczalna z żadnych innych względów. Tym samym należy uznać ją
za dopuszczalną.
Przedmiot skargi
20.Ogólne zasady dotyczące osobistego stawiennictwa oskarżonego przed sądami odwoławczymi zostały podsumowane w sprawach
Mtchedlishvili przeciwko Gruzji
, nr 894/12, §§ 30–33, 25 lutego 2021 r., oraz
Seliwiak przeciwko Polsce
, nr 3818/04, §§ 54–59, 21 lipca 2009 r.
21.Trybunał po pierwsze zauważa, że zgodnie z przepisami prawa procesowego obowiązującymi w przedmiotowym czasie, sąd odwoławczy był uprawniony do ponownego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym oraz do dokonania pełnej oceny winy lub niewinności skarżącego. Strony nie zakwestionowały powyższego ustalenia.
22.Trybunał zauważa ponadto, że skarżący nie był reprezentowany przez obrońcę w postępowaniu apelacyjnym (zob. paragrafy 8 i 9 powyżej) i
wyraźnie wnioskował o odroczenie rozprawy apelacyjnej ze względu na
swój stan zdrowia (zob. paragraf 9 powyżej). Trybunał musi zatem zbadać, czy Sąd Apelacyjny mógł uznać, że powody te nie były ważne.
23.Rząd argumentował, że skarżący nie skorzystał z prawa do osobistego udziału w rozprawie apelacyjnej z powodu własnego zaniedbania. Chociaż poinformował sąd o swojej niezdolności do udziału w rozprawie, nie
przedłożył wymaganego przez prawo zaświadczenia od lekarza sądowego (art. 117 § 2a k.p.k., który stanowił, że niestawiennictwo z powodu choroby oskarżonych, świadków, obrońców, pełnomocników i innych uczestników postępowania, których obecność była obowiązkowa lub którzy żądali obecności, wymaga przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez lekarza sądowego). [Rząd] podkreślił, że skarżący był wyraźnie świadomy odpowiednich zasad, ponieważ w trakcie postępowania w swojej sprawie złożył trzy wnioski o odroczenie rozpraw, za każdym razem poparte zaświadczeniem wystawionym przez lekarza sądowego.
24.Skarżący nie zgodził się, zauważając, że nie mógł przedstawić zaświadczenia wystawionego przez lekarza sądowego, ponieważ został przyjęty do szpitala w trybie pilnym. Stwierdził, że przedstawił zaświadczenie lekarskie, z którego wynikało, iż nie może stawić się na
rozprawę. Zostało to jednoznacznie potwierdzone przez lekarzy Szpitala w Częstochowie w odpowiedzi na pytanie Sądu Apelacyjnego. Na koniec skarżący powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, który już w
niektórych sprawach w kontekście art. 117 § 2a k.p.k. uznał, że brak formalnego zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do stawiennictwa w
sądzie może być usprawiedliwiony okolicznościami losowymi, tj. nagłą chorobą. Ponadto stwierdził również, że czasami, nawet jeśli zaświadczenie lekarskie nie spełniało odpowiednich wymogów, mogło wyraźnie wskazywać, iż ze względu na stan zdrowia dana osoba nie była w stanie stawić się na rozprawie (na przykład: wyrok z dnia 24 października 2018 r., VKK 483/18; wyrok z dnia 18 maja 2021 r., IIIK 121/21 i wyrok z dnia 1
września 2020 r., VKK 241/19).
25.Trybunał zauważa w tym względzie, że Sąd Apelacyjny, oddalając wniosek skarżącego, nie przeanalizował zaświadczeń lekarskich znajdujących się w aktach sprawy, aby ustalić, czy skarżący rzeczywiście nie
był w stanie uczestniczyć w rozprawie lub czy jego choroba była nagła. Wręcz przeciwnie, Sąd Apelacyjny oddalił wniosek skarżącego, stwierdzając, że nie usprawiedliwił on swojej nieobecności zgodnie z prawem (zob. paragraf 11 powyżej). Prawdą jest, że Trybunał orzekł już, iż do władz krajowych należy ocena, czy oskarżony wykazał uzasadniony powód swojej nieobecności lub czy cokolwiek w aktach sprawy uzasadniałoby stwierdzenie, że był on nieobecny z przyczyn od niego niezależnych (zob.
Sejdovic przeciwko Włochom
[WI], nr 56581/00, § 88, ETPC 2006-II). Jednakże w niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny nie rozważył zasadności uzasadnienia przedstawionego przez skarżącego, a jedynie zauważył, że
zaświadczenie powinno zostać wydane przez lekarza sądowego (por.
Henri Rivière i Inni przeciwko Francji
, nr 46460/10, §§ 32–33, 25 lipca 2013 r.).
26.W świetle powyższych rozważań Trybunał nie może być przekonany, że Sąd Apelacyjny w rzeczywistości rozważył kwestię, czy usprawiedliwienie przedstawione przez skarżącego było ważne i
czy
wykazał on dobry powód swojej nieobecności. Tym samym, zdaniem Trybunału, postępowanie nie spełniało wymogów rzetelności, a zatem doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 i ust. 3 lit. c Konwencji.
27.Skarżący domagał się kwoty 24 767,60 PLN (około 6000 EUR) tytułem odszkodowania za szkodę majątkową. Kwota ta stanowiła grzywnę w wysokości 20 000 PLN nałożoną przez sąd pierwszej instancji i uiszczoną przez skarżącego oraz koszty sądowe związane z postępowaniem w pierwszej i drugiej instancji. Skarżący wniósł również o zasądzenie kwoty 8610 PLN (około 2000 EUR) tytułem zwrotu kosztów i wydatków poniesionych przed Trybunałem. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów na poparcie tego roszczenia.
28.Rząd podniósł, że roszczenia są nieuzasadnione. Zauważył ponadto, że nie istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między dochodzonym odszkodowaniem a zarzucanym naruszeniem. Ponadto stwierdził, że roszczenia związane z wydatkami poniesionymi przed Trybunałem były bezpodstawne.
29.Trybunał nie dostrzega żadnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy naruszeniami art. 6 Konwencji a zarzucaną szkodą majątkową; z
tego też względu odrzuca to roszczenie (por.
Gerovska Popčevska przeciwko Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii
, nr 48783/07, § 65, 7
stycznia 2016 r.). Zauważa również, że skarżący nie zgłosił żadnych roszczeń z tytułu szkody niemajątkowej. Z tego względu uznaje, że stwierdzenie naruszenia z art. 6 Konwencji stanowi samo w sobie wystarczające słuszne zadośćuczynienie za wszelkie szkody niemajątkowe poniesione przez skarżącego.
30.Trybunał zauważa ponadto, że skarżący nie uzasadnił swojego roszczenia o zwrot kosztów usług prawnych żadnymi odpowiednimi dokumentami potwierdzającymi. W związku z tym Trybunał nie zasądza żadnej kwoty z tego tytułu.
uznaje
skargę za dopuszczalną;
orzeka
, że doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 i ust. 3 lit. c Konwencji;
uznaje
, że stwierdzenie naruszenia stanowi samo w sobie wystarczające słuszne zadośćuczynienie za wszelkie szkody niemajątkowe poniesione przez skarżącego;
oddala
roszczenia skarżącego o słuszne zadośćuczynienie.
Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie w dniu 23
stycznia 2025 r., zgodnie z Regułą 77 §§ 2 i 3 Regulaminu Trybunału.
Liv Tigerstedt
Alena Poláčková
Zastępca Kanclerza
Przewodnicząca
[1]
Protokół nr 15 do Konwencji skrócił termin przewidziany w art. 35 ust. 1 Konwencji do
czterech miesięcy od daty prawomocnego orzeczenia krajowego. Jednakże w niniejszej sprawie sześciomiesięczny okres nadal ma zastosowanie, biorąc pod uwagę, że prawomocne orzeczenia krajowe zapadły przed dniem 1 lutego 2022 r., datą wejścia w życie nowej zasady (zgodnie z art. 8 ust. 3 Protokołu nr 15 do Konwencji).