ÎNAPOI LA REZULTATE CtEDO

Sursă originală

CtEDO 27.02.2025 Auto

CASE OF SZYPUŁA AND OTHERS v. POLAND - [Polish Translation] by the Polish Ministry of Justice

RESPONDENT

POL

HOTĂRÂRE

27.02.2025

Pe scurt

Instanță: CtEDO
Concluzie: Violation of Article 8 - Right to respect for private and family life (Article 8 - Positive obligations;Article 8-1 - Respect for family life;Respect for private life)

RĂSFOIEȘTE: CtEDO · 2025
DESCARCĂ: PDF · DOCX 🔒 Pro

Citează această cauză

CASE OF SZYPUŁA AND OTHERS v. POLAND - [Polish Translation] by the Polish Ministry of Justice (CtEDO, 2025)

HUDOC · oficial

Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translația a fost deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției] Permisia de a re-publica această traducere a fost acordată de către Ministerul Justiției exclusiv în scopul de a fi inclusă pe baza articolului 34 din Legea SUBVENȚIONĂ EUROPEISĂ TRIBUNALĂ PRAŁAW CZŁOWKI SEKWANIA CZŁOWKI SEKWANIA PIERZA SPRAA SPRAAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAWKI SAW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW SKIW S

reprezentate de următoarele organizații, toate obținând acordul Președintelui Secției pentru a aborda cauza ca părți terțe intervenitoare; - Ombudsmanul pentru Drepturile Publice RP; - Asociația Internațională a Limbașilor, Bărbaților Generoși, Bisexuali, Transgender și Intersexuali (ILGA) în numele Federației Internaționale pentru Drepturile Omului (FIDH), Organizația Europeană a Asociației Internaționale a Limbașilor, Bărbaților Generoși, Bisexuali, Osbiștilor Intersexuali și Intersexuali (ILGA-), Organizația Europeană a Limbașilor, Limbașilor LGBTIQ* (NFA-), Comisia Europeană a Practicilor Sexuale (SELEC-L) pe numele Asociației Internaționale a Limbașilor, Bisexuali, Transsexuali și Intersexuali (ILGA) în numele Federației Internaționale a Drepturilor Omului (FIDH), Organizația Europeană a Limbașilor, Limbașilor, Bisexuali, Osbiștilor Intersexuali și Intersexuali (ELGA-L), Organizația Europeană a Limbașilor, Limbașilor, Bisexuali, Bisexuali, Bisexuali și Intersexuali (ILGA-L), în numele Organizației Internaționale a Limbașilor, Limbașilor, Bisexuali, Bisexuali, Bisexuali, Bisexuali, Bisexuali și Intersexuali și Intersexuali) în numele Federației Internaționale a Drepturilor Omului (FIDH), Organizația Europeană a Limbașilor, Limbașilor, Limbașilor, Bisexuali, Bisexuali, Bisexuali, Bisexuali și Transsexuali și Intersexuali (ILGA), Organizația Europeană), Organizația Europeană a Limbașilor Limbașilor, Limbașilor, Bise, Limbașilor, Bisexuali și Intersexuali și Intersexuali și Intersexuali (ILGA), Organizația Europeană (ILGA), Organizația Europeană Limbașilor Limbașilor Limbașilor, Limbașilor, Limbaș

La 27 decembrie 2010, Oficiul de Stat Civil din Varșovia a refuzat să elibereze certificatul, considerând că ar fi în contradicție cu legea poloneză, potrivit căreia căsătoria poate fi încheiată exclusiv între un bărbat și o femeie. (4) La 5 ianuarie 2012, Tribunalul Regional pentru Varșovia Praga Sud a menținut hotărârea în vigoare, iar la 6 martie 2013 Tribunalul Regional din Varșovia a respins apelul reclamantului. (5) La 24 iunie 2014, Curtea Supremă a respins cererea de cenzură a unui partener civil, considerând că aceasta ar fi în contradicție cu dreptul polonez, potrivit căruia căsătoria poate fi încheiată exclusiv între un bărbat și o femeie. (5) Curtea Supremă a analizat al doilea act de cenzură a unei căsătorii și a constatat că cererea de cenzură a unui partener civil nu a fost depusășită. (6) În special, pe 24 martie 2014, Curtea de Apel din Varșovia a depus o cerere de cenzură a unui partener civil în cauza Cywicz Włoczyński Wł Włoczyński Woczyński, în care a fost depuscată prima plângere în cauza în care a fost depusită în cauza Cenzura Wł Woczyński Woczy.

Pe 28 octombrie 2015, Curtea de Judecată din Varșovia a respins apelul reclamantului. A reiterat că certificatul poate fi eliberat numai dacă persoana respectivă era autorizată să încheie căsătoria cu o altă persoană în conformitate cu legislația poloneză. acuzații SCHEME 9. Reclamații au fost eliberate în temeiul art. 8 din Convenția totală privind recunoașterea relațiilor lor de parteneriat în Polonia, având în vedere că nu au putut încheia împreună niciun fel de relație recunoscută în mod legal. Reclamanții au declarat, de asemenea, că intenționau să încheie o relație de parteneriat în orice fel, deoarece nu au fost eliberate certificate de parteneriat în orice fel, cu condițiile în care nu au fost eliberate certificate de parteneriat în orice fel, deoarece nu au fost eliberate în temeiul art. 8 din Convenție totală privind recunoașterea relațiilor lor de parteneriat în Polonia.

Prin urmare, trebuie să fie considerată ca fiind admisibilă. Principiile generale care confirmă că, în conformitate cu obligațiile pozitive care decurg din art. 8 din Convenție, statele membre sunt obligate să creeze un cadru juridic concret care să permită persoanelor de același sex să obțină o recunoaștere corespunzătoare a acestora au fost stabilite în Hotărârea Curții din 2023, nr. 84, în ceea ce privește Hotărârea Curții din Rusia din 2024, nr. 82, în ceea ce privește Hotărârea Curții din Polonia din 1728 (Comisia din Polonia, nr. 82, în ceea ce privește Hotărârea Curții din 8 decembrie 2024, nr. 122, în ceea ce privește Hotărârea Curții din Polonia din 1728), precum și alte norme care nu sunt în mod concret prevăzute în hotărârea Curții din 8 decembrie 2024, nr. 122, în ceea ce privește Hotărârea Curții din Polonia din 8 decembrie 2024, nr. 122, în ceea ce privește Hotărârea Curții din Polonia din 1728 (Comisia din Polonia, nr. 82, în ceea ce privește Hotărârea din 8 decembrie 1748), în ceea ce privește Hotărârea din 18 decembrie 1748 (Hotărârea din 18 decembrie 1748), în ceea ce privește Hotărârea din 18 noiembrie 1748 (Hotărârea din 18 December 1748), în ceea ce privește Hotărârea din 18 noiembrie 1748 (Hotărânea din 18), în ceea ce privește Hotărârea din 14 decembrie 1748 (Hotărânea din 18), în ceea ce privește Hotărârea din 14 decembrie 1789 (Hotărârea din 18), în ceea ce privește Hotărârea din 14 decembrie 1789 (Hotărârea din 1485), în ceea ce privește Hotărârea din 14 decembrie 1789 (Hotărârea din 1485), în ceea ce privește Hotărârea din 1428 (Hotărârea din 1428), în ceea ce privește Hotărârea din 14 decembrie 1789 (Hotărârea din 1489), în ceea ce

Situația diferă astfel semnificativ de situația unui număr foarte mare de state membre care s-au angajat să își modifice legislația națională pentru a asigura persoanelor din același domeniu o protecție efectivă a vieții private ale partenerilor lor (a se vedea hotărârea din cauza Odkłodźka împotriva partenerului de sex opus nr. 2023/2020, Bab 409/20, 46 Bab 46, Odkłodźka împotriva partenerului de sex opus nr. 2023/2020, Bab 46/20, Odkłodźka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2029, Odkłodźka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Bab 46/20, Odkłodźka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Bab 46/20, Odkłodźka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Odkłodźka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Bab 46/20, Odkłodźka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Odkłodźka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Odkłoka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Bab 46/20, Odkłoka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Odkłoka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Odkłoka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Odkłoka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Odkłoka împotriva partenerului de sex opus nr. 20/2021, Odkłoka împotriva partenerului de sex opusului opus nr. 20/2024, Odkłoka împotriva partenerului opus nr. 20/2024, Odkłoka împotriva partenerului opusului opus nr. 20/2024, Odkłoka împotriva partenerului opus nr. 20/2024, Odkłoka împotriva partenerului opus nr. 20/20.

21.

referindu-se la constatările deja făcute de Curte în ceea ce privește Polski în chestiunile menționate mai sus, Curtea constată, așadar, că, fără a oferi reclamantului un cadru juridic concret care să asigure recunoașterea și protecția, autoritățile poloneze au lăsat în urmă o marjă juridică și nu au asigurat nevoile fundamentale de recunoaștere și protecție a persoanelor de același sex care rămân în orice context de relații culturale. Curtea constată că transmiterea de documente de interes public pe care o reprezintă o persoană de același sex nu trebuie să fie subordonată unei utilizări pe scară largă de către autoritatea poloneză.

În consecință, trebuie să fie respinsă rezerva prealabilă a Guvernului privind necunoașterea prejudiciului semnificativ de către reclamante (a se vedea punctul 12 de mai sus).24 În acest context, s-a ajuns la o încălcare a art. 8 din Convenție.POZZENTAŁ ZARZUTY 25.Convenția Valentina Valentina susține, de asemenea, pe baza art. 8 din Convenție, că nu poate emite declarații de sănătate pentru partenerii de căsătorie, care ar permite Tribunalului să stabilească că nu este necesar să se recunoască aceste declarații de sănătate pentru partenerii de căsătorie.26Convenția Valentina Valentina consideră că nu este necesar să se recunoască aceste declarații de sănătate pentru partenerii de căsătorie, dar poate emite o declarație de sănătate pentru partenerii de căsătorie, care ar putea avea efecte asupra căsătoriei în cazul în care nu este necesar să se recunoască aceste declarații de sănătate în cazul în care nu este necesar să se recunoască o astfel de decizie în cadrul unei decizii a Guvernului polonez privind căsătoria.

În cele din urmă, având în vedere constatările sale făcute în temeiul art. 8, Tribunalul consideră că nu este necesară o examinare separată a faptului dacă, în cazul de față, faptul că reclamanții nu au fost în măsură să asigure recunoașterea juridică a relațiilor lor constituie o discriminare în temeiul orientării sexuale a lor, în temeiul art. 14 domawnia în temeiul art. 8 (exemplul este deznoducția în temeiul art. 12 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 §30 paragraful

8 din Convenție din cauza lipsei unui cadru juridic care să asigure recunoașterea și protecția reclamantelor care rămân în relații de persoane de același sex; nu este necesar să se ridice alte plângeri pe baza articolelor 8 și 12 din Convenție, precum și pe baza art. 14 din Convenție în legătură cu art. 8; constată că constatarea încălcării constituie în sine suficiente motive pentru a compensa orice prejudicii aduse de reclamantul; respinge cererea reclamantului de recunoaștere și protecție a reclamantului în legătură cu o relație de același sex; nu este necesar să se ridice alte plângeri pe baza art. 8 și 12 din Convenție, precum și pe baza art. 14 din Convenție în legătură cu art. 8; consideră că constatarea încălcării constituie în sine suficiente motive pentru a despăgubi orice prejudicii aduse de reclamantul în cauză; respinge cererea reclamantului de recunoaștere și protecție a reclamantului în legătură cu o relație de același sex; nu este necesar să se ridice alte plângeri pe baza art. 8 și 12 din Convenție, precum și pe baza art. 14 din Convenție; consideră că constatarea încălcării constituie în sine suficiente motive pentru a despăgubierea oricăgurii aduse de orice prejudiciu aduse de reclamantul în cauză; respinge cererea reclamantului de recunoaștere a plângerii în legătură cu o listă de drepturi de dopajă în legătură cu o relație de același sex în care se află în relația de același sex; nu este necesară să se ridice alte plângeri pe baza art. 8 și 12 din Convenție, precum și pe baza art. 8 din Convenție, precum și pe baza art. 14 din Convenție; constată că nu există nici o cauză de a constatare privind încălcărirea că nu există alte plângeri în temeiul de drepturi în temeiul art. 8 din Convenția spanicăruia de la care se aplică în cauză; nu se aplică o plângerea în temeiul art. 8 din Convenția spanicăruia de dreptului nr. 79, iar nu se aplică în temeiul art. 79, iar în cazul în

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWIEKA

SEKCJA PIERWSZA

SPRAWA SZYPUŁA I INNI przeciwko POLSCE

(Skargi nr 78030/14 oraz 23669/16)

WYROK

STRASBURG

27 lutego 2025 r.

Wyrok ten jest ostateczny, lecz może podlegać korekcie wydawniczej.

W sprawie Szypuła i Inni przeciwko Polsce

Europejski Trybunał Praw Człowieka (Sekcja Pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:

Erik Wennerström

, Przewodniczący

Raffaele Sabato,

Artūrs Kučs,

sędziowie

oraz Liv Tigerstedt,

Zastępca Kanclerza Sekcji

mając na uwadze:

skargi przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej wniesione do Trybunału w

różnych terminach w nich skazanych na podstawie art. 34 Konwencji o

ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”) przez obywateli wymienionych w załączonej tabeli („skarżący”);

decyzję o zakomunikowaniu sprawy Rządowi polskiemu („Rząd”), reprezentowanemu przez swojego pełnomocnika J. Sobczaka z Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

uwagi stron;

uwagi przedstawione przez następujące organizacje, z których wszystkie uzyskały zgodę Przewodniczącego sekcji na przystąpienie do sprawy w

charakterze interweniujących stron trzecich;

Rzecznik Praw Obywatelskich RP;

- Międzynarodowe Stowarzyszenie Lesbijek, Gejów, Osób Biseksualnych, Osób Transpłciowych i Interpłciowych (ILGA) w imieniu Fédération Internationale pour les Droits Humains (FIDH), Europejskiego Regionu Międzynarodowego Stowarzyszenia Lesbijek, Gejów, Osób Biseksualnych, Osób Transpłciowych i Interpłciowych (ILGA-Europe), Sieci Europejskich Stowarzyszeń Rodzin LGBTIQ* (NELFA) oraz Europejskiej Komisji Prawa Orientacji Seksualnej (ECSOL);

- Instytut Psychologii Polskiej Akademii Nauk;

- Centrum Praw Człowieka Uniwersytetu w Gandawie;

- Fundacja na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris,

obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2025 r.,

wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

PRZEDMIOT SPRAWY

Skarżący, pozostający w związkach jednopłciowych, zarzucili głównie na podstawie art. 8 Konwencji, że Polska nie dostarczyła im zaświadczenia umożliwiającego zawarcie związku małżeńskiego w Hiszpanii, podczas gdy w Polsce nie istniała żadna forma prawnego uznania i ochrony ich związków.

Skarżący ze skargi nr

78030/14

W dniu 20 października 2010 r. skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia stwierdzającego brak okoliczności wyłączających możliwość zawarcia małżeństwa za granicą przez obywatela polskiego. Wskazał, że

zamierza zawrzeć w Hiszpanii związek małżeński ze swoim partnerem tej

samej płci.

W dniu 27 grudnia 2010 r. Urząd Stanu Cywilnego w Warszawie odmówił wydania zaświadczenia, uznając, że byłoby to sprzeczne z polskim prawem, zgodnie z którym małżeństwo może zostać zawarte wyłącznie pomiędzy mężczyzną i kobietą.

W dniu 5 stycznia 2012 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe utrzymał decyzję w mocy, a w dniu 6 marca 2013 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił apelację skarżącego.

W dniu 24 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Sąd przeanalizował prawo krajowe i praktykę i stwierdził, że

skarga kasacyjna nie przysługiwała w tego rodzaju sprawach. W

szczególności nie zgodził się z argumentami przedstawionymi w skardze kasacyjnej skarżącego, że sprawa dotyczyła praw osobistych, w których skarga kasacyjna przysługiwała. Orzeczenie doręczono skarżącemu w dniu 5

sierpnia 2014 r.

Skarżący ze skargi nr 23669/16

W dniu 24 lipca 2015 r. pierwszy skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia stwierdzającego brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa za granicą przez obywatela polskiego. Wskazał on, że zamierza zawrzeć w Hiszpanii związek małżeński ze swoim partnerem tej samej płci – drugim skarżącym..

W dniu 7 sierpnia 2014 r. Urząd Stanu Cywilnego w Warszawie odmówił wydania zaświadczenia. W dniu 17 marca 2015 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Urzędu Stanu Cywilnego.

W dniu 28 października 2015 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił apelację skarżącego. Powtórzył, że zaświadczenie może być wydane tylko wtedy, gdy dana osoba była uprawniona do zawarcia małżeństwa z inną określoną osobą zgodnie z polskim prawem.

zarzuty SKARGI

Skarżący zarzucili na podstawie art. 8 Konwencji całkowity brak uznania ich związków jako par w Polsce, z uwagi na to, że nie mogli zawrzeć razem żadnego rodzaju prawnie uznanego związku. Skarżący zarzucili ponadto, że zamierzali zawrzeć związek małżeński za granicą, lecz

odmówiono im wydania zaświadczeń o zdolności do zawarcia małżeństwa, co uniemożliwiło im zawarcie związku małżeńskiego w

Hiszpanii, z naruszeniem art. 8 i 12 Konwencji.

OCENA TRYBUNAŁU

POŁĄCZENIE SKARG

10.

Mając na uwadze podobieństwo przedmiotu skarg, Trybunał uznaje za

stosowne rozstrzygnąć je łącznie w jednym wyroku.

ZARZUCANE NARUSZENIE ART. 8 KONWENCJI

11.

Trybunał uważa, że główną kwestią podnoszoną przez skarżących na

podstawie art. 8 Konwencji było to, że w Polsce nie przysługiwały im

podstawowe prawa, istotne dla każdej pary pozostającej w stałym i

zaangażowanym związku.

Dopuszczalność

. Rząd przedstawił wstępne zastrzeżenie, iż skarżący nie doznali znaczącego uszczerbku, ponieważ nadal żyli razem w swoich związkach i nie ponieśli żadnej szkody z powodu decyzji krajowych. Skarżący kwestionowali to zastrzeżenie, powtarzając, że nie mieli dostępu do podstawowych praw istotnych dla każdej pary w stałym związku.

13.

Trybunał stwierdza, że zastrzeżenie to jest ściśle związane z

przedmiotem skargi, zgodnie z którym prawa skarżących wynikające z

Konwencji zostały naruszone przez brak prawnego uznania związków osób tej samej płci. W związku z tym dołącza go do przedmiotu sprawy.

14.

Z powyższego wynika, że skarga nie jest w sposób oczywisty nieuzasadniona w rozumieniu art. 35 ust. 3 lit. a Konwencji, ani nie jest niedopuszczalna z jakichkolwiek innych względów. Tym samym należy uznać ją za dopuszczalną.

Przedmiot skargi

15.

Ogólne zasady potwierdzające, że zgodnie z pozytywnymi obowiązkami wynikającymi z art. 8 Konwencji państwa członkowskie są

zobowiązane do zapewnienia ram prawnych umożliwiających parom osób tej samej płci odpowiednie uznanie i ochronę ich związku, zostały określone w wyroku w sprawie

Fedotova i Inni przeciwko Rosji

([WI], skargi nr

40792/10 i 2 inne, §§ 152-165 i 178, 17 stycznia 2023 r.).

16.

Stosując te zasady, Trybunał stwierdził w wyroku w sprawie

Przybyszewska i Inni przeciwko Polsce

(skargi nr 11454/17 i 9 innych, § 122, 12 grudnia 2023 r.), że Polska nie wywiązała się ze swojego pozytywnego obowiązku zapewnienia skarżącym w tej sprawie konkretnych ram prawnych przewidujących uznanie i ochronę ich związków jednopłciowych, co

stanowiło naruszenie art. 8 Konwencji (zob. także wyrok w sprawie

Formela i Inni przeciwko Polsce

[Komitet], skargi nr 58828/12 i 4 inne, § 25, 19 września 2024 r.).

17.

W przedmiotowej sprawie skarżący nie zarzucili braku możliwości zawarcia związku małżeńskiego w Polsce, a Trybunał zauważa, że art. 8, 12

14 Konwencji nie były dotychczas interpretowane jako nakładające na

Państwa-Strony pozytywny obowiązek umożliwienia zawarcia małżeństwa parom tej samej płci (

Przybyszewska i Inni

, cyt. powyżej, § 165).

18.

Poza sporem pozostawała kwestia tego, że polskie prawo nadal przewiduje tylko jedną formę związku rodzinnego – małżeństwo osób przeciwnych płci – i nie zezwala na żadną formę prawnego uznania związków osób tej samej płci (zob. ibid., § 105). Sytuacja ta różni się zatem znacząco od sytuacji bardzo dużej liczby państw członkowskich, które zobowiązały się do zmiany swojego prawa krajowego w celu zapewnienia osobom tej samej płci skutecznej ochrony ich życia prywatnego i rodzinnego (zob. wyrok w

sprawie

Koilova i Babulkova przeciwko Bułgarii

, skarga nr 40209/20, § 46, 5 września 2023 r.).

19.

Jak podnieśli skarżący w swoich uwagach, nie jest dla nich możliwe wzięcie urlopu w celu opieki nad chorym partnerem, nie mogą objąć ubezpieczeniem zdrowotnym swojego partnera, są traktowani jako osoby niespokrewnione w zakresie opodatkowania i nie mogą skorzystać ze

zwolnienia z podatku od darowizn przyznawanego najbliższym krewnym lub z prawa do złożenia wspólnego zeznania podatkowego. Skarżący podkreślili, że partnerzy tej samej płci nie mogą po sobie dziedziczyć, chyba

że zostało to wyraźnie wskazane w testamencie, ani otrzymać alimentów w przypadku separacji lub śmierci.

20.

Trybunał zauważa, że w Polsce związki osób tej samej płci, przy braku oficjalnego ich uznania, są jedynie związkami

de facto

. Partnerzy tej samej płci nie mogą powoływać się na istnienie ich związku w kontaktach z

władzami sądowymi lub administracyjnymi (zob.

Przybyszewska i Inni

, cyt.

powyżej, § 113). Trybunał powtarza, że konieczność zwracania się do

sądów krajowych o ochronę zwykłych potrzeb pary sama w sobie stanowi przeszkodę w poszanowaniu życia prywatnego i rodzinnego partnerów.

21.

Odnosząc się do ustaleń już dokonanych przez Trybunał w odniesieniu do Polski w sprawach wskazanych powyżej, Trybunał stwierdza zatem, że

nie zapewniając skarżącym konkretnych ram prawnych zapewniających uznanie i ochronę, polskie władze pozostawiły ich w próżni prawnej i

nie

zapewniły podstawowych potrzeb w zakresie uznania i ochrony par osób tej samej płci pozostających w stałych i zaangażowanych związkach. Trybunał stwierdza, że żadna z przesłanek interesu publicznego przedstawionych przez Rząd nie przeważa nad interesem skarżących w

odpowiednim uznaniu i ochronie prawnej ich związków.

22.

Trybunał zauważył, że państwa członkowskie mają szerszy margines oceny przy określaniu dokładnego charakteru systemu prawnego, który ma być dostępny dla par tej samej płci. Ważne jest jednak, aby ochrona przyznana przez państwa parom tej samej płci była odpowiednia. To w tym drugim kontekście można wziąć pod uwagę kontekst społeczny i kulturowy Polski.

23.

Trybunał doszedł do wniosku, że pozwane państwo przekroczyło swój margines oceny i nie wywiązało się ze swojego pozytywnego obowiązku zapewnienia skarżącym konkretnych ram prawnych przewidujących uznanie i ochronę ich związków jednopłciowych. Stanowi to naruszenie prawa skarżących do poszanowania ich życia prywatnego i rodzinnego. W związku z tym należy oddalić wstępne zastrzeżenie Rządu dotyczące niedoznania znaczącego uszczerbku przez skarżących (zob. paragraf 12 powyżej).

24.

W związku z powyższym doszło do naruszenia art. 8 Konwencji.

POZOSTAŁE ZARZUTY

25.

Skarżący zarzucili również na podstawie art. 8 i 12 Konwencji, że nie wydano im zaświadczenia o zdolności do zawarcia małżeństwa, które

pozwoliłoby im zawrzeć związek małżeński w Hiszpanii, nawet jeśli takie małżeństwo nie wywołałoby skutków prawnych w Polsce. Rząd wskazał, że

od 2015 r. mogą oni uzyskać zaświadczenie o stanie cywilnym, które może ułatwić im zawarcie związku małżeńskiego za granicą.

26.

Trybunał uważa, że odmowa wydania przez polskie władze zaświadczenia potwierdzającego zdolność skarżących do zawarcia małżeństwa z ich partnerami tej samej płci była konsekwencją okoliczności stanowiących sedno sprawy – braku ram prawnych zapewniających uznanie i ochronę jednopłciowych związków skarżących w Polsce – skutkującej naruszeniem Konwencji stwierdzonym powyżej. Trybunał uznaje zatem, że

zajął się głównymi kwestiami prawnymi podniesionymi w sprawie i że nie ma potrzeby rozpatrywania tego zarzutu (zob. wyrok w sprawie

Ośrodek Działań Prawnych w Imieniu

Valentina Câmpeanu przeciwko Rumunii

[WI], skarga nr 47848/08, § 156, ETPC 2014).

27.

W zakresie, w jakim skarżący zarzucają, że nie mogli zawrzeć związku małżeńskiego w Hiszpanii, Trybunał zauważa, że niniejsza skarga jest skierowana wyłącznie przeciwko Polsce. Zarzut ten jest zatem niezgodny

ratione loci

28.

Wreszcie, mając na uwadze swoje ustalenia dokonane na podstawie art. 8, Trybunał uważa, że nie jest konieczne oddzielne zbadanie, czy

niniejszej sprawie fakt, iż skarżący nie byli w stanie zapewnić sobie prawnego uznania swoich związków, stanowił dyskryminację ze względu na

orientację seksualną z naruszeniem art. 14 w związku z art. 8 (zob.

Przybyszewska i Inni

, cyt. powyżej, § 126).

ZASTOSOWANIE ART. 41 KONWENCJI

29.

Skarżący w pierwszej skardze domagał się kwoty nie niższej niż

3000

euro (EUR) tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową. Skarżący w drugiej skardze domagali się, również tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową, po 5000 euro każdy. Skarżący nie domagali się zwrotu kosztów i wydatków. Rząd kwestionował te żądania.

30.

Mając na uwadze okoliczności sprawy, Trybunał uważa, że

stwierdzenie naruszenia samo w sobie stanowi wystarczające słuszne zadośćuczynienie za wszelkie szkody niemajątkowe, poniesione przez skarżących (zob.

Fedotova i Inni

, cyt. powyżej, § 235).