Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Justiției, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translația a fost deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției] Permisul de a re-publica această traducere a fost acordat de către Ministerul Justiției exclusiv în scopul de a fi inclusă pe baza articolului HUDOC EUROPEJSKI TRYBUENNA PRAŁAW CZŁOWIEK SEEKENKIA CENTERIA PIERWAJA SPRAW ANDERSONS (Skrzwinia Pierś Pierświny 532/Skrzwinia Pierświec) care a fost admis pe 24 septembrie 2025 în lista CENTERIEI a Curții a Poloniei, în numele lui Anders Krówicz, în temeiul art. 34 din Legea europeană, prin legea poloneză, prin legea lui Andersen Władysław (nr.
hotărârea de comunicare a plângerii Guvernului Republicii Polone (Governul) reprezentat de procurorul său domnul J. Sobczaka din Ministerul Afacerilor Externe; hotărârea instanței; hotărârea instanței reprezentată de Institutul de Cultură Juridică Ordo Iuris, căruia Președintele Secției i-a acordat permisiunea de intervenție. dezbatând la ședința neoficială din 20 martie 2025, emite următoarea hotărâre, care a fost adoptată în această zi: PRZEDMIOT SPWYRA 1.
8 ARTICOLUL 8 CENTRUL DE CONVENȚIE CURATORUL 5.Tribunalul a remarcat, prin urmare, că neconformitatea cu reglementările legale privind recunoașterea și protecția partenerului său polonez, care rezultă din imposibilitatea de a încheia orice relație recunoscută legal cu partenerul său de același sex, nu a fost recunoscută în niciun fel de autoritățile poloneze.OCENA TRYBUŁNAU ZARZANE NARUSZENIE ART. 8 CONVENȚIA 5.Tribunalul a remarcat, prin urmare, că neconformitatea cu reglementările legale privind recunoașterea și protecția partenerului său polonez, care rezultă din imposibilitatea de a încheia orice relație recunoscută legal cu partenerul său de același sex, afectează atât personalitatea, cât și identitatea socială a reclamantului, astfel încât această relație nu a fost recunoscută anterior de către instanța de judecată poloneză.Tribunalul a recunoscut, prin urmare, că este necesar să se recunoască aceste măsuri în temeiul articolului 8 din Legea nr. 84, care prevede că, de asemenea, aplicarea măsurilor de protecție a persoanei private în ceea ce privește privința persoanei de dreptului public nu afectează atât persoana, cât și, de asemenea, și nu afectează și dreptul social al reclamantului, în calitate de persoană care a fost în cauză, astfel încât să nu poată să fie înlocat în mod corespunzător cu această relație.
În plus, Guvernul a afirmat că reclamantul nu a suferit niciun prejudiciu semnificativ și nu poate susține că este victima încălcărilor acuzate ale Convenției, deoarece, în ciuda unei decizii nefavorabile din partea autorităților poloneze, reclamantul a continuat să locuiască cu soțul său în Regatul Unit și nu a suferit niciun prejudiciu. Reclamantul a contestat aceste rezerve, repetând că Polonia i-a refuzat orice formă de recunoaștere a relației sale, chiar și prin simpla înregistrare a căsătoriei străine. Skarcy a subliniat că în orice caz, reclamantul nu avea acces la rezerve de drept fundamental similare, deoarece această rezerve era o relație stabilă, fără motiv pentru care acesta nu avea dreptul de a trăi, iar cetățenii săi erau înregistrați în Constanța de facto.
Principiile generale care confirmă că, în conformitate cu obligațiile lor pozitive care decurg din art. 8 din Convenție, statele membre sunt obligate să asigure un cadru juridic care să permită bărbaților de același sex să obțină recunoaștere și protecție adecvate a legăturilor lor, sunt stabilite în cazul Fedotova i Inni împotriva Rusiei [WI], plângere nr. 40792/10 i două state, §§ 152-65 i 178, 17 ianuarie 2023.11 În conformitate cu aceste principii, Curtea a constatat în cazul Inni Przybyszewska i Skławka (cit. mai sus, nr. 122), că Polonia nu a încălcat obligația de a asigura o obligație de a acorda unor persoane de același sex recunoaștere și protecție adecvată a legăturilor lor, sunt stabilite în cazul Fedotova i Inni împotriva Rusiei [WI], plângere nr. 40792/10 i două state, §§ 152-65 i 178, 17 ianuarie 2023.124, că Polonia nu a încălcat obligația de a acorda unor persoane de același sex recunoaștere și protecție a legăturilor sale, precum și în cazul Curții de drepturi ale Poloniei (cit. mai sus, nr. 128/20, § 128, 128, 138, 148, 149, 149, 159, 159, 159, 159, 159, 159, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, etc.) și în ceea ce privește acest caz, au fost interpretate ca fiind în mod corespunzător în ceea ce privește obligația de a garanta obligația de a unei persoane de același natură de a să acorda o protecți
În acest scop, trebuie examinat dacă, luând în considerare marjele de evaluare acordate statului pârât, acesta a păstrat un echilibru adecvat între interesele supranaturale pe care le-a condus și cele susținute de reclamante (cf. Buhuceanu și Inni împotriva României , plângerea nr. 20081/19 și douăzeci de alții, § 75, 23 mai 2023). 14.Subiectul litigiului dintre părți nu a fost acela că legislația poloneză a continuat să prevadă doar o singură formă de legătură familială căsătoria între persoane de sex opus și nu a prevăzut nicio formă de recunoaștere juridică alternativă pentru perechea de persoane din aceeași relație (cf. Przybyszewska i Inni , cit. cit. Paris, § 105). Situația este, așadar, diferită semnificativ de declarația oficială a partenerului de viață care a fost obligată să plătească în cazul în care partenerul de viață a fost de facto închis în mai multe state membre.
În cazul în care un reclamant care a încheiat căsătoria cu un cetățean britanic nu se simte în măsură să invoce existența relației sale în contactul cu autoritățile judiciare sau administrative (vezi Przybyszewska i Inni , citat mai sus, § 113).Tribunală amintește că necesitatea de a recurge la instanțele naționale pentru a proteja nevoile obișnuite ale cuplului în cauză constituie în sine un obstacol în realizarea dreptului la respectarea vieții private și familiale.În cazul în cauză, reclamantul, care a încheiat căsătoria cu un cetățean britanic, s-a simțit împiedicat să se întoarcă în Polonia, unde nu exista o lipsă de protecție juridică a relației lor (vezi Przybyszewska i Inni , citat mai sus, § 113).Tribunală amintește că necesitatea de a recurge la instanțele naționale pentru a proteja nevoile obișnuite ale cuplului în cauză constituie în sine un obstacol în realizarea dreptului la respectarea vieții private și familiale.În cadrul acestui caz, reclamantul, care a încheiat căsătoria cu un cetățean britanic, s-a simțit împiedicat să se întoarcă în Polonia, unde lipsea protecția juridică a relației sale.În contextul acestui caz, poate fi remarcat că, totuși, că, prin utilizarea de către instanța națională a unor autorități naționale nu este o bază de protecție adecventă pentru a dreptului de drept al celuilalt stat membru.În cadrul acestui stat, nu există nicio justiție care să garantezezeze că există o protecție adecție în interesul cetățului național, în ceea ce privește dreptul cetă și că nu este în interesul cetățenii naționale.În contextul național, iar în acest caz, nu există o protecție juridică.În contextul nu este necesitate de protecția de drept a unei persoane care are o protecție a drept a dreptului națională.
20.Curtea observă în sfârșit că refuzul de înregistrare a căsătoriei reclamantului nu l-a privat de niciun drept recunoscut în Polonia (în cazul în care astfel de drepturi existau), și că reclamantul putea să continue să beneficieze, în statul în care a încheiat căsătoria, de drepturile și obligațiile sale de partener prin intermediul unei astfel de relații (Orzecz wzajemny wzajemny przeciwko Polsce , nr. 264/1231 , nr. 20/1231 , nr. 20/1231), iar în cazul în care a fost înregistrată în Polonia, Tribunalul a constatat că nu a fost înregistrată în Polonia (§ 148, nr. 119) și că, în mod semnificativ, reclamantul a putut să-și exercite drepturile și obligațiile de partener prin intermediul unei astfel de relații (§ 119, nr. 119) deoarece a fost în cauză de folosirea dreptului său de protecție în afara statului în care a încheiat căsătoria.
În consecință, acuzațiile preliminare ale Guvernului privind lipsa de respectare a dreptului reclamantului de a avea un prejudiciu semnificativ și lipsa statutului de victimă (a se vedea §8 de mai sus) trebuie eliminate.21 În acest context, dosarul menționat anterior se referă la încălcarea articolului 8 din Convenție.14 ZARZUCANE NARZUS INTREZENTI ART.14 ZARZUCANE ZARZUKIE ART.8 ZARZUKIE ART.22 SZARZUKIE ZARZUKIE ZARZUKIE ZARZUKIE ZARZUKIE ZARZUKIE ZARZUKIE ZARZUKIE ZARZUKIE ZARZUKIE ZARZUKIE ZARUKIE ZARUKIE ZARUKIE ZARUKIE ZARUKIE ZARUKIEZUKIE ZARUKIE ZARUKIEZUKIE ZARUKIE ZARUKIEZUKIE ZARUKIEZUKIE ZARUKIEZUKIE ZARUKIEZUKIE ZARUKIEZUKIE ZARUKIEZUKIE ZARUKIEZUKIE ZARUKIEZUKIE ZARUKIEZUKIE ZARUKIEZ ZARUKIEZUKIEZ ZARUKIEZUKIE ZARUKIEZ ZARUKIEZUKIEZ ZARUKIEZ ZARUKIEZUKIEZ ZARUKIEZ ZARUKIEZUKIEZ ZARUKIEZ ZARUKIEZUKIEZ ZARUKIEZ ZUKIEZUKIEZ ZUKIEZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZUKIEZ ZUKIEZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ ZUKIEZ Z
În conformitate cu documentația deținută, Tribunalul consideră justificată acordarea sumei de 1000 EUR pentru acoperirea cheltuielilor solicitate de reclamant, plus orice impozite, cu titlu de judecată, TYCH PRZYCZYN TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE Acceptațiunea plângerii privind art. 8 din Convenție pentru încălcarea articolului 8 din Convenție, Declararea că nu este necesară examinarea adecvării subiectului plângerii în temeiul articolului 14 din Convenție în temeiul articolului 8 din Convenție, Declararea că marja de plată a unei marje de plată reprezintă o despăgubire suficientă pentru orice despăgubire de la o sumă de bani de valoare de 24 de milioane EUR pe o perioadă de trei luni, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecată, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu, cu titlu de judecător, cu titlu de judecător, cu titlu, cu titlu de judecător, cu titlu, cu titlu de judecător, cu titlu, cu titlu de judecător,
© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
SPRAWA ANDERSEN przeciwko POLSCE
(Skarga nr 53662/20)
WYROK
24 kwietnia 2025 r.
Niniejszy wyrok jest ostateczny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.
W sprawie Andersen przeciwko Polsce,
Europejski Trybunał Praw Człowieka (Sekcja Pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:
Erik Wennerström
, Przewodniczący
,
Raffaele Sabato,
Artūrs Kučs
, Sędziowie
,
oraz Liv Tigerstedt,
Zastępca Kanclerza Sekcji,
Mając na uwadze:
skargę (nr 53662/20) przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej wniesioną do
Trybunału na podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i
podstawowych wolności („Konwencji”) w dniu 18 listopada 2020 r. przez obywatela polskiego, pana Bartholomew Kyle’a Andersena („skarżącego”), który urodził się w 1988 r., mieszka w Colwyn Bay w Zjednoczonym Królestwie i był reprezentowany przez p. P. Knuta, adwokata praktykującego w Warszawie;
decyzję o zakomunikowaniu skargi Rządowi Rzeczypospolitej Polskiej („Rząd”) reprezentowanemu przez jego pełnomocnika pana J. Sobczaka z
Ministerstwa Spraw Zagranicznych;
uwagi stron;
uwagi przedstawione przez Instytut Kultury Prawnej Ordo Iuris, któremu Przewodniczący Sekcji udzielił zgody na interwencję.
obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2025 r.,
wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:
1.Skarżący zarzucił, na podstawie art. 8 Konwencji, że jego małżeństwo z partnerem tej samej płci, zawarte za granicą, nie zostało zarejestrowane w
Polsce, podczas gdy nie istniała żadna inna forma prawnego uznania i
ochrony jego związku.
2.W dniu 7 maja 2016 r. skarżący zawarł związek małżeński ze swoim partnerem w Conwy w Zjednoczonym Królestwie.
3.W lutym 2017 r. skarżący zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego w
Goszczynie o zarejestrowanie jego małżeństwa zawartego za granicą. Urząd odmówił, uznając że wpisanie małżeństwa osób tej samej płci do
polskiego rejestru stanu cywilnego byłoby sprzeczne z „podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej”. Po odwołaniu Wojewoda Mazowiecki utrzymał decyzję w mocy, podobnie jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W dniu 25 lutego 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił jego skargę kasacyjną. Wyrok został doręczony skarżącemu w dniu 21 maja 2020 r.
4.Skarżący zarzucił, na podstawie art. 8 Konwencji, całkowity brak uznania jego związku w Polsce, polegający na niemożności zawarcia jakiegokolwiek prawnie uznanego związku ze swoim partnerem tej samej płci. Skarżący zarzucił ponadto, że jego małżeństwo zawarte za granicą nie
zostało w żaden sposób uznane przez polskie władze.
Dopuszczalność
5.Trybunał zauważa po pierwsze, że brak regulacji prawnej dotyczącej uznania i ochrony par tej samej płci wpływa zarówno na osobistą, jak i
społeczną tożsamość skarżącego jako osoby pragnącej, aby jej związek z
osobą tej samej płci został zalegalizowany i był chroniony przez prawo. Artykuł 8 Konwencji ma zatem zastosowanie w niniejszej sprawie zarówno w aspekcie „życia prywatnego”, jak i „życia rodzinnego” (zob.
Przybyszewska i Inni przeciwko Polsce
, skarga nr 11454/17 i dziewięć innych, § 39, 12 grudnia 2023 r., wraz z dalszymi odniesieniami). Zastrzeżenie Rządu w tym zakresie należy zatem oddalić.
6.Trybunał zauważa również, że wcześniej oddalił zastrzeżenia Rządu dotyczące niewyczerpania krajowych środków odwoławczych – zaniechania złożenia skargi do Trybunału Konstytucyjnego (tamże, § 53). Nie uznaje za
konieczne powtarzania tych argumentów w rozpatrywanej sprawie i
stwierdza, że skarżącego należy uznać za osobę, która wyczerpała krajowe środki odwoławcze. Zastrzeżenie Rządu w tym zakresie zostaje zatem oddalone.
7.Ponadto Rząd stwierdził, że skarżący nie poniósł znaczącego uszczerbku i nie może twierdzić, że jest ofiarą zarzucanych naruszeń Konwencji, ponieważ mimo otrzymania niekorzystnej decyzji od polskich władz, skarżący nadal mieszkał ze swoim mężem w Zjednoczonym Królestwie i nie poniósł żadnej szkody. Skarżący zakwestionował te
zastrzeżenia, powtarzając, że Polska odmówiła mu jakiejkolwiek formy uznania jego związku, nawet poprzez samą rejestrację zagranicznego aktu małżeństwa. Skarżący podkreślił, że w Polsce nie miał dostępu do
podstawowych praw istotnych dla każdej pary w stabilnym związku, co
było powodem, dla którego pozostał za granicą, gdzie jego prawa były chronione. Złożył wniosek o rejestrację małżeństwa, ponieważ zamierzał studiować w Polsce, gdzie kształcenie uniwersyteckie było bezpłatne. Jednakże, w następstwie odmowy rejestracji jego małżeństwa, został zmuszony do porzucenia planów powrotu do Polski ze swoim mężem. Jako
obywatel polski został de facto zmuszony do życia za granicą, co
wywołało u niego stres i niepokój, które wpłynęły na jego życie prywatne i rodzinne.
8.Trybunał stwierdza, że zastrzeżenia dotyczące statusu ofiary i braku znaczącego uszczerbku są sformułowane w podobnych kategoriach i są ściśle powiązane z przedmiotem skargi, że prawa konwencyjne skarżącego zostały naruszone przez brak prawnego uznania związków osób tej samej płci. W
związku z tym Trybunał łączy te zastrzeżenia z przedmiotem skargi.
9.Wynika z tego, że niniejsza skarga nie jest w sposób oczywisty nieuzasadniona w rozumieniu art. 35 ust. 3 lit. a Konwencji ani
niedopuszczalna z jakichkolwiek innych powodów. Musi ona zatem zostać uznana za dopuszczalną.
Przedmiot skargi
10.Ogólne zasady potwierdzające, że zgodnie z ich pozytywnymi obowiązkami wynikającymi z art. 8 Konwencji, państwa członkowskie są
zobowiązane do zapewnienia ram prawnych umożliwiających parom tej samej płci uzyskanie odpowiedniego uznania i ochrony ich związku, są
określone w sprawie
Fedotova i Inni przeciwko Rosji
[WI], skarga nr
40792/10 i dwie inne, §§ 152-65 i 178, 17 stycznia 2023 r.
11.Stosując te zasady, Trybunał stwierdził w sprawie
Przybyszewska i
Inni
(cyt. powyżej, § 122), że Polska nie wywiązała się z
pozytywnego obowiązku zapewnienia skarżącym szczególnych ram prawnych przewidujących uznanie i
ochronę ich związków jednopłciowych, naruszając art. 8 Konwencji (porównaj także
Formela i Inni przeciwko Polsce
[Komitet], skarga nr 58828/12 i cztery inne, § 25, 19 września 2024 r.).
12.W niniejszej sprawie skarżący nie zarzuca niemożności zawarcia małżeństwa w
Polsce, a
Trybunał przypomina, że art.
8, 12 i
14 Konwencji nie zostały dotychczas zinterpretowane jako nakładające na państwa-strony pozytywny obowiązek wprowadzenia małżeństw dla par tej samej płci (
Fedotova i Inni
, cyt. powyżej, § 165).
13.Trybunał skupi się zatem na ocenie, czy pozwane państwo wywiązało się z
pozytywnego obowiązku ustanowienia ram prawnych umożliwiających skarżącemu uzyskanie odpowiedniego uznania i
ochrony jego związku (zob.
Koilova i Babulkova przeciwko Bułgarii,
skarga nr 40209/20, § 41, 5
września 2023 r.). W tym celu należy zbadać, czy uwzględniwszy przyznany pozwanemu państwu margines oceny, zachowało ono właściwą równowagę między nadrzędnymi interesami, którymi się kierowało, a
interesami podnoszonymi przez skarżących (zob.
Buhuceanu i Inni
przeciwko Rumunii
, skargi nr 20081/19 i dwadzieścia innych, § 75, 23 maja 2023 r.).
14.Przedmiotem sporu między stronami nie było to, że polskie prawo nadal przewiduje tylko jedną formę związku rodzinnego – małżeństwo osób przeciwnej płci – i nie przewiduje żadnej formy prawnego uznania dla par osób tej samej płci (zob.
Przybyszewska i Inni
, cyt. powyżej, § 105). Sytuacja różni się zatem znacząco od stanu prawnego w
wielu państwach członkowskich, które zobowiązały się do zmiany ustawodawstwa, by
zapewnić osobom tej samej płci skuteczną ochronę ich życia prywatnego i
rodzinnego.
15.Jak podniósł skarżący, partnerzy tej samej płci nie mogą dziedziczyć po sobie, chyba że zostało to wyraźnie wskazane w testamencie, nie mają prawa do złożenia wspólnej deklaracji podatkowej ani do korzystania ze
zwolnień podatkowych od spadku lub darowizny przyznawanych osobom pozostającym w związku małżeńskim. Pary tej samej płci są zmuszone do
poszukiwania alternatywnych sposobów organizowania wspólnego życia i dążenia do prawnego uznania ich związku, na przykład poprzez zawieranie małżeństw za granicą.
16.W Polsce pary tej samej płci, wobec braku oficjalnego prawnego uznania, są jedynie związkami
de facto
, nawet jeśli – jak w przypadku skarżącego – ważne małżeństwo zostało zawarte za granicą. Partnerzy tej
samej płci nie są w stanie powoływać się na istnienie swojego związku w
kontaktach z organami sądowymi lub administracyjnymi (zob.
Przybyszewska i Inni
, cyt. powyżej, § 113). Trybunał przypomina, że
konieczność zwracania się do sądów krajowych w
celu ochrony zwykłych potrzeb danej pary sama w
sobie stanowi przeszkodę w
realizacji prawa do
poszanowania życia prywatnego i
rodzinnego. W
rozpatrywanej sprawie skarżący, który zawarł małżeństwo z
obywatelem brytyjskim, czuł się powstrzymany przed powrotem do Polski, gdzie brak byłoby ochrony prawnej ich związku.
17.Odwołując się do ustaleń poczynionych już przez Trybunał wobec Polski w sprawach przytoczonych powyżej, stwierdza on, że poprzez brak
zapewnienia skarżącemu szczególnych ram prawnych przewidujących uznanie i
ochronę, władze polskie pozostawiły go w
próżni prawnej i
nie
zabezpieczyły podstawowych potrzeb w zakresie uznania i ochrony par jednopłciowych żyjących w
stałym i
zaangażowanym związku. Trybunał stwierdza, że żadna z podstaw interesu publicznego przedstawionych przez Rząd nie jest nadrzędna wobec interesu skarżącego w odpowiednim uznaniu i ochronie prawnej jego związku.
18.Trybunał zauważa, że państwa członkowskie mają szerszy margines oceny przy określaniu dokładnego charakteru reżimu prawnego, który ma być dostępny dla par tej samej płci. Jednak ważne jest, aby ochrona zapewniana przez państwa parom tej samej płci była odpowiednia. To w tym ostatnim kontekście można uwzględnić tło społeczne i kulturowe Polski.
19.Trybunał stwierdza, że pozwane państwo przekroczyło swój margines oceny i nie wypełniło swojego pozytywnego obowiązku zapewnienia skarżącemu szczególnych ram prawnych przewidujących uznanie i ochronę jego związku jednopłciowego. Stanowi to naruszenie prawa skarżącego do
poszanowania życia prywatnego i
rodzinnego.
20.Trybunał zauważa wreszcie, że odmowa rejestracji małżeństwa skarżącego nie pozbawiła go żadnych praw uprzednio uznanych w Polsce (gdyby takie istniały), oraz że skarżący nadal mógł korzystać, w państwie, w
którym zawarł małżeństwo, z praw i obowiązków nabytych poprzez takie małżeństwo (zob.
Orlandi i Inni przeciwko Włochom
, skarga nr 26431/12 i
trzy inne, § 208, 14 grudnia 2017 r., gdzie niektórzy skarżący najwyraźniej również mieszkali poza Włochami (§ 119)). Trybunał zauważa, że
w
postępowaniu przed polskimi władzami wszczętym przez skarżącego, jego małżeństwo nie zostało zarejestrowane nie z powodu jego zamieszkiwania za granicą, ale ponieważ prawo polskie nie przewidywało takiej możliwości. Trybunał uważa, że skarżący może być uznany za
należącego do kategorii osób bezpośrednio narażonych na skutki polskiego ustawodawstwa, które nie oferuje uznania i ochrony parom tej samej płci, i
był zmuszony do zmodyfikowania swojego postępowania oraz znalezienia alternatywnego sposobu uzyskania ochrony prawnej i uznania jako para (zob.
Tănase przeciwko Mołdawii
[WI], skarga nr 7/08, § 104, ETPC 2010). Stwierdzone już przez Trybunał niewykonanie przez Polskę obowiązku uznania i ochrony związku jednopłciowego skarżącego nadal dotyka skarżącego, obywatela polskiego, mimo że jego obecne miejsce zamieszkania nie znajduje się w Polsce. Zastrzeżenia wstępne Rządu dotyczące braku poniesienia przez skarżącego znaczącego uszczerbku oraz braku statusu ofiary (zob. paragraf 8 powyżej) muszą zatem zostać oddalone.
21.W związku z powyższym doszło do naruszenia art.
8 Konwencji.
22.Skarżący zarzucił ponadto, że fakt, iż nie mógł uzyskać prawnego uznania swojego związku, stanowił dyskryminację ze względu na orientację seksualną. Powołał się na art. 14 Konwencji w związku z art. 8.
23.Uwzględniając własne ustalenia w świetle art. 8, Trybunał uważa, że
nie jest konieczne odrębne zbadanie, czy w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia art. 14 w związku z art. 8 (zob.
Przybyszewska i Inni
, cyt. powyżej, § 126).
24.Skarżący dochodził kwoty 10
000
EUR tytułem zadośćuczynienia za
szkodę niemajątkową. Domagał się również kwoty 1588 EUR z tytułu kosztów i wydatków poniesionych przed organami krajowymi.
25.Rząd kwestionował te roszczenia jako nieuzasadnione i nadmierne.
26.Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, Trybunał uważa, że
stwierdzenie naruszenia samo w sobie stanowi wystarczające zadośćuczynienie za wszelkie szkody niemajątkowe, jakie mógł ponieść skarżący (zob.
Fedotova i Inni
, cyt. powyżej, § 235).
27.Uwzględniając posiadaną dokumentację, Trybunał uznaje za
uzasadnione przyznanie kwoty 1000 EUR na pokrycie żądanych przez skarżącego kosztów, powiększonej o wszelkie należne podatki.
Uznaje
skargę dotyczącą art. 8 Konwencji za dopuszczalną;
Orzeka
, że doszło do naruszenia art.
8 Konwencji;
Orzeka
, że nie ma potrzeby badania dopuszczalności i przedmiotu skargi na podstawie art. 14 Konwencji w związku z art. 8 Konwencji;
Orzeka
, że stwierdzenie naruszenia stanowi samo w sobie wystarczające słuszne zadośćuczynienie za wszelkie szkody niemajątkowe poniesione przez skarżącego;
Orzeka
że pozwane państwo ma wypłacić skarżącemu, w ciągu trzech miesięcy, 1000 EUR (jeden tysiąc euro) plus wszelkie należne od
niego podatki, tytułem kosztów i wydatków, która to kwota ma zostać przeliczona na walutę pozwanego państwa po kursie obowiązującym w dniu rozliczenia;
że od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu uregulowania należności, należne będą odsetki zwykłe od
określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe;
Oddala
pozostałą część roszczenia skarżącego o słuszne zadośćuczynienie.
Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie w dniu 24
kwietnia 2025 r., zgodnie z regułą
77 §§
2 i 3 Regulaminu Trybunału.
Liv Tigerstedt
Erik Wennerström
Zastępca Kanclerza
Przewodniczący