Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of the Interior and Administration for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC. © Ministerie a Afacerilor Interne și Administrare, www.gov.pl/web/mswia. © Ministerie a Afacerilor Interne și Administrare, www.gov.pl/web/mswia-en. © Ministerie a Afacerilor Interne și Administrării a fost acordată permisiunea de a re-publica această traducere în baza de date a Tribunalului HUDOC. EUROPEJSKI TRYBUŁNA PRAW CZŁOWENEKA SEKWENIA PIERWSKA SPRAWA nr. 34 (Skarga 11247/18) WRONTROW SZAKRYSTANIA ZAŁÓWKIENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁÓWENIA ZAŁI (SKA) (art. § 1 lit.
Decizia Tribunalului de respingere a opoziției Guvernului la examinarea plângerii de către Comitet, decizia de necunoaștere a identității reclamantelor, decizia de necunoaștere a identității reclamantului, decizia prezentată de Comitetul Hélsiński din Ungaria (Page III), a cărui intervenție de parte a treia a fost aprobată de Președintele Secției, după procesul de ședință neautorizată din 17 ianuarie 2023, emite următoarea hotărâre, care a fost adoptată în această zi: ZEDMIOT SPRAWY 1.
În deciziile corespunzătoare, instanțele naționale au stabilit, printre altele, că asistența medicală și psihologică pe care celălalt reclamant o primise în centrul de supraveghere erau adecvate stării sale psihosomatice. La 17 aprilie 2018, comandanții granițare competenți au dispus eliberarea reclamantelor de la decizia de prelungire a șederii în centrul de supraveghere. La 25 octombrie 2018, instanțele administrative au respins decizia din 26 septembrie 2018.
Reclamanții susțin că reținerea copiilor reclamantelor a fost contrară articolului 3 din Convenție, având în vedere durata reținerii, vârsta mică a copiilor reclamantelor, prezența anumitor factori pe care i-au considerat ca fiind cauza de îngrijorare (cum ar fi supravegherea de către personalul uniformat, restricțiile la libertatea de mișcare și expunerea la zgomot cauzate de lucrările de reparații în curs de desfășurare în centrul de detenție pentru refugiați din acel moment) și simptomele psihosomatice la care suferă alți reclamanți.
În cazul nerespectării plății în termenul respectiv, Guvernul s-a angajat să plătească, începând de la expirarea termenului menționat până la momentul plății efective a sumei în cauză, un procent din datoriile obișnuite echivalent cu o rată de procent marjinală a Băncii Centrale Europene, precum și costuri și cheltuieli, care va fi exonerată de toate taxele aplicabile și va fi plătită în termen de trei luni de la data notificării deciziei Curții.10.Scarutu a informat Curtea că acceptă condițiile prevăzute în declarația guvernului.11.Scarutu consideră că, în declarația expresă a Curții pentru declarațiile de valoare a datoriilor, Curtea a considerat că nu este necesară examinarea în continuare a unei acțiuni în temeiul articolului 39 din Codul de procedură.12.Scarutu a mai declarat că, în ceea ce privește situația în care a fost examinată, nu a fost necesară o examinare în temeiul articolului 23 din Codul de procedură.12.Scarutu a mai declarat că, în ceea ce privește situația în care s-a referit, nu a fost necesară o examinare în temeiul articolului 39 din Codul de procedură.12.Scarutu a mai declarat că, în ceea ce privește situația în care s-a referit, nu a fost necesară o examinare în temeiul articolului 23 din Codul de procedură.
Se constată că simptomele psihosomatice care au afectat starea medicului reclamant în timpul șederii sale în centrul de tratament pentru străini au fost legate de încercările de părăsire a acestui centru de către părinții reclamantului.14 Complainantul susține, în primul rând, că măsura de recurs a fost evaluată de către Guvernul de imigrație, iar în al doilea rând, că numai aceste acuzații au fost considerate încălcări ale art. 3 din Constituție în ceea ce privește copiii care au fost tratați cu droguri.15 Tribuna nu consideră necesară recursul medicului reclamant în timpul șederii sale în centrul de tratament pentru străini să fie legate de încercările de părăsire a acestui centru de către părinții reclamantului.16 În plus, se observă că numai acuzațiile de recurs au fost evaluate de către Guvernul de imigrație, iar în al doilea rând, că au fost încălcate doar acuzațiile de violare ale art. 3 din Constituție în ceea ce privește copiii care au fost tratați cu droguri.15 Tribuna nu consideră necesară recursul medicului principal în cazul în care a fost prezentat cu droguri în cazul în care nu a fost prezentat cu droguri (nr. 167, 167, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 168, 178, 168, 168, 178, 168, 168, 178, 168, 178, 168, 178, 168, 168, 178, 178, 168, 178, 178, 168, 178, 168, 178, 178, 178, 168, 178, 178, 178, 168, 178, 178, 178, 168, 178, 178, 178, 178, 178, 178, 178, 178, 189, 168, 178, 178, 178, 178, 178, 189, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169, 169,
În ceea ce privește vârsta copiilor reclamantelor, durata șederii în centrul de protecție și factorii suplimentari menționați la alineatul 8 de mai sus care sunt în mod inerent legate de șederea lor în structuri similare cu centrul de protecție pentru străini este concomitent cu acuzația în care Guvernul a considerat o încălcare a art. 8 din Convenție și care a fost obiectul unui litigiu între părți (vezi paragrafele 9-11 de mai sus). În consecință, nu este necesară o examinare suplimentară a acuzațiilor de reclamat pe baza art. 3.
Starea psihosomatică a reclamantului a fost înrăutățită la scurt timp după ce cererea de azil depusă de soțul primului reclamant și de tatăl copiilor săi a fost respinsă și s-a manifestat prin absența interesului său apatic pentru interacțiunile sociale. Organele competente nu au rămas nepăsătoare față de această situație, ci, aplicând recomandările medicale corespunzătoare, au decis să continue monitorizarea și psihoterapia reclamantului și să-i administreze alte medicamente. Wobec a constatat lipsa unei îmbunătățiri a stării de sănătate a reclamantului, care se aștepta să fie considerată ca fiind o problemă de sănătate.
Reclamanții au introdus acuzații în temeiul articolului 5 alineatul (1) litera (f) și litera (i) din Convenție (vezi §8 de mai sus), care se referă, de asemenea, la anumite aspecte ale Curții de Convenție, în conformitate cu jurisprudența consolidată a Tribunalului.21 Reclamanții susțin că reclamanții nu au introdus nici o cale de atac internă, deoarece nu au introdus o acțiune de decodificare în temeiul articolului 407 din Legea străinilor.22 În ceea ce privește acuzațiile privind încălcarea articolului 5 alineatul (1) litera (f) din Convenție, care se referă, de asemenea, la anumite aspecte ale Curții de Convenție, în conformitate cu jurisprudența consolidată a Tribunalului.21 Reclamanții susțin că reclamanții nu au introdus nici o cale de atac internă, deoarece nu au introdus o acțiune de decodificare în temeiul articolului 407 din Legea străinilor.22 În ceea ce privește acuzațiile privind încălcarea articolului 5 alineatul (1) litera (f) din Legea străinilor, care se referă la prima acțiune, Tribunalul nu consideră necesar ca Tribunalul să se refere la o astfel de acțiune în temeiul articolului 397 din Legea străinilor, în temeiul articolului 397 din Legea străinilor, în temeiul articolului 5 alineatul (2) din Legea străinilor, în temeiul articolului 5 alineatul (2) din Legea de drepturile de drepturi, în temeiul articolului 397 din Legea de drepturilor, în temeiul articolului 5 alineatul (2) și în temeiul articolului 5 din Legea de dreptului de dreptului de drept, în temeiul articol 3 din Legea de drept, în temeiul articol 3 din Legea de dreptului de drept, în cauză, în temeiul articol 3 alineatul (2) din Legea de dreptului respectiv, în temeiul articol respectiv, în temeiul articol 3 alineatul (2) din Legea de dreptului 5 alineatul (2) din Legea de dreptului respectiv, în temeiul articol respectiv, în temeiul articol respectiv, în temeiul articol respectiv, în temeiul articol respectiv, nu este obligatoriu să se înlocuvizi să se înlocuie în temeiul articol.
În plus, acuzația de încălcare a art. 5 alin. 4 din Convenție a fost ridicată de către reclamante în fața instanțelor naționale. Rezervația Guvernului în ceea ce privește acuzațiile menționate mai sus este, prin urmare, eliminată. 24. Recunoscând că acuzațiile de mai sus nu sunt în mod evident nejustificate sau nedopusă de orice alt motiv în temeiul art. 35 din Convenție, Tribunalul le consideră drept prelucrări permise. 25. În plus, Tribunalul a afirmat că reținerea strymy owidonymului pentru străini a fost cea mai bună soluție în conformitate cu art. 5 alin. 1 f. al Convenției. 26. În plus, toate părțile concluzionează că recunoașterea strymy owidonymului pentru străini nu a fost o soluție suficientă pentru a asigura protecția persoanelor interesate în temeiul art. 5 alin. 1 din Convenție.
În timp ce unul dintre angajații straini nu a fost informat de către reclamant despre cele două cereri, anchetatorii nu au făcut dovada că informațiile respective au conținut temeiuri legale și motive de fapt pentru a explica modul în care Tribunalul de frontieră din Oslovenia a decis să trimită o plângere în favoarea copiilor (art. 20, art. 5 din Legea nr. 207/2002, art. 5 din Legea nr. 772/2002, art. 5 din Legea nr. 472/2002, art. 5 din Legea nr. 472/2002, art. 5 din Legea nr. 207/2002, art. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 207/2002, art. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 772/2002, art. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 207/2002, art. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din Legea nr. 5 din
Reclamanții solicită, de asemenea, 360 EUR și 3.480 EUR din cheltuielile pe care le-au suportat în cadrul procedurilor naționale și în cadrul procedurilor din fața Curții. 32. Guvernul contestă acuzațiile. 33. Având în vedere suma propusă de Guvern în declarația unilaterală și luând în considerare materialele probatorie, Tribunalul acordă reclamanților în total 10 000 EUR din prejudiciul financiar pe care cred că l-au suferit ca urmare a încălcării art. 5 alineatele 1 și 4 din Convenție. De asemenea, cer 360 EUR și 3.480 EUR din cheltuielile pe care le-au suportat în cadrul procedurilor naționale și în fața Curții. 32. Guvernul contestă acuzațiile. 33. Având în vedere suma propusă de Guvern în declarația unilaterală și luând în considerare materialele probatorie, Tribunalul acordă reclamanților în total 10 000 EUR din prejudiciul financiar și 850 EUR din cheltuielile pe care le-au suportat în cadrul procedurilor naționale, plus orice alte sume care pot fi suportate în urma acesteia. 31. Constanța Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței Constanței
b) că după expirarea termenului menționat anterior până la momentul plății, din sumele menționate vor fi plătiți procente normale pe bază de dobândă, la rata de dobândă egală cu rata marginală a dobânzii procentuale a Băncii Centrale Europene în vigoare în acea perioadă, crescută cu trei puncte procentuale; 850 EUR (octzeci și cincizeci de euro), plus orice sume care pot fi datorate reclamantelor, la taxa pe această sumă, pentru costurile suportate; b) că după expirarea termenului menționat anterior până la momentul plății, din aceste sume vor fi plătiți procente normale pe bază de dobândă, la rata egală cu rata marginală a dobânzii procentuale a Băncii Centrale Europene în vigoare în acea perioadă, crescută cu trei puncte procentuale; Cauza de pledoarie privind revendicările de dobândă a dobânzii restante în partea restantă a dobânzii; Cauza de dobândă în partea a treia a dobânzii în perioada 2023-2024 în perioada 9 iulie 2014 în perioada 9 iulie 2014 în perioada 2 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 9 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 4 iulie 2014 în perioada 5 iulie 2014 în perioada 5 iulie 2014 în perioada 5 iulie 2014 în perioada 2014 în perioada 2014 - 1 iulie 2014 în perioada 2014 - 1 iulie 2014 în perioada 2014 - 1 iulie 2014 - 1 iulie 2014 în perioada 2014 - în perioada 2014 - în perioada 2014 - în perioada 2014 - în perioada 2014 - în perioada 2014 - în perioada 2014 - în perioada 2014 - în perioada 2014 - în perioada 2014 - în perioada 2014 - 2014 - 2014 - în perioada 2014 - 2014 - 2014 - în perioada 2014 - 2014 - în perioada 2014 - 2014 - 2014 - în perioada - 2014 - 2014 - 2014 -
© Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji,
www.gov.pl/web/mswia-en
. Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of
the
Interior and Administration for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
© Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji,
www.gov.pl/web/mswia
. Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC.
SPRAWA R.M. I INNI przeciwko POLSCE
(Skarga nr 11247/18)
WYROK
9 lutego 2023 r.
Niniejszy wyrok jest ostateczny, ale może podlegać korekcie wydawniczej.
W sprawie R.M. i inni przeciwko Polsce,
Europejski Trybunał Praw Człowieka (Sekcja Pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:
Lətif Hüseynov
, Przewodniczący
,
Krzysztof Wojtyczek,
Erik Wennerström
, sędziowie
,
oraz Liv Tigerstedt, Zastępca
Kanclerza Sekcji
,
mając na uwadze:
skargę (nr 11247/18) wniesioną do Trybunału w dniu 26 lutego 2018 r. na
podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”) przez czterech obywateli Rosji (lista skarżących i
odpowiednie szczegóły zostały przedstawione w załączonej tabeli) („skarżący”),
decyzję o zakomunikowaniu Rządowi RP („Rząd”), reprezentowanemu przez swojego pełnomocnika, pana J. Sobczaka z Ministerstwa Spraw Zagranicznych, zarzutów dotyczących art. 3, 5 ust. 1 lit. f i ust. 4 oraz art. 8 Konwencji, jak również o uznaniu skargi za niedopuszczalną w
pozostałym zakresie,
decyzję Trybunału o oddaleniu sprzeciwu Rządu wobec rozpatrywania skargi przez Komitet,
decyzję o nieujawnianiu tożsamości skarżących,
uwagi stron,
uwagi przedstawione przez Węgierski Komitet Helsiński („strona trzecia”), którego interwencja strony trzeciej została zatwierdzona przez Przewodniczącego Sekcji,
po obradach na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2023 r.,
wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:
1.Sprawa dotyczy umieszczenia i przetrzymywania pierwszej skarżącej oraz jej trojga małoletnich dzieci przez okres około siedmiu miesięcy w
strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców w oczekiwaniu na ich deportację do Rosji.
2.W dniu 5 września 2017 r. skarżący zostali przekazani organom polskim przez niemieckie odpowiedniki w trybie przewidzianym w tzw. rozporządzeniu Dublin III (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i
Rady (WE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r.). Tego samego dnia organy wszczęły przeciwko nim postępowanie w związku z ich wyjazdem z
Polski.
3.W dniu 6 września 2017 r. Sąd Rejonowy w S. zarządził osadzenie skarżących w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców w Kętrzynie. W dniu 23 października 2017 r. Komendant Główny Straży Granicznej w S. nakazał skarżącym opuszczenie terytorium Polski. W dniu 26 stycznia 2018 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców potwierdził tę decyzję. W międzyczasie, w
dniu 19 października 2017 r., Sąd Okręgowy w S. oddalił odwołanie skarżących od decyzji o umieszczeniu ich w areszcie.
4.W dniach 27 października 2017 r. i 28 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w
odpowiednich decyzjach sądy krajowe stwierdziły między innymi, że
opieka medyczna i
psychologiczna, którą drugi skarżący otrzymywał w
strzeżonym ośrodku, były odpowiednie do jego stanu psychosomatycznego.
5.W dniu 17 kwietnia 2018 r. właściwy komendant Straży Granicznej nakazał zwolnienie skarżących ze strzeżonego ośrodka. W dniu 25
października 2018 r. Sąd Administracyjny uchylił decyzję z dnia 26
stycznia 2018 r. wydaną przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i
przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W lutym 2021 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udzielił skarżącym zezwolenia na pobyt.
6.Decyzja o umieszczeniu skarżących została podjęta na podstawie kolejnych wniosków straży granicznej bez poinformowania ich o tych wnioskach. Pracownik strzeżonego ośrodka dla cudzoziemców poinformował ustnie skarżącego o dwóch z przedmiotowych wniosków.
7.Ośrodek dla cudzoziemców, w którym przebywali skarżący, jest uprawniony do przyjmowania rodzin z małymi dziećmi. Materialne warunki przyjęcia w przedmiotowym ośrodku zostały opisane w wyroku
w sprawie
Bistieva przeciwko Polsce
(nr 75157/14, §§ 11-16 i 84, 10 kwietnia 2018 r.). Dzieci skarżących uczestniczyły w zajęciach sportowych i rekreacyjnych oferowanych przez strzeżony ośrodek dla cudzoziemców, a drugi skarżący uczęszczał na zajęcia na poziomie odpowiadającym klasom szkoły podstawowej.
8.Skarżący zarzucili, że przetrzymywanie dzieci skarżących było sprzeczne z art. 3 Konwencji, biorąc pod uwagę czas jego trwania, młody wiek dzieci skarżących, występowanie pewnych czynników, które uznali za
wywołujące lęk (takich jak nadzór ze strony umundurowanego personelu, ograniczenia swobody poruszania się i narażenie na hałas spowodowany pracami remontowymi trwającymi wówczas w strzeżonym ośrodku dla
cudzoziemców) oraz objawy psychosomatyczne, na które cierpiał drugi skarżący. Powołując się na art. 5 ust. 1 lit. f i ust. 4 Konwencji, zarzucili, że: a) przetrzymywanie skarżących dzieci było arbitralne i niekonieczne oraz że
to samo dotyczyło przetrzymywania pierwszego skarżącego po
4
października 2017 r.; b) kolejne wnioski straży granicznej o
umieszczenie i przetrzymywanie ich w areszcie nie były im przekazywane. Wreszcie skarżący zarzucili, że ich umieszczenie i przetrzymywanie w
ośrodku detencyjnym było sprzeczne z art. 8 Konwencji.
I.
9.Rząd skierował do Trybunału w dniu 25 września 2019 r. pismo zawierające propozycję rozwiązania kwestii poruszonych w części skargi dotyczącej art. 8 Konwencji i zwrócił się do Trybunału o skreślenie skargi na
podstawie art. 37 ust. 1 lit. c Konwencji. Uznając naruszenie praw skarżących wynikających z art. 8 Konwencji, Rząd zobowiązał się do
wypłacenia im łącznie kwoty 10.000 euro (EUR). Oświadczył, że
wspomniana kwota, przeznaczona na pokrycie wszelkich szkód materialnych i niematerialnych, jak również kosztów i wydatków, będzie zwolniona z wszelkich obowiązujących podatków i zostanie wypłacona w
ciągu trzech miesięcy od daty powiadomienia o decyzji Trybunału. W
przypadku braku zapłaty w tym terminie, Rząd zobowiązał się do
zapłaty, począwszy od upływu tego terminu do chwili rzeczywistej zapłaty przedmiotowej kwoty, odsetek zwykłych według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o trzy punkty procentowe.
10.Skarżący poinformowali Trybunał, że akceptują warunki zawarte w
deklaracji Rządu.
11.Trybunał uważa, że w świetle wyraźnej aprobaty skarżących dla
warunków deklaracji Rządu, należy uznać, że między stronami doszło do polubownego załatwienia sprawy. Zauważa, że ugoda została zawarta w
odniesieniu do wyżej wymienionego zarzutu skargi i uznaje, że była ona oparta na poszanowaniu praw człowieka uznanych w Konwencji i jej Protokołach. Trybunał nie widzi również powodu, aby dalej badać tę część skargi.
12.Należy zatem skreślić ją z listy spraw na podstawie art. 39 Konwencji w zakresie, w jakim odnosi się do wyżej wymienionego zarzutu skargi.
II.
zarzucane NARUSZENIe ART. 3 KONWENCJI
13.Rząd utrzymuje, że krajowe środki odwoławcze nie zostały wyczerpane, ponieważ skarżący nie wnieśli powództwa o odszkodowanie zgodnie z artykułami 23 i 24 Kodeksu cywilnego. Uznał, że nie doszło do
naruszenia art. 3 Konwencji, ponieważ leczenie medyczne i
psychologiczne w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców drugiego skarżącego było odpowiednie, a on sam został zwolniony bezzwłocznie po
otrzymaniu przez właściwe organy wyników badań medycznych w tym zakresie. Twierdzi on, że objawy psychosomatyczne pogarszające stan drugiego skarżącego podczas jego pobytu w strzeżonym ośrodku dla
cudzoziemców były związane z próbami opuszczenia tego ośrodka przez rodziców skarżącego.
14.Skarżący podnoszą po pierwsze, że środek odwoławczy proponowany przez Rząd był nieskuteczny, a po drugie, że doszło do
naruszenia art. 3 Konwencji w odniesieniu do dzieci skarżących.
15.Trybunał nie uważa za konieczne orzekanie w sprawie zastrzeżenia przedstawionego przez Rząd, biorąc pod uwagę, że zarzut skargi jest w
każdym razie niedopuszczalny z powodów przedstawionych poniżej.
16.Zasady mające zastosowanie do traktowania osób w areszcie imigracyjnym zostały szczegółowo zaprezentowane w sprawie
Khlaifia i
Inni przeciwko Włochom
([WI], nr 16483/12, §§ 158-167, 2016), a zasady dotyczące przetrzymywania nieletnich zostały określone w sprawie
R.R. i
Inni przeciwko Węgrom
(nr 36037/17, § 49, 2 marca 2021).).
17.Trybunał zauważa, że skarżący w niniejszej sprawie nie tylko nie
skarżyli się na swoje materialne warunki przyjęcia w strzeżonym ośrodku, ale również twierdzili, że ich warunki były odpowiednie do
przyjęcia rodzin. Warunki bytowe w strzeżonym ośrodku w Kętrzynie zostały ponadto pozytywnie ocenione przez jedną z głównych polskich organizacji pozarządowych (zob.
Bistieva
, cyt. powyżej, § 84). Zarzut ten, w
zakresie w jakim dotyczy wieku dzieci skarżących, długości pobytu w
strzeżonym ośrodku oraz dodatkowych czynników, o których mowa w
paragrafie 8 powyżej – które to czynniki są nieodłącznie związane z
pobytem w strukturach podobnych do strzeżonego ośrodka dla
cudzoziemców – jest zbieżny z zarzutem, w sprawie którego Rząd uznał naruszenie art. 8 Konwencji i który był przedmiotem ugody między stronami (zob. paragrafy 9-11 powyżej). W związku z tym nie ma potrzeby dodatkowego badania tych zarzutów skargi na podstawie art. 3. Zarzuty skarżących dotyczące hałasu spowodowanego pracami remontowymi prowadzonymi w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców nie zostały przez nich uzasadnione.
18.Zgodność stanu zdrowia drugiego skarżącego z jego dalszym pobytem w strzeżonym ośrodku była badana w regularnych odstępach czasu przez sądy krajowe, które orzekały na podstawie informacji zawartych w
jego dokumentacji medycznej. Jak wynika z uzasadnień podanych przez sądy, sytuacja drugiego skarżącego podczas pierwszych czterech miesięcy jego pobytu w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców nie budziła szczególnego niepokoju w oczach właściwych organów, z wyjątkiem pewnych objawów nocnego moczenia, na które cierpiał skarżący, a które były monitorowane przez psychologa spoza strzeżonego ośrodka. W
rozpatrywanym okresie skarżący uczestniczył w zajęciach edukacyjnych i rekreacyjnych oferowanych przez strzeżony ośrodek i nie wykazywał szczególnych problemów z integracją szkolną czy społeczną. Stan psychosomatyczny drugiego skarżącego pogorszył się następnie z przyczyn, które nie dały się w
pełni wyjaśnić. To pogorszenie stanu psychosomatycznego skarżącego nastąpiło wkrótce po nieuwzględnieniu wniosku o azyl złożonego przez małżonka pierwszej skarżącej i ojca jej dzieci i przejawiało się jego apatycznym stanem i brakiem zainteresowania interakcjami społecznymi. Właściwe organy nie pozostały bezczynne wobec tej sytuacji, lecz stosując odpowiednie zalecenia lekarskie, zdecydowały o
kontynuowaniu obserwacji i psychoterapii drugiego skarżącego oraz o
podawaniu mu leków. Wobec braku oczekiwanej poprawy stanu zdrowia skarżącego i w następstwie zgłoszeń przez zaangażowanych specjalistów o
rzekomym braku zaangażowania rodziców skarżącego w opiekę nad nim, drugi skarżący został zwolniony ze strzeżonego ośrodka kilka dni po
otrzymaniu przez właściwe organy zaleceń lekarskich w tym zakresie. Opieka medyczna i obserwacja psychologiczna w strzeżonym ośrodku drugiego skarżącego zostały pozytywnie ocenione przez sądy krajowe, które zauważyły między innymi, że skarżący wielokrotnie spotykał się z
psychologami i psychiatrą dziecięcym oraz otrzymał opiekę wymaganą ze
względu na jego stan zdrowia.
19.Trybunał, mając na uwadze wszystkie posiadane dowody oraz szczególne okoliczności niniejszej sprawy, uważa, że przetrzymywanie w
strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców drugiego skarżącego, któremu w
okresie zatrzymania towarzyszyła rodzina i którego stan zdrowia był ściśle monitorowany przez wykwalifikowanych pracowników medycznych, nie
było sprzeczne z art. 3 Konwencji. W związku z tym Trybunał stwierdza, że zarzut ten jest w sposób oczywisty nieuzasadniony i oddala go na
podstawie art. 35 ust. 3 lit. a i ust. 4 Konwencji.
III.
zarzucane NARUSZENIe ART. 5 ust. 1 lit. F I ust. 4 KONWENCJI
20.Skarżący podnieśli zarzuty na podstawie art. 5 ust. 1 lit. f i ust. 4 Konwencji (zob. paragraf 8 powyżej), które również dotyczą pewnych kwestii na gruncie Konwencji, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Trybunału.
21.Rząd twierdzi, że skarżący nie wyczerpali krajowych środków odwoławczych, ponieważ nie wnieśli powództwa o odszkodowanie na
podstawie art. 407 ustawy o cudzoziemcach.
22.W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 1 lit. f Konwencji w odniesieniu do pierwszej skarżącej, Trybunał nie uważa za
konieczne orzekać w przedmiocie zastrzeżenia podniesionego przez Rząd, biorąc pod uwagę, że zarzut ten jest w każdym razie niedopuszczalny z następującego powodu. Trybunał przypomina, że art. 5 ust. 1 lit. f Konwencji nie wymaga, aby pozbawienie wolności osoby, przeciwko której toczy się postępowanie o
wydalenie, zostało uznane za rozsądnie konieczne (zob. mutatis mutandis,
Popov przeciwko Francji
, nr 39472/07 i 39474/07, §
120, 19 kwietnia 2012
r.). Trybunał uznaje zatem, że zarzut ten jest oczywiście nieuzasadniony i oddala go na podstawie art. 35 ust. 3 lit. a i
ust.
4 Konwencji.
23.W zakresie dotyczącym tego samego zarzutu odnośnie do dzieci skarżących oraz zarzutu naruszenia art. 5 ust. 4 w odniesieniu do wszystkich skarżących, Trybunał przypomina, że oddalił już takie zastrzeżenie (
Bilalova i Inni przeciwko Polsce
, nr 23685/14, § 64, 26 marca 2020 r.). Ponadto zarzut naruszenia art. 5 ust. 4 Konwencji został podniesiony przez skarżących przed sądami krajowymi. Zastrzeżenie Rządu w zakresie, w
jakim odnosi się do
wyżej wymienionych zarzutów, zostaje zatem oddalone.
24.Uznając, że powyższe zarzuty nie są w sposób oczywisty nieuzasadnione lub niedopuszczalne z jakiegokolwiek innego powodu na
podstawie art. 35 Konwencji, Trybunał uznaje je za dopuszczalne.
25.Dzieci skarżące twierdzą, że ich przetrzymywanie w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców było sprzeczne z art. 5 ust. 1 lit. f Konwencji. Ponadto, wszyscy skarżący zarzucają, że niemożność ustosunkowania się do
wniosków straży granicznej, o których mowa w paragrafie 6 powyżej, naruszyła wymóg rzetelności postępowania dotyczącego ich umieszczenia i
przetrzymywania w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców.
26.Nie odnosząc się do zarzutu z art. 5 ust. 1 lit. f Konwencji, Rząd twierdzi, że ustawodawstwo krajowe nie wymaga, aby wniosek o
umieszczenie i/lub przetrzymywanie w strzeżonym ośrodku cudzoziemca oczekującego na wydalenie był przekazywany osobie zainteresowanej.
27.Strona trzecia składająca interwencję twierdzi, że zasada najlepszego zabezpieczenia interesów dziecka wymaga rezygnacji z pozbawiania wolności małoletnich w kontekście migracji.
28.Trybunał zauważa, że chociaż warunki materialne zapewnione skarżącym dzieciom w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców były prawidłowe, to jednak ośrodek ten był niewątpliwie miejscem zamkniętym. Trybunał uważa, że nie posiada wystarczających danych, aby upewnić się, że
władze krajowe rzeczywiście rozważały, czy pozbawienie wolności skarżących dzieci na okres około siedmiu miesięcy było rozwiązaniem ostatecznym, którego nie można było zastąpić żadnym innym środkiem, lub
że podjęły niezbędne kroki w celu ograniczenia czasu trwania umieszczenia skarżących dzieci w ośrodku zamkniętym do ścisłego minimum.
29.Trybunał zauważa, że żaden z kolejnych wniosków straży granicznej o umieszczenie i przetrzymywanie skarżących w strzeżonym ośrodku dla
cudzoziemców nie został przekazany skarżącym. Chociaż jeden z
pracowników strzeżonego ośrodka poinformował skarżącego o dwóch przedmiotowych wnioskach, Trybunał nie jest przekonany, że informacje przekazane zainteresowanej stronie zawierały wyjaśnienie podstawy prawnej oraz prawnych i faktycznych powodów pozbawienia skarżących wolności w
sposób dający im rzetelną możliwość zakwestionowania legalności przedmiotowego środka przed sądem.
30.Po przeanalizowaniu całego posiadanego materiału Trybunał stwierdza, że powyższe zarzuty ujawniają naruszenie art. 5 ust. 1 lit. f w
odniesieniu do dzieci skarżących oraz naruszenie art. 5 ust. 4 Konwencji w
odniesieniu do wszystkich skarżących, mając na uwadze swoje ustalenia w
wyrokach w sprawach
Bilalova i Inni
(cytowany powyżej, §§ 77-82) oraz
Osváth przeciwko Węgrom
(nr 20723/02, § 18, 5 lipca 2005 r.).
31.Skarżący domagają się 14 000 euro tytułem szkody niemajątkowej, którą ich zdaniem ponieśli w wyniku naruszenia art. 5 ust. 1 i 4 Konwencji. Domagają się również 360 EUR i 3.480 EUR z tytułu kosztów, które według nich zostały poniesione odpowiednio w postępowaniu krajowym i
w
postępowaniu przed Trybunałem.
32.Rząd kwestionuje te roszczenia.
33.Biorąc pod uwagę kwotę zaproponowaną przez Rząd w deklaracji jednostronnej oraz uwzględniając materiał dowodowy, Trybunał przyznaje skarżącym łącznie 10 000 euro tytułem szkody niemajątkowej oraz 850 euro tytułem kosztów poniesionych w postępowaniu przed Trybunałem, plus wszelkie kwoty, jakie mogą być należne z tytułu podatku od tych sum.
Z TYCH POWODÓW TRYBUNAŁ, JEDNOgłoŚNIE,
Postanawia
skreślić skargę na podstawie art. 39 Konwencji w zakresie, w
jakim dotyczy ona zarzutu opartego na art. 8 Konwencji;
Uznaje
za dopuszczalne zarzuty oparte na art. 5 ust. 1 lit. f i ust. 4 Konwencji w zakresie, w jakim zarzuty te dotyczą odpowiednio dzieci skarżących i wszystkich skarżących, w pozostałej zaś części uznaje skargę za niedopuszczalną;
Stwierdza,
że doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 lit. f Konwencji w
odniesieniu do skarżących dzieci;
Stwierdza,
że doszło do naruszenia art. 5 ust. 4 Konwencji w odniesieniu do wszystkich skarżących;
Orzeka
,
a)
że pozwane Państwo powinno zapłacić skarżącym łącznie, w
terminie trzech miesięcy, następujące kwoty przeliczone na walutę pozwanego Państwa według kursu obowiązującego w dniu rozliczenia:
10 000 EUR (dziesięć tysięcy euro), plus wszelkie kwoty, jakie mogą być należne jako podatek od tej sumy, tytułem szkody niemajątkowej;
850 EUR (osiemset pięćdziesiąt euro), plus wszelkie kwoty, jakie mogą być należne od skarżących, tytułem podatku od tej sumy, z
tytułu poniesionych kosztów;
b)
że po upływie powyższego terminu do momentu zapłaty, od
powyższych kwot płatne będą odsetki zwykłe naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w
tym okresie, powiększonej o
trzy punkty procentowe;
Oddala
roszczenie skarżącego o słuszne zadośćuczynienie w pozostałej części.
Sporządzono w języku francuskim i obwieszczono pisemnie dnia
9 lutego 2023 r., na podstawie Reguły 77 §§ 2 i 3 Regulaminu.
Liv Tigerstedt
Lətif Hüseynov
Zastępca Kanclerza
Przewodniczący
Nr
Imię NAZWISKO
Rok urodzenia
Obywatelstwo
Miejsce pobytu
1.
1987
rosyjskie
Kętrzyn
2.
2006
rosyjskie
Kętrzyn
3.
2014
rosyjskie
Kętrzyn
4.
2014
rosyjskie
Kętrzyn