AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA HUKUMAR BIZVURU No. 14062/10 Mehmet Garip ÖZER / Türkiye Bașkan Paul Lemmens, judecătorii Valeriu Grițco, Stéphanie Mourou-Vikström și directorul adjunct al Departamentului de Afaceri Juridice Hasan Bakırcı, cu participarea lui Hasan Bakırcı, au fost reuniți în cadrul Comitetului din 10 aprilie 2018 al Tribunalului Europenilor pentru Organismele Umane (İkinci Bölüm), la data de 1 februarie 2010, după o întâlnire a guvernului, în care au fost formulate întrebări cu privire la identitatea organizației, după o întâlnire a guvernului, în care au fost formulate întrebări cu privire la identitatea organizației, după o întâlnire a guvernului, după o întâlnire a organizată întrebări cu privire la identitatea organizației, după o întâlnire a organizată următoarele întâlniri, după o întâlnire a organizată următoarele întâlniri, după o întâlnire a organizată următoarele întâlniri, după o întâlnire a organizată, după o întâlnire a preșexecutivului președintei Parlamentului, după o întâlnire a preșexecutivului generalului general al Parlamentului, după o întâlnire a organizat de către președintele Parlamentul generalul general al Republiului, după o întâlnire a avut loc la data de 3 decembrie 2001, după o întâlnire a președinte, după o întâlnire a președinției, după o întâlnire a președinției, după care a avut loc la data de 5 decembrie 2001.
În raportul medical din 10 decembrie 2001, se precizează că reclamantul nu a găsit leziuni pe corpul său. Pe 10 ianuarie 2002, reclamantul a declarat că a fost torturat în Hotărârea Municipiului Istanbul cu ajutorul unor teste chimice, sub acuzația că a fost supus unor rezultate de la o anchetă criminală, în care s-a constatat că a fost torturat în Hotărârea Municipiului Istanbul cu 5 x 0,1 cm de diametru.
Pe 27 octombrie 2009, în urma anchetei, nu a fost găsită nicio nouă plângere pe care o ar fi văzut în privința unei greșeli de comportament în calitate de suspect. În aceeași zi, a fost emisă aceeași declarație a reclamantului de către reclamantul din Diyarbakır. O decizie privind o plângere care nu a fost făcută, a fost dată în judecata în districtul Bașkentürș, de către presedintele Republicii Bucharest. O plângere a fost respinsă, pe baza unei plângeri din data de 27 octombrie 2010, pe baza unei plângeri din data de 8 octombrie 2010, pe baza unei plângeri din data de 27 octombrie 2010, pe baza unei plângeri din data de 30 octombrie 2010, pe baza unei plângeri din data de 27 octombrie 2010, pe baza unei plângeri din data de 8 octombrie 2010, pe baza unei plângeri din data de 30 octombrie 2010, pe baza unei plângeri din data de 27 octombrie 2010, pe baza unei plângeri din data de 8 octombrie 2010, pe baza unei plângeri din data de 8 octombrie 2010, pe baza unei plângeri din data de 8 octombrie 2010.
Bașvuran susține că a fost torturat în timpul detenției sale în 2001. Guvernul, în urma unei decizii din 2002, a acceptat să declare că reclamanții nu pot fi susținuți pentru încălcarea regulilor de la Curtea de Apel, deoarece nu au fost respectate regulile de la Curtea de Apel, după o perioadă de șase luni. La invitațiile guvernului, pe lângă cele ale Hazar și alți membri ai Augoslaviei/Turciei, (§§§ 114), nr. 62566/00, nr. 10952/1999, nr. 11959/1999, nr. 8902/1999, nr.
Curtea recunoaște că obținerea de dovezi privind abuzurile comise în timpul detenției poate fi dificilă pentru o persoană.Curtea recunoaște, de asemenea, că obligația de a obține dovezi pentru reclamant poate fi, cel puțin în parte, cauzată de situațiile în care autoritățile au omis să răspundă eficient la plângerile formulate în perioada respectivă (de exemplu, printre multe alte decizii, Turan Talakiyey/Turcia (nr. 45909/99, 10 iunie 2003).În cazul unui astfel de incident, Curtea constată că reclamantul a fost examinat în zilele 5, 8 și 10 decembrie 2001.În conformitate cu rapoartele medicale din aceste date, în cazul reclamantului nu au fost identificate anomalii de fluid psihic menționate în raportul de mai sus și în cazul celui de-al doilea raport, în cazul în care nu au fost identificate anomalii de fluid psihic menționate în raportul de mai sus.
În acest context, Curtea notează că, în aceste condiții, Curtea a constatat că, în urma unor controale medicale consecutive, cu rezultate coerente, niciunul dintre rapoartele în cauză nu permite să se spună că persoana în cauză, de exemplu, a fost supusă unor maltratări în timpul detenției sau, după cum susține, a fost torturată în detenție. În acest context, Curtea notează, de asemenea, că, dacă unele maltratări pe care reclamantul le-a susținut că le-a suferit ar fi fost destul de grave, se poate aștepta ca acestea să fie detectate și susținute după o perioadă lungă de timp. În aceste condiții, Curtea a constatat că, în cazul în care polițiștii responsabili pentru detenția reclamantului au fost supuși unor maltratări, hotărârile în care este implicat au fost publicate în mod public, iar în cazul în care există suspiciuni că autoritățile franceze nu au avut parte de o acțiune sau că nu au avut parte de o acțiune, decizia nu poate fi respinsă (în cazul în care, printre altele, nu a fost respinsă de către autoritatea de jurisdicție, se poate vedea Hotărârea Curții din data de 24 mai 2000, nr. 3593/2099, nu poate fi respinsăcută).
Bașvuru No. 14062/10
Mehmet Garip ÖZER / Türkiye
Bașkan
Paul Lemmens,
Yargıçlar
Valeriu Grițco,
Stéphanie Mourou-Vikström
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla
10 Nisan 2018 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), 1 Șubat 2010 tarihinde yapılan bașvuruyu ve davalı Hükümet tarafından sunulan görüșler ile bașvuranın cevap olarak sunduğu görüșleri göz önünde bulundurarak, gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir.
Bașvuran Mehmet Garip Özer, 1967 doğumlu Türk vatandașı olup, Batman’da tutuklu bulunmaktadır. Mahkeme önünde, Șanlıurfa Barosuna bağlı Avukat F. Bayhan tarafından temsil edilmiștir.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.
Bașvurunun kendine özgü koșulları, taraflarca ifade edildiği șekilde, așağıdaki gibi özetlenebilir.
Bașvuran 3 Aralık 2001 tarihinde, Hizbullah isimli yasadıșı bir örgüte üye olma sebebiyle gözaltına alınmıștır.
Bașvuran 5 Aralık 2001 tarihinde, Batman Emniyet Müdürlüğüne nakledilmiștir. Aynı gün düzenlenen tıbbi raporda, bașvuranın vücudunda lezyonlara rastlanmadığı bildirilmiștir.
Bașvuran 7 Aralık 2001 tarihinde öncelikle Cumhuriyet savcısı, daha sonra ise Sulh Ceza Mahkemesi tarafından sorguya çekilmiștir. Bașvuran aynı gün tutuklanmıștır.
8 Aralık 2001 tarihli tıbbi raporda, bașvuranın sol dirseğinde 5 x 0,1 cm çapında, yaklașık on gün önce olușmuș bir sıyrık bulunduğu bildirilmiștir. Bașvuran aynı gün, Diyarbakır Emniyet Müdürlüğüne nakledilmiștir.
Bașvuran daha sonrasında Elazığ Cezaevine sevk edilmiștir. 10 Aralık 2001 tarihli tıbbi raporda, bașvuranın vücudunda lezyonlara rastlanmadığı belirtilmiștir.
Bașvuran 10 Ocak 2002 tarihinde, İstanbul Terörle Mücadele Șube Müdürlüğünde ișkence gördüğü iddiasıyla suç duyurusunda bulunmuștur. Bașvuran, polis memurları tarafından testislerinin sıkıldığını, Filistin askısı ve elektroșok uygulandığını, dövüldüğünü, uyumasına engel olunduğunu, hakaret ve tehdit edildiğini ifade etmiștir.
Sorușturmadan sorumlu Fatih Cumhuriyet savcısı 28 Șubat 2002 tarihinde, İstanbul Emniyet Müdürlüğünden, bașvuranın gözaltından sorumlu polis memurlarının kimliklerinin tespit edilmesi talebinde bulunmuștur.
Bașvuranın 20 Mart 2002 tarihinde, Elazığ Cumhuriyet savcısı tarafından ifadesi alınmıștır. İlgili, ifadesinde, söz konusu kötü muamelelerle ilgili iddialarını yinelemiștir.
Bașvuran aynı gün, Adli Tıp Kurumu doktorları tarafından muayene edilmiștir. Düzenlenen raporda, bașvuranın vücudunda lezyonlara rastlanmadığı belirtilmiștir. İlgilinin kardiyovasküler sistem ve psikolojik muayene sonuçlarının normal olduğu değerlendirmesinde bulunulmuștur.
Fatih Cumhuriyet savcısının talebi üzerine 4 Nisan 2002 tarihinde, Elazığ Cumhuriyet savcısı tarafından istinabe yoluyla bașvuranın ifadesi alınmıștır.
30 Nisan 2002 tarihinde, bașvuranın gözaltına alındığı sırada görevde olan iki polis memuru, șüpheli sıfatıyla, Fatih Cumhuriyet savcısı tarafından sorguya çekilmiștir.
Fatih savcısı 31 Aralık 2002 tarihinde delil yokluğu nedeniyle kovușturmaya yer olmadığına dair karar vermiștir. Fatih Cumhuriyet savcısı, bu kararın bir nüshasını bașvurana tebliğ için Elazığ Cumhuriyet savcısına iletmiștir. Ancak, herhangi bir tebligat yapılmamıștır.
Bașvuran 27 Ekim 2009 tarihinde, 2001 yılında gözaltında bulunduğu sırada kötü muamele gördüğü gerekçesiyle yeni bir șikâyette bulunmuștur. Aynı gün, Diyarbakır savcısı tarafından bașvuranın ifadesi alınmıștır.
Dava, belirtilmeyen bir tarihte, Fatih Cumhuriyet savcısına iletilmiștir. Savcı, 27 Ocak 2010 tarihinde, olayların meydana geldiği dönemde yapılan tıbbi muayenelerin, sekeller saptanmasına imkân vermediği ve hiçbir yeni unsurun 31 Aralık 2002 tarihli kovușturmaya yer olmadığına dair kararı değiștirmeyi mümkün kılmadığı gerekçeleriyle kovușturmaya yer olmadığına dair karar vermiștir.
Beyoğlu Ağır Ceza Mahkemesi 8 Ekim 2010 tarihinde, bașvuran tarafından yapılan itirazı reddetmiștir. Bu karar, 8 Kasım 2010 tarihinde ilgiliye tebliğ edilmiștir.
Bașvuran, Sözleșme’nin 3. maddesine dayanarak, gözaltında bulunduğu sırada ișkence gördüğünden yakınmaktadır. Bașvuran aynı zamanda, șikâyetiyle ilgili olarak yürütülen sorușturmanın etkin olmadığını da iddia etmektedir.
Bașvuran, 2001 yılında gözaltında bulunduğu sırada ișkence gördüğünü iddia etmektedir. Bașvuran bilhassa, testislerin ezilmesi, dayak, Filistin askısı ve elektroșok gibi kötü muamelelere maruz kaldığını ifade etmektedir. Bașvuran, Sözleșme’nin 3. maddesini ileri sürmektedir. İșbu madde așağıdaki șekildedir:
“Hiç kimse ișkenceye veya insanlık dıșı ya da așağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz.”
Hükümet, Mahkeme’yi, sorușturmanın 2002 yılında sona ermiș olduğundan, altı ay süre kuralına riayet edilmemesi nedeniyle bașvuruyu kabul edilemez olarak açıklamaya davet etmiștir. Hükümet, diğerlerinin yanı sıra
Hazar ve diğerleri/Türkiye
((kk.), No. 62566/00, 10 Ocak 2002) kararına atıfta bulunmuș ve bașvuranın, ilk șikâyetinin akıbetini araștırma hususunda herhangi bir engelin bulunmadığı halde sekiz yıl boyunca atalet içinde olduğunu hatırlatmıștır. Hükümet, konuyla ilgili uygun bir sorușturma yürütüldüğü ve tıbbi raporların hiçbirinin, bașvuranın ișkence iddialarını desteklemediği gerekçeleriyle Mahkeme’yi, bașvuruyu kabul edilemez olarak açıklamaya davet etmiștir.
Mahkeme,
El Masri/Eski Yugoslav Makedonya Cumhuriyeti
([BD], No. 39630/09, §§ 182-185 ve 195-198, AİHM 2012) ve
Bouyid/Belçika
([BD], No. 23380/09, §§ 81-90 ve 114-123, AİHM 2015) kararlarında yer alan genel ilkelere atıfta bulunmaktadır.
Mahkeme, așağıdaki gerekçeler nedeniyle bașvurunun her halükarda kabul edilemez olduğu kanaatinde olması sebebiyle bașvurunun vaktinden sonra yapılmıș olduğuna ilișkin itirazı incelemeyecektir.
Mahkeme, gözaltında bulunduğu sırada yapılan kötü muamelelerle ilgili olarak delil elde etmenin bir kiși için güç olabileceğini kabul etmektedir. Mahkeme aynı zamanda, bașvuran için delil ibraz etme zorluğunun, en azından kısmen, yetkililerin, ilgili dönemde yapılan șikâyetlere etkin bir șekilde yanıt vermeyi ihmal etmiș oldukları durumlardan kaynaklanabileceğini de kabul etmektedir (bk. diğer birçok karar arasında,
Turan Talay/Türkiye
(kk.), No. 45909/99, 10 Haziran 2003).
Somut olayda, Mahkeme, bașvuranın 5, 8 ve 10 Aralık 2001 tarihlerinde muayene edildiğini tespit etmektedir. Bu tarihlerde düzenlenen tıbbi raporlarda, bașvuranın vücudunda, yukarıda anılan ikinci raporda belirtilen sol dirsekteki 5 x 0,1 cm çapındaki sıyrık haricinde lezyona rastlanmadığı belirtilmektedir. Bu raporda aynı zamanda, söz konusu sıyrığın yaklașık on gün önce, yani bașvuranın gözaltına alınmasından evvel meydana gelmiș olabileceği de belirtilmektedir.
Bașvuran, 10 Ocak 2002 tarihinde șikâyette bulunması sonrasında yeniden muayene edilmiștir. Böylelikle 20 Mart 2002 tarihinde dördüncü bir tıbbi rapor düzenlenmiș; raporda, bașvuranın vücudunda herhangi bir lezyona rastlanmadığını belirtilmektedir. Söz konusu rapora göre, bașvuranın kardiyovasküler sistem muayeneleri ile psikolojik değerlendirmesi de anomali tespit edilmesine imkân vermemektedir.
Mahkeme, bașvuranın birbirini ardına, sonuçları birbirleriyle tutarlı olan tıbbi kontrollerden geçtiğini kaydetmektedir. Söz konusu raporlardan hiçbiri, ilgilinin, örneğin tutukluluğu süresince kötü muamelelere konu olmuș ya da iddia ettiği üzere, gözaltında ișkence görmüș olabileceğini söylemeye imkân vermemektedir. Bu bağlamda, Mahkeme aynı zamanda, bașvuranın maruz kaldığını iddia ettiği bazı kötü muameleler oldukça ciddi nitelikte olsaydı, sekellerin, olaydan uzun zaman sonra bile tespit edilebilmesinin beklenebileceğini kaydetmektedir.
Bu koșullarda, Mahkeme, bașvuranın gözaltından sorumlu polis memurlarının, ilgilinin yakındığı kötü muamelelerde bulundukları sonucuna varmaya ve ulusal makamların somut olaydaki hareket etme șekillerinden șüphe duymaya elverișli unsurlara sahip olmadığı kanaatine varmaktadır (bk. diğer kararlar arasında,
Fidan/Türkiye
, No. 24209/94, 29 Șubat 2000,
Yılmaz/Türkiye
(kk.), No. 50743/99, 30 Mayıs 2000 ve yukarıda anılan
Turan Talay
kararı).
Netice itibarıyla, Mahkeme, bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olduğu ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 3 ve 4. fıkraları uyarınca reddedilmesi gerektiği kanaatine varmaktadır.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oybirliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermektedir.
İșbu karar Fransızca dilinde tanzim edilerek, 17 Mayıs 2018 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Paul Lemmens
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan