AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRİK HAKKINDA HUKUM Bașvuru no: 37398/05 Kamil Melih TÖRELİ/ Türkiye Bașkan , Ledi Bianku, Hâkimler , Jon Fridrik Kjølbro, Ivana Jelić, ve Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı Hasan Bakırcı'nın participării la comitetul de istorie din 18 septembrie 2018 al Curții Europene a Drepturilor Omului (İkİNCİ Bölüm), 11 octombrie 2005 a fost organizată în mod public o procedură de urmărire a secretei anterioare a Ceavuru, într-un mod general, a fost organizată în mod public, într-un mod oficial, într-un mod oficial, într-un mod oficial, într-un mod oficial, într-un mod oficial, într-un mod oficial, într-un mod oficial, într-un mod oficial, într-un mod public, într-un mod oficial, într-un mod oficial, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, într-un mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod public, în mod, în mod public, în mod public, în mod, în
7 Directoratul General a declarat la 3 aprilie 1998 că nu este posibilă acceptarea reclamantului, deoarece statutul lui Asil Çelik Ștefan a fost organizat în cadrul Codului Muncii, ceea ce în realitate înseamnă că, în baza propriei hotărâri, o singură ordonanță a venit, care include angajați din sectorul public și privat, angajați în cadrul unui contract, și că este un sistem de asigurări sociale diferit de cel organizat de către Consiliul Social. 8 Directoratul General a declarat la 3 aprilie 1998 că nu este posibilă acceptarea reclamantului, deoarece statutul lui Asil Çelik Ștefan a fost organizat în cadrul Codului Muncii, ceea ce în realitate înseamnă că, în baza propriei hotărâri, un sistem de asigurări sociale diferit de cel organizat de Consiliul Social a fost creat.
În urma deciziei Consiliului Director General, la 11 mai 2004, a decis să taie pensia reclamantului. După plata următoarelor trei luni de pensie, plățile pensiilor lui sunt suspendate începând cu septembrie 2004. 14. Curtea İdare din Ankara, la 15 aprilie 2004, a respins cererea reclamantului pe motivul Danıștayın. Danıștay, la 13 aprilie 2005, a confirmat decizia Curții de Primă Instanță. 15. În această perioadă, în 2004 și 2005, Directorul General al Societăților Sociale a trimis mai multe scrisori de pensii, iar cererile de plată a pensiilor sociale ale reclamantului au fost suspendate începând cu data de 18 septembrie 2004.
În acest timp, Autoritatea de Asigurări Sociale a furnizat informațiile necesare pentru recalcularea pensiei reclamantului și, în consecință, pensia în cauză a fost suspendată la un nivel mai mic decât cea plătită între anii 2001 și 2004. pe baza noului reglementare, pensia reclamantului a fost reluată pe 24 aprilie 2006. peste suma plătită anterior, salariul în cazul taxelor lunare a fost scăzut de la noua pensie. În plus, a fost stabilit că reclamantul a plătit o pensie de vârf calculată pe baza unei pensii mai recente.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME 24. Guvernul a declarat, deși este adevărat că a fost închis între septembrie 2004 și aprilie 2006 din cauza întârzierii în scrierea reclamantului privind stabilirea plății pensiilor în sistemul aplicabil de asigurări sociale, că, în urma plății, a fost plătită pensia respectivă împreună cu dobândă. Guvernul a mai declarat că reclamantul a fost acuzat de o încetare a plății pensiilor de către Maghibul Mahmud, deși a fost avertizat că nu va mai fi văzut în dosarul său în data de 25.09.1999 (Bülendineviș/România, 26/914), de că nu va mai fi văzut în dosarul său în data de 26.09.2006, deși a fost avertizat că, în urma plății, plățile pensiilor de la victime au fost plătite împreună cu dobândă.
Curtea reiterează că o hotărâre sau o hotărâre în favoarea reclamantului, în care un mercenar național nu a recunoscut în mod clar sau în mod personal încălcarea Convenției și, ulterior, nu a fost în mod oficial reclamată, nu este suficientă pentru a-l lipsi de statutul de mağdur (de exemplu, Amuur/Franța, 25 iunie 1996, § 36, Karar și Hürümler Derlemesi 1996-III, ve Dalban, citată mai sus, § 44).
Jensen și Rasmussen / Danemarca (k.k.), nr. 52620/99, 20 martie 2003). 28. Prin urmare, Curtea a ajuns la concluzia că reclamantul nu poate pretinde că a fost victima unei încălcări a Convenției Ek 1 nr.lu Protocolului nr. 1. Prin urmare, reclamantul, în temeiul Convenției 35 §§ 3 și 4, este inadmisibil. Pe aceste temelii, Curtea a decis, cu unanimitate, că Bașvurun İș este inadmisibil.
Bașvuru no: 37398/05
Kamil Melih TÖRELİ/ Türkiye
Bașkan
,
Ledi Bianku,
Hâkimler
,
Jon Fridrik Kjølbro,
Ivana Jelić,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 18 Eylül 2018 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
11 Ekim 2005 tarihinde yapılan yukarıda anılan bașvuruyu göz önüne alarak,
Gerçekleștirilen müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Kamil Melih Töreli, 1948 doğumlu bir Türk vatandașı olup, Antalya’da ikamet etmektedir. Mahkeme önünde Ankara Barosuna bağlı Avukat E. Sansal tarafından temsil edilmiștir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.
Dava konusu olaylar, taraflarca ileri sürüldüğü șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir:
4.
Metalurji mühendisi olan bașvuran, 14 Mart 1993 tarihinde, bir kararnameyle, o sırada çelik ve çelik ürünleri üretimi yapan halka açık bir șirket olan Asil Çelik Sanayi ve Ticaret A.Ș.’de (bundan böyle “Asil Çelik”) genel müdürlüğü görevine atanmıștır.
5.
Bașvuran, 6 Ağustos 1997 tarihinde, devlet memurlarını düzenleyen Emekli Sandığına bağlı olduğu bir kamu iktisadi teșekkülü olan Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumunda (bundan böyle “MKEK”) uzman olarak çalıșmak üzere Asil Çelik’ten ayrılmıștır.
6.
Bașvuran, Asil Çelik’te genel müdür olarak görev yaparken Emekli Sandığına bağlı olmadığını tespit ettikten sonra, 13 Mart 1998 tarihinde söz konusu hatanın düzeltilmesi için Emekli Sandığı Genel Müdürlüğüne (bundan böyle “Emekli Sandığı”) bașvuruda bulunmuștur.
7.
Genel Müdürlük, 3 Nisan 1998 tarihinde bașvurana talebinin kabul edilmesinin mümkün olmadığını, zira Asil Çelik’teki statüsünün İș Kanunu kapsamında düzenlendiğini, bunun da aslında kendisinin, bir sözleșme temelinde istihdam edilen kamu ve özel sektör çalıșanlarını kapsayan ve Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından düzenlenen farklı bir sosyal sigorta sistemine tabi olduğu anlamına geldiğini bildirmiștir.
8.
Bașvuran, idari kararın iptali talebiyle Ankara İdare Mahkemesinde dava açmıștır.
9.
Ankara İdare Mahkemesi, 20 Mayıs 1999 tarihinde, bașvuranın talebini kabul etmiș ve Genel Müdürlüğün kararını iptal etmiștir.
10.
Bașvuran, emeklilik için yirmi beș yıllık asgari hizmet koșulunu sağladıktan sonra, 16 Șubat 2001 tarihinde MKEK’deki görevinden emekli olmuștur. Bașvuran, 15 Mart 2001 tarihinde, Emekli Sandığından genel müdür düzeyinde emekli maașı olmaya bașlamıștır.
11.
Danıștay, 1 Kasım 2001 tarihinde, İdare Mahkemesinin kararını onamıștır.
12.
Danıștay, Genel Müdürlüğün düzeltme talebini inceledikten sonra, bașvuranın Asil Çelik’teki görevinin Emekli Sandığına bağlı olma koșullarını karșılamadığına karar vererek 14 Ocak 2004 tarihinde ilk derece mahkemesinin kararını bozmuștur.
13.
Genel Müdürlük, Danıștay kararının akabinde, 11 Mayıs 2004 tarihinde, bașvuranın emeklilik maașını kesmeye karar vermiștir. Daha sonraki üç aylık emekli maașı ödendikten sonra, bașvuranın emekli maașı ödemeleri Eylül 2004 tarihinden itibaren durdurulmuștur.
14.
Ankara İdare Mahkemesi, 15 Nisan 2004 tarihinde, Danıștay’ın gerekçesine uyarak bașvuranın davasını reddetmiștir. Danıștay, 13 Nisan 2005 tarihinde, ilk derece mahkemesinin kararını onamıștır.
15.
Bu süre içerisinde, 2004 ve 2005 yıllarında, Genel Müdürlük, Sosyal Sigortalar Kurumuna birkaç yazı göndererek bașvuranın sosyal sigorta statüsünü yeniden șekillendirmek için bașvuran tarafından kuruma yapılan ödemelere ilișkin bilgi talebinde bulunmuștur. Sosyal Sigortalar Kurumundan yanıt alınmaması üzerine, bașvuranın asgari hizmet koșulunu yerine getirmediği kanaatine varılmıș ve sonuç olarak, bașvuranın emeklilik maașına yeniden bașlanmamıștır.
16.
Bașvuran, 2004 yılında, bu kez emeklilik maașını durduran idari ișlemin iptali talebiyle Ankara İdare Mahkemesi nezdinde ikinci yargılama sürecini bașlatmıștır. Bașvuran, ayrıca, ödemesi gecikmiș emekli maașlarının yasal faizle birlikte ödenmesini talep etmiștir.
17.
İdare Mahkemesi, bașvuranın emeklilik için gereken yirmi beș yıllık hizmet süresini tamamlayıp tamamlamadığının tespit edilemediğine karar vererek 13 Ekim 2005 tarihinde bașvuranın davasını reddetmiștir.
18.
Bu süre içerisinde, Sosyal Sigortalar Kurumu, bașvuranın emeklilik maașının yeniden hesaplanması için gerekli bilgiyi sağlamıș ve sonuç olarak, söz konusu emekli maașı, bașvurana 2001 ve 2004 yılları arasında ödenmiș olan emekli maașından daha düșük bir seviyede belirlenmiștir. Yeni düzenlemeye dayanılarak 24 Nisan 2006 tarihinde bașvuranın emeklilik maașına yeniden bașlanmıștır. Daha önce bașvurana ödenmiș olan miktarın fazlası, aylık taksitler halinde yeni emekli maașından düșülmüștür. Ayrıca, bașvurana yeni emekli maașına dayanılarak hesaplanmıș olan ödenmemiș emekli maașlarının toplu ödemesi yapılmıștır.
19.
Danıștay, 23 Mayıs 2006 tarihinde, İdare Mahkemesinin kararını bozmuștur. Yüksek Mahkeme, bașvuranın aslında asgari hizmet koșulunu sağladığını ve ilgili mevzuat uyarınca Emekli Sandığına bağlı olması gerektiğini tespit etmiștir.
20.
İdare Mahkemesi, Yüksek Mahkemenin kararı doğrultusunda, 7
Aralık 2006 tarihinde, bașvuranın emekli maașlarının kesilmesinin kanuna aykırı olduğuna karar vermiștir. Bu doğrultuda, ilgili mahkeme, bașvuranın emekli maașı ödemelerini durduran idari ișlemi iptal etmiș ve bașvurana emekli maașlarının durdurulma tarihinden bașlayarak söz konusu tarihten itibaren ișleyen faizle birlikte ödenmesi gerektiğine hükmetmiștir.
21.
Bașvurana, 3 Mayıs 2007 tarihinde, daha önce almıș olduğu toplu ödemenin faizi ödenmiștir.
22.
Danıștay, 13 Ekim 2009 tarihinde, kararı onamıștır. Danıștay, 26 Mart 2012 tarihinde, idarenin düzeltme talebini reddetmiștir.
23.
Bașvuran, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamında, emekli maașı ödemelerinin yaklașık iki yıl boyunca geçici olarak kesilmesinin mülkiyet haklarının ihlalini teșkil ettiğinden șikâyetçi olmuștur.
24.
Hükümet, bașvuranın emekli maașı ödemelerinin uygulanabilir sosyal sigorta sisteminin belirlenmesine ilișkin yazıșmada gecikme olmasından dolayı Eylül 2004 ve Nisan 2006 tarihleri arasında kesildiği doğru olmakla birlikte, bașvurana sonuç olarak ödemesi gecikmiș emekli maașlarının faizle birlikte ödenmiș olduğunu iddia etmiștir. Hükümet, ayrıca, Ankara İdare Mahkemesinin bașvuranın emekli maașı ödemelerinin durdurulmasının kanuna aykırı olduğunu kabul ettiğine ișaret etmiștir. Mahkeme’nin
Dalban / Romanya
kararına ([BD], no. 28114/95, AİHM 1999-VI) atıfta bulunan Hükümet, bașvuranın mülkiyet haklarının ihlal edildiğinin ulusal merciler tarafından zımnen kabul edildiği ve söz konusu ihlalin ulusal mahkemeler nezdinde bașvuranın talepleri uyarınca düzeltildiği için bașvuranın artık bir mağdur olarak görülemeyeceği sonucuna varmıștır.
25.
Bașvuran, kendisine 2006 yılında yapılan toplu ödemeye rağmen, iki yıl boyunca emekli maașı ödemesi alamamasının, 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamındaki haklarını ihlal ettiğini belirtmiștir.
26.
Mahkeme, bașvuran lehine olan bir karar veya önlemin, ilke olarak, ulusal mercilerin Sözleșme ihlalini ister açıkça ister özü itibariyle kabul etmediği ve daha sonra bundan dolayı tazmin vermediği sürece bașvuranı ‘mağdur’ statüsünden yoksun bırakmak için yeterli olmadığını yinelemektedir (bk., diğer kararlar arasında,
Amuur / Fransa
, 25 Haziran 1996, § 36, Karar ve Hükümler Derlemesi 1996-III, ve
Dalban
, yukarıda anılan, § 44).
27.
Mahkeme, somut davada, bașvuranın emekli maașı ödemelerinin durdurulmasından sonra, Ankara İdare Mahkemesi nezdinde dava açarak ödemelerini kesen idari ișlemin iptalini ve ödenmemiș emekli maașlarının faizle birlikte ödenmesini talep ettiğini gözlemlemektedir. İdare Mahkemesi, bașvuranın davasını kabul etmiș ve dava konusu ișlemi iptal etmiștir. İlgili mahkeme, ayrıca, bașvurana emekli maașı ödemelerinin durdurulduğu tarihten itibaren bașlayacak olan yasal faiz ile birlikte ödenmesi gereken emekli maașlarının toplam miktarının ödenmesine hükmetmiștir. Mahkeme, bu bağlamda, dava dosyasında bașvuranın ulusal mahkemeler önünde herhangi bir tazminat talebinde bulunduğunu gösteren hiçbir bulgunun olmadığını kaydetmektedir. Bașvuran, ayrıca, ödemesi gecikmiș emekli maașları için ödenen miktarın ve kendisine ödenmesine hükmedilen faizin yeterliliğini sorgulamamıștır. Mahkeme, bu koșullar altında, ulusal mercilerin bașvuranın mülkiyet haklarının ihlal edildiğini özü itibariyle kabul etmesinden ve bașvuranın talepleri doğrultusunda tazmin sağlamasından dolayı Sözleșme içtihadı tarafından öne sürülen koșullara uydukları kanaatindedir (karșılaștırınız,
Jensen ve Rasmussen / Danimarka
(k.k.), no. 52620/99, 20 Mart 2003).
28.
Bu nedenle, Mahkeme, bașvuranın Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi ile ilgili bir ihlalin mağduru olduğunu iddia edemeyeceği kanaatine varmıștır. Dolayısıyla, bașvuru, Sözleșme’nin 35 §§ 3 ve 4. maddeleri uyarınca, kabul edilemezdir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce olarak tanzim edilmiș olup, 11 Ekim 2018 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Ledi Bianku
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan