AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru No. 38193/08 Nalan ERKEM / Türkiye Bașkan Paul Lemmens, judecătorii Valeriu Grițco, Stéphanie Mourou-Vikström, și directorul adjunct al Yazı İșleri Hasan Bakırcı'nın participării la 2 octombrie 2018 a avut loc la comitetul convenit la 2 octombrie 2018 la Curtea Europeană a Drepturilor Omului (Cercul İkinci), 29 iulie 2008 la tribunalul din Kabul, în cadrul căruia au fost depuse discuțiile și răspunsurile părții reclamante la discuțiile cu privire la discuțiile cu privire la aceste aspecte.
Pe 6 noiembrie 2003, Bașvuran a organizat o întâlnire de presă cu privire la revolta din Secția de Copii Buca Cezaevi, care a fost difuzată în direct pe un canal de televiziune.Bașvuran a raportat, potrivit informațiilor primite de la colegii săi însărcinați de Izmir Barosu pentru a-i ajuta pe deținuții suspectați de participarea la revoltă, că revolta în cauză a rezultat din cauza tratamentului rău și violenței aplicate de autoritățile condamnării la pedepse pentru copii sub 18 ani, că deținuții au fost bătuți în timpul reprimării revoltei, că tratamentul minorilor răniți în revoltă și comunicarea cu avocații nu au fost împiedicate.
Avg.: "În conformitate cu art. 58 alineatul (1) din Legea avocaturii, reclamantul a acuzat autoritățile penitenciare că au condus la o înșelătorie a publicului și că nu au acționat în justiție, iar în data de 25 aprilie 2006 a solicitat Ministerului Justiției (Bakanlık) să îi acorde permisiunea de a investiga în legătură cu el pentru abuz de funcție, insulte și calomnie". 10.
17.la 26 decembrie 2007, Curtea a decis deschiderea unei acțiuni penale împotriva reclamantului în fața Curții din Izmir pentru abuzul de funcție. 18. la 26 februarie 2008, a prezentat justiției din Izmir apărarea sa în scris. 19. la 27 februarie 2008, a dat decizia sa în cadrul primei ședințe de judecată. 59. la 19 martie 1969, Curtea din Izmir a emis o hotărâre privind o acțiune împotriva lui, în legătură cu următoarele acțiuni ale instanței de judecată din 6 noiembrie 2003:
În cazul în care la sfârșitul anchetei se consideră necesară o convocare, dosarul este trimis la Curtea de Pedepse Grele din locul infracțiunii și la Procuratură Republicii, cea mai apropiată instanță de pedepse grele. În termen de cinci zile, Procurorul Republicii organizează convocarea și depune dosarul în instanța penală pentru a decide dacă să fie deschisă sau nu o anchetă. Un exemplu de convocare a convocării este convocarea în cadrul anchetei de pedepse pe baza dispozițiilor Legii Ceza Muhakem Yaremzai. În cazul în care avocatul a auzit despre o acuzație în legătură cu o anchetă pe baza unei acuzații grave, este necesară o evaluare a acuzațiilor, a acuzațiilor scrise sau a unor dovezi, precum și a acuzațiilor pe baza cărora s-a efectuat o anchetă.
Curtea, care are competența de apreciere în evaluarea juridică a cazurilor și a situațiilor, a ajuns la concluzia că recursul reclamantului este adecvat de examinare numai în ceea ce privește art. 10 din Convenție.24 Guvernul, susținând că sentința penală pronunțată împotriva reclamantului nu constituie o intervenție în exercitarea dreptului la libertatea de exprimare de către interesat, invocă o obiecție de inadmisibilitate.Guvernul subliniază că investigația penală a început după notificarea unei autorizații de anchetă acordate de Ministerul Justiției la data de 3 iulie 2006 și că reclamantul a fost eliberat în urma unui proces de un an și jumătate.Guvernul a susținut că aceste sentințe nu au avut un efect de discriminare asupra activităților de interzicere a libertății de exprimare a reclamantului, care sunt în continuare în vigoare în temeiul articolului 10 din Convenție, și nu au avut încă un efect de discriminare asupra activităților și nu au fost încă deschise.26 Curtea a declarat că acuzațiile sale au fost încheiate în mod public, în legătură cu activitatea lui Dilipsa, în legătură cu care a fost reținută o anchetă.
Curtea reamintește părților interesate, în legătură cu anumite condiții care au un efect restrictiv asupra libertății de exprimare, cum se menționează între paragrafele 44 și 47 din hotărârea Curții (nr. 29680/05, 15 septembrie 2015), - despre care nu s-a pronunțat definitiv - că ar putea câștiga calitatea de victime din cauza existenței unei intervenții în exercitarea dreptului la libertate în cauză.27 În mod concret, Curtea a decis, în urma mandatului de anchetă emis de Ministerul Justiției la 3 iulie 2006, să susțină declarațiile părții interesate cu privire la libertatea de exprimare a Buca Cezaev (paragrafele 9 și 10 de mai sus) 6 Înnoimântul Curții a anunțat, în noiembrie 2003, deschiderea unei anchete penale împotriva Cărușului de Cază (§9 și 10 de mai sus).Curtea a anunțat, ulterior, că ancheta penală cu privire la Cărușul de Cază a Cărușului de Cază a fost iniționată la 26 decembrie 2007 (§17 de mai 2008).
Curtea observă că, în cursul anchetei și judecății penale, care a durat în total aproximativ un an și șapte luni, nu a existat nicio măsură restrictivă de prevenire a arestării sau a restricționării libertății interesatului sau în altă calitate. Curtea precizează, de asemenea, că autoritățile sunt invitate să prezinte declarații numai pentru ca reclamantul să fie adesea audiat în apărare și să participe la ședința din 27 februarie 2008.29 Curtea notează, de asemenea, că procesul penal al reclamantului, evoluția menționată mai sus, arată că viața profesională a fost afectată de un factor de restricție sau de restricție și nu constituie un element de fapt.Curtea precizează, de asemenea, că a fost declarată sau stresată pentru activitățile sale de protecție a drepturilor omului și nu a emis nicio decizie de restricționare a libertății sale.30 În aceste cazuri, Curtea a emis o declarație scurtă și în mod efectiv cu privire la condițiile în care a fost inițiată ancheta (art. 20 din Legea nr. 35, punctul 47 din Decembrie 2017), cu privire la acțiunile sale (art. 20 din Legea nr. 101/107, din 10 decembrie 2017), și că nu a fost introdusă nicio decizie de restricționare a libertății sale.
În consecință, anchetele penale în cauză în prezenta cauză nu constituie un obstacol în exercitarea dreptului reclamantului la libertatea de exprimare garantată de art. 10 din Convenție. Prin urmare, Curtea, acceptând obiecțiile de inadmisibilitate ale Guvernului, a decis că plângerea reclamantului este în mod evident lipsită de temei și că trebuie respinsă în conformitate cu art. 35 alineatul (3) litera (a) și alineatul (4) din Convenție. Pe aceste temei, Curtea, în unanimitate, a decis că Bașvurur este inadmisibil.
Bașvuru No. 38193/08
Nalan ERKEM / Türkiye
Bașkan
Paul Lemmens,
Yargıçlar
Valeriu Grițco,
Stéphanie Mourou-Vikström,
ve
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 2 Ekim 2018 tarihinde komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölümü), 29 Temmuz 2008 tarihli bașvuru ile davalı Hükümet tarafından sunulan görüșler ve bașvuran tarafın bu görüșlere verdiği cevaplar dikkate alınarak yapılan müzakereler neticesinde așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Nalan Erkem, Türk vatandașı olup, 1955 doğumludur ve İzmir’de ikamet etmektedir. Bașvuran, Mahkeme önünde, İzmir Barosuna bağlı avukatlar S. Cengiz ve Ö. Yücel tarafından temsil edilmiștir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.
Davanın kendine özgü koșulları, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir:
4.
Bașvuran avukat olarak görev yapmaktadır. Olayların meydana geldiği dönemde, İzmir Barosunda bulunan İșkenceyi Önleme Komisyonuna üyedir.
5.
Bașvuran, 6 Kasım 2003 tarihinde, Buca Cezaevi Çocuk Bölümünde çıkan isyan ile ilgili, canlı olarak bir televizyon kanalında yayınlanan bir basın toplantısı yapmıștır. Bașvuran, isyana katıldığı yönünde hakkında șüphe duyulan tutuklulara refakat etmek için İzmir Barosu tarafından görevlendirilen meslektașlarından edindiği bilgilere göre, söz konusu isyanın, on sekiz yașından küçük hükümlülere cezaevi yetkilileri tarafından kötü muamelede bulunulması ve șiddet uygulanması nedeniyle çıktığını, isyanın bastırılması sırasında tutukluların darp edildiğini, isyan sırasında yaralanan küçüklerin tedavi edilmediklerini ve avukatlarla iletișimlerinin cezaevi idaresince engellendiğini belirtmektedir.
6.
Ertesi gün, birçok gazete, bașvuranın kamuya yaptığı açıklamalar sırasında dile getirdiği Buca Cezaevinde kötü muamele yapıldığı iddialarıyla ilgili makaleler yayımlamıștır.
7.
İki defa, 6 ve 7 Kasım 2003 tarihlerinde, İzmir Cumhuriyet Savcısı bașvuranı bu konuyla ilgili olarak herhangi bilgiyi ve elinde bulunan bütün belgeleri paylașmaya davet etmiștir. Bașvuran savcılığın bu davetine cevap vermemiștir.
8.
Buca Cezaevinde șiddet ve kötü muamele iddiaları ile ilgili açılan ceza sorușturması, İzmir Cumhuriyet Savcısının 28 Eylül ve 18 Ekim 2005 tarihlerinde verdiği kovușturmaya yer olmadığına dair kararları ile sonuçlanmıștır.
9.
İzmir Cumhuriyet Savcısı, bașvuranın televizyonda yaptığı açıklamalarla toplumu yanlıș yönlendirdiği ve cezaevi yetkililerini ișlemedikleri suçlarla suçladığı kanaatine vararak, 25 Nisan 2006 tarihinde, Adalet Bakanlığından (“Bakanlık”), görevi kötüye kullanma, basın yolu ile hakaret ve iftira suçlarından dolayı ilgili hakkında sorușturma izni verilmesi talebinde bulunmuștur.
10.
Bakanlık, 3 Temmuz 2006 tarihinde, talep edilen yetkiyi 1136 Sayılı Avukatlık Kanunun 58. maddesinin 1. fıkrası uyarınca vermiștir.
11.
İzmir Cumhuriyet Savcısı, 17 Temmuz 2006 tarihli bir yazı ile bașvurandan yazının kendisine ulaștığı tarihten itibaren on günlük süre içerisinde yazılı veya sözlü olarak savunmada bulunmasını talep etmiștir. Bu yazı, 17 Ağustos 2006 tarihinde bașvurana tebliğ edilmiștir.
12.
Cumhuriyet Savcısı, 23 Mayıs 2007 tarihinde, bu bağlamda yaptığı taleplere rağmen bașvuranın savunma yapmadığını kaydederek, ilgili hakkında Bakanlığa sorușturma için yetki talebinde bulunmuștur.
13.
Bakanlık, 11 Ekim 2007 tarihinde talep edilen sorușturma iznini kabul etmiștir.
14.
Karșıyaka Cumhuriyet Savcısı, 14 Kasım 2007 tarihli bir iddianame ile, bașvuranı televizyonda yayınlanan ve basında yer alan 5 Kasım 2003 tarihinde çıkan isyan ile ilgili açıklamaları nedeniyle görevi kötüye kullanmakla suçlamıștır.
15.
Karșıyaka Ağır Ceza Mahkemesi, 16 Kasım 2007 tarihinde, iddianamenin bașvurana iletilmesine ve bașvurana savunma sunması için on beș günlük süre verilmesine karar vermiștir.
16.
Bașvuran, 10 Aralık 2007 tarihinde, Ağır Ceza Mahkemesine savunma olarak görüșlerini bildirmiștir ve kendisi hakkında ceza sorușturması açılması talebinin reddini istemiștir.
17.
Karșıyaka Ağır Ceza Mahkemesi, 26 Aralık 2007 tarihinde, bașvuran hakkında görevini kötüye kullandığı gerekçesiyle İzmir Ağır Ceza Mahkemesi önünde ceza davası açılmasına karar vermiștir.
18.
Bașvuran, 26 Șubat 2008 tarihinde, İzmir Ağır Ceza Mahkemesine yazılı olarak savunmalarını sunmuștur.
19.
İzmir Ağır Ceza Mahkemesi, 27 Șubat 2008 tarihinde yapılan ilk durușmada kararını vermiștir. İzmir Ağır Ceza Mahkemesi, bașvuranın 6 Kasım 2003 tarihinde yaptığı ihtilaf konusu açıklamaların, İzmir Barosunun İșkenceyi Önleme Komisyonu adına ifade özgürlüğü hakkını kullanılmasına dayandıklarını ve kamu düzenini ve güvenliğini tehlikeye atmak ya da șiddeti teșvik etmek amacıyla olmadıklarını değerlendirerek, iddia edilen suçtan bașvuranın beraat edilmesine karar vermiștir. İzmir Ağır Ceza Mahkemesi, bu bağlamda, demokratik kurumları ile demokrasi ilkelerini geliștirme, kamuoyunu ve toplumu bilgilendirme hedeflerini belirtmiștir.
20.
Avukatlara ilișkin, 19 Mart 1969 tarihli ve 1136 Sayılı Kanunun 58. ve 59. maddeleri ile ilgili hükümler șu șekildedir:
‘‘Avukatların avukatlık veya Türkiye Barolar Birliği ya da baroların organlarındaki görevlerinden doğan veya görev sırasında ișledikleri suçlardan dolayı haklarında sorușturma, Adalet Bakanlığının vereceği izin üzerine, suçun ișlendiği yer Cumhuriyet savcısı tarafından yapılır. (...)"
‘‘58 inci maddeye göre yapılan sorușturmaya ait dosya Adalet Bakanlığı Ceza
İșleri Genel Müdürlüğüne tevdi olunur. İnceleme sonunda kovușturma yapılması gerekli görüldüğü takdirde dosya, suçun ișlendiği yer ağır ceza mahkemesine en yakın bulunan ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Savcılığına gönderilir.
Cumhuriyet Savcısı beș gün içinde, iddianamesini düzenleyerek dosyayı son sorușturmanın açılmasına veya açılmasına yer olmadığına karar verilmek üzere ağır ceza mahkemesine verir.
İddianamenin bir örneği, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun hükümleri uyarınca, hakkında kovușturma yapılan avukata tebliğ olunur. Bu tebliğ üzerine avukat, kanunda yazılı süre içinde bazı delillerin toplanmasını ister veya kabule değer bir istemde bulunursa nazara alınır, gerekirse sorușturma bașkan tarafından derinleștirilir.
Haklarında son sorușturmanın açılmasına karar verilen avukatların durușmaları, suçun ișlendiği yer ağır ceza mahkemesinde yapılır. Durum avukatın kayıtlı olduğu baroya bildirilir.
"
21.
Bașvuran, Sözleșme’nin 10 ve 11. maddelerini ileri sürerek, hakkında, kendisine göre amacın cezalandırılmak ve susturulmak olduğunu savunarak, yürütülen cezai sorușturma ve yargılama boyunca stres ve endișe duyduğunu iddia etmektedir.
22.
Bașvuran, Buca cezaevinde çıkan isyan hakkındaki ifadeleri nedeniyle kendisine karșı açılan ceza sorușturması ve yargılamalarının, Sözleșme’nin 10 ve 11. maddelerinin ihlal ettiğini iddia etmektedir.
23.
Olay ve olguların hukuki değerlendirmesi konusunda takdir yetkisine sahip olan Mahkeme, bașvuranın șikâyetinin, Sözleșme’nin yalnızca 10. maddesi açısından incelenmesinin uygun olduğu kanaatine varmaktadır.
24.
Hükümet, bașvuran hakkında yapılan ceza yargılamasının, ilgili tarafından ifade özgürlüğü hakkını kullanmasına yönelik bir müdahale teșkil etmediğini savunarak, bir kabul edilemezlik itirazı ileri sürmektedir. Hükümet, ceza sorușturmasının Adalet Bakanlığı tarafından verilen 3 Temmuz 2006 tarihinde verdiği sorușturma izninin tebliğinden sonra bașladığını ve bașvuranın bir buçuk yıl süren dava sonucunda beraat ettiğini belirtmektedir. Hükümet, bu yargılamanın Sözleșme’nin 10. maddesi tarafından korunan ifade özgürlüğü hakkı kapsamında ilgilinin faaliyetleri üzerinde caydırıcı bir etkisinin olmadığı ya da bu faaliyetler üzerinde gerçek ve etkili bir kısıtlamaya yol açmadığı kanaatindedir.
25.
Bașvuran, aleyhine bașlatılan ceza sorușturmalarının, yetkilileri karșı yaptığı eleștirici açıklamalarından dolayı kendisini susturmaya ve cezalandırmaya yönelik oldukları ve tutukluların haklarının korumasına ilișkin faaliyetleri kapsamında, kendisi ile birlikte meslektașlarının üzerinde caydırıcı etkisi olduğu kanaatindedir.
26.
Mahkeme, bilhassa
Dilipak/Türkiye
(No. 29680/05, 15 Eylül 2015) kararının 44 ila 47. paragrafları arasında belirtildiği gibi, ifade özgürlüğü üzerinde caydırıcı bir etkisi olan bazı koșulların, - hakkında kesin olarak hüküm verilmemiș olan - ilgili taraflara, söz konusu özgürlük hakkının kullanılmasında bir müdahalenin varlığından dolayı mağdur niteliğini kazanabilecekleri ile ilgili içtihadını hatırlatmaktadır.
27.
Mahkeme, somut olayda, Adalet Bakanlığı tarafından 3 Temmuz 2006 tarihinde verilen sorușturma yetkisinin ardından, ilgilinin Buca Cezaevinde çıkan isyan hakkında (yukarıdaki 9 ve 10. paragraflar) 6 Kasım 2003 tarihinde basına yaptığı açıklamalara ilișkin olarak, bașvurana karșı ceza sorușturması bașlatıldığını kaydetmiștir. Mahkeme, daha sonra, bu ceza sorușturmasının, Karșıyaka Ağır Ceza Mahkemesinin 26 Aralık 2007 tarihinde verdiği kararıyla (yukarıdaki 17. paragraf) bașvurana karșı bir ceza davası açılmasına yol açtığını kaydetmiștir. Mahkeme, son olarak, ceza yargılamasının, kararını desteklemek için Mahkemenin ifade özgürlüğü ile ilgili içtihadında belirlenen ilkelere dayanan (yukarıdaki 19. paragraf) İzmir Ağır Ceza Mahkemesi, 27 Șubat 2008 tarihinde yaptığı ilk durușma ile beraat kararı ile sonuçlandığı belirtmektedir.
28.
Mahkeme, bașvurana karșı açılan, toplamda yaklașık bir yıl yedi ay süren, cezai sorușturma ve yargılama boyunca, ilgiliye karșı tutuklanmasına ya da özgürlüğünü sınırlanmasına ilișkin veya bașka nitelikte hiçbir kısıtlayıcı önlem alınmadığını gözlemlemektedir. Mahkeme, ayrıca, yetkililerin yalnızca bașvurana defalarca savunmada bulunması için görüșlerini sunmasını ve 27 Șubat 2008 tarihinde yapılan tek durușmaya katılmasını istediğini belirtmektedir.
29.
Mahkeme, ayrıca, bașvuranın, yukarıda gelișimi belirtilen ceza yargılamasının, mesleki yașamının bir engele ya da caydırıcı bir etkiye maruz kaldığını göstermediğini kaydetmektedir. Mahkeme, ayrıca, insan haklarının korunmasına ilișkin faaliyetleri için sonrasında yașadığını belirttiği stres ve üzüntü ile ilgili hiçbir somut unsur vermemektedir.
30.
Bu koșullarda, Mahkeme, kısa bir sürede beraat kararı ile sonuçlandırılan mevcut davada bașlatılan ceza sorușturmasının,
bașvuranın Sözleșme’nin 10. maddesinde yer alan ifade özgürlüğü hakkının korunmasıyla ilgili faaliyetleri üzerinde gerçek ve etkili kısıtlamalar olușturmadığı veya caydırıcı bir etkisi olmadığı kanaatindedir (
Metis Yayıncılık Limited Șirketi ve Sökmen/Türkiye
(kabul edilebilirlik hakkında karar), No. 4751/07, §
35, 20
Haziran 2017).
31.
Sonuç olarak, mevcut davada söz konusu olan ceza sorușturmaları, bașvuranın Sözleșme’nin 10. maddesi ile güvence altına alınan ifade özgürlüğü hakkını kullanmasında bir ‘‘müdahale’’ teșkil etmemektedirler. Bu sebeple, Mahkeme, Hükümetin kabul edilemezlik itirazlarını kabul ederek, bașvuranın șikâyetinin açıkça dayanaktan yoksun olduğuna ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca reddedilmesi gerektiğine karar vermiștir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, Oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilerek, 25 Ekim 2018 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Paul Lemmens
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan