AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRİK HAKKINDA KARAR Bașvuru No: 83646/17 Güneș YAĞCI ve Ahmet ÖZCAN / TÜRKİYE Președintele Paul Lemmens, judecătorii Valeriu Grițco, Stéphanie Mourou-Vikström, și Asistentul lui Hasan Bakırcı, au fost uciși pe 16 octombrie 2018 în cadrul unei întâlniri a Comitetului European pentru Drepturile Omului (Comitetul pentru Drepturile Omului), susținută că a avut loc la data de 17 noiembrie 2017, la următoarele întâlniri: OLAYİLİR Șeful Administrației, Paul Lemmens, a fost ucis de către Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șeful Administrației, Șefului Administrației, Șefului Administrației, Șefului, Șefului Administrației, Șefului Administrației, Șefului Administrației, Șefului, Șefului Administrației, Șefului, și al Administrației Publice, și al Administrației Publice, și al Administrației Publice.
Nu s-a observat nicio leziune externă, plămânii sunt normali, radiografiile sunt normale, sensibilitatea este normală, pe filmul pulmonar nu s-a observat nicio patologie. Pentru a detecta ecimozele care pot apărea ulterior, se recomandă examinarea persoanei interesate de către Corpul Medical Judiciar. 6. În cadrul dosarului; nu există niciun raport medical referitor la celălalt solicitant Özcan. 7. Reclamanții; 14 ianuarie 2016 în cadrul anunțurilor penale; au indicat data la care au avut loc evenimentele, 12 octombrie 2016 la ora 22.00 în ora civilă. Reclamanții au cerut de la Administrația Republicii ( Administrația Republicii) să fie preluate înregistrările camerelor de securitate aflate la un centru de poliție, după o săptămână de ședințe, cu privire la incidentul respectiv.
Unul dintre solicitanți a mai spus că a primit o serie de înregistrări privind incidentul respectiv. Unul dintre solicitanți a mai spus că a primit o scrisoare de la Administrația Republicii, că a fost împușcat de către directorul poliției, Sultan Sultan Muhtar, și că a fost raportat de către comisarul poliției din Istanbul. Obasan Barbey, avocat al lui Obasan, a mai spus că a primit înregistrări privind incidentul în data de 22 octombrie 2016. Octombrie 2016, în legătură cu o nouă persoană, în legătură cu incidentul respectiv.
În cadrul unei noi cereri din 18 februarie 2016, reclamanții au declarat că au fost înșelați cu privire la data la care au avut loc evenimentele și, de data aceasta, au cerut obținerea înregistrărilor din 11 ianuarie 2016.10.În aceeași zi, avocatul Republicii a cerut și înregistrările în cauză.Hotărârea Sultanbeyli İlçe Emniyet, tot în aceeași zi, a declarat că înregistrările camerelor de securitate au fost ascunse timp de 30 de zile și, prin urmare, înregistrările din 11 ianuarie 2016 nu sunt disponibile.11. Procurorul Republicii, din 23 martie 2016; în data la care au avut loc evenimentele, a interogat un polițist aflat la intrarea în centrul poliției din Sultanbeyli, în calitate de suspect; acest polițist a declarat că a îndreptat reclamanții la unitatea care a organizat întâlnirile avocat-client, apoi că reclamanții au revenit la el după o perioadă de timp și că li s-a dat informația că această întâlnire nu a putut avea loc decât după câteva ore.
La cererea avocatului Cumhuriyet, Curtea Medicală Judiciară a pronunțat, la data de 14 februarie 2017, o hotărâre privind locul loviturilor pe baza elementelor menționate mai sus. În afara de dovezile de la martorul care nu au fost raportate de către persoane fizice, această discuție este următoarea: În spațiul Göğüs, în afara de dovezile de la martorul care nu au fost văzute, în raport nu a fost identificată nicio leziune legată de o rană din exterior, care ar putea fi interpretată ca o rană în sens medical.
14. Reclamanții se plâng, de asemenea, de ineficiența anchetei efectuate asupra plângerilor lor, în special de lipsa măsurilor luate pentru protejarea înregistrărilor camerelor de securitate, de lipsa unei anchete privind cauzele rănilor identificate prin rapoartele ofițerilor, de lipsa unei anchete a ofițerului de poliție în cauză și de refuzul cererilor lor de interogare a martorilor.HUKUKİ DEĞERLENDİRME 18. În schimb, Curtea notează că procurorul Republicii a cerut și a primit înregistrările camerelor de securitate cu privire la data specificată de reclamante. Cu toate acestea, în cadrul plângerilor, reclamanții sunt greșit cu privire la data la care au avut loc evenimentele și, de fapt, datorită schimbării înregistrărilor relevante, cererile sunt în cauză (a se vedea paragrafele 8-10 de mai sus).
Curtea notează, de asemenea, că cererile de înregistrare a evenimentelor au fost confirmate oficial de autoritățile de securitate sau au fost înregistrate cu ajutorul camerelor de securitate (§ 254, H 27/15, H 274, H 274, § 94-97, H Stark, Germania) și că nu au fost suficiente dovezi că acuzațiile sunt adecvate.
Prin urmare, există o regulă care prevede că un polițist identificat și interogat de către procurorul Republicii ar putea avea suspiciuni rezonabile că i-a respins pe candidați sau orice element care ar putea provoca o îndoială în ceea ce privește obligația de a desfășura o investigație eficientă a comportamentului autorităților naționale de justiție în acest caz, iar Curtea a adoptat o hotărâre care prevede că criteriile privind existența unei plângeri rezonabile nu trebuie să fie aplicate în mod necesar (în plus, în cazul judecătorii Bazımir Buzım/Letonia , nr. 71572/01, § 73, § 199, în cazul judecătorii Bazilarov/Letonia, nr. 48377/07, în cazul judecătorii Bazilarov/Letonia, nr. 143/04, în cazul judecătorii Bazilarov/Letonia, nr. 143/04, în cazul judecătorii Bazilarov/Letonia, nr. 243/03, în cazul judecătorii Bazilarov/Letonia, nr. 243/03, în cazul judecătorii Bazilarov/Letonia, nr. 243/03, în cazul judecătorii Baziului Bazilarov/Letonia, nr. 243/04, în cazul judecătorii Baziului Bazilarov/Letonia, nr. 143/04, în cazul judecătorii Baziului Bazi/Letonia, nr. 143/04, în cazul judecătorii Baziului Bazi/Letonia, nr. 143/04, în cazul judecătorii Baziului Bazi/Letonia, în cazul judecătorii Baziului Bazarov/Letonia, nr.
Bașvuru No: 83646/17 Güneș YAĞCI ve Ahmet ÖZCAN / TÜRKİYE Bașkan Paul Lemmens, Hâkimler Valeriu Grițco, Stéphanie Mourou-Vikström, ve Yazı İșleri Müdür Yardımcısı Hasan Bakırcı’nın katılımıyla, 16 Ekim 2018 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), yukarıda belirtilen 17 Kasım 2017 tarihli bașvuruyu dikkate alarak, yapılan müzakereler neticesinde așağıdaki kararı vermiștir: OLAYLAR
1.Bașvuranlar Güneș Yağcı ve Ahmet Özcan; Türk vatandașları olup, sırasıyla 1980 ve 1987 doğumludur, İstanbul’da ikamet etmektedirler. Bașvuranlar; Mahkeme önünde, İstanbul Barosuna bağlı Avukat İ. Akmeșe tarafından temsil edilmișlerdir. A. Davanın Koșulları
2.Davanın kendine özgü koșulları, bașvuranlar tarafından ifade edildiği șekilde, așağıdaki gibi özetlenebilir.
3.Haklarında, adam öldürmeye teșebbüs suçunu ișlediği șüphesi bulunan bazı kișiler, 11 Ocak 2016 tarihinde Sultanbeyli Polis Merkezi’nde gözaltına alınmıșlardır.
4.Her ikisi de avukat olan bașvuranlar, aynı gün saat 22.00’a doğru polis merkezine gelerek, müvekkilleri olan bu kișilerle görüșmek istemișler ancak bașvuranların görüșme talepleri reddedilmiștir. Bașvuranlar; polis merkezinin girișinde, bir polis memuru tarafından darp edildiklerini iddia etmektedirler. 5 . Bașvuran Yağcı, 12 Ocak 2016 tarihinde, așağıdaki ifadeleri içeren bir tıbbi rapor almıștır: “Dıș lezyon görülmedi, akciğerler normal, röntgen normal, hassasiyet var, akciğer filminde herhangi bir patoloji görülmedi. Daha sonra ortaya çıkabilecek ekimozların tespit edilmesi için ilgilinin Adli Tıp Kurumu tarafından muayene edilmesi tavsiye edilmiștir.”
6.Dosya kapsamında; diğer bașvuran Özcan ile ilgili herhangi bir tıbbi rapor bulunmamaktadır.
7.Bașvuranlar; 14 Ocak 2016 tarihli suç duyuruların kapsamında; olayların meydana geldiği tarihi, 12 Ocak 2016 saat 22.00 civarı olarak belirtmișlerdir. Bașvuranlar, Cumhuriyet Savcısından (“Cumhuriyet Savcılığı”) polis merkezinde bulunan güvenlik kameralarının, belirtilen tarihe ilișkin kayıtlarının alınmasını talep etmișlerdir. Bașvuranlardan biri ayrıca; polis memurunun, tașıdığı tüfeğin dipçiğiyle sırtına vurduğunu ve bu bağlamda “sunduğu tıbbi raporun vücudunun bu kısmında bir yaralanma olduğunu belgelediğini” de belirtmiștir. Bașvuranlar ayrıca, olayla ilgili ifadelerin alınmasını talep etmișlerdir. Bașvuranlar, olaydan birkaç saat sonra, avukatlık yetkilerinin engellenmesi ile ilgili, Sultanbeyli Polis Merkezi Komiseri ile görüșen İstanbul Barosu İnsan Hakları Komisyonu Bașkanı’nı ve aralarından birisi İstanbul Barosu Yönetim Kurulu üyesi olan, bașka üç kișiyi daha tanık olarak göstermișlerdir. 8 . Cumhuriyet Savcılığı, 21 Ocak 2016 tarihli bir yazıyla, söz konusu güvenlik kameralarının kayıtlarını istemiș olup; söz konusu kayıtlar, Sultanbeyli İlçe Emniyet Müdürlüğü tarafından, 22 Ocak 2016 tarihinde Cumhuriyet Savcılığına iletilmiștir. 9 . Bașvuranlar, 18 Șubat 2016 tarihli yeni bir dilekçeyle, olayların meydana geldiği tarih hakkında yanıldıklarını belirtmișler ve bu defa 11 Ocak 2016 tarihli kayıtların alınmasını talep etmișlerdir. 10 . Aynı gün, Cumhuriyet savcısı söz konusu kayıtları da talep etmiștir. Sultanbeyli İlçe Emniyet Müdürlüğü, yine aynı gün içerisinde, güvenlik kamerası kayıtlarının 30 gün süresince saklandığını ve dolayısıyla 11 Ocak 2016 tarihli kayıtların mevcut olmadığını belirtmiștir.
11.Cumhuriyet savcısı, 23 Mart 2016 tarihinde; olayların meydana geldiği tarihte, Sultanbeyli Polis Merkezi’nin girișinde görevli olan polis memurunu, șüpheli sıfatıyla sorgulamıștır. Bu polis memuru; bașvuranları, geldikleri anda avukat-müvekkil görüșmelerini düzenleyen birime yönlendirdiğini, ardından bașvuranların bir süre sonra tekrar yanına geldiklerini ve kendilerine, bu görüșmenin ancak birkaç saat sonra gerçekleștirilebileceği bilgisinin verildiğini belirtmișlerdir. İfadesi alınan polis memuru, polis merkezi etrafında bekleyen kiși sayısının çokluğunu ve son zamanlarda polis karakollarına yapılan terör saldırılarını da dikkate alarak; bașvuranlardan, nöbet kulübesinin etrafında değil, bahçe duvarlarının dıșında beklemelerini istemiștir. Bașvuranların, polis memurunun bu talebini birçok defa reddetmeleri üzerine, polis memuru kollarını açarak onları çıkıșa doğru yönlendirmiștir. Polis memuru, darp iddialarını reddetmiștir. Aynı polis memuru, 6 Eylül 2016 tarihinde bir disiplin sorușturması kapsamında alınan ifadesinde; kendi olay anlatımının, güvenlik kameralarının kayıtlarıyla da doğrulanabileceğini belirtmiștir.
12.Cumhuriyet savcısı ayrıca, olaylarla ilgisi bulunmayan ve görgü tanığı olmayan ikinci bir polis memurunu da sorgulamıștır. Söz konusu polis memuru özetle; bașvuranlara, müvekkilleriyle yaklașık olarak bir buçuk saat sonra görüșebileceklerine dair bilgi vermek için karakolun girișine geldiğini belirtmiștir. 13 . Cumhuriyet savcısının talebi üzerine, Adli Tıp Kurumu; bașvuran Yağcı hakkında 12 Ocak 2016 tarihinde düzenlenen raporla ilgili görüșünü, 17 Mart 2016 tarihinde sunmuștur. Bu görüș așağıda belirtildiği șekildedir: “Göğüs boșluğunda soyut bir hassasiyet belirtilmesinin dıșında, raporda tıbbi anlamda yaralanma olarak yorumlanabilecek, dıșarıdan gelen bir travmaya bağlı herhangi bir lezyon tespit edilmemiștir.”
14.Cumhuriyet savcısı, yukarıda belirtilen unsurları özetleyerek, 14 Șubat 2017 tarihinde, kovușturmaya yer olmadığına karar vermiștir. Cumhuriyet savcısı, bașvuranlar tarafından bildirilen tanıkların ifadelerinin; bu tanıkların görgü tanığı olmadıkları gerekçesiyle reddedildiğini belirtmiștir. Bu karar, (Özcan tarafından itiraz edilmesinin ardından) 30 Mart 2017 tarihinde ve (Yağcı tarafından itiraz edilmesinin ardından) 13 Nisan 2017 tarihinde İstanbul Anadolu Sulh Ceza Mahkemesi tarafından onaylanmıștır.
15.Anayasa Mahkemesi, 18 Temmuz 2017 tarihinde bașvuranlar tarafından yapılan bireysel bașvuruların kabul edilemez olduğuna karar vermiștir. ȘİKÂYETLER
16.Bașvuranlar; Sözleșme’nin 3. maddesine dayanarak, Sultanbeyli Karakolu önünde, bir polis memuru tarafından darp edildiklerinden yakınmaktadırlar. Bașvuran; polis memurunun, tüfeğinin dipçiğiyle sırtına vurduğunu ve 12 Ocak 2016 ve 17 Mart 2016 tarihli tıbbi raporların da, iddialarını kanıtladığını iddia etmektedir.
17.Bașvuranlar ayrıca, șikâyetleri üzerine yürütülen sorușturmanın etkin olmadığından, özellikle güvenlik kamerası kayıtlarının korunması için tedbir alınmamıș olduğundan, “tıbbi raporlarla tespit edilen yaralanmaların sebebi” hakkında sorușturma yapılmamasından, söz konusu polis memurunun sorgulanmasını sağlayamadıklarından ve tanıkların dinlenmesine ilișkin taleplerinin reddedildiğinden șikâyet etmektedirler.
18. Bașvuranlar, Sultanbeyli Polis Merkezi önünde bir polis memuru tarafından kötü muameleye maruz bırakıldıklarından ve suç duyuruları üzerine yürütülen sorușturmanın etkin olmadığından șikâyet etmektedir. Bașvuranlar, Sözleșme’nin 3. maddesini ileri sürmektedir, bu hüküm așağıdaki gibidir: “ Hiç kimse ișkenceye veya insanlık dıșı ya da așağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. ”
19.Mahkeme, bu konuya ilișkin genel ilkelerle ilgili olarak, El-Masri/Eski Makedonya Yugoslav Cumhuriyeti [BD], No. 39630/09, §§ 182-185 ve 195-198, AİHM 2012) ve Bouyid/Belçika ([BD], No. 23380/09, §§ 81-90 ve 114-123, AİHM 2015) kararlarına atıfta bulunmaktadır.
20.Mahkeme; somut olayda bașvuranların avukat olduklarını ve șikâyetçi oldukları olaylar sırasında ve sonrasında serbest olduklarını da kaydetmektedir.
21.Mahkeme; bașvuran Yağcı ile ilgili olarak, ileri sürülenin aksine, olayın ertesi günü, kendisi tarafından alınan tıbbi rapor kapsamında veya 17 Mart 2016 tarihli rapor kapsamında, herhangi bir lezyon bulunmadığının belirtildiğini tespit etmektedir (yukarıdaki 5 ve 13. paragraflar).
22.Bașvuran Özcan ise, kendisiyle ilgili herhangi bir tıbbi rapor sunmamıștır.
23.Dolayısıyla Yağcı’nın olay anlatımı, herhangi elle tutulur bir delil unsuruyla desteklenmemiștir. Özcan ise, neden tıbbi bir belge almaya çalıșmadığını açıklamamaktadır (daha önce anılan Bouyid kararı, §§ 83-84 ve 92 ile karșılaștırınız).
24.Ayrıca Mahkeme; Cumhuriyet savcısının, bașvuranlar tarafından belirtilen tarihe ilișkin güvenlik kamera kayıtlarını istediğini ve aldığını da kaydetmektedir. Hâlbuki bașvuranlar; șikâyetleri kapsamında, olayların meydana geldiği tarih hakkında yanılmıșlardır ve aslında ilgili kayıtların kaybedilmesinin sebebi de, bașvuranların söz konusu ihmalleridir (bk. yukarıdaki 8-10. paragraflar). Mahkeme ayrıca; iddia edilen olayların, resmi makamlar tarafından tanınması veya güvenlik kamera kayıtlarının saklanmasını gerektirir derecede yeterli ağırlıkta oldukları kanaatine varılamayacağını kaydetmektedir ( Hentschel ve Stark/Almanya ile karșılaștırınız, No. 47274/15, § 94-97, 9 Kasım 2017).
25.Mahkeme, yukarıda belirtilen hususları dikkate alarak; bașvuranların, adli makamlara, iddiaları hakkında sağlam bir dayanak sunmadıkları ve iddialarının “savunulabilir” olarak değerlendirilemeyeceği kanaatine varmaktadır. Dolayısıyla; Cumhuriyet savcısı tarafından kimliği tespit edilen ve sorgulanan polis memurunun, bașvuranları darp ettiğine dair makul șüpheler doğurabilecek veya somut olayda ulusal adli makamların davranıșlarının etkin sorușturma yürütme yükümlülüğü kapsamında sorgulanmasına neden olabilecek herhangi bir unsur Mahkeme’ye sunulmamıștır (savunulabilir bir șikâyetin bulunmasına ilișkin kriterler ve usuli yükümlülükler için ayrıca bk. Bazjaks/Letonya , No. 71572/01, § 79, 19 Ekim 2010, Maļinovskis /Letonya (k.k.), No. 48435/07, § 53, 4 Mart 2014 ve daha önce anılan Bouyid , §§ 114-123 ve 124, davanın olaylarıyla ilgili olarak ayrıca bk. gerekli değișikliklerin uygulanması koșuluyla ( mutatis mutandis) , Peker/Türkiye (k.k.), No. 53014/99, 14 Eylül 2000, Fırat Koç/Türkiye (k.k.), No. 24937/94, 14 Kasım 2000, Bülent Barmaksız/Türkiye (k.k.), No. 1004/03, 23 Ekim 2007).
26.Sonuç olarak Mahkeme, bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olduğu ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca reddedilmesi gerektiği kanaatindedir. Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle, Bașvurunun kabul edilemez olduğuna karar vermiștir. İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilerek, 15 Kasım 2018 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir. Hasan Bakırcı Paul Lemmens Yazı İșleri Müdür Yardımcısı Bașkan