Avrupa İnsan Haklari MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru no. 31943/08 Mahmut TOPALAR / Türkiye Bașkan Ledi Bianku, Yargıçlar Jon Fridrik Kjølbro, Ivana Jelić, și Asistentul Directorului Departamentului de Afaceri Juridice Hasan Bakırcı, cu participarea lui, 20 noiembrie 2018 în cadrul unei reuniuni a Comitetului European al Drepturilor Omului din Kabul (İkinci Bölüm), Yukarıda an 20 iunie 2008 în vederea încheierii unei hotărâri cu privire la pedeapsa pentru arestarea sa, în schimbul unei reuniuni cu guvernul Turciei, a fost anunțată de către guvernul Turciei, în vederea încheierii unei reuniuni cu președintele Turciei, în vederea încheierii unei reuniuni cu președintele Turciei, în vederea încheierii unei reuniuni cu președintele Turciei, în vederea încheierii unei reuniuni cu președintele Turciei, în vederea în vederea încheierii unei reuniuni cu preșii cu președintele Turciei Turciei, în vederea în vederea încheierii unei reuniuni cu preșii cu preșii cu preșe, în vederea în vederea încheierii unei reuniuni cu preșii cu preșii cu preșe, în vederea în vederea în vederea încheierii unei reuniuni cu preșii cu preșii cu preșii cu președintele Turciei Turciei Turciei Turciei Turciei Turciei Turciei, în vederea în vederea în vederea în vederea încheierii unei reuniuni cu preșii în vederea în vederea în vederea în vederea încheierii unei reuniuni cu preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preșii preș
În plus, la 4 iunie 2004, Curtea Locală a decis plata a 1.431.092.700 de lire sterline ca despăgubire financiară, iar a 3.000.000.000 de lire sterline ca despăgubire financiară. 9. Curtea Regională a anulat hotărârea din 10 noiembrie 2005 din cauza insuficienței despăgubirii financiare și a neimplementării ratei de dobândă limită în cauză. 10. Curtea Penală Sakarya Ağır a decis să plătească aceeași sumă ca despăgubire financiară, dar a decis să plătească în cadrul acțiunii despăgubirea în valoare de 6.000 de lire sterline.
În temeiul art. 6 § 1 din Convenție și al art. 1 din Protocolul Convenției ye Ek 1 Nolu, reclamantul a fost apoi reclamant pentru neplata sumei de despăgubiri pe care instanța locală i-a hotărât să o plătească.Bașvuran, pe baza art. 6 § 1 din Convenție, a depus plângere pentru prea mare lungimea termenului de executare a procesului judiciar local.16 În conformitate cu Legea nr. 6384, guvernul a declarat că, în temeiul art. 6 § 1 din Convenție și al art. 1 din Convenție ye Ek 1 Nolu, acesta a aplicat metoda Tavșmina Biruzminat Commission (Comisia Tavșmina Biruzminat).Guvernul a declarat, prin urmare, că nu a primit nicio despăgubiri din partea Comisiei și nu a trimis niciun pilot de către aceasta (Arșina Biruzminat Commissionului 48), iar alte alte hotărâri ale Curții Turciei au fost puse în aplicare, în conformitate cu Legea nr. 6384, în vederea introducerii de acuzații, a unei decizii lungi și a executării acuzațiilor.
În deciziile sale din dosarele nr. 56125/10, nr. 4 iunie 2013), a decis că cererea reclamantului nu este admisibilă pe motiv că nu a consumat căile de drept interne, adică căile de drept nou create.Curtea a arătat că această decizie, în special în ceea ce privește noul drept, lungimea proceselor și recursurile privind nerespectarea hotărârilor instanțelor de către autoritățile republice, trebuie să aibă o presupunere că la prima vedere există un motiv pentru a găsi o soluție rezonabilă.18 În decizia în cauza Ühanüğlu, Kaplan (anulată mai sus, § 17), în cazul în care recursul a fost făcut, a arătat că nu există o metodă de a obține o soluție rezonabilă, în cazul în care nu există o soluție rezonabilă.20 În cazul în care nu există o soluție rezonabilă, Curtea a arătat că nu există o soluție rezonabilă.
În această privință, Bașvuran s-a bazat pe art. 6 § 1 din Convenție. 22. Guvernul a respins această pretenție. 23. Curtea a pronunțat în aceeași cauză în Hotărârea Kılıç și Alteeri / Türkiye ((k.k.) no. 33162/10, §§ 19-32, 3 decembrie 2013) că a fost pronunțată o înșelătorie și că reclamantul a făcut o plângere în legătură cu o plângere importantă. În această privință, Curtea a precizat că orice plângere în legătură cu o plângere în temeiul art. 35 § 3 (b) din Convenție nu este admisă în temeiul art. 24.
Guvernul a contestat aceste pretenții. Guvernul a declarat că reclamantul și/sau avocatul său au participat, de asemenea, la procesele din fața Curții de Crimă Severă din Sakarya. În acest context, Guvernul a prezentat în timpul proceselor jurnalele judecătorești relevante care arată că reclamantul și/sau avocatul său au fost prezenți. 28.
Această decizie, transpusă în limba engleză, a fost comunicată în scris la data de 13 decembrie 2018.Hasan Bakırcı Ledi Bianku, director adjunct al Departamentului de Știri.
Bașvuru no. 31943/08
Mahmut TOPALAR / Türkiye
Bașkan
Ledi Bianku,
Yargıçlar
Jon Fridrik Kjølbro,
Ivana Jelić,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla, 20 Kasım 2018 tarihinde Komite hâlinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
Yukarıda anılan 20 Haziran 2008 tarihli bașvuruyu göz önüne alarak,
Hükümet tarafından ibraz edilen görüșleri ve bu görüșlere karșılık olarak bașvuranlar tarafından ibraz edilen görüșleri dikkate alarak,
gerçekleștirilen müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Mahmut Topalar 1969 doğumlu bir Türk vatandașı olup, Adapazarı’nda ikamet etmektedir. Mahkeme önünde İstanbul Barosuna bağlı Avukat Burhan Kızılgedik tarafından temsil edilmiștir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”), kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.
Bașvuran 5 Aralık 1997 tarihinde tutuklanmıș ve hakkında ceza yargılamaları bașlatılmıștır. Bașvuran tutuklu yargılanmıștır.
4.
Bașvuran, 4 Kasım 1999 tarihinde hakkındaki suçlamalardan beraat etmiștir.
5.
Bașvuran 14 Mart 2003 tarihinde 466 sayılı Kanun uyarınca, 5 Aralık 1997 ila 4 Kasım 1999 tarihleri arasındaki kanunsuz tutukluluğu nedeniyle Sakarya Ağır Ceza Mahkemesi nezdinde tazminat davası açmıștır.
6.
Yerel mahkeme, 1 Ekim 2003 tarihinde bașvurana maddi tazminat olarak 1.411.155.155.500 Türk Lirası (TL) ve manevi tazminat olarak 500.000.000 TL ödenmesine karar vermiștir.
7.
Yargıtay 11 Mart 2004 tarihinde yukarıda belirtilen kararı bozmuș ve verilen manevi tazminat miktarını yetersiz bulmuștur.
8.
Yerel mahkeme 4 Haziran 2004 tarihinde bașvurana maddi tazminat olarak 1.431.092.700 TL, manevi tazminat olarak ise 3.000.000.000 TL ödenmesine karar vermiștir.
9.
Yargıtay 10 Kasım 2005 tarihinde manevi tazminat yetersiz olduğu ve söz konusu miktara faiz oranının uygulanmaması nedeniyle kararı tekrar bozmuștur.
10.
Sakarya Ağır Ceza Mahkemesi 4 Mayıs 2006 tarihinde maddi tazminat olarak aynı miktarın ödenmesine karar verirken, manevi tazminat olarak 6.000 YTL ödenmesine karar vermiștir. Yerel mahkeme ayrıca, belirlenen tazminat miktarlarına, bașvuranın tutuklandığı tarihten itibaren ișletilecek yasal faizin uygulanmasına karar vermiștir.
11.
Yargıtay, 16 Nisan 2009 tarihinde ilk derece mahkemesinin kararını onamıștır.
12.
Dava dosyasında yer alan son bilgilere göre, ödenmesine hükmedilen tazminat henüz bașvurana ödenmemiștir.
13.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6 § 1 maddesine dayanarak, tazminat davasının sözlü durușma yapılmaksızın gerçekleștirildiğinden ve yargılamalar esnasında Cumhuriyet savcısının mütalaasının kendisine bildirilmediğinden șikâyetçi olmuștur. Sözleșme’nin aynı maddesi kapsamında bașvuran, davanın makul süre içerisinde tamamlanmadığından da șikâyetçi olmuștur.
14.
Ayrıca, bașvuran Sözleșme’nin 6 § 1 maddesi ve Sözleșme ‘ye Ek 1 no’lu Protokol 1. maddesine dayanarak, yerel mahkeme kararının icra edilmeyișinden șikâyetçi olmuștur.
A.
Yargılamaların uzunluğu ve yerel mahkeme kararının icra edilmeyișine ilișkin șikâyetler
15.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6 § 1 maddesi ve Sözleșme ‘ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamında, yerel mahkeme tarafından kendisine ödenmesine hükmedilen tazminat miktarının ödenmemesinden șikâyetçi olmuștur. Bașvuran, Sözleșme’nin 6 § 1 maddesine dayanarak, yerel yargılamaların süresinin așırı uzun olmasından șikâyetçi olmuștur.
16.
Hükümet, 6384 sayılı Kanun uyarınca, Türkiye’de yargılamaların uzunluğuna, kararların geç icra edilmesine ve icra edilmemesine ilișkin bașvuruların ele alınması amacıyla bir Tazminat Komisyonu’nun kurulduğunu belirtmiștir. Hükümet, dolayısıyla, bașvuranın Tazminat Komisyonu’na herhangi bir bașvuru yapmamıș olmaları nedeniyle, iç hukuk yollarını tüketmemiș olduklarını ileri sürmüștür.
17.
Mahkeme, Hükümet tarafından belirtildiği üzere,
Ümmühan Kaplan/Türkiye
(no. 24240/07, 20 Mart 2012) davasında pilot karar usulünün uygulanmasının ardından Türkiye’de yeni bir iç hukuk yolunun uygulanmakta olduğunu dikkate alır. Ardından, Mahkeme yukarıda anılan
Turgut ve Diğerleri / Türkiye
((k.k.), no. 4860/09, 26 Mart 2013) ve
Demiroğlu ve Diğerleri / Türkiye
((k.k.), no. 56125/10, 4 Haziran 2013) davalarında verdiği kararlarda, bașvuranın iç hukuk yollarını, bașka bir deyișle yeni olușturulmuș olan bu hukuk yolunu tüketmedikleri gerekçesiyle, bașvurunun kabul edilemez olduğuna karar vermiștir. Mahkeme, bu kararı verirken, özellikle, söz konusu yeni hukuk yolunun, yargılamaların uzunluğu ve yetkililerin mahkeme kararlarını icra etmemesine ilișkin șikâyetler bakımından, ilk bakıșta erișilebilir ve makul bir çözüm sunacak nitelikte olduğu kanısına vardığını belirtmiștir.
18.
Mahkeme,
Ümmühan Kaplan
(yukarıda anılan, § 17) davasındaki kararında, yeni hukuk yolunun uygulanmasından önce Hükümete tebliğ edilmiș olan bu tür bașvuruları, normal usul uyarınca inceleyebileceğini vurguladığını belirtmiștir.
19.
Ancak, Mahkeme, Hükümetin bașvuranın 6384 sayılı Kanun ile tesis edilmiș olan iç hukuk yoluna ilișkin ilk itirazını göz önünde bulundurarak, yukarıda anılan
Turgut ve Diğerleri
ve
Demiroğlu ve Diğerleri
davalarında varmıș olduğu sonucu yinelemektedir.
20.
Yukarıda belirtilenler nedeniyle Mahkeme, bașvuranın davanın uzunluğuna ve lehine verilen mahkeme kararının icra edilmemesine ilișkin șikâyetlerinin iç hukuk yollarının tüketilmediği gerekçesiyle Sözleșme’nin 35 §§ 1 ve 4. hükümleri uyarınca reddedilmesi gerektiği sonucuna varmaktadır.
B.
Cumhuriyet savcısının mütalaasının bildirilmemesine dair șikâyet
21.
Bașvuran, Ağır Ceza Mahkemesi nezdindeki yargılamalarda Cumhuriyet savcısının mütalaasının tebliğ edilmemesi nedeniyle adil ve çekișmeli yargılama hakkının ihlal edildiği hususunda șikâyette bulunmuștur. Bașvuran bu bağlamda, Sözleșme’nin 6 § 1 maddesine dayanmıștır.
22.
Hükümet bu iddiayı reddetmiștir.
23.
Mahkeme aynı sorunu
Kılıç ve Diğerleri / Türkiye
((k.k.) no. 33162/10, §§
19
‑
32, 3 Aralık 2013) davasında hâlihazırda incelemiș olduğunu ve bașvuranların önemli bir zarara uğramadığına kanaat getirdiğini kaydeder. Buna göre, Mahkeme, AİHS’nin 35 § 3 (b) maddesi uyarınca söz konusu șikâyetin kabul edilemez olduğunu beyan etmiștir.
24.
Ağır Ceza Mahkemesi nezdindeki yargılamalarda Cumhuriyet savcısı tarafından sunulan ve bașvuran lehine olan mütalaanın içeriğini dikkate alarak Mahkeme,
Kılıç ve Diğerleri
davasındaki kararında yer alan tespitlerinden ayrılmasını gerektirecek herhangi bir durum görmemektedir.
25.
Yukarıda belirtilenler ıșığında, bu șikâyet kabul edilemez bulunmuștur ve Sözleșme’nin 35 §§ 3 (b) ve 4 maddesi uyarınca reddedilmelidir.
C.
Sözlü durușma olmayıșına ilișkin șikâyet
26.
Bașvuran, tazminat davasını hükme bağlarken Ağır Ceza Mahkemesi nezdinde sözlü durușma gerçekleștirilmediğini iddia etmiștir. Bașvuran bu bağlamda, Sözleșme’nin 6 § 1 maddesine dayanmıștır.
27.
Hükümet bu iddialara itiraz etmiștir. Hükümet, bașvuran ve/veya avukatının Sakarya Ağır Ceza Mahkemesi nezdindeki durușmalara katıldığını ifade etmiștir. Bu bağlamda Hükümet, durușmalar esnasında bașvuran ve/veya avukatının hazır bulunduğunu gösteren ilgili mahkeme durușmalarının tutanaklarını sunmuștur.
28.
Mahkeme, Hükümet tarafından sunulan belgelerden, tazminat davasını hükme bağlayan Ağır Ceza Mahkemesi nezdindeki birçok durușmaya bașvuran ve/veya avukatının katıldığını gözlemlemektedir.
29.
Yukarıda belirtilenler ıșığında, Mahkeme, bașvuranın bu bașlık altındaki iddialarının Sözleșme’nin 35 §§ 3 ve 4. maddesi uyarınca, açıkça dayanaktan yoksun oldukları gerekçesiyle reddedilmesi gerektiği sonucuna varmıștır.
D.
Diğer Șikâyetler
30.
Bașvuran, Sözleșme’nin 13. maddesi kapsamında, kendisine yasal faiz oranı ile birlikte ödenmesine karar verilen tazminat miktarının uğradığı zararı telafi etmek için yeterli olmadığından șikâyetçi olmuștur. Ayrıca, yerel mahkemenin yüksek enflasyon döneminden ödenmesine hükmettiği faiz oranının yetersizliğinden șikâyetçidir.
31.
Mahkeme, elinde bulunan tüm belgeler ıșığında ve șikâyette bulunulan hususların yargı yetkisine girdiği ölçüde, bu șikâyetlerin Sözleșme veya Ek Protokollerde belirtilen hak ve özgürlüklerin ihlaline ișaret etmediği sonucuna varmıștır. Dolayısıyla Mahkeme, Sözleșme’nin 35 §§ 3 (a) ve 4 maddeleri uyarınca bașvurunun bu kısmını açıkça temelden yoksun olduğu gerekçesiyle reddetmiștir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce olarak tanzim edilmiș ve 13 Aralık 2018 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Ledi Bianku
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan