AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru No. 79045/11, 7966/12 și 7967/12 Hasan BAYAR / Türkiye Bașkanı Valeriu Grițco, Hâkimler Ivana Jelić, Darian Pavli, și Adjunctul Directorului Afacerilor Yazı Hasan Bakırcı'nın participării la 2 aprilie 2019 la Comitetul convenit la Tribunalul European pentru Afaceri Europene (Divisiunea a II-a), 10 noiembrie 2011, 29 decembrie 2011 și 9 ianuarie 2012 Tarifurile de judecată ale judecătorilor de la întâlnirile de la guvern și răspunsurile adresate de către directorii de la întâlnirile de la judecători au fost publicate de către directorul de la judecători, astfel cum se menționează în articolul menționat.
Curtea Penală Grea din Istanbul (Ağır Ceza Mahkemesi), la data de 27 septembrie 2011, a găsit vinovat pe interesat de publicarea declarațiilor unei organizații teroriste și, în conformitate cu articolele 2 și 4 din Legea nr. 3713 din 6. decembrie, l-a condamnat la plata unei amenzi de 2.074 Türk lirası (TRY, 832 euro) la cursul de schimb din perioada în care au avut loc evenimentele. 7. Bașvuran, 25 octombrie 2011, a declarat vinovat de publicarea declarațiilor unei organizații teroriste și a decis să plătească o amenzi de 832 euro (EUR) pentru publicarea declarațiilor. 8.
Curtea de Apel a decis, la data de 16 martie 2011, ca pe o cerere de apel din partea reclamantului, să fie suspendată sentința în cazul în care a fost supusă unor pedepse sub o anumită greutate, în temeiul Legii nr. 5728 privind suspendarea pronunțării sentinței în cazul în care a intrat în vigoare după hotărârea, pe motiv că prevedea reexaminarea hotărârii judecătorești pronunțate împotriva interesatului.14 Curtea de Apel a decis, la data de 4 octombrie 2011, că reclamantul a fost condamnat la o pedeapsă judiciară de 2.116 TRY și că, în baza acestei sentințe, a fost suspendat.15 Motivele pentru care nu a fost suspendat procesul de executare a unei sentințe în cazul în care a fost supusă unor pedepse sub o anumită greutate au fost publicate la data de 30 august 2011 în ziarul oficial nr. 796 EUR/3.1163.
Curtea Supremă a anulat decizia instanței de prim grad, pe motiv că, la 29 martie 2011, după o cerere de apel din partea reclamantului, Curtea a decis să retragă decizia Curții de Apel nr. 5728, care a intrat în vigoare după decizia judecătorească și prevede suspendarea pronunțării sentinței în cazul expunerii la pedepse sub o anumită greutate, pe motiv că prevedea reexaminarea deciziei judecătorești pronunțate în privința respectivului. 19 Curtea de Apel a decis, la 4 octombrie 2011, că, în urma unei sentințe de 2.116 TRY, reclamantul a fost pedepsit și a fost retras în mod public. 20 Motiva pentru care Curtea de Apel a decis să retragă sau nu să retragă sentința, după cum se menționează la data de 7 aprilie 2011 (...) Curtea de Apel a decis că, dacă o persoană nu poate fi retrasă în temeiul articolului 5 din Constituție, atunci poate fi retrasă în temeiul articolului 5 din Constituție, la data de 22 decembrie 2004 (art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție, art. 5 din Constituție
În plus, în temeiul articolului 1 din Legea provizorie nr. 6352 din 2 iulie 2012, se prevede suspendarea suspendării suspendării suspendării pentru infracțiunile care au fost comise până la data de 31 decembrie 2011 prin presa și publicarea în ziare sau prin alte metode de comunicare și comunicare și care impun pedeapsă cu închisoarea cu închisoarea cu pedeapsă cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închiso cu închiso cu închiso cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închiso cu închisoarea cu închiso cu închiso cu închisoarea cu închiso
Guvernul, pe de altă parte, susține că trebuie să apeleze la Curtea de Crimă Grea pentru a contesta deciziile privind amânarea convocării și retragerea pronunțării sentinței. 28.Pentru că reclamantul nu a răspuns cererilor Guvernului. 29.Curtea reamintește că statele nu trebuie să dea socoteală pentru abuzurile lor în fața unui organism internațional înainte de a avea posibilitatea de a îndrepta situația în ordinea lor internă de drept.În ceea ce privește plângerile adresate unui stat, persoanele care doresc să beneficieze de competența de control a Curții sunt în primul rând cei care au folosit mijloacele de drept ale sistemului judiciar în cauză.Pentru a obține o obligație de consumare a drepturilor lor, reclamanții pot să ofere posibilitățile disponibile și suficiente de a utiliza mijloacele de drept ale lor în ordinea lor internă de drept. (Birtan, 30 noiembrie 2014, No. 28), România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, România, Român
Curtea, în ceea ce privește prima contestație de inadmisibilitate a Guvernului, hotărăște că, în mod concret, judecata penală executată împotriva reclamantului în temeiul cererii 79045/11 nr.lu, după data de 8 octombrie 2012 a Hotărârii Curții de Criminalitate Grea (paragrafele 9 și 10 de mai sus), adică după modalitatea de a se pronunța în fața reclamantului individual în fața Curții de judecată provincială, care a intrat în vigoare la data de 23 septembrie 2012, a fost pusă în aplicare cu decizia Curții din 8 august 2012.
În cazul concret, Curtea observă că, deși a avut posibilitatea de a folosi calea de contestație prezentată pentru a contesta deciziile de retragere a interpretării hotărârii pronunțate de reclamant în privința reclamantelor 7966/12 și 7967/12 nr.lu, aceasta nu a folosit această cale (paragrafele 14-15. paragrafele 19-20 de mai sus). De asemenea, reclamantul nu a prezentat niciun element relevant sau nicio pretenție care să permită Curții să ajungă la o concluzie conform căreia este scutit de această cale de contestație.
Bașvuru No. 79045/11, 7966/12 ve 7967/12
Hasan BAYAR / Türkiye
Bașkan
Valeriu Grițco,
Hâkimler
Ivana Jelić,
Darian Pavli,
ve
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 2 Nisan 2019 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölümü), 10 Kasım 2011, 29 Aralık 2011 ve 9 Ocak 2012 tarihli bașvurular ile davalı Hükümet tarafından sunulan görüșler ve bașvuranlar tarafından bu görüșlere verilen cevaplar dikkate alınarak yapılan müzakereler neticesinde așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Hasan Bayar, Türk vatandașı olup, 1982 doğumludur ve Bern’de ikamet etmektedir. Bașvuran, Mahkeme önünde İstanbul Barosuna bağlı Avukat İ. Akmeșe tarafından temsil edilmiștir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.
Davanın kendine özgü koșulları, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir.
4.
Bașvuran, olayların meydana geldiği tarihte,
Ülkede Özgür Gündem
gazetesinin yazı ișleri müdürüdür.
1.
79045/11 No.lu Bașvuru
5.
Beyoğlu Cumhuriyet Bașsavcısı, 2 Ocak 2006 tarihli iddianameyle, bașvuranı, 3 Aralık 2005 tarihinde söz konusu gazetede yayımladığı bir makale nedeniyle, 3713 sayılı Kanun’a uymamakla suçlamıștır.
6.
İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi (“Ağır Ceza Mahkemesi”), 27 Eylül 2011 tarihinde, ilgiliyi, bir terör örgütünün beyanlarını yayımlamaktan suçlu bulmuș ve 3713 sayılı Kanun’un 6. maddesinin 2 ve 4. fıkraları uyarınca 2.074 Türk lirası (TRY, olayların meydana geldiği dönemdeki döviz kuruna göre 832 avro (EUR)) para cezası ödemeye mahkûm etmiștir.
7.
Bașvuran, 25 Ekim 2011 tarihinde, temyiz bașvurusunda bulunmuștur.
8.
Yargıtay Cumhuriyet Bașsavcılığı, 25 Temmuz 2012 tarihinde, Basın Yayın Yoluyla İșlenen Suçlara İlișkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında 6352 sayılı Kanun’un (“6352 Sayılı Kanun”) yürürlüğe girmesi nedeniyle, yeni bir karar verilmesi gerektiğini belirterek, dava dosyasını Ağır Ceza Mahkemesine göndermiștir.
9
.
Ağır Ceza Mahkemesi, 8 Ağustos 2012 tarihinde, 6352 sayılı Kanun uyarınca, bașvuran hakkında açılan adli kovușturmaların ertelenmesine karar vermiștir.
10
.
Bașvuran tarafından bir itirazda bulunulmaması sebebiyle, söz konusu karar 8 Ekim 2012 tarihinde kesinleșmiștir.
2.
7966/12 No.lu Bașvuru
11.
Beyoğlu Cumhuriyet Bașsavcısı, 27 Nisan 2006 tarihli iddianameyle, bașvuranı, 12 Nisan 2006 tarihinde söz konusu gazetede yayımladığı bir makale nedeniyle, 3713 sayılı Kanun’a uymamakla suçlamıștır.
12.
Ağır Ceza Mahkemesi, 12 Temmuz 2007 tarihinde, ilgiliyi, bir terör örgütünün beyanlarını yayımlamaktan suçlu bulmuș ve 3713 sayılı Kanun’un 6. maddesinin 2 ve 4. fıkraları uyarınca 2.116 Türk lirası (TRY, olayların meydana geldiği dönemdeki döviz kuruna göre 1.202 avro (EUR)) para cezası ödemeye mahkûm etmiștir.
13.
Yargıtay, 16 Mart 2011 tarihinde, bașvuran tarafından yapılan temyiz bașvurusunun ardından, mahkûmiyet kararından sonra yürürlüğe giren ve belirli bir ağırlık düzeyinin altında olan cezalara maruz kalınması halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini öngören 5728 sayılı Kanun’un, ilgili hakkında verilen mahkûmiyet kararının yeniden incelenmesini gerektirdiği gerekçesiyle, birinci derece mahkemesinin kararını bozmuștur.
14.
Ağır Ceza Mahkemesi, 4 Ekim 2011 tarihinde, bașvuranı 2.116 TRY adli para cezasına mahkûm etmiș ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar vermiștir.
15
.
Bașvuran tarafından bir itirazda bulunulmaması sebebiyle, söz konusu karar 30 Kasım 2011 tarihinde kesinleșmiștir.
3.
7967/12 No.lu Bașvuru
16.
Beyoğlu Cumhuriyet Bașsavcısı, 19 Nisan 2006 tarihli iddianameyle, bașvuranı, 12 Nisan 2006 tarihinde söz konusu gazetede yayımladığı bir makale nedeniyle, 3713 sayılı Kanun’a uymamakla suçlamıștır.
17.
Ağır Ceza Mahkemesi, 10 Temmuz 2007 tarihinde, ilgiliyi, bir terör örgütünün beyanlarını yayımlamaktan suçlu bulmuș ve 3713 sayılı Kanun’un 6. maddesinin 2 ve 4. fıkraları uyarınca 2.116 Türk lirası (TRY, olayların meydana geldiği dönemdeki döviz kuruna göre 1.216 avro (EUR)) para cezası ödemeye mahkûm etmiștir.
18.
Yargıtay, 29 Mart 2011 tarihinde, bașvuran tarafından yapılan temyiz bașvurusunun ardından, mahkûmiyet kararından sonra yürürlüğe giren ve belirli bir ağırlık düzeyinin altında olan cezalara maruz kalınması halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesini öngören 5728 sayılı Kanun’un, ilgili hakkında verilen mahkûmiyet kararının yeniden incelenmesini gerektirdiği gerekçesiyle, birinci derece mahkemesinin kararını bozmuștur.
19
.
Ağır Ceza Mahkemesi, 4 Ekim 2011 tarihinde, bașvuranı 2.116 TRY adli para cezasına mahkûm etmiș ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar vermiștir.
20
.
Bașvuran tarafından bir itirazda bulunulmaması sebebiyle, söz konusu karar 7 Aralık 2011 tarihinde kesinleșmiștir.
21.
Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuru yolu hakkındaki mevzuatla ilgili hükümlerle ilișkin olarak, Mahkeme,
Hasan Uzun/Türkiye
((kabul edilebilirlik hakkında karar), No. 10755/13, 30 Nisan 2013) kararına atıfta bulunmaktadır.
22.
4 Aralık 2004 tarihli 5271 sayılı Kanun’dan doğan ve 6 Aralık 2006 tarihli 5560 sayılı Kanun ve 23 Ocak 2008 tarihli 5728 sayılı Kanun ile değiștirilen, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231. maddesi așağıdaki gibidir:
"5. Sanığa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda hükmolunan ceza, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adlî para cezası ise; mahkemece, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilir. (...) Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukukî sonuç doğurmamasını ifade eder.
(...)
12.Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir."
23.
Ayrıca, 2 Temmuz 2012 tarihli 6352 sayılı Kanun’un geçici 1. maddesi uyarınca, 31 Aralık 2011 tarihine kadar basın ve yayın yoluyla ya da sair düșünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle ișlenmiș olup ve adlî para cezası ya da üst sınırı beș yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren suçlar için kovușturmanın ertelenmesine karar verilmesini öngörmektedir.
24.
Bașvuran, Sözleșme’nin 10. maddesini ileri sürerek, hakkında açılan ceza davaları nedeniyle ifade özgürlüğü hakkının ihlal edilmesinden șikâyetçi olmaktadır.
25.
Üç bașvurunun, olay açısından ve hukuki açıdan benzerlik göstermeleri nedeniyle, Mahkeme, İç Tüzüğü’nün 42. maddesinin 1. fıkrasının kendisine izin verdiği șekilde, bașvuruların birleștirilmesine karar vermektedir.
26.
Bașvuran, hakkında bașlatılan ceza yargılamaları nedeniyle ifade özgürlüğü hakkının ihlal edildiğini ileri sürmektedir.
27.
Hükümet, iç hukuk yollarının tüketilmediği bağlamında iki kabul edilemezlik itirazında bulunmaktadır. Hükümet, bir yandan, 79045/11 No.lu bașvuruyla ilgili olarak, kendisine göre, bu bağlamda iç hukukta verilen nihai kararın Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuruda bulunma yolunu düzenleyen hükümlerin yürürlüğe girmesinden sonra kesinleșmesi nedeniyle, ilgilinin Anayasa Mahkemesine bașvurması gerektiğini ileri sürmektedir.
Hükümet, diğer yandan, bașvuranın, hakkında verilen kovușturmanın ertelenmesine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilișkin kararlara karșı itiraz etmek için Ağır Ceza Mahkemesi önünde itiraz yoluna bașvurması
gerektiğini ileri sürmektedir.
28.
Bașvuran, Hükümetin iddialarına cevap vermemiștir.
29.
Mahkeme, Devletlerin, kendi iç hukuk düzeninde durumu düzeltme imkânı bulmadan önce uluslararası bir organ önünde eylemlerine ilișkin hesap vermek zorunda olmadıklarını hatırlatmaktadır. Bir Devlet aleyhinde yöneltilen șikâyetlerle ilgili olarak, Mahkeme’nin denetim yetkisinden faydalanmak isteyen kișiler, öncelikle söz konusu Devletin hukuk sisteminin sunduğu bașvuru yollarını kullanmakla yükümlüdürler. İç hukuk yollarının tüketilmesi yükümlülüğü, bașvuranların iddia ettikleri ihlallerin telafi edilmesine imkân verecek mevcut ve yeterli hukuk yollarını olağan șekilde kullanmalarını gerektirmektedir (
Vučković ve diğerleri/Sırbistan
(ilk itiraz) [BD], No. 17153/11 ve 29 diğer bașvuru No., §§ 70-71, 25 Mart 2014,
Mocanu ve diğerleri/Romanya
[BD], No. 10865/09 ve 2
diğer bașvuru No., §§ 221-222, AİHM 2014 (özetler), ve
Gherghina/Romanya
[BD] (kabul edilebilirlik hakkında karar), No. 42219/07, §§ 84-85, 9 Temmuz 2015).
30.
Mahkeme, Hükümetin birinci kabul edilemezlik itirazı ile ilgili olarak, somut olayda, 79045/11 No.lu bașvuru kapsamında bașvuran hakkında yürütülen ceza yargılamasının Ağır Ceza Mahkemesinin 8 Ekim 2012 tarihinden sonra (yukarıdaki 9 ve 10. paragraflar), yani 23 Eylül 2012 tarihinde yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi önünde bireysel bașvuruda bulunma yolundan sonra kesinleșen, 8 Ağustos 2012 tarihli kararı ile sona erdiğini kaydetmektedir. Mahkeme bu nedenle, bașvuranın, söz konusu ceza yargılamasıyla ilgili șikâyetinin, Anayasa Mahkemesi’nin
ratione temporis
(zaman yönünden) görevsizliğinden kaynaklandığı ve ilgilinin, söz konusu șikâyeti sunmak için bu mahkeme önünde bireysel bașvuruda bulunma imkânı olduğunu tespit etmektedir.
31.
Sonuç olarak, bașvuru, Sözleșme’nin 35. maddesinin 1 ve 4. fıkraları uyarınca, iç hukuk yollarının tüketilmemesi nedeniyle, kabul edilemezdir.
32.
Mahkeme, Hükümetin ikinci kabul edilemezlik itirazı ile ilgili olarak, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karșı itiraz etmek için Ağır Ceza Mahkemesi önündeki itiraz yolunun tüketilmesi gereken bir hukuk yolu olduğuna daha önce karar verdiğini hatırlatmaktadır (
Polat ve Tali/Türkiye
(No. 5782/10, 23. paragraf, 25 Eylül 2018).
33.
Mahkeme, somut olayda, bașvuranın 7966/12 ve 7967/12 No.lu bașvurular kapsamında hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına itiraz etmek için kendisine sunulan itiraz yolunu kullanma imkânına sahip olduğu halde, bu yolu kullanmadığını gözlemlemektedir (yukarıdaki 14-15. paragraflar ile 19-20. paragraflar). Ayrıca bașvuran, bu itiraz yolunu kullanmaktan muaf tutulduğu yönünde Mahkemenin bir sonuca varmasını sağlayacak ilgili herhangi bir unsur ya da iddia sunmamıștır.
34.
Dolayısıyla, Mahkeme, Sözleșme’nin 35. maddesinin 1 ve 4. fıkraları uyarınca, iç hukuk yollarının tüketilmemiș olduğu gerekçesiyle, söz konusu bașvuruların da kabul edilemez olduklarına karar verilmesi gerektiği kanısındadır.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, Oy birliğiyle,
Bașvuruların birleștirilmesine;
Bașvuruların kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir
.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilerek, 9 Mayıs 2019 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan