AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRİK HAKKINDA KARAR Bașvuru No. 44997/10 Ali GÜRBÜZ ve Hasan BAYAR / TÜRKİYE Președintele Valeriu Grițco, judecătorii Arnfinn Bårdsen, Peeter Roosma, și directorul adjunct al Departamentului de Afaceri, Hasan Bakırcı, au fost uciși în 11 februarie 2020 de către Comitetul European al Drepturilor Omului (Divisiunea İkin), care a fost formată în forma de judecată, a fost stabilită la Yukarı, a fost stabilită la 1 aprilie 2010 de către Tribunalul, a fost stabilită la 8 aprilie 2014 de către Tribunal, a fost stabilită ordinea judecătorii, a fost stabilită de către Guvernul, a fost stabilită de către Guvernul, a fost stabilită de către Guvernul, a fost stabilită de către Guvernul, a fost stabilită de către Guvernul, a fost stabilită de către Guvernul, a fost stabilită de către Guvernul, a fost stabilită de către Guvernul, a fost stabilită de către Guvernul, a fost stabilită de către Guvernul, a fost stabilită de către Guvernul, a fost stabilit de către Guvernul, a fost stabilit de către Guvernul, a fost stabilit de către Guvernul, a fost stabilit de către Guvernul, a fost stabilit de către Guvernul, a fost stabilit de către Guvernul, a fost stabilit de către Guvernul, a fost stabilit de către Guvernul, a fost stabilit de Guvernul, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost stabilit, a fost
Procuratura Generală a Republicii Istanbul, în data de 9 mai 2005, a inițiat o acțiune în legătură cu reclamanții, pe motivul publicării declarațiilor liderului arestat al PKK (Kürdistan İșçi Partisi, organizație ilegală), A.Ö.n, în numărul de 7 mai 2005 al ziarului menționat mai sus, cu motivul publicării declarațiilor sale, în numărul 3713 al Legii Terörle Mücadele (3713 din Kanun) 6. a inițiat o acțiune pe baza articolului 2. din articol. 6.
Procurorul general al Republicii, pe baza hotărârii din 18 iunie 2009 a Curții, a cerut Curții de Pedepse, la 9 decembrie 2009, anularea pedepsei aplicantului Ali Gürbüzün.In hotărârea respectivă, Curtea a decis eliminarea expresiei "Proprietari" din §4 al articolului 6 din Legea nr. 3713 din cauza căreia a fost eliminată pedeapsa (§14 de mai jos).10.In hotărârea precedentă a Curții din 16 iulie 2010, Curtea a decis că proprietarii de semnături ale organelor de presă nu mai pot fi responsabili în mod public pentru infracțiunile lor și, prin urmare, nu mai au nicio justificare legală sau nicio justificare legată de publicarea lor, iar în cazul în care nu există nicio justificare legală pentru acest lucru, Curtea a decis că Ali Gürbüzün (...) a fost amântat în conformitate cu legea în cauza 1 din aprilie 1991 în cauza infracțiunii de presă, în conformitate cu art. 3 din legea nr. 372 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 6 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 12 din cauza 13 din cauza 12 din cauza 13 din cauza 12 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13 din cauza 13
Pentru prelucrarea fișierelor menționate în paragrafele de mai sus prin intermediul fișierelor menționate la art. 3 din Codul de bază nr. 5680, precum și proprietarii lor, se aplică o amendare a dispozițiilor de la art. 5532 din 29 iunie 2006 privind modificarea dispozițiilor de la pagina 5532 din 29 iunie 2006 privind publicarea acestora, care prevede următorul: organizațiile care au publicat declarații publice sau care nu au participat la activitățile de afaceri de baza în termen de trei ani sau mai mult, sau care nu au participat la activitățile de bază în termen de trei zile sau mai mult, sunt eliminate de la art. 14 din Codul de bază nr. 1595 din 15 iunie 2009 privind publicarea acestora: organizațiile care au publicat declarații publice sau care nu au participat la activitățile de bază în termen de trei zile sau mai mult, sau care nu au participat la activitățile de bază în termen de trei zile sau mai mult, sunt eliminate de la pagina 1412 din 15 iunie 2009 privind publicarea dispozițiilor de la pagina 1532 din 29 iunie 2006 privind publicarea dispozițiilor de la pagina 5532 din 29 iunie 2006 privind publicarea acestora.
Legea nr. 6352 privind modificarea anumitor legi în vederea optimizării serviciilor judiciare și prelungirea termenului de executare a actelor și a sancțiunilor pentru infracțiunile comise prin mijloacele de comunicare a informațiilor (Legea nr. 6352) a intrat în vigoare la 5 iulie 2012.Legea cu privire la prelungirea termenului de executare a actelor și a sancțiunilor pentru infracțiunile comise prin mijloacele de comunicare a informațiilor (Legea nr. 6352) a intrat în vigoare la 5 iulie 2012.Legea cu privire la prelungirea termenului de executare a actelor și a sancțiunilor pentru infracțiunile comise prin mijloacele de comunicare a informațiilor (Legea nr. 6352) a intrat în vigoare la 5 iulie 2012.Legea cu privire la prelungirea termenului de executare a sancțiunilor și sancțiunilor pentru infracțiunile comise prin mijloacele de comunicare a informațiilor (Legea nr. 6352) cu scopul optimizării serviciilor judecătorii, în termen de 5 ani, în cazul în care pedeapsa pentru infracțiune săvârșită în mod public a fost dată în urma unei infracțiuni comise înainte de 31 decembrie 2011, în cazul în care pedeapsa pentru infracțiuni cu durata de cinci ani, în cazul în care pedeapsa pentru infracțiuni cu durata de șase a infracțiunilor este de șase, dreptul de executare a infracțiunilor în cauză este exercitat de către Curtea de judecată în termen de trei ani.Legea cu privire la pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pedeapsa cu pede
În ceea ce privește prima cauză, guvernul susține că, deși reclamanții au depus o recursă împotriva hotărârii de condamnare a Curții de Criminalitate Grea din 23 martie 2007, această hotărâre este definitivă și nu poate fi contestată. Prin urmare, guvernul susține că, în cazul în care regula termenului de șase luni a intrat în vigoare, aceasta a început să funcționeze la 23 martie 2007, data la care a fost pronunțată hotărârea, și că plângerile reclamantelor nu au fost excluse din această limită. 21.
În acest context, Curtea consideră că în cazul unei plângeri în cauză, în legătură cu exercitarea dreptului de solicitant individual, aceasta este limitată de către reclamante, deci Curtea nu poate decide în cazul unei plângeri în cauză, în sensul articolului 32 din Convenție, în cazul în care nu este posibilă o examinare a acesteia sau în cazul în care nu este posibilă o examinare a acesteia (exceptând în cazul în care aceasta nu este în sensul articolului 32 din Convenție).
În acest context, Curtea a decis că, în cadrul acestei cereri, reclamantul nu a fost acuzat în mod efectiv de încălcarea drepturilor la libertatea de exprimare, ci doar de încălcarea drepturilor penale ale reclamantului, pe baza articolului 2 al Legii nr. 3713 din 1990, prin care se afirmă că nu a fost acuzat în mod efectiv de efectele asupra drepturilor sale de libertate, ci doar de faptul că a fost condamnat la pedeapsă; în continuare, în cauza recursului la recursul la recursul la Ali Gürbüzü, a fost declarat că nu a fost recurs la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la Hasan Bayar nr. 6352 din 1990, prin care se precizează că recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recursul la recurs (nr. nr. 3675, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr. 117, nr.
OKeeffe/Îrlanda [BD], nr. 35810/09, §§ 110-113, AİHM 2014 (özetler) și Moreira Barbosa/Portugalia (k.k.), nr. 65681/01, AİHM 2004 ‐ V (özetler)).Folosirea căilor de aplicare a legii care nu îndeplinesc cerințele articolului 1 din art. 35 din Convenție nu va fi luată în considerare pentru stabilirea de către Curte a datei hotărârii inițiale sau pentru calcularea datei începerii procedurii de șase luni (Jeronovičs/Letonia [BD], nr. 44898/10, § 75, 5 iulie 2016 și Alekseyev și alții/Rusia , nr. 14988/09 și alte 50 de legi, §§ 10-16, 27-28), iar numai autoritățile competente pot să își prelungească termenul de executare a procedurii, pentru a putea începe sau a putea continua să funcționeze în mod normal (Arturul de Apel, nr. 580/13, 28 octombrie 2006).
Curtea observă că, în cazul în cauză, hotărârea Curții de Criminalitate Grea din 23 martie 2007 a condamnat, în mod concret, pe reclamante la plata a 445 și 222 TRY de amendă judiciară (§6 de mai sus). Curtea a respins apoi recursul reclamantelor împotriva acestei hotărâri (§7 de mai sus) și a refuzat-o pe motiv că hotărârea Curții de Criminalitate Grea a fost definitivă în temeiul articolului 305 din Legea nr. 1412 din 30 martie 2007 (§8 de mai sus). În acest context, Curtea a observat că, deși nu a fost clar dacă hotărârea Curții de Criminalitate a fost definitivă sau contestabilă (§6 de mai sus), hotărârea Curții de Criminalitate a fost respinsă în temeiul articolului 30 din Legea nr. 1412 din 30 martie 2007 (§29 din 30 martie 2010), adică în temeiul articolului 30 din 30 din Legea nr. 355 din 30 decembrie 2010 (art. 27 din 30 din 30 decembrie 2010), decizia Curții de Criminalitate a fost respinsă în temeiul articolului 30 din 30 din 30 martie 2010 (§29 din 30 martie 2010), în timp ce nu a fost stabilit dacă hotărârea Curții de Criminalitate a fost definitivă sau contestabilă (de mai târziu), decizia Curții Curții de Criminalitate a fost respinsă în temeiul articolului 37 din 30 din 30 martiei 2007 (§29 din 30 martie 2007), respectiv, în temeiul articolului 27 din 30 din 30 din 30 din 30 martie (§30 din 30 din 30 din 30 decembrie 2010), în timp ce nu a fost stabilit că hotărârea Curții Curții de Crimina pentru Criminalitate Grea Grea a începută (de Criminalitate Grea) a începută (de mai târziu).
În concluzie, această cerere trebuie respinsă, în temeiul art. 35 alin. 1 și 4 din Convenție, pe motivul că nu a fost respectată regula termenului de șase luni. Pe aceste temelii, Curtea a decis, în unanimitate, că cererea nu este admisă. Această hotărâre a fost formulată în limba franțuză și comunicată în scris la 19 martie 2020 Hasan Bakırcı Valeriu Grițco Asistentul directorului de afaceri de tipografie Bașkan
Bașvuru No. 44997/10
Ali GÜRBÜZ ve Hasan BAYAR / TÜRKİYE
Bașkan
Valeriu Grițco,
Hâkimler
Arnfinn Bårdsen,
Peeter Roosma,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla, 11 Șubat 2020 tarihinde Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
Yukarıda belirtilen 1 Temmuz 2010 tarihli bașvuruyu,
Mahkeme tarafından verilen 8 Nisan 2014 tarihli kararı,
Davalı Hükümet tarafından sunulan görüșler ile bunlara cevaben bașvuranlar tarafından sunulan görüșleri göz önünde bulundurarak, gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuranlar Ali Gürbüz ve Hasan Bayar, Türk vatandașları olup, sırasıyla 1971 ve 1982 doğumludurlar. Bașvuranlar, sırasıyla Köln’de (Almanya) ve Bern’de (İsviçre) ikamet etmektedirler. Bașvuranlar, Mahkeme önünde İstanbul Barosuna bağlı Avukat İ. Akmeșe tarafından temsil edilmișlerdir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.
Davanın kendine özgü koșulları, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir:
4.
Olayların meydana geldiği tarihte, bașvuranlar, sırasıyla
Ülkede Özgür Gündem
gazetesinin imtiyaz sahibi ve yazı ișleri müdürüdür.
1.
Bașvuranlar hakkında açılan ceza davası
5.
İstanbul Cumhuriyet Bașsavcılığı, 9 Mayıs 2005 tarihli iddianameyle, bașvuranlar hakkında, yukarıda belirtilen gazetenin 7 Mayıs 2005 tarihli sayısında PKK’nın (Kürdistan İșçi Partisi, yasa dıșı silahlı örgüt) tutuklu lideri A.Ö.’nün beyanlarını yayımladıkları gerekçesiyle, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun (“3713 sayılı Kanun”) 6. maddesinin 2. fıkrasına dayanarak kamu davası açmıștır.
6.
İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi (“Ağır Ceza Mahkemesi”), 23 Mart 2007 tarihli kararıyla, bașvuranları kendilerine isnat edilen fiilden suçlu bulmuș ve 3713 sayılı Kanun’un 6. maddesinin 2. fıkrasına dayanarak, bașvuranları, sırasıyla 445 ve 222 Türk lirası (TRY) (söz konusu tarihte yaklașık 242 ve 121 avro (EUR)) adli para cezası ödemeye mahkûm etmiștir.
7.
Bașvuranların avukatı, 23 Mayıs 2007 tarihinde, söz konusu karara karșı temyiz bașvurusunda bulunmuștur.
8.
Yargıtay, 17 Mayıs 2010 tarihinde, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (“1412 sayılı Kanun”, așağıdaki 15. paragraf) 305. maddesi ve bașvuranlara verilen adli para cezalarının miktarları bakımından Ağır Ceza Mahkemesinin kararının kesinleștiği gerekçesiyle, temyiz bașvurusunu reddetmiștir.
2.
Anayasa Mahkemesi tarafından verilen bir kararın ardından bașvuran Ali Gürbüz’ün cezasının gözden geçirilmesi
9.
Cumhuriyet Bașsavcılığı, Anayasa Mahkemesi’nin 18 Haziran 2009 tarihli kararına dayanarak, 9 Aralık 2009 tarihinde, Ağır Ceza Mahkemesinden, bașvuran Ali Gürbüz’ün cezasının iptal edilmesini talep etmiștir. Anayasa Mahkemesi, söz konusu kararda, 3713 sayılı Kanun’un 6. maddesinin 4. fıkrasından “sahipleri” ifadesinin kaldırılmasına karar vermiștir (așağıdaki 14. paragraf).
10.
Ağır Ceza Mahkemesi, 16 Temmuz 2010 tarihinde, Anayasa Mahkemesi’nin yukarıda belirtilen kararına göre, basın organlarının imtiyaz sahiplerine artık cezai sorumluluk yüklenemeyeceği ve dolayısıyla, ilgilinin suçlanmasının artık yasal bir dayanağının bulunmadığı gerekçesiyle, bașvuran Ali Gürbüz’ün cezasının iptaline ve atılı suçtan beraatına karar vermiștir.
3.
6352 sayılı Kanun uyarınca Bașvuran Hasan Bayar’a verilen cezanın infazının ertelenmesi kararı
11.
Ağır Ceza Mahkemesi, 19 Aralık 2012 tarihinde, 6352 sayılı Kanun’un yürürlüğe girdiğini dikkate alarak (așağıdaki 16. paragraf), söz konusu Kanunun Geçici 1. maddesi uyarınca, bașvuran Hasan Bayar’a verilen cezanın infazının ertelenmesine karar vermiștir.
1.
12.
3713 sayılı ve 12 Nisan 1991 tarihli Kanun’un 6 maddesinin somut olayla ilgili kısımları, 5532 sayılı ve 29 Haziran 2006 tarihli Kanun ile yapılan değișiklikten önce așağıdaki gibidir:
“ (...)
Terör örgütlerinin bildiri veya açıklamalarını basanlara veya yayınlayanlara beș milyon liradan on milyon liraya kadar ağır para cezası verilir.
(...)
Yukarıdaki fıkralarda belirtilen fiillerin 5680 sayılı Basın Kanunu’nun 3 üncü maddesindeki mevkuteler vasıtasıyla ișlenmesi halinde, ayrıca sahiplerine de; mevkute bir aydan az süreli ise bir önceki ay ortalama fiili satıș miktarının, aylık veya bir aydan fazla süreli ise bir önceki fiili satıș miktarının, (....) yüzde doksanı kadar ağır para cezası verilir. Ancak, bu ceza elli milyon liradan az olamaz. Bu mevkutelerin sorumlu müdürlerine, sahiplerine verilecek cezanın yarısı uygulanır.
”
13.
Bu maddenin somut olayla ilgili kısımları, 5532 sayılı ve 29 Haziran 2006 tarihli Kanunla yapılan değișikliğin ardından așağıdaki șekilde düzenlenmiștir:
“ (...)
Terör örgütlerinin bildiri veya açıklamalarını basanlar veya yayınlayanlar bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.
(...)
Yukarıdaki fıkralarda belirtilen fiillerin basın ve yayın yoluyla ișlenmesi hâlinde, basın ve yayın organlarının suçun ișlenișine iștirak etmemiș olan sahipleri ve yayın sorumluları hakkında da bin günden on bin güne kadar adli para cezasına hükmolunur. Ancak, yayın sorumluları hakkında, bu cezanın üst sınırı beș bin gündür.
”
14.
Bu hükmün dördüncü fıkrasında yer alan “sahipleri” ibaresi, Anayasa Mahkemesinin 18 Haziran 2009 tarihli (E. 2006/121, K. 2009/90 sayılı) kararı ile kaldırılmıștır.
2.
15.
Olayların meydana geldiği tarihte yürürlükte olduğu șekliyle, 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesinin 2. fıkrasına göre, 2.000 liraya (TRY) (yaklașık olarak 900 avro (EUR)) kadar adli para cezalarına dair hükümler temyiz olunamaz.
3.
6352 sayılı Kanun
16.
“Yargı Hizmetlerinin Etkinleștirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değișiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İșlenen Suçlara İlișkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında” 6352 sayılı Kanun (“6352 sayılı Kanun”), 5 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe girmiștir. Söz konusu Kanun’un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasının c) bendinde ve 3. fıkrasında, kesinleșen her türlü cezanın, basın, yayın veya diğer düșünce ve fikir iletme yollarıyla, 31 Aralık 2011 tarihinden önce ișlenen bir suç nedeniyle verilmesi koșuluyla, para cezasına ya da beș yılın altında bir hapis cezasına karșılık gelmesi durumunda, bu cezanın infazının üç yıllık bir dönem boyunca ertelenmesi öngörülmektedir.
17.
Bașvuranlar, kendileri hakkından açılan ceza davasını Yargıtay kararı așamasına kadar açıkladıkları (yukarıdaki 5-8. paragraflar) bașvuru formlarında, cezaya mahkûm edilmiș olmaları sebebiyle, ifade özgürlüklerini kullanma haklarına müdahalede bulunulduğundan șikâyet etmektedir. Bașvuranlar bu bağlamda, Sözleșme’nin 10. maddesini ileri sürmektedirler.
18.
Bașvuranlar, cezaya mahkûm edilmelerinin, Sözleșme’nin 10. maddesi tarafından korunan ifade özgürlüklerini kullanma haklarına yapılan bir müdahale olduğunu ileri sürmektedirler.
19.
Hükümet, altı aylık süreye riayet edilmediğine, iç hukuk yollarının tüketilmediğine, bașvuranların șikâyetinin açıkça dayanaktan yoksun olduğuna ve ilgililerin mağdur statüsünün bulunmadığına ilișkin olarak dört ayrı kabul edilemezlik itirazı öne sürmektedir.
20.
Hükümet, ilk itirazla ilgili olarak, bașvuranlar Ağır Ceza Mahkemesinin 23 Mart 2007 tarihli mahkûmiyet kararına karșı temyiz bașvurusunda bulunmuș olsalar da, bu kararın fiilen kesinleșmiș olduğunu ve temyiz edilemeyeceğini açıklamaktadır. Dolayısıyla Hükümet, somut olayda altı aylık süre kuralının, bu kararın verildiği 23 Mart 2007 tarihinden itibaren ișlemeye bașladığını ve bașvuranların șikâyetlerini bu sürenin dıșından sunduğunu ileri sürmektedir.
21.
Hükümet, iç hukuk yollarının tüketilmediğine dair itirazıyla ilgili olarak, bașvuran Hasan Bayar’ı, 6352 sayılı Kanun uyarınca Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen cezanın infazının ertelenmesi kararının ardından Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuruda bulunmamakla suçlamaktadır. Hükümet, bașvuranları, kendisine göre, Türk Ceza Kanunu’nun, sanığın yargılama sırasında belirli bir miktar para ödemesi durumunda davanın düșürülmesine imkân veren bu hükmünden faydalanmamıș olmakla suçlamaktadır.
22.
Hükümet, șikâyetin açıkça dayanaktan yoksun olduğuna dair itirazıyla ilgili olarak, PKK liderinin fikirlerini yansıtan bir makaleyi yayımlamaları sebebiyle bașvuranlar hakkında açılan ceza davasının, ilgililerin ifade özgürlüğü haklarının kullanımı üzerinde etki yaratmadığını ve bu hakkın kullanımına herhangi bir müdahale teșkil etmediğini ileri sürmektedir.
23.
Hükümet, son itirazıyla ilgili olarak, bașvuran Ali Gürbüz hakkında verilen beraat kararı ve bașvuran Hasan Bayar hakkında verilen cezanın infazının ertelenmesine ilișkin karar dikkate alındığında, ilgililerin mağdur statüsüne sahip olmadığını belirtmektedir.
24.
Bașvuranlar, bu itirazlar hakkında görüș belirtmemektedirler.
25.
Mahkeme, așağıda açıklanan sebeplerle, bașvurunun altı aylık süre kuralına riayet edilmediği gerekçesiyle kabul edilemez olması sebebiyle, iç hukuk yollarının tüketilmediğine, bașvuranların șikâyetinin açıkça dayanaktan yoksun olduğuna ve mağdur statüsüne sahip olmadıklarına dair diğer itirazlar hakkında karar vermesinin gerekli olmadığı kanaatindedir.
26.
Mahkeme, öncelikle olay ve olguları ile bașvuranların ileri sürdüğü șikâyet bakımından, mevcut bașvurunun konusunun sınırlandırılması gerektiğini gözlemlemektedir. Mahkeme bu bağlamda, bireysel bașvuru hakkının kullanımıyla ilgili olarak kendisine “sunulan” bir davanın konusunun, bașvuran tarafından sunulan șikâyetle sınırlı olduğunu hatırlatmaktadır. Dolayısıyla Mahkemenin, șikâyetin kapsamadığı olaylar hakkında karar vermesi mümkün değildir, aksi halde bu, davanın konusu dıșında karar vermek veya bașka bir deyișle, Sözleșme’nin 32. maddesi anlamında kendisine “sunulmamıș” konuları incelemesi anlamına gelecektir (
Radomilja ve diğerleri/Hırvatistan
[BD], no. 37685/10, § 126, 20 Mart 2018). Mahkemenin bu bağlamda, mevcut bașvuru kapsamında, bașvuranların, sadece 3713 sayılı Kanun’un 6. maddesinin 2. Fıkrasına dayanılarak kendileri hakkında açılan ceza davası sonucunda cezaya mahkûm edilmiș olmaları sebebiyle, ifade özgürlüğü haklarına yapılan ihlalden șikâyetçi olduğunu; daha sonra bașvuran Ali Gürbüz’e verilen cezanın gözden geçirilmesine ilișkin yargılamanın ve bașvuran Hasan Bayar hakkında 6352 sayılı Kanun uyarınca verilen cezanın infazının ertelenmesi kararının ilgililerin ifade özgürlüğü hakları üzerinde yarattığı etkilerden șikâyetçi olmadıklarını vurgulaması gerekmektedir (yukarıdaki 16. paragraf). Mahkeme, bir bașvuran tarafından kendisine sunulmamıș bir șikâyeti inceleme yetkisinin bulunmadığını hatırlatarak (
Powell ve Rayner/Birleșik Krallık
, 21 Șubat 1990, § 29, A Serisi, no.
172), bu sebeple, somut olayda kendisine sunulan șikâyetin, sadece esasa ilișkin ceza davası sonucunda bașvuranların mahkûm edildiği cezaların, Sözleșme hükümlerine uygun olup olmadığı hususunun incelenmesini gerektirdiği kanaatine varmaktadır.
27.
Mahkeme, Sözleșme’nin 35. maddesinin 1. fıkrasında öngörülen altı aylık sürenin, iç hukuk yollarının tüketilmesi kapsamında nihai olan karar tarihinden itibaren ișlemeye bașladığını hatırlatmaktadır (
Lekić/Slovenya
[BD], no. 36480/07, § 65, 11 Aralık 2018 ve
Paul ve Audrey Edwards/Birleșik Krallık
(k.k.), no. 46477/99, 4 Haziran 2001). İlgili, șikâyetlerinin telafi edilebilmesi amacıyla, görünürde etkin ve yeterli olan iç hukuk yollarını normal șekilde tüketmiș olmalıdır (
O’Keeffe/İrlanda
[BD], no. 35810/09, §§ 110-113, AİHM 2014 (özetler) ve
Moreira Barbosa/Portekiz
(k.k.), no. 65681/01, AİHM 2004
‑
V (özetler)). Sözleșme’nin 35. maddesinin 1. fıkrasının gereklerini yerine getirmeyen bașvuru yollarının kullanımı, Mahkeme tarafından “nihai karar” tarihinin belirlenmesi veya altı aylık sürenin bașlangıç tarihinin hesaplanması için dikkate alınmayacaktır (
Jeronovičs/Letonya
[BD], no. 44898/10, § 75, 5 Temmuz 2016 ve
Alekseyev ve diğerleri/Rusya
, no. 14988/09 ve diğer 50 bașvuru, §§ 10-16, 27 Kasım 2018).
Sadece normal ve etkin iç hukuk yolları dikkate alınabilir, zira bir bașvuran, Sözleșme’ye ilișkin șikâyetin etkin șekilde telafi edilmesi için gerekli olan yetki veya yeterliliğe sahip olmayan mahkeme ya da yargı organlarına uygun olmayan veya kötü niyetli bașvurularda bulunmaya çalıșarak, Sözleșme tarafından zorunlu kılınan kati süreyi uzatamaz (
Lopes de Sousa Fernandes/Portekiz
[BD], no. 56080/13, § 132, 19
Aralık 2017 ve
Fernie/Birleșik Krallık
(k.k.), no. 14881/04, 5 Ocak 2006).
28.
Mahkeme, somut olayda Ağır Ceza Mahkemesinin, 23 Mart 2007 tarihli kararla, bașvuranları sırasıyla 445 ve 222 TRY adli para cezası ödemeye mahkûm ettiğini gözlemlemektedir (yukarıdaki 6. paragraf). Mahkeme ardından, bașvuranların bu karara karșı temyiz bașvurusunda bulunduklarını (yukarıdaki 7. paragraf) ve Yargıtay’ın bu bașvuruyu, Ağır Ceza Mahkemesinin kararının 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi uyarınca kesinleșmiș olduğu gerekçesiyle reddettiğini gözlemlemektedir (yukarıdaki 8. paragraf). Mahkeme bu bağlamda, Ağır Ceza Mahkemesinin kararının kesinleșmiș veya temyiz edilebilir olup olmadığı açıklanmamıș olsa bile, bașvuranlar veya avukatlarının, ilgililere verilen adli para cezalarının miktarlarını, yani adli para cezası kararlarına karșı temyiz bașvurusunda bulunabilmeleri için 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesinin 2. fıkrasında öngörülen eșik olan 2.000 TRY’den az olduklarını dikkate alarak (yukarıdaki 15. paragraf), bu kararın, kesinleșmiș olduğunu bilmeleri gerektiğini tespit etmektedir (aksi yönde bir karar için bk.
Bayar ve Gürbüz/Türkiye
, no. 37569/06, § 27, 27 Kasım 2012).
29.
Mahkeme, yukarıda belirtilenler ıșığında, somut olayda, Sözleșme’nin 35. maddesinin 1. fıkrası anlamında iç hukukta verilen nihai kararın, Ağır Ceza Mahkemesinin 23 Mart 2007 tarihli kararı olduğu ve altı aylık sürenin bu tarihten itibaren ișlemeye bașladığı kanaatine varmaktadır. Hâlbuki bașvuru 1 Temmuz 2010 tarihinde, yani iç hukukta verilen nihai karar tarihinden altı ay sonra yapılmıștır.
30.
Sonuç olarak, bu bașvurunun, Sözleșme’nin 35. maddesinin 1 ve 4. fıkraları uyarınca, altı aylık süre kuralına riayet edilmediği gerekçesiyle reddedilmesi gerekmektedir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, 19 Mart 2020 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan