AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM SÜER / TÜRKİYE KARARI (Bașvuru No. 77711/11) KARAR STRAZBURG 29 septembrie 2020 VEbu decizia a fost definitivă. Unele forme de corecturi sau de suspendare ar fi putut fi luate. În cazul Süerfin / Türkiye, președintele Valeriu Grițco, judecătorii Arneter Bårdsen, Pe Roosma și Helgen Mühteirleri Bölümü Hasan Bakırcı au fost eliberați după ce a fost judecat de către Curtea Europeană a Comitetelor pentru Drepturile Omului (Bașvuru No. 77711/11) Cazul de judecată din 8 septembrie 2020 a fost decis astfel: 1. a fost soluționat de către Republica Turcia, iar în temeiul acestuia a fost respinsă o declarație de propagandă. 3. a fost respinsă o declarație de către reprezentanța Comitetului pentru Drepturile Omului, iar în temeiul articolului 34 din Legea nr. 54 din 5 mai 2011 a fost respinsă o declarație de către Curtea Turcia de Apel din Turcia.
Procurorul İzmir Cumhuriyet a acuzat, printr-o acuzație datată 12 iunie 2008, reclamantul de două mesaje scurte pe telefonul mobil pe care se presupune că le-a trimis și care ar putea face propagandă PKK (Kürdistan İșçi Partisi, organizație ilegală armată) și de organizare și propagandă teroristă. 7.Azmir Ağır Ceza Mahkemesi (Ağır Ceza Mahkemesi), la 15 iunie 2010, a găsit acuzatorul vinovat de acuzația și l-a condamnat la o pedeapsă de trei luni de închisoare în conformitate cu Legea nr. 3713 din 7. decembrie 2.Fıkrası Șahin.
art. 7 al articolului 2 al Legii nr. 3713 privind Terorismul, în vigoare din data de 18 iulie 1991, este următorul: [În conformitate cu articolul de mai sus] cei care ajută membrii organizației constituite și care fac propagandă referitoare la organizație (...) sunt pedepsiți cu închisoare de până la cinci ani și cu amenzi grele de până la cincizeci de milioane de lire și o sută de milioane de lire. (...) 11.
Legea nr. 6352 privind modificarea anumitor legi în vederea optimizării serviciilor judiciare și amânarea termenului de executare a actelor și a sancțiunilor în legătură cu infracțiunile comise prin presa a intrat în vigoare la data de 5 iulie 2012.Concursul Legii provizorii 1 §1 paragraful c) punctul și 3.§3 prevede că, în cazul în care victima a primit o pedeapsă sau o pedeapsă de cinci ani de închisoare în condițiile în care a fost supusă unei plângeri pentru o infracțiune comisă înainte de 31 decembrie 2011, în condițiile în care a fost supusă unei amenzi de trei ani de executare a unei amenzi, în cazul în care victima a primit o amenzi sau o pedeapsă de cinci ani de închisoare, executarea acestei amenzi este prevăzută doar pentru o perioadă de trei ani.HUKİLİKİLİKİLİKİLİKİLİKİLİKİKİLİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİKİ
Guvernul, în ceea ce privește al doilea caz, contestă hotărârea reclamantului din 25 iunie 2012 privind amânarea executării sentinței Curții de Pedepse și modificările aduse la §2 al articolului 7 din Legea nr. 6459 din 3713 din 3713 din 3713 din 3713 din 6459 din 3713 din 3713 din 3713 din 6459 din 3713 din 6413 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6459 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 6499 din 649 din 649 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 64 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 64 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 641 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din 64 din
Curtea amintește că, în ceea ce privește a doua contestație, un reclamant este obligat să consume căile de drept intern, care, la momentul în care au avut loc evenimentele, au fost teoretice și practice, eficace și disponibile, adică accesibile și care pot asigura despăgubirile plângerilor și care pot aduce rezultate rezonabile clienților (Aktivar și alții împotriva Turciei, 16 septembrie 1996, § 68, Hotărârea Curții și Hotărâre 1996-IV).Curtea a stabilit că, în cazul în care reclamantul a depus o cerere de sancțiune după hotărârea Curții din 14 aprilie 2011 și nu există niciun fel de cale de atac sau de atac prin care reclamantul ar putea să își facă plângerea, în acest context, se poate face o cerere de sancțiune în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care nu în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care, în cazul în care
În ceea ce privește al treilea motiv, Curtea amintește că a decis anterior că decizia de amânare a executării pedepsei nu este adecvată pentru a preveni sau a repara consecințele judecății penale în care reclamantul a suferit prejudicii directe (§18 de mai sus).De asemenea, faptul că reclamantul nu a fost informat de această decizie este considerat de către Curtea ca fiind o abuz de drept individual de solicitant.Curtea respinge, prin urmare, acest motiv.23 Pe de altă parte, Curtea hotărăște că, în cazul în care se constată că cererea nu este în mod evident lipsă de caracter în sensul articolului 35. al Convenției, precum și că nu există nicio altă condiție de acceptare, este admisibilă.24 Convenția privind drepturile fundamentale.
În același timp, guvernul susține că, în cazul în care Curtea ar admite existența unei intervenții similare, această intervenție ar fi prevăzută la art. 7 alineatul (2) din Legea nr. 3713 și că urmărește scopuri legitime, precum protecția securității naționale și a integrității teritoriale, asigurarea securității publice și prevenirea infracționalității. Guvernul susține, de asemenea, că mesajul de telefonie pe care reclamantul l-a trimis de pe telefonul mobil - care se presupune că a fost trimis pentru a promova folosirea armelor de către organizația teroristă PKK - ar fi avut un efect asupra dreptului de apărare al populației - iar mesajul de telefonie pe care acesta l-a trimis ar fi putut avea un impact asupra folosirii armelor de către organizația teroristă PKK - ar fi fost considerat că este în lupta împotriva folosirii armelor de către organizația teroristă PKK - iar acest lucru ar fi fost considerat necesar pentru apărarea democratică a populației Erdoğan și pentru a proteja securitatea națională și integritatea teritorială, precum și pentru a asigura securitatea publică și prevenirea infracționalității.
28 Curtea a constatat, de asemenea, că această intervenție este contrară hotărârii (a contrario) Otegi Mondragon/Spania , nr. 2034/07, § 60, AİHM 2011). 28 Curtea a apreciat că această intervenție este contrară hotărârii, mai exact, a hotărârii din Legea nr. 3713 din 7.§ 2. fıkrası ile öngörüldük (paragrafele 10-12. de mai sus) și a hotărârii din 10.§ 2. fıkrası bakımının (în temeiul căreia dreptul de expresie trebuie să se implice în protecția întregului teritoriu, asigurarea securității naționale și protecția drepturilor de expresie), în special în ceea ce privește protecția drepturilor de expresie, în vederea împiedicării obiectivelor legale ale obiectului.
După ce a examinat hotărârea de condamnare a Curții de Pedepse Grele și a prezentat propozițiile din conținutul celor două mesaje scurte în care este acuzată reclamanta, a evaluat că mesajele în cauză lăudau liderul PKK, că luptătorii din numele organizației erau denumiți gerilă și că le-au dat încredere și a ajuns la concluzia că trimiterea acestor mesaje constituia propagandă PKK (§7 de mai sus). Curtea a decis că în acest context, aceste cereri erau justificate, că nu existau dovezi adecvate, în ceea ce privește utilizarea de către reclamant a acestor mesaje scurte, conținutul lor, conținutul lor mobil și capacitatea de a face rău societății, în ceea ce privește criteriile de utilizare a acestor mesaje scurte, conținutul lor mobil și capacitatea de a le face rău, nu existau criterii de a stabili dreptul la insurecție, nu existau drepturi de a conduce, nu existau drepturi de a incita la violență sau de a vorbi în mod armat, nu exista o evaluare adecvată a drepturilor de a organiza o ură în cauză și nu există nicio justiție care să poată fi evaluată de către instanța de judecată și să determine dacă aceste declarații sunt adecvate și justificate în cazul în cazul în care există o infracțiune (art.
De aceea, s-a încălcat art. 10 din Conventie. SÖZLEȘMENİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA 33. Reclamantul solicită 100.000 de euro (EUR) în contextul prejudiciului material pe care pretinde că l-a suferit și 100.000 de euro în contextul prejudiciului moral. Reclamantul solicită, de asemenea, 20.000 de euro pentru cheltuielile sale în fața Curții Europene a Drepturilor Omului, 5.000 de euro pentru cheltuielile sale de reprezentare în fața instanțelor naționale, 2.000 de euro pentru sumele de bani și poștal. Reclamantul nu prezintă nicio dovadă care să susțină aceste cereri. 34. Guvernul susține că nu există nicio cerere excesivă în ceea ce privește prejudiciul material pe care o susține că a suferit. Reclamantul solicită, în special, despăgubiri pentru prejudiciul moral, dacă nu este în cauză, o amenziu mare pentru salariile înregistrate cu avocatul sau avocatul său.
Curtea a decis că nu există nicio legătură de cauză între încălcarea constatată și prejudiciul material pretins și a respins cererea. Curtea a decis, pe de altă parte, că în contextul prejudiciului moral, reclamantul poate primi o despăgubire de 2.000 de euro. În ceea ce privește cererile privind cheltuielile și cheltuielile, Curtea, având în vedere documentele și informațiile interne de care dispune, respinge cererile respective din cauza neîndeplinirii de către reclamant a unei cereri de dovadă în acest context. BUERLE GEREKÇERLE, MAHKEELME, OY BİĞYLE, au fost considerate acceptabile, deoarece au depășit suma de 2000 de euro; cererile privind contractul au fost aplicate în conformitate cu art. 10 din contractul respectiv; a) Valorile de stat francez, în termen de trei luni, au fost retrase de către Valorii de stat, iar creditele pentru vânzări, inclusiv pentru vânzările de servicii, au fost refuzate.
(Bașvuru No. 77711/11)
KARAR
29 Eylül 2020
İșbu karar kesinleșmiștir. Bazı șekli düzeltmelere tabi tutulabilir.
Süer / Türkiye davasında,
Bașkan
Valeriu Grițco,
Hâkimler
Arnfinn Bårdsen,
Peeter Roosma
ve
Bölüm
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
8 Eylül 2020 tarihinde gerçekleștirdiği müzakereler sonucunda, anılan tarihte așağıdaki kararı vermiștir:
USUL
1.
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan davanın temelinde, Türk vatandașı olan Aydın Süer’in (“bașvuran”) 12 Ekim 2011 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca yapmıș olduğu bașvuru (No. 77711/11) bulunmaktadır.
2.
Bașvuran, İzmir Barosuna bağlı Avukat N. Pașa tarafından temsil edilmiștir. Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.
Bașvuranın bir terör örgütü lehine propaganda yapma nedeniyle ceza mahkûmiyetinden ötürü ifade özgürlüğü hakkının ihlal edildiği iddiasına ilișkin șikâyet, 31 Mayıs 2019 tarihinde Hükümete bildirilmiș ve bașvurunun geri kalan kısmının, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 54. maddesinin 3. fıkrası uyarınca kabul edilemez olduğuna karar verilmiștir.
4.
Hükümet, bașvurunun, Komite tarafından incelenmesine karșı çıkmaktadır. Mahkeme, Hükümetin itirazını inceledikten sonra, reddedilmesine karar vermiștir.
5.
Bașvuran, 1975 doğumludur. Bașvuran, bașvurunun yapıldığı tarihte İzmir’de tutuklu bulunmaktaydı.
6.
İzmir Cumhuriyet Savcısı 12 Haziran 2008 tarihli iddianame ile, bașvuranı, cep telefonundan gönderdiği iddia edilen ve PKK’nın (Kürdistan İșçi Partisi, yasadıșı silahlı örgüt) propagandası yapabilecek nitelikte iki kısa mesaj nedeniyle terör örgütü lehine propaganda yapmakla suçlamıștır.
7.
İzmir Ağır Ceza Mahkemesi (“Ağır Ceza Mahkemesi”), 15 Haziran 2010 tarihinde, bașvuranın üzerine atılı suçtan suçlu bulmuș ve 3713 sayılı Kanun’un 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca on ay hapis cezasına mahkûm etmiștir. Bu bağlamda, bașvuranın cep telefonuyla “Sevdamız Çiya, Yüreğimiz Apo, Gönlümüz Dağlar, Umudumuz Gerilla, Așkımız Așiti, Sevgimiz Birati, Rojame Azadi Newroza ve Pirozbe” șeklinde iki kısa mesaj gönderdiğini tespit etmiștir. Ağır Ceza Mahkemesi, bu mesajların PKK’nın liderini övdüğü, örgüt adına savașanları gerilla olarak nitelendirip onlara umut bağladıklarına vurgu yaptığı değerlendirmesinde bulunmuș ve bașvuranın bu mesajları bașka kișilere göndermek suretiyle, bilerek ve isteyerek PKK propagandası yaptığı sonucuna varmıștır.
8.
Yargıtay 14 Nisan 2011 tarihinde, bașvuranın temyiz bașvurusunu reddetmiș ve Ağır Ceza Mahkemesinin kararını onamıștır.
9.
Ağır Ceza Mahkemesi 25 Temmuz 2012 tarihinde, 6352 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesini dikkate alarak (așağıdaki 13. paragraf), bu Kanun’un geçici 1. maddesi uyarınca, bașvurana verilen cezanın infazının, bașvuran bu cezayı çekmeye bașlamadan önce, üç yıl ertelenmesine karar vermiștir.
3713 Sayılı Kanun’un 7. Maddesinin 2. Fıkrası
10.
12 Nisan 1991 tarihinde yürürlüğe giren 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 7. maddesinin 2. fıkrası așağıdaki șekildedir:
“[Yukarıdaki fıkra uyarınca] meydana getirilen örgüt mensuplarına yardım edenlere ve örgütle ilgili propaganda yapanlara (...) bir yıldan beș yıla kadar hapis ve elli milyon liradan yüz milyon liraya kadar ağır para cezası hükmolunur. (...)”
11.
3713 Sayılı Kanun’un, 18 Temmuz 2006 tarihinde yürürlüğe giren 5532 sayılı Kanun ile değiștirilen 7. maddesinin 2. fıkrası așağıdaki șekildedir:
“Terör örgütünün (...) propagandasını yapan kiși, bir yıldan beș yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (...)”
12.
30 Nisan 2013 tarihinde yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanun tarafından yapılan değișiklikten itibaren, söz konusu hüküm șunu öngörmektedir:
“Terör örgütünün; cebir, șiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meșru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere bașvurmayı teșvik edecek șekilde propagandasını yapan kiși, bir yıldan beș yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.”
6352 Sayılı Kanun
13.
“Yargı Hizmetlerinin Etkinleștirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değișiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İșlenen Suçlara İlișkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında” 6352 sayılı Kanun 5 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe girmiștir. Söz konusu Kanun’un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasının c) bendinde ve 3. fıkrasında, kesinleșen her türlü cezanın, basın, yayın veya diğer düșünce ve fikir iletme yollarıyla, 31 Aralık 2011 tarihinden önce ișlenen bir suç nedeniyle verilmesi koșuluyla, para cezasına ya da beș yılın altında bir hapis cezasına karșılık gelmesi durumunda, bu cezanın infazının üç yıllık bir dönem boyunca ertelenmesi öngörülmektedir.
14.
Bașvuran, Sözleșme’nin 1, 5, 6, 8, 9 ve 10. maddelerine dayanarak ceza mahkûmiyetinden șikâyet etmektedir.
15.
Olay ve olguların hukuki tavsifini kendisi takdir eden Mahkeme, bașvuranın șikâyetini, Sözleșme’nin yalnızca 10. maddesi açısından incelemenin uygun olduğu kanaatine varmaktadır.
Kabul Edilebilirlik Hakkında
16.
Hükümet, bașvuranın mağdur sıfatının bulunmadığı, iç hukuk yollarının tüketilmediği ve bașvuruda bulunma hakkının kötüye kullanıldığı gerekçesiyle üç kabul edilemezlik itirazında bulunmaktadır. Birinci itiraz ile ilgili olarak, bașvuranın, hakkında verilen cezanın infazının ertelenmiș ve bu cezayı çekmemiș olması nedeniyle mağdur sıfatının bulunmadığını ileri sürmektedir.
17.
Hükümet, ikinci itiraz ile ilgili olarak, bașvuranın, Ağır Ceza Mahkemesinin cezanın infazının ertelenmesi ile ilgili 25 Haziran 2012 tarihli kararına karșı itirazda ve 6459 sayılı Kanun’la 3713 sayılı Kanun’un 7. maddesinin 2. fıkrasında yapılan değișiklikler gereğince ceza mahkûmiyetinin gözden geçirilmesi talebinde bulunmayarak, Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuruda bulunma imkânından yoksun kaldığını iddia etmektedir.
18.
Hükümet, üçüncü itiraz ile ilgili olarak, bașvuranın, çarptırıldığı cezanın infazının ertelenmesine ilișkin karardan Mahkemeyi haberdar etmediğini ifade ederek, bu ihmalkârlığın, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi anlamında bireysel bașvuruda bulunma hakkının kötüye kullanılması anlamına geldiğini iddia etmektedir.
19.
Bașvuran bu itirazlar hakkında görüș bildirmemektedir.
20.
Mahkeme, ilk itiraz ile ilgili olarak, cezanın infazının ertelenmesi tedbirinin, ilgilinin ifade özgürlüğünü kullanmasından kaynaklanan ihlal nedeniyle doğrudan zarara maruz kaldığı ceza yargılamasının sonuçlarını önleme ya da telafi etme olarak değerlendirilmeyeceği kanaatindedir (bk.
gerekli değișikler yapılmak koșuluyla
(
mutatis mutandis
),
Aslı Güneș/Türkiye
(k.k.), no.
53916/00, 13 Mayıs 2004,
Yașar Kaplan/Türkiye
, no.
56566/00, §§ 32 ve 33, 24 Ocak 2006 ve
Ergündoğan/Türkiye,
no.
48979/10, § 17, 17
Nisan 2018). Bu nedenle, söz konusu itirazın reddedilmesi gerekmektedir.
21.
Mahkeme, ikinci itiraz ile ilgili olarak, bir bașvuranın, olayların meydana geldiği dönemde, teoride olduğu gibi uygulamada da, etkili ve mevcut yani erișilebilir ve șikâyetlerinin telafi edilmesini sağlayabilecek ve makul bașarı beklentileri sunabilecek olan iç hukuk yollarını tüketmekle yükümlü olduğunu hatırlatmaktadır (
Akdivar ve diğerleri/Türkiye
, 16 Eylül 1996, § 68, Karar ve Hükümler Derlemesi 1996‑IV). Mahkeme somut olayda, bașvuranın ceza mahkûmiyetinin Yargıtay’ın 14 Nisan 2011 tarihli kararından sonra kesinleștiğini ve bașvurunun yapıldığı tarihte bașvuranın șikayetini telafi edebilecek herhangi bir hukuk yolu bulunmadığını kaydetmektedir. Bu bağlamda, bașvuranın, Ağır Ceza Mahkemesinin 5 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun gereğince cezanın infazının ertelenmesine ilișkin 25 Temmuz 2012 tarihli kararına karșı itirazda bulunmamakla (yukarıda 13. paragraf) veya 30 Nisan 2013 tarihinde yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanunla 3713 sayılı Kanun’un 7. maddesinin 2. fıkrasında yapılan değișikliler gereğince ceza mahkûmiyetinin gözden geçirilmesi talebinde bulunmamakla (yukarıda 12. paragraf) suçlanamayacağı kanısındadır. Bu türden bir sonuç mantıksız olabilecek ve Sözleșme’nin 34. maddesinde belirtildiği üzere, bașvuranın bireysel bașvuru hakkını etkin șekilde kullanmasına yönelik orantısız bir engel teșkil edebilecektir (bk.
gerekli değișiklikler yapılmak koșuluyla
(
mutatis mutandis
),
Gaglione ve diğerleri/İtalya
, No. 45867/07 ve diğer 69 bașvuru § 22, 21 Aralık 2010). Dolayısıyla, bu itiraz da reddedilmelidir.
22.
Mahkeme, üçüncü itiraz ile ilgili olarak, cezanın infazının ertelenmesi kararının bașvuranın doğrudan zarara maruz kaldığı ceza yargılamasının sonuçlarını önlemeye ya da telafi etmeye elverișli olmadığına daha önce karar verdiğini kaydetmektedir (yukarıdaki 18. paragraf). Ayrıca, bașvuranın bu karardan Mahkemeyi haberdar etmemiș olmasının, bireysel bașvuru hakkının kötüye kullanımı olarak değerlendirilemeyeceği kanısındadır. Mahkeme, bu nedenle, bu itirazı da reddetmektedir.
23.
Öte yandan, bașvurunun Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi anlamında açıkça dayanaktan yoksun olmadığını ve bașkaca hiçbir kabul edilemezlik engeline takılmadığını tespit eden Mahkeme, kabul edilebilir olduğuna karar vermektedir.
Esas Hakkında
Tarafların İddiaları
24.
Bașvuran, somut olayda Sözleșme’nin 10. maddesinin ihlal edildiğini ileri sürmektedir.
25.
Hükümet, șikâyetin kabul edilebilirliği ile ilgili sunduğu iddiaları tekrar ederek, somut olayda, bașvuranın ifade özgürlüğü hakkını kullanmasına yönelik müdahalenin söz konusu olmadığı kanısındadır. Hükümet, Mahkeme tarafından benzer bir müdahalenin varlığının kabul edilmesi durumunda, bu müdahalenin 3713 sayılı Kanun’un 7. maddesinin 2. fıkrasıyla öngörüldüğünü ve ulusal güvenliğin ve toprak bütünlüğünün korunması, kamu güvenliğinin sağlanması ve suç ișlenmesinin önlenmesi meșru amaçlarını izlediğini ileri sürmektedir. Hükümet aynı zamanda, bașvuranın cep telefondan gönderilen kısa mesajların -PKK’yı övdüğü ve bu örgüt tarafından yürütülen silahlı mücadeleyi teșvik ettiğini düșündüğü- içeriği dikkate alındığında, ihtilaf konusu müdahalenin demokratik bir toplumda gerekli ve izlenilen meșru amaçlarla orantılı olduğu kanaatindedir.
Mahkemenin Değerlendirmesi
26.
Mahkeme somut olayda, bașvuranın cep telefonuyla gönderdiği iki kısa mesaj nedeniyle on yıl hapis cezasına mahkûm edildiğini, sonrasında cezanın infazının ertelendiğini kaydetmektedir.
27.
Mahkeme, bașvuran aleyhinde açılan ve yaklașık iki yıl on ay süren ceza davasının, bu dava sonucunda bașvuranın on ay hapis cezasına mahkûm edilmesinin ve cezanın infazının üç yıl ertelenmesi kararının neden olabileceği caydırıcı etkiyi göz önünde bulundurarak, bunların, bașvuranın ifade özgürlüğü hakkının kullanımına yönelik bir müdahale olarak değerlendirildiği kanaatine varmaktadır (
Erdoğdu/Türkiye
, no.
Dilipak/Türkiye
, no.
29680/05, §
51, 15
Eylül 2015,
Ergündoğan
/Türkiye, no. 48979/10, § 26, 17 Nisan 2018 ve
Selahattin Demirtaș/Türkiye (n
o
3)
, no. 8732/11, § 26, 9 Temmuz 2019; bk. ayrıca,
aksi yönde bir karar için
(
a contrario
)
Otegi Mondragon/İspanya
, no. 2034/07, §
28.
Mahkeme, bu müdahalenin kanunla, daha açık olarak 3713 sayılı Kanun’un 7. maddesinin 2. fıkrası ile öngörüldüğü (yukarıdaki 10-12. paragraflar) ve Sözleșme’nin 10. maddesinin 2. fıkrası bakımından ulusal güvenliğin ve toprak bütünlüğünün korunması, kamu güvenliğinin sağlanması ve suç ișlenmesinin önlenmesi meșru amaçlarını izlediği hususlarının taraflar arasında tartıșma konusu olmadığını gözlemlemektedir.
29.
Mahkeme, müdahalenin gerekliliği ile ilgili olarak, ifade özgürlüğü konusundaki içtihadından doğan ve bilhassa
Bédat/İsviçre
([BD], No. 56925/08, § 48, 29 Mart 2016) ve
Faruk Temel/Türkiye
(No. 16853/05, §§ 53-57, 1 Șubat 2011) kararlarında özetlenen ilkeleri hatırlatmaktadır. Mahkeme, bașvuranın ifade özgürlüğü hakkına yönelik müdahalenin “gerekliliğinin” somut olayda ikna edici bir șekilde ortaya konulup konulmadığını değerlendirmek için, içtihadı uyarınca, özellikle Türk mahkemeleri tarafından, ilgilinin mahkûmiyetine dayanak olarak ileri sürülen gerekçe ıșığında karar vermesi gerektiğini belirtmektedir (
Gözel ve Özer
, no. 43453/04 ve 31098/05, § 51, 6 Temmuz 2010).
30.
Mahkeme, Ağır Ceza Mahkemesinin mahkûmiyet kararını incelemiș ve bu mahkemenin, bașvuranın suçlandığı iki kısa mesajın içeriğindeki cümleleri aktardıktan sonra, söz konusu mesajların PKK’nın liderini övdüğü, örgüt adına savașanları gerilla olarak nitelendirip onlara umut bağladıklarına vurgu yaptığı değerlendirmesinde bulunmuș ve bu mesajların gönderilmesinin PKK propagandası olușturduğu sonucuna varmıștır (yukarıda 7. paragraf). Mahkeme bu bağlamda, söz konusu kararın, bașvuranın cep telefonundan yalnızca iki kișiye gönderilen bu kısa mesajların, içerikleri, yazıldıkları bağlam ve zarar verme kapasiteleri dikkate alındığında, șiddet kullanımını, silahlı direniș veya ayaklanmayı teșvik ettiği ya da nefret söylemi teșkil ettiği șeklinde değerlendirilip değerlendirilemeyeceği meselesine yeterli açıklama getirmediğini tespit etmektedir. (
Mart ve diğerleri/Türkiye
, no. 57031/10, § 32, 19 Mart 2019). Mahkeme, somut olayın koșullarında, ulusal makamların, bașvuranı terör örgütü lehine propaganda yapma suçundan mahkûm ederek, ilgilinin ifade özgürlüğü hakkı ile izlenen meșru amaçlar arasında adil ve içtihatlarıyla belirlenen kriterlere uygun bir denge gözetmedikleri sonucuna varmaktadır (
Fatih Taș/Türkiye
n
o
5), no. 6810/09, §
40, 4 Eylül 2018).
31.
Mahkeme, yukarıda belirtilen hususlar ıșığında, Hükümetin, ihtilaf konusu tedbiri haklı göstermek için ulusal makamlar tarafından ileri sürülen gerekçelerin uygun ve yeterli olduğunu kanıtlamadığı ve söz konusu tedbirin demokratik bir toplumda gerekli olduğunu ispat etmediği kanısındadır.
32.
Dolayısıyla, Sözleșme’nin 10. maddesi ihlal edilmiștir.
33.
Bașvuran maruz kaldığını iddia ettiği maddi zarar bağlamında 100.000 avro (EUR) ve manevi zarar bağlamında 100.000 avro talep etmektedir. Bașvuran ayrıca, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi önündeki temsil masrafları için 20.000 avro, ulusal mahkemeler önündeki temsil masrafları için 5.000 avro, tercüme ve posta masrafları için 2.000 avro talep etmektedir. Bașvuran, bu taleplerini destekleyecek herhangi bir belge sunmamaktadır.
34.
Hükümet, maddi zarar bağlamında sunulan talebin desteklenmemiș ve așırı olduğunu ileri sürmektedir. Manevi zarar bağlamında sunulan talep ile ilgili olarak ise, bu talep ile iddia edilen ihlal arasında herhangi bir nedensellik bağı bulunmadığı kanaatindedir. Hükümet ayrıca, bu talebin desteklenmemiș ve așırı olduğunu; Mahkemenin içtihadında ödenmesine hükmedilen miktarlara uygun olmadığını ileri sürmektedir. Hükümet, masraf ve giderler ile ilgili talepler hususunda, bașvuranın bu taleplerini desteklemek için herhangi bir avukatlık ücret sözleșmesi ya da ödeme belgesi sunmadığını; öte yandan söz konusu taleplerin dayanaksız ve așırı yüksek olduğunu ifade etmektedir.
35.
Mahkeme, tespit edilen ihlal ile iddia edilen maddi zarar arasında herhangi bir nedensellik bağı bulunmadığı kanaatine varmakta ve bu talebi reddetmektedir. Mahkeme buna karșın, bașvurana manevi zarar bağlamında 2.000 avro ödenmesinin uygun olduğu kanaatine varmaktadır. Mahkeme, masraf ve giderler ile ilgili taleplere ilișkin olarak, elinde bulunan belgeleri ve içtihadını göz önünde bulundurarak, bașvuran tarafından bu bağlamda kanıtlayıcı belge sunulmaması sebebiyle söz konusu talepleri reddetmektedir.
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna;
Sözleșme’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;
a)
Davalı Devlet tarafından bașvurana, üç ay içerisinde, ödeme tarihindeki geçerli döviz kuru üzerinden davalı devletin para birimine çevrilmek üzere, manevi tazminat olarak, bu meblağ üzerinden ödenmesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, 2.000 EUR (iki bin avro) ödenmesine;
b)
Söz konusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme tarihine kadar, bu miktarlara, Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli olan marjinal kredi faiz oranının üç puan fazlasına eșit oranda basit faiz uygulanmasına,
4.
Adil tazmine ilișkin kalan taleplerin reddine
karar vermiștir.
İșbu karar Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2 ve 3. fıkraları gereğince 29 Eylül 2020 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan