În cazul Berk/ Türkiye, președintele, Valeriu Grițco, Hâkimler, Arnfinn Bårdsen, Peeter Roosma, și directorul adjunct al Comitetului de afaceri Hasan Bakır, au adunat în continuare în formă de propuneri de lege Curtea Europeană a Drepturilor Omului (İșvuru No. 68496/10) KARAR STRAZBURG 13 octombrie 2020 Această hotărâre a fost luată în urma unor modificări sau modificări. în cazul Berk/ Türkiye, președintele, Valeriu Grițco, Hâkimler, Arnfinn Bårdsen, Peeter Roosma, și directorul adjunct al Comitetului de afaceri Hasan Bakır, au adunat în continuare în formă de hotărâri de lege Curtea Europeană a Drepturilor Omului (İșvuru No. 68496/10) KARARAR STRAZBURG 13 octombrie 2020 Republica Turcia, Republica Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia, Turcia
La judecata din 22 februarie 2005, avocatul candidatului a susținut că, în ciuda cererilor sale, nu i s-a permis să participe la procesul polițienesc.Curtea de Apel a decis, printre altele, că, pe lângă dreptul la investigație, reclamantul a primit și o cerere de știință în legătură cu cererea de știință în cauză și a permis cererea de știință în legătură cu condițiile în care a fost investigată cererea de știință în cauză.În cadrul procesului judecătoresc din 25 aprilie 2010, Curtea de Apel a decis că, în ciuda cererilor sale, reclamantul nu a fost permis să participe la procesul polițienesc.
Reclamantul a depus plângere pentru că nu i s-a asigurat un avocat în timpul detenției de poliție. Parțile relevante ale art. 6 §§ 1 și 3 (c) din Convenție sunt următoarele: 1. Reclamantul are dreptul să ceară ca procesul să fie audiat în mod public și public într-un termen rezonabil de ... un tribunal care va decide în domeniul penal asupra temei acuzațiilor îndreptate împotriva lui ... în domeniul penal ... și să solicite ședința publică în mod public și public într-un termen rezonabil ... 3.
În orice caz, în lumina puterilor probelor rămase privind condamnarea reclamantului, dreptatea proceselor penale în ansamblu a fost afectată de lipsa unui avocat în timpul declarației polițiste.12.Curtea a declarat că nu a existat un acord între părțile care au declarat că reclamantul a fost reprezentat de un avocat, în lumina documentelor semnate în timpul detenției poliției, iar în urma unei cereri de urmărire a unui avocat, în urma unei cereri de acordare a dreptului de a-și asigura accesul la un avocat, în data de 23 iunie 2004, a fost invitată o instanță de anchetă să stabilească următorul pas în direcția aplicării dreptului la un avocat.13.Curtea a declarat că dreptul la o avocată a fost respins de către judecătorul judecător în legătură cu validitatea tuturor plângerilor în cazul Simeon Baylor/Bülendemir [Bülendemir/Bülendemir], în cazul Simeon Baylor/Bülendemir [Bülendemir/Bülendemir], în cazul Simeon Baylor/Bülendemir [Bülendemir/Bülendemir] [Bülendemir/Bülendemir] [Bülendemir] și în cazul Simeon Baylor/Bülendir [Bülendir/Bülendir] [Bülendir/Bülendir], în cazul judecătorii judecătorei judecătorei judecătorei judecătorei judecătorei de 21/0980 (D.804/12/04, Turcia, 12/04, Turcia) (§ 122-14], în cazul în care nu a fost prezentat un avocat, nu a fost prezentat în continuare în față în fața instanței (în cazul în care nu a fost testat dreptul la reprezentare a unui avocat), iar în cazul în care a fost iniționat un test de test de probă, a fost adoptată; decizia a fost adoptată în față, în favoia unui proces de anchetă a drept de anchetă a unui avocat a fost testul judecător a fost respinsă, în față a fost respinsăut în față, în fața a fost testat în fața jude
Curtea a mai precizat elementele care arată că reclamantul a fost condamnat în instanțele locale pentru că a avut nevoie de asistență juridică (vezi articolele 75460/10, 48-61, 17 septembrie 2019); și comparați Aksin și alții /Turcia , no. 4447/05, §§ 7, 8 și 19, 1 octombrie 2013; Diriöz /Turcia , no. 38560/04, § 36, 31 mai 2012; și Yoldașkiye / Turcia , no. 27503/04, § 53, 23 februarie 2010).Curtea a mai precizat elementele care arată că reclamantul a fost condamnat în instanțele locale pentru că a avut nevoie de asistență juridică (vezi articolele Kaytan/Türki , no. 27422/05, § 31, 15 septembrie 2015 și Gürkemin/Türkiyen/Türkiye, no. 3918/03, Benzerkirki, no. 14/08, 15 septembrie 2014 și Yunus/Türkiye, no. 51, 15 septembrie 2014).Curtea a mai stabilit că, în cazul în care se constată că reclamantul a avut nevoie de asistență juridică în timpul executării unei sentințe, poate fi condamnat în orice formă (veziunea Kaytan/Türki, no. 274225/05, § 31, 15 septembrie 2015 și Gürkemin/Türki, no. 3918/03, Benzerkirki, no. 14 septembrie 2014).
S-a constatat că lipsa garanțiilor menționate mai sus, în prezent, în ceea ce privește aceeași problemă de drept și în cazul în care declarațiile reclamantelor au fost folosite de instanțele naționale pentru a le condamna, a încălcat echitabilitatea sentinței penale în ansamblu (de exemplu, Bozkaya/Turcia , nr. 46661/09, §§ 49-54, 5 septembrie 2017; Türk/Turcia , nr. 22744/07, §§ 53-9., 5 septembrie 2017; în plus față de deciziile anulate anterior, de asemenea, în ceea ce privește Rușen Bayar , §§ 126-136; și anulate anterior, în cazul în care declarațiile reclamantelor au fost folosite de instanțele naționale pentru a le condamna, de asemenea, în cazul în care acestea au fost condamnate, de asemenea, de către instanțele naționale, de asemenea, de către instanțele naționale, de asemenea, de către instanțele naționale, de asemenea, de către instanțele naționale, de asemenea, de către instanțele naționale, de asemenea, de către instanțele naționale, de asemenea, de către instanțele naționale, de asemenea, de către instanțele naționale, de judecată, de către instanțele naționale, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată, de judecată,
22.Curtea consideră, în ceea ce privește despăgubirile morale, că, în cazul în care se constată încălcarea articolelor 6 §§1 și 3 (c) din Conventie, Curtea poate constitui o despăgubire justă suficientă.Curtea consideră, de asemenea, că, în cazul în care reclamantul are o cerere în acest sens, în forma adecvată a despăgubirii, procesul va fi retrimis în conformitate cu cerințele articolului 6 din Conventie.Curtea a decis, în temeiul articolului 311 din Codul de procedură penală, că, în cazul în care Curtea a constatat că nu există posibilitatea de a stabili încălcarea Contractului de către o parte a instanței de judecată, aceasta poate decide să plătească orice sumă de despăgubire justă.GEREKER, în conformitate cu art. 6 din Codul de procedură penală, a decis că despăgubirile sunt adecvate pentru orice cauză.
(Bașvuru No.
68496/10)
KARAR
13 Ekim 2020
İșbu karar, kesin olup bazı șekli değișikliklere tabi tutulabilir.
Berk/ Türkiye davasında,
Bașkan
,
Valeriu Grițco,
Hâkimler
,
Arnfinn Bårdsen,
Peeter Roosma,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
Türkiye Cumhuriyeti Devleti aleyhine bir Türk vatandașı olan Mehmet Berk’in (“bașvuran”) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (“AİHM” veya “Mahkeme”), İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca, 14 Ekim 2010 tarihinde yapmıș olduğu bașvuruyu (no. 68496/10),
Bașvurunun Türk Hükümetine (“Hükümet”) bildirilmesi kararını,
Tarafların beyanlarını dikkate alarak,
22 Eylül 2020 tarihinde yapılan kapalı müzakerelerin ardından,
Aynı tarihte kabul edilen așağıdaki kararı vermiștir:
Bașvuran 1975 doğumlu olup; Diyarbakır’da ikamet etmektedir Bașvuran, Diyarbakır Barosuna bağlı Avukat İpek Ulaș tarafından temsil edilmiștir.
Hükümet, kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
Hükümet, bașvurunun bir Komite tarafından incelenmesine itiraz etmemiștir.
Dava konusu olaylar, taraflarca ileri sürüldüğü șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir.
Bașvuran 22 Haziran 2004 tarihinde gözaltına alınmıș ve ertesi gün, ifade formuna göre avukat istemediği için avukat yokluğunda, terör örgütünün faaliyetlerine karıștığına dair kendini suçlu duruma düșüren ifadeler vermiștir. Bașvuranın daha sonraki ifadeleri avukatın huzurunda alınmıștır ve bu ifadeler kendini suçlu duruma düșüren nitelikte değildir. Bașvuranın avukatı, 22 Șubat 2005 tarihinde yapılan durușmada, taleplerine rağmen bașvuranın polisteki ifadesine katılmasına izin verilmediğini ileri sürmüștür.
Yargılamayı yürüten mahkeme, diğer hususların yanı sıra, bașvuranın polise verdiği ifadelere dayanarak ve bu ifadeleri incelemeye tabi tutmaksızın ve kabul edilebilirliklerini ya da feragatini çevreleyen koșulları incelemeksizin, bașvuranı, mülga Ceza Kanunu’nun 125. maddesi kapsamında Devletin birliğini bozmaya ve Devletin hâkimiyeti altında bulunan topraklardan bir kısmını Devlet idaresinden ayırmaya matuf bir fiil ișlemesi nedeniyle ömür boyu hapis cezasına mahkûm etmiștir. Yargıtay, 15 Nisan 2010 tarihinde, söz konusu kararı onamıștır.
Söz konusu zamanda yürürlükte bulunan ilgili iç hukuk ve ayrıca, Anayasa Mahkemesi’nin avukat hakkından feragate ilișkin içtihadı,
Rușen Bayar/Türkiye
(no. 25253/08, §§ 41-6, 19 Șubat 2019) kararında bulunabilir.
Bașvuran, polis tarafından gözaltında tutulduğu süre boyunca kendisine avukat sağlanmadığı için adil yargılanmadığından șikâyetçi olmuștur. Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesinin ilgili kısımları așağıdaki gibidir:
“1. Herkes davasının, ... cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamaların esası konusunda karar verecek olan ... bir mahkeme tarafından ...adil ve kamuya açık olarak makul bir süre içinde görülmesini isteme hakkına sahiptir...
3.Bir suç ile itham edilen herkes așağıdaki asgari haklara sahiptir:
...
(c)
Kendisini bizzat savunmak veya seçeceği bir müdafinin yardımından yararlanmak; eğer avukat tutmak için gerekli maddî olanaklardan yoksun ise ve adaletin yerine gelmesi için gerekli görüldüğünde, resen atanacak bir avukatın yardımından ücretsiz olarak yararlanabilmek;
A.
Kabul Edilebilirlik Hakkında
Mahkeme, bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olmadığını ve Sözleșme’nin 35. maddesinde sıralanan bașka herhangi bir kabul edilemezlik gerekçesiyle de bağdașmadığını kaydetmektedir. Dolayısıyla, bașvurunun kabul edilebilir olduğuna karar verilmesi gerekmektedir.
B.
Esas Hakkında
Bașvuran, polise ifade verirken kendisine avukat yardımı verilmediğini ve bu ifadelerin daha sonra yargılamayı yürüten mahkeme tarafından kendisini mahkûm etmek için kullanıldığını iddia etmiștir.
Hükümet, polis tarafından gözaltında tutulduğu sırada imzaladığı belgeler ıșığında, bașvuranın avukat hakkından geçerli bir șekilde feragat ettiğini ileri sürmüștür. Her halükarda, özellikle bașvuranın mahkûmiyetine ilișkin kalan delillerin gücü ıșığında, ceza yargılamalarının bir bütün olarak adilliğine, polisteki ifadesi sırasında bir avukatın bulunmaması nedeniyle zarar gelmemiștir.
12.Mahkeme, bașvuranın Cumhuriyet savcısına ve sorgu hâkimine ifade verirken bir avukat tarafından temsil edildiğine dair taraflar arasında bir ihtilaf bulunmadığı dikkate alındığında, 23 Haziran 2004 tarihinde polise ifade verirken avukata erișim hakkından geçerli bir șekilde feragat edip etmediğini incelemeye davet edilmektedir.
13.Mahkeme, avukat hakkından feragatin geçerliliğine ilișkin șikâyetleri
Simeonovi/Bulgaristan
[BD], no. 21980/04, §§ 122-144, 12 Mayıs 2017) kararında geliștirilen üç kollu test ıșığında incelediğini yineler. Bu test șu adımları içermektedir: (i) bașvuranın avukat yardımı hakkından feragat edip etmediği; (ii) avukata erișim hakkının kısıtlanmasına yönelik “zorlayıcı nedenler” bulunup bulunmadığı; ve (iii)
yargılamaların bir bütün olarak adilliğinin sağlanıp sağlanmadığı. Mahkeme, bu kriterleri uygulayarak, halihazırda, Türkiye aleyhine açılan davalarda, bașvuranın avukata erișim izni verildikten sonra ne suçunu ne de polise verdiği ifadeleri kabul ettiği ve bir avukat tarafından temsil edildiği sonraki yargılamalar boyunca itirafını sürekli olarak reddettiği durumlarda, feragatin geçerli olmadığına karar vermiștir (bk.,
Rușen Bayar/Türkiye
, no. 25253/08, §§ 113-123, 19 Șubat 2019; ve
Akdağ/Türkiye
, no. 75460/10, §§ 48-61, 17 Eylül 2019; ve karșılaștırınız
Aksin ve Diğerleri /Türkiye
, no. 4447/05, §§ 7, 8 ve 19, 1 Ekim 2013;
Diriöz /Türkiye
, no. 38560/04, § 36, 31 Mayıs 2012; ve
Yoldaș/Türkiye
, no. 27503/04, § 53, 23 Șubat 2010). Mahkeme, ayrıca, bașvuranın yerel mahkemeler önünde açıkça avukat yardımı talebinde bulunduğunu ileri sürdüğünü gösteren unsurları dikkate almıștır (karșılaștırınız
Kaytan/Türkiye
, no. 27422/05, § 31, 15 Eylül 2015 ve
Gür/Türkiye
(k.k.), no. 39182/08, 14 Ocak 2014).
14.Mahkeme, bu iki koșulun somut davada da mevcut olduğunu gözlemlemektedir. Dolayısıyla, Mahkeme, herhangi bir makul șüphenin ötesinde, bașvuranın Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamındaki haklarından kesin surette, bilerek ve bilinçli bir șekilde feragat ettiğini tespit edememektedir.
15.Bu usuli eksiklik, ceza yargılamasının bir bütün olarak adilliğine karșı incelendiğinde, Mahkeme, yargılamayı yürüten mahkemenin bașvuranın feragatini çevreleyen koșulları sorgulamaya çalıșmadığını ve polise verdiği suçlu duruma düșüren ifadeleri incelemeye tabi tutmadığını veya bașvuranı müebbet hapse mahkum etmeden önce bunların kabul edilebilirliklerini incelemediğini kaydetmektedir (bk.,
Yunus Aktaș ve Diğerleri/Türkiye,
no. 24744/03, § 51, 20 Ekim 2009). Benzer șekilde, Yargıtay da bunları düzeltmemiștir.
16.Yukarıda belirtilen usuli güvencelerin bulunmamasının, hâlihazırda, aynı hukuki soruna ilișkin olarak ve bașvuranların ifadelerinin ulusal mahkemeler tarafından onları mahkûm etmek için kullanıldığı durumlarda ceza yargılamasının bir bütün olarak adilliğini ihlal ettiği tespit edilmiștir. Somut bașvuruda da bu durum söz konusudur (bk.,
Bozkaya/Türkiye
,
no. 46661/09, §§ 49-54, 5 Eylül 2017;
Türk/Türkiye
, no. 22744/07, §§ 53-9., 5 Eylül 2017; yukarıda anılan
Rușen Bayar
, §§ 126-136; ve yukarıda anılan
Akdağ
, §§ 64-71).
17.Buna göre, Mahkeme, Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesinin ihlal edildiği sonucuna varmaktadır.
18.Sözleșme’nin 41. maddesi așağıdaki gibidir:
“Eğer Mahkeme bu Sözleșme veya Protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleșmeci Tarafın iç hukuku bu ihlalin sonuçlarını ancak kısmen ortadan kaldırabiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, zarar gören taraf lehine adil bir tazmin verilmesine hükmeder.”
Tazminat, masraflar ve giderler
19.Bașvuran, Mahkeme’yi, maddi ve manevi tazminatın yanı sıra masraflar ve giderler için kendisine “adil bir tazminat” vermeye davet etmiștir.
20.Hükümet söz konusu taleplere itiraz etmiștir.
21.Mahkeme, maddi tazminat bakımından, tespit edilen ihlal ile ileri sürülen maddi zarar arasında herhangi bir illiyet bağı bulunmadığı kanısına varması sebebiyle söz konusu talebi reddetmiștir. Mahkeme, ayrıca, bașvuran bu talepleri desteklemek için hiçbir belgelere dayalı kanıt sunmaması nedeniyle masraf ve giderlere yönelik talebini reddetmiștir.
22.Mahkeme, manevi tazminat bakımından, somut davada, Sözleșme’nin 6 §§1 ve 3 (c) maddelerinin ihlal edildiği yönündeki tespitin, yeterli adil tazmin teșkil ettiği kanaatindedir. Mahkeme, ayrıca, en uygun tazmin șeklinin, bașvuranın bu yönde bir talebinin bulunması durumunda, Sözleșme’nin 6. maddesinin gerekliliklerine uygun olarak yeniden yargılanması olacağı görüșündedir. Mahkeme, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 311. maddesi kapsamında, Mahkeme tarafından Sözleșme’nin ihlal edildiğinin tespit edilmesi halinde iç hukuk yargılamalarının yenilenmesi imkânının sunulduğunu dikkate alarak, bu bașlık altında herhangi bir miktar ödenmesine hükmetmemiștir.
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna;
Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesinin ihlal edildiğine;
İhlal tespitinin, kendi bașına, bașvuranın uğradığı manevi zarar açısından yeterli adil tazmin teșkil ettiğine;
Bașvuranın adil tazmin talebinin geri kalan kısmının reddedilmesine
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce olarak tanzim edilmiș ve Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77 §§ 2 ve 3 maddesi uyarınca 13 Ekim 2020 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan