Ceviren, Okan TAȘDELEN, AİHM Eski B Hukukçusu, AYM ve AİHMe Bașvuru Danıșmanı, @OTSDLN , Aprilie 2025. [Până acum publicat pe Patreonda https://www.patreon.com/posts/127563825 ] Această traducere a fost dată cu permisiunea de publicare, pentru a fi publicată în HUDOCa. Cevirmene atıftacak arasında kaydılan alıntılanabilir.
© Translated by Okan TAȘDELEN, Former B Lawyer of the ECHR, Adviser on Applications to the CC and the ECHR, @OTSDLN , Aprilie 2025. © Okan TAȘDELEN, Former B Lawyer of the ECHR, Adviser on Applications to the CC and the ECHR, @OOTLOOT_RUTSN olan olan olan olan , April 2025. [Publicat deja pe Patreonda https://www.patreon.com/posts/127563825 ] Această traducere a fost dată cu permisiunea de publicare, pentru a fi publicată în HUDOCDA, pe 15 mai 2014. [Publicat în HUDOC] Ocarnaștii de familie GÜRÜKİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİSİ În august 2015, Çocuk Bakım și Koruma Kurulu (Kurul), au început să investigheze mediul de părinte în legătură cu starea copilului.
În timpul cercetării, un martor de la Geyden Instelling (Geyden Instelling - GI) a fost rugat să ofere un sprijin suficient reclamantului pentru a elimina problemele fizice ale copilului (par.7). Kurul, 16 octombrie 2015, a prezentat o serie de îngrijorări serioase cu privire la mediul de îngrijire a copilului și a declarat că nu a fost în stare să-l îngrijoreze în continuare. În consecință, Kurul a cerut Curții de Judecată din Overijssel să emită o hotărâre de observare de un an.
Pentru a putea evalua abilitățile părintești ale reclamantului, Kurul a decis că este necesar ca reclamantul și copilul să fie plasate într-un adăpost pentru copii în care să fie monitorizate timp de douăzeci și patru de ore (§ 10). 22 octombrie 2015 Judecătorul pentru copii a emis o hotărâre de observare de un an pentru supravegherea lui GInin (§ 11). 26 octombrie 2015 a fost declarată o dată responsabilă pentru faptul că reclamantul și copilul au părăsit adăpostul de scurtă durată, iar 26 octombrie 2015 a fost declarată o dată responsabilă pentru faptul că reclamantul a părăsit adăpostul de criză din cauza sentimentelor de nesiguranță insuficiente din cauza unor locuitori dependenți de droguri (§ 12). În lunile următoare, a făcut câteva încercări fără succes pentru a-i face pe reclamant să accepte propunerea de a-și înlocui copilul cu o mamă, iar apoi a anunțat reclamantului decizia sa anticipativă în sensul că viitorul copilului nu mai este la solicitant, ci cu familia de îngrijire și a renunțat la relația cu copilul în două săptămâni (para. 16). Curtea a decis că, în cazul în care copilul a fost însoțit de o familie de tutore timp de un an și jumătate, a fost închisă, iar copilul a continuat să fie fragil, cu toate că acesta ar putea arăta un progres pozitiv.
ME, în ciuda neînțelegerii în ceea ce privește locul în care copilul va crește și a unei proceduri acceptabile în care mama va fi responsabilă pentru îngrijirea și creșterea copilului, a decis că Curtea a decis că, în cazul în care copilul a fost însoțit de o familie de tutore timp de un an și jumătate, va fi respinsă și va fi înregistrată o nouă tarifară. (Gazeta de la Ucraina, 28 martie 2016), Ultima tarifară a copilului a fost înregistrată la data de 28 martie 2018 (Gazeta de la Ucraina, 27 martie 2018). În alte cuvinte, deoarece dezvoltarea copilului va fi afectată de faptul că nu știe cât timp va fi în îngrijire, decizia de a elibera un observator nu va fi adecvată dacă perioada de timp de care se așteaptă ca părinții să aibă nevoie pentru a-și reîncepe îngrijirea copilului este prea lungă.
După trecerea perioadei de timp, dreptul de a-și apăra copiii va fi modificat în general în conformitate cu art. 1:266 din Legea din Kabul (§§ 48). HUK I. SÖLEMEZİN No. No. 202 No. 8 din Legea din Norvegia privind dreptul copilului la protecție a fost adoptată în cazul în care nu a fost aplicată Legea privind dreptul copilului la protecție a copilului (§§ 543 din Legea din Norvegia, nr. 527, nr. 531 din 2013) (§§ 2023) și în cazul în care nu a fost aplicată Legea privind dreptul copilului la protecție a copilului (§§ 531 din Legea din Norvegia, nr. 531 din 2013) (§§ 523, nr. 531 din 2013) (§ 2023)). Curtea subliniază că unitatea familială și reunificarea familiei în caz de despărțire au justificații existente în natura dreptului la respectarea vieții de familie.
Prin urmare, autoritățile, atunci când se inițiază proceduri de îngrijire care limitează viața de familie, au obligația de a lua măsuri care să faciliteze reunificarea familiei (vezi Strand Lobben și alții împotriva Norvegiei, anulată mai sus; K. și T. împotriva Finlandei [BD], nr. 25702/94 , 178, AİHM 2001 § VII).art.
8 în cazul în care există conflicte între membrii familiei, în cazul în care membrii familiei sunt în conflict, trebuie să se respecte principiile dreptului de autoritate care pot fi respectate, pentru a menține o relație de familie mai bună, în cazul în care este necesar să se mențină o relație de familie mai bună, în cazul în care este necesar să se mențină o relație de familie mai bună, în cazul în care este necesar să se mențină o relație de familie mai bună, în cazul în care este necesar să se mențină o relație de familie mai bună, în cazul în care este necesar să se mențină o relație de familie mai bună, în cazul în care este necesar să se mențină o relație de familie mai bună, în cazul în care este necesar să se mențină o relație de familie mai bună (velea de familie, în cazul în care este necesar să se mențină o relație de familie mai bună, în cazul în care este necesar să se mențină o relație de familie mai bună, în cazul în care este necesar să se aflează o relație de familie mai bună) (velea de familie, în cazul în care se aflătură de familie, în care se află în cazul în care se află în cazul în cazul în care se află în cazul în cazul în care se află în cazul în care se află în cazul în cazul în care se află un conflict de familie, în care se află o relație de familie, în care nu există o relație de familie, în care nu există o relație de familie,
în care nu există o relație de familie, în care nu există În primul rând, Curtea observă că cauza în cauză se referă în principal la forma de fragilitate printre interesele în cauză ale autorităților naționale, inclusiv ale instanțelor (para. 71). În decizia de încetare a competenței de velayet a reclamantului, Bölge Mahkemesi a acordat o greutate semnificativă fragilității și nevoii de stabilitate a copilului. Cu toate acestea, nici hotărârea instanței, nici rapoartele de la Kurulîn nu conțin o examinare mai profundă a fragilității. În ciuda faptului că reclamantul a fost acordat posibilitatea de a prezenta un plan alternativ pentru a evalua abilitățile parentale; în ciuda faptului că eforturile practice de a reuni copilul cu reclamantul au fost suspendate în decretul judecătoresc, începând cu februarie 2016, după doar patru luni de la preluarea custodiei copilului.
Judecătorii din Istinaf au decis, datorită prelungirii termenului acceptabil, că reclamantul nu a primit răspuns la întrebarea pe care nu a putut să o pună în discuție cu copilul și că mama nu a folosit nicio oportunitate de a-și asigura încrederea în copil (Jurnalul Curv.
În locul hotărârii Strandben și alții/Norvegia, menționate mai sus, § 220), Curtea a renunțat la reunificarea familiei ca scop final la o etapă prea timpurie, fără o evaluare corectă a capacităților părintești ale reclamantului și fără a demonstra suficient de clar că scopul final de reunire nu mai este în interesul superior al copilului (§ 76).Cel de mai sus se înțelege că hotărârea Curții de a decide în temeiul competenței de familie a reclamantului este suficientă pentru a stabili că, în timpul procedurilor care au dus la decizia de încetare a competenței de familie a reclamantului, este necesar să se stabilească deja că viața copilului a fost grav afectată de către o parte din familie, fără a fi necesară o evaluare corectă a capacității părintești a reclamantului (§ 77).Așadar, hotărârea Curții de Apel din 7 octombrie 2014 privind reunificarea familiei nu este în interesul copilului (§ 78), iar hotărârea Curții de Apel din 7 decembrie 2014 privind reunificarea familiei este în interesul copilului (§ 78, § 78, § 78, § 78, § 78, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 88, § 8),
iar hotărâreața Curții de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de la Curtea de În funcție de durerea și suferința pe care reclamantul ar fi trebuit să le sufere din cauza încălcării constatate în contextul procedurilor în care autoritățile velayet au fost încheiate, o judecată echitabilă evaluează dacă hotărârea este adecvată.În ceea ce privește daunele de manevras, reclamantul plătește 20.000 de euro (para. 85).[1] Cerința oficială pentru hotărâre (vezi https://hudoc.echr.coe.int/eng?i=001-242957 [2] Cerința pentru traducerea în limba engleză https://hudoc.echr.coe.int/eng?i=001-200385 ).
© Çeviren, Okan TAȘDELEN, AİHM Eski B Hukukçusu, AYM ve AİHM’e Bașvuru Danıșmanı, @O_TSDLN , Nisan 2025. [Daha önce Patreon’da “ https://www.patreon.com/posts/127563825 ” yayımlanmıștır] Bu çeviriyi yayımlama izni, HUDOC’a konulması için verilmiștir. Çevirmene atıfta bulunmak kaydıyla alıntılanabilir. © Translated by Okan TAȘDELEN, Former B Lawyer of the ECHR, Adviser on Applications to the CC and the ECHR, @O_TSDLN , April 2025. [ Already published on Patreon “ https://www.patreon.com/posts/127563825 ”] Permission to re-publish this translation has been granted for the purpose of its inclusion in HUDOC. It may be reproduced with a reference to the translator.
[1] (Bașvuru No. 45644/18 ) 15 Nisan 2025 GİRİȘ Dava, karar anında iki yıl on aylık olan çocuğu üzerindeki bașvurucunun velayet yetkisinin sonlandırılmasıyla alakalı bir șikâyeti ilgilendirmektedir (par. 1). OLAYLAR Bașvurucunun çocuğu, Ağustos 2014 tarihinde doğmuștur. Aile içi șiddet tavsiye ve bildirim merkezi olan Güvenli Ev’e çocuğun doğumundan önce ve sonra bașvurucu ile çocuğun babası arasındaki aile içi șiddet bildirimleri yapılmıștır. Bașvurucu ile baba arasındaki ilișki Șubat 2015 tarihinde sonlanmıș fakat birbirlerini görmeye devam etmișlerdir (par. 5). Bașvurucu, doğum anından itibaren çocuk üzerindeki tek velayet sahibidir. Çocuğun korunması amacıyla ebeveynler arasındaki ilișkiye dair düzenleme yapılmıștır.
Ebeveynler bu anlașmaya aykırı biçimde gözetim altında olmaksızın birbirleriyle görüșmeye devam etmișler ve çocuk, birkaç defa aile içi șiddet olaylarına șahit olmuștur (par. 6). Ağustos 2015 tarihinde Çocuk Bakım ve Koruma Kurulu (Kurul), çocuğun durumunun bildirilmesi üzerine ailedeki ebeveynlik ortamını sorușturmaya bașlamıștır. Sorușturma sırasında, yetkili bir gençlik koruma kurumundan (Gecertificeerde Instelling - “GI”) bașvurucuya destek sağlaması istenmiștir (par. 7). Kurul, 16 Ekim 2015 tarihinde çocuğun ev ortamına ve bașvurucunu ona bakma yetisine dair ciddi endișelerini bildirmiștir. Son derece değișken konut durumundan dolayı çocuk, stres ve gerilim yașamıștır ve bu, gelișimi için ciddi bir tehdit olușturmaktadır.
Bașvurucunun ruh sağlığı sorunları geçmiși vardır ve çocuk, yinelenen aile șiddet olaylarına șahit olmuștur. Onun ve annesinin değiștirdiği konut sayısından kaynaklı olarak çocuğun hayatının ilk yılında önemli derecede bir kararsızlık vardır. Kurul, çocuğun fiziksel gelișiminin iyi olduğunu ve bakım görüyor ve iyi beslenmiș göründüğünü ve bașvurucunun ona șefkat gösterdiğini de gözlemlemiștir. Kurul bununla birlikte, çocuğun gelișimine yönelik tespit ettiği riskleri ortadan kaldırmaya yeterince istekli olmadığını ve bunu yapamayacağını değerlendirmiștir çünkü bașvurucu, bakım görevlileriyle iș birliği yapmayı reddetmiștir ve ortaya koydukları endișeleri kabul etmeyecektir (par. 9). Kurul sonuç olarak, bir yıllık gözlem kararı vermesi için Overijssel Bölge Mahkemesine bașvurmuștur.
Kurul, bașvurucunun ebeveynlik yeteneklerinin değerlendirilebilmesi için bașvurucu ve çocuğun yirmi dört saat izlemenin yapıldığı bir anne çocuk yerine yerleștirilmesini gerekli görmüștür (par. 10). 22 Ekim 2015 tarihinde çocuk yargıcı, GI’nin gözetim yapacağı bir yıllık gözlem kararı vermiștir (par. 11). Bașvurucu ve çocuğun kısa süreli kriz barınağını terk ettiği, 26 Ekim 2015 tarihinde GI’ye bildirilmiștir. Bașvurucu, bazı sakinlerin uyușturucu bağımlısı olmasından dolayı güvensiz hissettiğinden dolayı kriz barınağını terk ettiğini söylemiștir (par. 12). GI, 29 Ekim 2015 tarihinde acil bakım kararı çıkartılması için Bölge Mahkemesine bașvurmuștur (par. 13). Bölge Mahkemesi çocuk yargıcı, 29 Ekim 2015 tarihinde çocuğu iki haftalık bir süre için koruyucu bakım kurumuna yerleștiren ve bașvurucunun haftada bir kez çocuğuyla gözetim altında görüșmesine izin veren acil bakım kararı vermiștir.
Çocuk aynı gün bașvurucudan alınmıș ve koruyucu aile yanına yerleștirilmiștir (par. 14). Çocuk yargıcı, 09 Kasım 2015 tarihinde bakım kararını uzatmıștır. Yargıca göre, çocuğunu alıp gitmek ve GI ile yeterince irtibatlı tutmamak suretiyle bașvurucu çocuğu GI’nın gözetiminden uzaklaștırmıștır. Yargıç, çocuğun bakım ve yetiștirilmesi sorumluluğunu bașvurucunun gelecekte tekrar üstlenip üstlenemeyeceğini GI’nin değerlendirmesine hükmetmiștir. Bașvurucu, bu karara itiraz etmiștir (par. 15) . GI, izleyen aylarda bașvurucunun bir anne çocuk yerine alınması önerisini kabul etmesi için birkaç girișimde bulunmuș fakat bir netice alamamıștır. Bunun üzerine çocuğun geleceğinin artık bașvurucu yanında değil, bakıcı aile yanında olduğu șeklindeki öngörüsel kararını bașvurucuya bildirmiș ve çocukla ilișkisini iki haftada bire düșürmüștür (par. 16 ). Bașvurucu, görüșme kısıtlamasının durdurulması için Bölge Mahkemesine bașvurmuștur.
Önerilen anne çocuk yerinin faydalı olacağına inanmadığını ve alternatif bir plan sunmaya hazır olduğunu belirtmiștir (par. 17). Üç çocuk yargıcından olușan Bölge Mahkemesi, 28 Nisan 2016 tarihinde bașvurucunun alternatif planını yetersiz bulmuștur (par. 20 ). Arnhem-Leeuwarden İstinaf Mahkemesi, 28 Haziran 2016 tarihinde bașvurucunun bakım kararına itirazını reddetmiștir. İstinaf Mahkemesi, bașvurucunun ebeveynlik yeteneklerinin değerlendirilmesiyle herhangi bir șekilde iș birliği yapmadığını gözlemlemiștir. Mahkeme, bașvurucunun ebeveynlik yeteneklerine bir gözlemin yokluğunda, bașvurucuyla yașamaya geri gönderilirse çocuğun sağlık ve güvenliğinin teminat altına alınamayacağı sonucuna varmıștır (par. 21). Kurul, 09 Mart 2017 tarihinde bir rapor yayınlamıștır.
Bașvurucunun GI ile iș birliğine gönülsüz olduğunu ve önerilen anne çocuk yerine yerleștirilmeyi reddettiğini gözlemlemiștir. Anne tarafındaki iș birliğinin yokluğunda, çocuğun geleceği hakkındaki belirsizliğin kaldırılması için olan “kabul edilebilir süre” dolmuștur (par. 26 ). Kurul, aynı gün bașvurucunun velayet yetkisinin kaldırılması ve GI’nin çocuğun vasisi olarak atanması için Bölge Mahkemesine bașvurmuștur (par. 27). Üç çocuk yargıcından olușan Bölge Mahkemesi, 06 Haziran 2017 tarihinde, bașvurucunun velayet yetkisini sonlandırmıș ve GI’yi çocuğun vasisi olarak atamıștır. Mahkeme, çocuğun bir buçuk yıldır koruyucu aile yanında olduğunu, aileye bağlanma sürecinin iyi gittiğini, halen kırılgan olmakla birlikte çocuğun olumlu gelișim gösterdiğini kaydetmiștir.
Mahkemeye göre, çocuğun nerede büyüyeceğine ilișkin belirsizlik içinde yașayacağı ve annenin çocuğunun bakım ve yetiștirilmesi için sorumluluk üsteleneceği kabul edilebilir süre dolmuștur. Bölge Mahkemesi, annenin velayet yetkisini sonlandırmak suretiyle çocuğun yetiștirilmesinin istikrarının ve devamlılığının korunmasının çocuğun menfaatine olduğu sonucuna varmıștır. Bașvurucu, çocuğun annesi olmayı sürdürecektir ve belli bir mesafeden de olsa çocuğun hayatında bir yere sahip olacaktır (par. 29). İstinaf Mahkemesi, 27 Mart 2018 tarihinde bașvurucunun istinaf talebini reddetmiștir. Kararda, 28 Haziran 2016 tarihli karara da atıfta bulunulmuștur (par. 32 ).
Medeni Kanun’un 1:255 maddesi uyarınca gözlem kararı verilmesinin șartlarından biri de o sürede ebeveynlerin çocuğun bakımını geri üstleneceği “kabul edilebilir süreye” yer verilmesidir. Bu süre, çocuğun gelișimi için kabul edilebilir olandan daha uzun olmamalıdır. Diğer bir deyișle, ne kadar süre koruyucu bakımda kalacağını bilmemesinden dolayı çocuğun gelișimi zarar göreceğinden, ebeveynlerin çocuğun bakımını yeniden üstlenebilmek için ihtiyaç duymaları beklenen süre çok uzunsa, bir gözlem kararı verilmesi uygun olmayacaktır. Kabul edilebilir süre geçince, velayet yetkisi Kanun’un 1:266 maddesi uyarınca sonlandırılacaktır (par. 48). HUKUK I.
Bașvurucu, ebeveynlik yeteneklerine yönelik bir araștırma olmaksızın ve yalnızca çocuğun koruyucu aile yanındaki durumunun iyi olduğu tezine dayalı ebeveynlik yetkisinin sonlandırılmasının Sözleșme’nin 8. maddesini ihlal ettiğinden șikâyet etmiștir (par. 54). Bașvurucunun velayet yetkisinin sonlandırılmasının aile hayatına saygı hakkına müdahale olușturduğu, bu kararın yasaya (Medeni Kanun’un 1:266 maddesi) uygun olarak alındığı ve bașvurucunun çocuğunun sağlığının ve hak ve özgürlüklerinin korunması meșru amaçlarını güttüğü taraflar arasında tartıșmasızdır (par. 66). Çocuğun refahı tedbirlerini kapsayan davalara uygulanabilir genel ilkeler Strand Lobben ve Diğerleri/Norveç ‘de [2] ([BD], No. 37283/13, §§ 202-213, 10 Eylül 2019) ortaya konulmuștur.
Bu ilkeler o zamandan beri yinelenmiș ve E.M. ve Diğerleri/Norveç (No. 53471/17, § 52, 20 Ocak 2022) ve Kilic/Avusturya (No. 27700/15, §§ 119-123, 12 Nisan 2023) gibi izleyen davalarda uygulanmıștır (par. 67). Mahkeme, aile birliğinin ve ayrılık durumunda ailenin yeniden bir araya getirilmesinin aile hayatına saygı hakkının doğasında mevcut mülahazalar olduğunu vurgulamaktadır. Dolayısıyla yetkililerin, aile hayatını kısıtlayan bakım ișlemlerine girișildiğinde; makul olur olmaz ailenin yeniden bir araya getirilmesini kolaylaștırıcı tedbirleri alma yükümlülüğü bulunmaktadır ( bkz. Strand Lobben ve Diğerleri/Norveç , yukarıda anılan; K. ve T./Finlandiya [BD], No. 25702/94 , § 178, AİHM 2001 ‑ VII).
Çocuk ile bir ebeveynin menfaatlerinin çatıștığı durumlarda 8. madde, ulusal makamların adil bir denge kurmalarını ve bu dengeleme sürecinde, niteliğine ve ciddiyetine bağlı olarak ebeveyninkine üstün gelebilecek olan çocuğun üstün yararına özel bir önem atfedilmesini gerektirmektedir. Bununla birlikte genel olarak çocuğun üstün menfaatleri, ailenin hususiyle uygunsuz olduğunun ortaya çıktığı davalar haricinde çocuğun ailesiyle bağlarının sürdürülmesini emretmektedir çünkü bu bağların kesilmesi çocuğun köklerinden koparılması anlamına gelmektedir. Bunlardan, aile bağlarının çok istisnai durumlarda kesilebileceği ve șahsi ilișkilerin korunması ve uygun olduğunda ailenin yeniden inșa edilmesi için her șeyin yapılması gerektiği anlașılmaktadır (bkz.
Strand Lobben ve Diğerleri/Norveç , yukarıda anılan, §§ 206-207) (par. 68). Mahkeme en bașta, mevcut davanın esasen mahkemeler de dahil olmak üzere ulusal makamların söz konusu olan menfaatler arasında denge kurma șeklini ilgilendirdiğini gözlemlemektedir (par. 71). Bașvurucunun velayet yetkisini sonlandırma kararında Bölge Mahkemesi, çocuğun kırılganlığına ve istikrara ihtiyaç duymasına önemli bir ağırlık atfetmiștir. Bununla birlikte ne mahkemenin kararı ne de Kurulun raporları bu kırılganlığın derinlemesine bir incelemesini içermekteydi.
Oysa meselenin ciddiyeti itibariyle yetkililerin, incelenmekte olan ișlemler sırasında çocuğun kırılganlığını daha derinlemesine değerlendirmeleri gerekmekteydi (bkz., gerekli uyarlamalarla, Strand Lobben ve Diğerleri/Norveç , yukarıda anılan, § 224) (par. 73). Mahkeme ek olarak ve daha da önemlisi, Kurulun bașvurucunun velayet yetkisinin sonlandırılması bașvurusunun 09 Mart 2017’de, çocuğun bakıma alınmasından bir buçuk yıldan daha kısa süre sonra yapıldığını kaydetmektedir. İstinaf Mahkemesinin 27 Mart 2018 tarihli kararından da kabul edilebilir sürenin dolduğundan dolayı 28 Haziran 2016 tarihi itibariyle amacın artık ailenin yeniden birleștirilmesi olmadığının tasdik edilmiș olduğu anlașılmaktadır.
Mevcut davada kabul edilebilir sürenin dolmasının gerekçesi, asıl olarak annenin iș birliği içinde olmamasına dayandırılmıștır. Bașvurucuya ebeveynlik yeteneklerini değerlendirmek üzere alternatif plan sunma imkânı tanınmasına rağmen; çocuğun bașvurucuyla yeniden bir araya getirilmesine yönelik pratik çabaların Șubat 2016 itibariyle, çocuğun bakıma alınmasından yalnızca dört ay sonra Kurulun öngörüsel kararını takiben durdurulmuș olduğu anlașılmaktadır. İstinaf Mahkemesi, kabul edilebilir sürenin dolmuș olması nedeniyle, bașvurucunun çocuğa bakabilip bakabilemeyeceği sorusuna bir cevap verilmesine gerek olmadığına ve annenin ona verilen olanakları vaktinde kullanmamıș olduğuna hükmetmiștir (par. 74). Mahkeme, bașvurucunun GI ile düzgün bir șekilde iș birliği yapmakta kusur gösterdiğini de gözlemlemektedir.
Bu, onun ebeveynlik yeteneklerine ilișkin araștırmanın ilerlemesine gerçekten engel olmuștur. Bununla birlikte dosyada, kendisi de kırılgan olan ve GI’deki aile vasisine güvenini açıkça kaybetmiș olan bașvurucunun böyle bir araștırma için diğer seçeneklere açık olmadığına gösteren hiçbir emare yoktur.
Ayrıca Kurulun raporları, bașvurucu ile çocuğu arasında bir bağ olduğuna ve ona ihtimam ve șefkat gösterdiğine ișaret etmektedir (par. 75). Yukarıdakilerin ıșığında, GI ve Kurulun ve onların bașvurularını inceleyen mahkemelerin, çocuğu bașvurucuyla yeniden bir araya getirme olanağı üzerinde ciddi biçimde düșünmek (bkz., gerekli uyarlamalarla, Strand Lobben ve Diğerleri/Norveç , yukarıda anılan, § 220) yerine; bașvurucunun ebeveynlik yeteneklerinin düzgün bir değerlendirmesi olmaksızın ve tekrar bir araya getirme nihai amacının çocuğun üstün menfaatiyle artık neden bağdașmadığını yeterince ortaya koymaksızın çok erken bir așamada nihai amaç olarak ailenin yeniden birleștirilmesinden vazgeçtikleri Mahkemece anlașılmaktadır (par. 76). Yukarıdaki mülahazalar Mahkemenin, bașvurucunun velayet yetkisini sonlandırma kararına götüren ișlemler sırasında bașvurucu ile çocuğun aile hayatını korumaya yetersiz bir ağırlık verildiği sonucuna varabilmesi için yeterlidir (par. 77). Dolayısıyla Sözleșme’nin 8. maddesinin ihlali söz konusudur (par. 78 ).
Bașvurucu, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından adil bir yargılama yapılmadığından dolayı 6/1 maddenin ihlal edildiğinden șikâyet etmiștir (par. 79). Sözleșme’nin 8. maddesi bakımından bulduğu ihlali göz önüne alan Mahkeme, mevcut davada ortaya çıkan asli hukuki meseleyi zaten incelemiș olduğunu tespit etmektedir. Davanın olgularının ve tarafların tezlerini dikkate alan Mahkeme, bașvurucunun 6/1 maddesi altındaki șikâyetlerinin kabul edilebilirlik ve/veya esasının ayrıca incelenmesine gerekmediğine hükmetmektedir (bkz., gerekli uyarlamalarla Valentin Câmpeanu adına Hukuki Kaynaklar Merkezi/Romanya [BD], No. 47848/08, § 156, AİHM 2014; Kamil Uzun/Türkiye , No. 37410/97, § 64, 10 Mayıs 2007; Edina Tóth/Macaristan , No. 51323/14, § 65, 30 Ocak 2018) (par. 81). III.
Bașvurucunun velayet yetkisinin sonlandırıldığı ișlemler bağlamında tespit edilen ihlal dolayısıyla yașamıș olması gereken acı ve sıkıntı dikkate alındığında adil tazmine hükmedilmesinin uygun olduğunu değerlendirmektedir. Manevi zararlara ilișkin olarak bașvurucuya 20.000 avro vermektedir (par. 85). [1] Resmi dildeki karar için bkz. “ https://hudoc.echr.coe.int/eng?i=001-242957 ” [2] Kararın özet çevirisi için bkz. “ https://hudoc.echr.coe.int/eng?i=001-200385 ”