Avrupa İnsan HaklARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Alegerea nr: 50702/18 Nazan AKIN PEKER / Türkiye Bașkan , Paul Lemmens, Hâkimler , Jon Fridrik Kjølbro, Ivana Jelić, și Ajutorul directorului de afaceri de scriere al Departamentului Hasan Bakırcı, cu participarea Comitetului din 22 ianuarie 2019, a fost adunat în fața Comisiei Europene pentru Drepturile Omului din cadrul Parlamentului European (İkinci Bölüm), la data de 23 octombrie 2018, a fost luată următoarea hotărâre: OLAonimLAR 1.
Bașvuran, pe 26 noiembrie 2010, a intentat o plângere în Curtea de Afaceri din Ankara cu privire la creșterea sumei pensiei de pensie lunare. Bașvuran a susținut că contribuțiile făcute de Fundație (prim ödemelerinin), la Social Güvenlik Kurumu - Fonduul de Securitate Socială sunt semnificativ mai mari decât cele făcute de persoanele afiliate și că, în ciuda dispozițiilor relevante ale Vakıf Senedului, pensia nu este supusă acelorași articole de creștere ca cele acordate de Instituția de Securitate Socială. 5.
Pe 21 martie 2018, Anayasa Hâkimul a constatat, de asemenea, că a fost încălcat dreptul la un proces echitabil al 413 de persoane care au solicitat, la fel ca și reclamantul și el, același subiect. Anayasa Hâkimul a stabilit că această modificare în cauză, în conformitate cu deciziile de soluționare ale membrilor Fundației și ale judecătorilor judecătorești din cadrul Curții Generale a Justiției (a se vedea §11 de mai jos), care pot fi în favoarea reclamantelor, urmărește să fie soluționate în mod definitiv și retroactiv. În ceea ce privește plângerile privind drepturile lor de proprietate, în ceea ce privește plângerile privind drepturile lor de proprietate, Anayasa Hâkimul a constatat că nu au fost luate în considerare toate constatările privind dreptul la un proces echitabil, în special în ceea ce privește o cerere de reînnoire a unei decizii în cauză (în cazul în care nu a fost luată o decizie separată, astfel încât să fie necesară o soluționare a acestora).
Băncile, companiile de asigurări, camerele de comerț și industrie, bursele sau unitățile pe care le constituie, dacă își vor înființa propriile fonduri pentru a-și ajuta angajații în caz de îmbătrânire, bătrânețe sau deces, nu vor fi supuse dispozițiilor prezentei legi dacă își vor prezenta statutul în termen de șase luni și vor îndeplini următoarele condiții: (a) Fondul va cuprinde toți angajații organizației în cauză; (b) Fondul, în caz de accidente de muncă, boli profesionale, boli, îmbătrânire, îmbătrânire sau deces, va beneficia de beneficiile prevăzute în această lege; ... (limită de viață: 13 februarie 2011) 1.
În acest context, reclamantul a depus, de asemenea, o plângere împotriva respingerii de către instanța de judecată a cererilor de despăgubire, deoarece a susținut că reînceperea acțiunii sale nu i-ar oferi o despăgubire adecvată din cauza încălcării drepturilor sale de proprietate și a unui proces echitabil.13 De asemenea, reclamantul a semnat o plângere împotriva hotărârii Curții, pe motiv că reclamantul nu a fost în mod corect depășit de un subiect legitim (de fapt, nu există o ratione materiae) și a susținut că a încălcat dreptul la proprietate federală pe motiv că nu a fost aplicată în mod corect.14 Anterior, reclamantul a susținut că a fost respins de Curtea pentru că nu a primit o despăgubire echitabilă pentru încălcarea dreptului său de avocat și a fost închisă în mod separat.15 Deși a fost semnată o sumă de despăgubire pentru a fi înlocată în mod echitabil, în conformitate cu art. 102 § 1 din Constituție, Antidemul nr. 6 din 16 din HUK, Antidem a declarat că nu a avut dreptul la despăgubire în mod echita pentru că nu a avut dreptul la o despăgubire echitabilă.
Curtea reiterează că, dacă autoritățile naționale nu recunosc în mod expres sau în mod legitim și nu repară încălcarea Convenției, deciziile sau măsurile în favoarea reclamantului nu sunt suficiente pentru a-l elimina din statut de reclamant (de exemplu, Amuur/Franța, 25 iunie 1996, § 36, Karar și judecătorii 1996‐III; Derban/România [BD], no. 28114/95, § 44, AİHM 1999‐VI și Cocchiarella/Italia [BD], no. 64886/01, no. 71-2, AİHM 2006 ‐ V).
În această privință, este de remarcat faptul că, în special având în vedere natura încălcării Convenției în cauză, Curtea a reafirmat că aceasta depinde de toate circumstanțele cauzei (a se vedea Gäfgen/Alemania [BD], nr. 22978/05, § 116, AİHM 2010).19 În această privință, după ce a constatat că a fost încălcată dreptul la un proces echitabil al reclamantului, Curtea a considerat că, în conformitate cu art. 1 din Protocolul nr. 115, din 20. decembrie 2017, Curtea a considerat că, în conformitate cu art. 1 din Protocolul nr. 136, din 20. decembrie 2017, Curtea a considerat că, în consecință, nu a fost suficientă o realocare a cauzei în temeiul dispozițiilor de drepturi ale victimelor, care au fost inițiate în 2010, a observat că, în consecință, nu a fost suficientă o realocare a cauzei în temeiul dispozițiilor de drepturi ale victimelor.
În acest context, Curtea a observat că plângerea reclamantului în legătură cu reclamația de drept de proprietate depusă în fața Curții a fost inițiată în favoarea unei judecăți echitabile, adică că, în realitate, nu a fost vorba de nicio problemă de apărare pe care a întâmpinat-o reclamantul în timpul judecății împotriva Vasile Văculescu.
În ceea ce privește recursul la decizia Curții Constituționale privind plata taxelor de avocatură pe topluca a reclamantelor reprezentate de același avocat, Curtea amintește că acuzația se bazează pe un prejudiciu legat de dreptul de proprietate, dar numai în cazul în care există suficiente temeiuri în dreptul intern pentru beneficiul în cauză (de exemplu, în cazul în care există o societate de afaceri stabilită de instanțele naționale care confirmă această situație); adică, acest beneficiu poate fi considerat ca fiind executoriu dacă se dovedește suficient de bine că acesta este executoriu (de exemplu, Stran operă independent de Greek Refineries ve Stratis Andreadis v. Yunanistan , 9 decembrie 1994, 59, Seria A no. 301 B; Kopecký/Slovenský Gratomovský majetek [B.D. 449/9128, nr. 499/98, nr. 39b], ale căror drepturi de proprietate trebuie să fie îndeplinite în mod eficace în conformitate cu Legea României, nr. 52/2004, nr. 399/99, nr. 399/99, nr. 399/99, nr. 399/99, nr. 399/99, nr. 399/98, nr. 349/98, nr. 349/98, nr. 349/98, nr. 349/98, nr. 349/98, nr. 349/98, nr. 349/98, nr. 349/98, nr. 349/98, nr. 349/98, nr. 349), dar nu se poate pretinde în moduri în alte moduri, Curtea menționează că acuzația nu are în moduri de drepturi de protecție.
Având în vedere lipsa oricăror temeiuri legale privind cauza în cauză, Curtea a considerat că cererea reclamantului privind întreaga sumă a onorariilor de avocatură judecate nu constituie o entitate în vederea căreia se poate depune o plângere în temeiul articolului 1 din Convenția Ek 1 nr.lu Protocolul 26. Prin urmare, a declarat că plângerea nu este compatibilă cu materia (ratione materiae) și trebuie respinsă în conformitate cu articolele 35 §§ 3 și 4 din Convenție. Pe aceste temeiuri, Curtea a decis, în unanimitate, că solicitarea este inadmisibilă.
Bașvuru no: 50702/18
Nazan AKIN PEKER / Türkiye
Bașkan
,
Paul Lemmens,
Hâkimler
,
Jon Fridrik Kjølbro,
Ivana Jelić, ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 22 Ocak 2019 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
23 Ekim 2018 tarihinde yapılan yukarıdaki bașvuruyu göz önüne alarak,
Gerçekleștirdiği müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Nazan Akın Peker, 1959 doğumlu bir Türk vatandașı olup, Kocaeli’nde ikamet etmektedir. Bașvuran, Mahkeme önünde Ankara barosuna kayıtlı Avukat M. Alsan tarafından temsil edilmiștir.
A.
Davanın Koșulları
2.
Davanın koșulları, bașvuran tarafından ifade edildiği șekliyle așağıdaki gibi özetlenebilir.
3.
2000 yılının belirtilmeyen bir tarihinde, bașvuran, Vakıflar Bankası Türk Anonim Ortaklığı’ndaki (bundan böyle “Vakıfbank”) görevinden emekli olmuștur. 1 Mayıs 2000 tarihinde, bașvuran, tüm banka personelini kapsayan ve özel bir emeklilik fonu olan, Türkiye Vakıflar Bankası Türk Anonim Ortaklığı Memur ve Hizmetlileri Emekli ve Sağlık Yardım Sandığı Vakfından (bundan böyle “Vakıf ”) emekli maașını almaya bașlamıștır.
4.
Bașvuran, 26 Kasım 2010 tarihinde, aylık emeklilik maașının miktarının artırılması talebiyle, Ankara İș Mahkemesinde dava açmıștır. Bașvuran, Vakfa yaptığı katkıların (prim ödemelerinin), Sosyal Güvenlik Kurumuna - kamu sosyal güvenlik sandığı – bağlı kișilerin yaptıklarından önemli ölçüde daha fazla olmasına ve Vakıf Senedinin ilgili hükümlerine rağmen, emekli maașının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından sağlananlarla aynı artıș oranlarına tabi tutulmadığını iddia etmiștir.
5.
9 Ekim 2012 tarihinde, İș Mahkemesi davayı reddetmiștir. Mahkeme, 2011 yılında Sosyal Sigortalar Kanunu’nun (506 sayılı Kanun) geçici 20. maddeye eklenmiș olan yeni fıkrasına göre, 1. fıkranın (b) bendinin uygulanmasında (yardımların sağlanması ve bağlanması yönünden) , alt sınırın belirlenmesinde muadil miktar karșılaștırmasının esas alındığını kaydetmiștir. Mevzuattaki bu değișikliğin ıșığında, yerel mahkeme, Vakfa üye olanların Sosyal Güvenlik Kurumuna bağlı olanlara kıyasla daha fazla emeklilik maașı aldığını tespit etmiștir. Bu doğrultuda, bașvuran, emekli maașında bir artıș elde edememiștir.
6.
Yargıtay, 16 Nisan 2013 tarihinde kararı onamıștır.
7.
Belirtilmeyen bir tarihte, bașvuran, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuruda bulunmuștur. Bașvuran, adil yargılanma hakkının ve mülkiyet hakkının ihlal edildiğinden șikâyetçi olmuștur. Bașvuran, kanunun geriye dönük bir șekilde uygulandığı geçici 20. maddenin ek fıkrasının, yargılamalara bașladığı sırada yürürlüğe girdiğini ve maddenin kendisine yasama müdahalesi olușturduğunu iddia etmiștir.
8.
21 Mart 2018 tarihinde, Anayasa Mahkemesi, bașvuranın ve kendisi gibi aynı konuda bașvuruda bulunmuș 413 kișinin adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini tespit etmiștir. Anayasa Mahkemesi, mevzuattaki bu değișikliğin, Vakfa üye olanların açtıkları ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun yeni kanun hükmü yürürlüğe girmeden önceki yerleșik kararları (bk. așağıda 11. paragraf) doğrultusunda davacıların lehine sonuçlanabilecek davaları, kesin bir șekilde ve geriye dönük olarak çözmeyi amaçladığını gözlemlemiștir.
Mülkiyet hakları ile ilișkili șikâyetler konusunda, Anayasa Mahkemesi, adil yargılanma hakkının ihlali kapsamında yaptığı tespitleri göz önünde bulundurarak, ayrı bir hüküm verilmesine gerek olmadığı kanaatindedir. Son olarak, Anayasa Mahkemesi, en uygun tazmin șeklinin bașvuranın aleyhine ișleyen hükmün yürürlüğe girmeden önceki koșullara göre davanın yeniden açılması ve buna göre değerlendirilmesi olduğunu düșünerek, tazminat taleplerini reddetmiștir. Ayrıca Anayasa Mahkemesi, bașvuranın da dâhil olduğu, aynı avukat tarafından temsil edilen 102 kișinin, avukatlık ücretleri için toplam 1.980 Türk lirası ödemesine karar vermiștir.
B.
İlgili İç Hukuk ve Uygulama
9.
Sosyal Sigortalar Kanunu’nun (506 sayılı Kanun) geçici 20. maddesinin ilgili kısımları așağıdaki gibidir:
“Çalıșanlarının malullük, yașlılık ve ölümlerinde yardım yapmak üzere kendi sandıklarını kuran bankalar, sigorta șirketleri, ticaret ve sanayi odaları, borsalar veya bunların teșkil ettikleri birlikler așağıdaki koșulları yerine getiren statülerini altı ay içerisinde sunmaları halinde bu kanunun hükümlerine tabi
olmayacaktır. Söz konusu koșullar așağıdaki gibidir:
(a)
Sandık , ilgili kurulușun bütün çalıșanlarını kapsamalıdır,;
(b)
Sandık,, iș kazası meslek hastalıkları, hastalık, analık, malullük, yașlılık ve ölüm hallerinde, en az bu Kanunda belirtilen faydaları sağlamalıdır.;
...
(Ek fıkra: 13 Șubat 2011) 1. fıkranın (b) bendinin uygulanmasında, alt sınırın belirlenmesinde muadil miktar karșılaștırması esas alınır... Bu hüküm, yürürlüğe girdiği tarihten önceki artıșlarda ve görülmekte olan davalar hakkında da uygulanır.”
10.
Sosyal Sigortalar Kanunu’nun geçici 20. Maddesi uyarınca , Vakfın Sandık üyelerine sağladığı yardımlar (ve dolayısıyla emekli aylıkları) Sosyal Sigortalar Kanunu’nun sağladığından daha az olamayacaktır.
11.
24 Mart 2010 tarihinde verilen bir kararla, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, geçici 20. maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde değinilen , alt sınırın belirlenmesinde, Vakfın
artıș oranları ile Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından uygulanan oranlar karșılaștırılarak hesaplama yapılması gerektiğini kaydetmektedir. Vakıf tarafından yapılan artıș oranının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından sağlanan orandan daha düșük olması durumunda, ilgili kișiler Sosyal Güvenlik Kanunu’nun artıș oranları ile ilgili hükümlerinden yararlanabilecektir.
12.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6. maddesi ile Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi uyarınca, yeni hükmün geriye dönük olarak davasına uygulanmasından șikâyetçi olmuștur. Bu bağlamda, bașvuran ayrıca, tazminat taleplerinin Anayasa Mahkemesince reddedilmesinden șikâyetçi olmuștur çünkü davasının, adil yargılanma ve mülkiyet haklarının ihlali nedeniyle yeniden açılmasının kendisine uygun tazmin sağlamayacağını iddia etmiștir.
13.
Bașvuran ayrıca, Anayasa Mahkemesinin șikâyetini, bașvuranın meșru bir beklentisi olmadığına kanaat getirerek konu bakımından (
ratione materiae)
bağdașmadığı gerekçesiyle reddederek mülkiyet hakkını ihlal ettiğini iddia etmiștir.
14.
Son olarak, bașvuran Anayasa Mahkemesinin bașvuruları birleștirerek 102 kișiye avukatlık ücreti için toplam bir miktar belirlemesi ile ilgili kararının kendisinin mal ve mülk dokunulmazlığı hakkını ihlal ettiğini; zira kendi avukatıyla ayrı bir sözleșme imzalamıș olduğunu ve avukatlık ücretini bu sözleșmede belirtilen miktara göre ödemesi gerektiğini iddia etmiștir.
A.
Sözleșme’nin 6 § 1 maddesi
15.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6 § 1 maddesine dayanarak, Sosyal Sigortalar Kanunu’nun geçici 20. maddesine eklenen fıkranın geriye dönük bir șekilde uygulanmasından dolayı adil yargılanma hakkını ihlal ettiğini ve Anayasa Mahkemesinin adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini tespit etmesine rağmen kendisine tazminat ödenmesine hükmetmediğini iddia etmiștir.
16.
Mahkeme, ulusal makamların ya açıkça ya da özü itibariyle Sözleșme ihlalini kabul edip telafi etmedikçe, bașvuranın lehindeki karar veya tedbirler ilke olarak onu “mağdur” statüsünden çıkarmak için yeterli olmadığını yinelemektedir (bk., diğer kararlar arasında,
Amuur/Fransa
, 25 Haziran 1996, § 36,
Karar ve Hükümler Derlemesi
1996
‑
III;
Dalban/Romanya
[BD], no.
1999
‑
VI ve
Cocchiarella/İtalya
[BD], no.
‑
V). Ancak bu koșullar yerine getirildiğinde, Sözleșme’nin koruyucu mekanizmasının ikincil niteliği bașvurunun incelenmesini engeller (bk.
Jensen ve Rasmussen/Danimarka
(k.k.), no. 52620/99, 20 Mart 2003 ve
Albayrak/Türkiye
, no. 38406/97, § 32, 31 Ocak 2008).
17.
Somut davada Mahkeme, bașvuran tarafından da belirtildiği üzere, bașvuran ve Vakıf arasındaki anlașmazlığın esasının karara bağlandığı yargılamalar sırasında Sosyal Sigortalar Kanunu’nun geçici 20. maddesinin ek fıkrasının yürürlüğe girmesiyle olușan yasama müdahalesi sebebiyle Anayasa Mahkemesinin bașvuranın adil yargılanma hakkının ihlal edildiği sonucuna vardığını bildirir. Dolayısıyla, bașvuranın șikâyetçi olduğu söz konusu Sözleșme maddesinin ihlalinin Hükümet tarafından kabul edilmesiyle mağdur sıfatının ortadan kalkmasına ilișkin ilk koșul sağlanmıștır.
18.
Burada dikkat edilmesi gereken husus Anayasa Mahkemesi tarafından, Sözleșme’nin ihlaline karșılık sunulan tazminin, ulusal düzeyde bir uygunluğa ve yeterliliğe sahip olup olmadığıdır. Mahkeme, bunun, özellikle söz konusu olan Sözleșme ihlalinin niteliğini göz önüne alarak, davanın tüm koșullarına bağlı olduğunu kabul ettiğini yenilemektedir (bk.
Gäfgen/Almanya
[BD], no. 22978/05, § 116, AİHM 2010).
19.
Somut davaya bakıldığında, Mahkeme, Anayasa Mahkemesinin bașvuranın adil yargılanma hakkının ihlal edildiği tespit edildikten sonra, en uygun tazmin șeklinin bașvuranın 2010 yılında yargılamaları bașlattığında yürürlükte olan hükümlerin temel alınarak yeniden yargılanması olacağı sonucuna vardığını gözlemlemektedir. Mahkeme, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini tespit ettiği davalarda, Sözleșme’nin 6. maddesinin gerekliliklerine uygun olarak yeniden yargılama yapılmasının uygun bir tazmin yolu olduğunu düșünmektedir. (bk., diğer kararlar arasında,
Okan Güven ve Diğerleri/Türkiye
, no. 13476/05, § 110, 14
Kasım 2017 ve burada anılan davalar). Bu nedenle, Mahkeme, ulusal makamların, bașvuranın adil yargılanma hakkının ihlali için yeterli tazmin sağladığı sonucuna varmıștır.
20.
Sonuç olarak, Mahkeme, bașvuranın Sözleșme’nin 6. maddesinin ihlaliyle ilgili bir mağduriyet iddia edemeyeceğini tespit etmiștir. Dolayısıyla, bașvurunun bu kısmı, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca kabul edilemez bulunmuștur.
B.
Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi
21.
Bașvuran, Anayasa Mahkemesinin șikâyetini konu bakımından (
ratione materiae
) bağdașmadığı gerekçesiyle reddetmesi nedeniyle , mal ve mülk dokunulmazlığı hakkının ihlal edildiğini iddia etmiștir. Mahkeme, Anayasa Mahkemesinin, bașvuranın mal ve mülk dokunulmazlığı hakkının ihlali hakkındaki șikâyetini reddetmediğini, ancak bunun yerine, adil yargılanma hakkının ihlal edildiği tespitine dayanarak, bu șikâyeti ayrı bir șekilde incelemeye gerek olmadığına dair karar vermiș olduğunu kaydetmektedir.
22.
Bu bağlamda, Mahkeme, bașvuranın, Anayasa Mahkemesi önündeki mülkiyet hakkıyla ilgili șikâyetinin adil yargılanma açısından incelenen konuyla, yani, bașvuranın Vakfa karșı açtığı yargılamalar sırasında karșılaștığı yasama müdahalesi ile aynı olduğunu kaydetmektedir. Yukarıda da belirtildiği üzere, Anayasa Mahkemesi, bașvuranın adil yargılanma hakkının ihlalini tespit etmiș ve bununla ilgili olarak kendisine İș Mahkemesi önünde yargılamaları yeniden açma olanağı vermiștir. Ancak Mahkeme, bașvuranın bu konu hakkında herhangi bir bilgi sunmamıș olduğunu ve sonuç olarak dava dosyasında bașvuranın yargılamaların yeniden bașlatılmasıyla ilgili bir talepte bulunduğuna dair herhangi bir gösterge olmadığını gözlemlemiștir.
23.
Bu doğrultuda, söz konusu șikâyetin, Sözleșme’nin 35. maddesinin 1 ve 4. fıkraları uyarınca, iç hukuk yollarının tüketilmediği gerekçesiyle reddedilmesi gerektiği sonucuna varılmıștır.
24.
Anayasa Mahkemesinin aynı avukat tarafından temsil edilen bașvuranların topluca avukatlık ücreti ödemesine hükmettiği karara ilișkin șikayet ile ilgili olarak, Mahkeme, iddianın temeli mülkiyet hakkına ilișkin bir menfaate dayanıyorsa, ancak iç hukukta söz konusu menfaat için yeterli dayanak bulunması halinde (örneğin, ulusal mahkemelerin bu durumu tasdik eden yerleșik bir içtihadı olması halinde); yani, iddianın icra edilebilir olduğu yeterli șekilde ortaya konulduğunda bu menfaatin bir ‘varlık’ olarak kabul edilebileceğini hatırlatmaktadır (bk.
Stran Greek Refineries ve Stratis Andreadis/Yunanistan
, 9 Aralık 1994, § 59, Seri A no. 301
‑
B;
Kopecký/Slovakya
[BD], no. 44912/98, §§ 49 ve 52, AİHM 2004
‑
IX ve
Radomilja ve Diğerleri/Hırvatistan
[BD], no. 37685/10 ve 22768/12, § 142, 20 Mart 2018). Mahkeme, aynı zamanda, bir bașvuranın en azından ileri sürdüğü iddiaların gerçekleșeceğine dair ‘meșru bir beklentisi’ olduğunu; bașka bir deyișle bir mülkiyet hakkından etkili bir șekilde faydalanabileceğini savunabilmesi gerektiğini hatırlatmaktadır (bk., diğerleri arasında,
Gratzinger ve Gratzingerova/Çek Cumhuriyeti
(k.k.) [BD], no. 39794/98, § 69, AİHM 2002 VII ve
Kopecký
, yukarıda anılan, § 35). Ancak meșru beklentinin, bağımsız bir varlığı yoktur; ulusal hukukta yeterli bir kanuni dayanağı olan mülkiyet hakkına ilișkin bir menfaat ile ilișkilendirilmelidir (bk.
Kopecký,
§§ 45-53 ve
Radomilja
, yukarıda anılan, § 143).
25.
Söz konusu çıkarla ilgili herhangi bir yasal dayanak bulunmadığından Mahkeme, bașvuranın hükmolunan avukatlık ücreti miktarının tamamı üzerindeki iddiasının, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamında șikâyet konusu yapılabilecek bir varlık teșkil etmediği kanaatindedir.
26.
Dolayısıyla, șikâyetin konu bakımından bağdașmadığını (
ratione materiae
), Sözleșme’nin 35 §§ 3 ve 4. maddeleri uyarınca reddedilmesi gerektiğini dile getirmiștir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce dilinde tanzim edilmiș olup, 14 Șubat 2019 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Paul Lemmens
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan