AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru No. 10783/09 Mehmet Aytunç ALTAY / Türkiye Bașkanı Julia Laffranque, Hâkimler Valeriu Grițco, Stéphanie Mourou-Vikström, ve Bölüm Yazılı İșleri Müdür Yardımcısı Hasan Bakırcı'nın participării la comitetul din 22 ianuarie 2019 în forma unei secțiuni din istoria Tribunalului European pentru Drepturile Omului (Secțiunea de Drepturi Omului), 26 decembrie 2008 tarivalen ile davalı A fost difuzată de către guvern în luna martie a anului trecut și a fost răspundută de către această parte în următoarele secțiuni: 1.
(...) s-a îndreptat în 1994 spre munții Kurdistanului, de data aceasta, pentru a pune bazele formării unei organizații de luptă de țară, pentru a pune bazele unei gerilări rurale, pentru a finaliza pregătirile pentru poziționare în munții și orașele din zona Kurdistanului, unde prietenii PKK au deschis un exemplu sublim de fraternitate a drepturilor, pentru a efectua pregătirile pentru poziționare în munții și orașele Turciei (...) . 5.
9.începând cu modificările aduse de Legea 6459 din 30 aprilie 2013, articolul în cauză are următoarea formă: "Omul care face propagandă a organizației teroriste în mod care să arate sau să dezvolte sau să încurajeze utilizarea unor metode care conțin forță, violență sau amenințări în mod legitim, sau să încurajeze utilizarea acestor metode, este pedepsit cu închisoare de la un an la cinci ani. (...) " 10. 19 iulie 2003 4928 Pedeapsa dată de Legea înainte de a fi depusă în vigoare 3713 Iulie 2003 art. 8.
În plus, în ceea ce privește al doilea motiv, motivul pentru care Guvernul a emis o amenzi pentru că cauza în cauză a fost sancționată pentru că a fost interzisă în termen de timp și nu a fost utilizată nicio măsură de restricție a societății în cauză, motivul pentru care a emis o amenzi pentru că a fost introdusă o amenzi pentru că a fost aplicată o măsură de restricție a societății în cauză, motivul pentru care a fost introdusă o amenzi pentru că a fost aplicată o măsură de restricție a societății în cauză, motivul pentru care a fost introdusă o amenzi pentru că a fost aplicată o măsură de restricție a societății în cauză, motivul pentru care a fost introdusă o amenzi pentru că a fost aplicată o măsură de restricție a societății în cauză, motivul pentru care a fost introdusă o amenzi pentru că a fost aplicată o măsură de restricție a societății în cauză, motivul pentru care a fost introdusă o amenziă pentru că a fost aplicată o măsură de restricție a societății în cauză, motivul pentru care a fost introdusă o amenziă pentru că a fost aplicată o măsură de restricție a dreptului de exprimare în instanțele naționale, motivul pentru care Guvernul a fost protejat de Guvernul în scopul protejării dreptului la exprimare și a libertății de exprimare, precum și motivul pentru care a fost introdusă o amenziă de restricție a libertății de exprimare în justiție în instanță.
În plus, Curtea a constatat că, în cazul în care nu s-au epuizat căile de atac interne ale Guvernului și că reclamantul nu are statutul de victimă, nu este necesară o hotărâre în privința contestațiilor preliminare ale Guvernului, având în vedere că, din motivele menționate mai jos, cererea nu este admisă în orice caz.17 Curtea va acționa pe baza presupunerii că acțiunea penală introdusă împotriva reclamantului constituie o intervenție în dreptul la libertatea de exprimare a intereselor.Curtea a observat că intervenția în cauză este prevăzută de legea, și anume, de art. 7. alineatul (2) din Legea nr. 3713 din 26 decembrie și de art. 8. alineatul (1) din Legea nr. 8 din 8 decembrie, care prevede că nu se poate acorda o intervenție în justiție.De asemenea, Curtea a constatat că, în cazul în care organizația în cauză este o organizație de apărare, Convenția nr. 10 din 26 decembrie nu este în cauză, decizia nu are nicio legătură cu securitatea publică și că nu are nicio legătură cu securitatea publicului.Curtea a adoptat decizia privind actul de apărare a libertății de exprimare a intereselor în cauză (nr. 185, Legea nr. 565, din 18 decembrie 1999 (No. 265, nr. 265, din 26 decembrie 2015)), cu privire la o parte din Legea nr. 565 din 26 decembrie (No. 265, din 26 decembrie 2015) (No. 265, nr. 265, din 265, din 265, din decembrie 2015) (No. 265, din 265, din 265, din decembrie 2015) (No. 265, din 265, din decembrie 2015) (No. 265, din 265, din 265, din decembrie 2016)), dacă nu este cazul în care se acordă o intervenție în justiție în justiție, Curtea a fost în justiției.
În vederea acestui rezultat, Curtea a ajuns la concluzia că nu este necesar să examineze conținutul altor articole [BD], nr. 24919/94, paragraf 50, 8 iulie 1999]. 20. În ceea ce privește cele menționate mai sus, Curtea consideră că controversa este în conformitate cu art. 10 alineatul (2) din Convenție și că acțiunea penală a fost respinsă și eliberată din cauza trecerii timpului, iar acțiunea în cauză se bazează pe scopurile legale menționate mai sus. 21. Prin urmare, plângerea se bazează pe faptul că acțiunea în cauză este în întregime în concordanță cu Convenția 35. § 3.
Bașvuru No. 10783/09
Mehmet Aytunç ALTAY / Türkiye
Bașkan
Julia Laffranque,
Hâkimler
Valeriu Grițco,
Stéphanie Mourou-Vikström,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 22 Ocak 2019 tarihinde komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölümü), 26 Aralık 2008 tarihli bașvuru ile davalı Hükümet tarafından sunulan görüșler ve bașvuran tarafın bu görüșlere verdiği cevaplar dikkate alınarak yapılan müzakereler neticesinde așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Mehmet Aytunç Altay, Türk vatandașı olup 1956 doğumludur. Bașvuran halen Kocaeli’de tutuklu bulunmaktadır. Bașvuran, Mahkeme önünde İstanbul Barosuna bağlı Avukat G. Tuncer tarafından temsil edilmiștir.
2.
Türk Hükümeti (‘‘Hükümet’’) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.
Dava konusu olaylar, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir.
4.
İstanbul Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı, 5 Haziran 2002 tarihinde, bașvuranı, 2001 yılının Haziran ayında aylık
Hedef
dergisinde yayımlanan, ilginin yazmıș olduğu beș makale nedeniyle terörist örgüt lehine propaganda ve Devletin bölünmez bütünlüğüne karșı propaganda yapmaktan dolayı suçlamaktadır. İddianamede ihtilaf konusu olan makalelerden bazısının kısımlarından, Cumhuriyet Savcısı, özellikle, ‘‘Yoldaș Rıza savaș șiarıdır’’ bașlıklı makalenin așağıdaki kısmını ileri sürmektedir:
‘‘(...) bir savaș örgütünü olușturması gereken kır gerillasının olușumunun temellerinin atılması için 1994 yılında bu kez kürdistan dağlarına yöneldi, hakların kardeșliğinin yüce bir örneğini sergileyen PKK dostların açtığı kürdistan alanında Türkiye dağlarında ve șehirlerinde mevzilenmenin hazırlıklarını tamamlamak amacı ile yoldașlarının askeri eğitimlerini gerçekleștirdikleri ( ...)
. ‘‘
5.
İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, 31 Aralık 2008 tarihinde, esasa ilișkin karar vermiștir. İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, 3713 Sayılı Kanunun 7. maddesinde öngörülen terör örgütü propagandası suçuyla ilgili yasal zaman așımı nedeniyle yargılamaya son vermiștir ve söz konusu son hükmün 2003 yılında yürürlükten kaldırıldığı gerekçesiyle aynı Kanun’un 8. maddesinde öngörülen Devletin bölünmez bütünlüğüne karșı propaganda suçundan bașvuranın beraatına karar vermiștir.
6.
Bașvuran tarafından yapılan temyiz bașvurusu sonrasında, Yargıtay, 27 Aralık 2010 tarihinde, Ağır Ceza Mahkemesinin kararını onamıștır.
7.
12 Nisan 1991 tarihinde yürürlüğe giren 3713 Sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 7. maddesinin 2. fıkrası așağıdaki șekildedir:
‘‘ [Yukarıdaki fıkra uyarınca] meydana getirilen örgüt mensuplarına yardım edenlere ve örgütle ilgili propaganda yapanlara fiilleri bașka bir suç oluștursa bile ayrıca bir yıldan beș yıla kadar hapis ve elli milyon liradan yüz milyon liraya kadar ağır para cezası hükmolunur. (...) ‘‘
8.
18 Temmuz 2006 tarihinde yürürlüğe giren 5532 Sayılı Kanun ile değiștirilen 3713 Sayılı Kanun’un 7. maddesinin 2. fıkrası așağıdaki șekildedir:
‘‘Terör örgütünün; propagandasını yapan kiși, bir yıldan beș yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (...) "
9.
30 Nisan 2013 tarihinde yürürlüğe giren 6459 Sayılı Kanun tarafından yapılan değișiklikten itibaren, söz konusu madde așağıdaki șekildedir:
‘‘Terör örgütünün; cebir, șiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meșru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere bașvurmayı teșvik edecek șekilde propagandasını yapan kiși, bir yıldan beș yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (...) "
10.
19 Temmuz 2003 tarihinde 4928 Sayılı Kanun tarafından mülga edilmeden önce 3713 Sayılı Kanunun 8. maddesi Devletin bölünmez bütünlüğüne karșı propaganda yapma suçunu öngörmekteydi.
11.
Bașvuran, Sözleșme’nin 10. maddesine dayanarak, hakkında yürütülen ceza yargılaması nedeniyle ifade özgürlüğü hakkına müdahale edildiği ileri sürmektedir.
12.
Bașvuran, Sözleșme’nin 14. maddesini ileri sürerek, siyasi görüșlerine dayalı bir ayrımcılığa uğramaktan șikâyetçidir.
13.
Bașvuran, bir dergide yayımladığı makalelerden dolayı hakkında açılan ceza davasının ifade özgürlüğü hakkını ihlal ettiğini ileri sürmektedir. Bașvuran bu bağlamda, Sözleșme’nin 10. maddesini ileri sürmektedir.
14.
Hükümet, biri iç hukuk yollarının tüketilmemesine diğeri bașvuranın mağdur sıfatının olmamasına dayanan iki kabul edilemezlik itirazı ileri sürmektedir. Hükümet, birinci kabul edilemezlik itirazına ilișkin olarak, bașvuranın, ulusal makamlar önünde ifade özgürlüğü hakkına ilișkin bir șikâyette bulunmadığını ileri sürmektedir ve ayrıca, ilgilinin, Ağır Ceza Mahkemesinin karar vermesinden önce, bașvurusunu Mahkeme’ye sunduğunu belirtmektedir. İkinci itiraz ile ilgili olarak Hükümet, söz konusu davanın zaman așımı nedeniyle düștüğü ve beraat kararı verildiği ve ilgili hakkında hiçbir kısıtlayıcı tedbir alınmadığı için, bașvuranın hakkında yürütülen ceza yargılamasından dolayı mağdur olduğunu iddia edemeyeceğini ileri sürmektedir. Ayrıca, Hükümet bașvuranın ifade özgürlüğü hakkına bir müdahalenin varlığı Mahkeme tarafından kabul edilmesi durumunda, söz konusu müdahale 3713 Sayılı Kanun’un 7. maddesinin 2. fıkrasında öngörüldüğünü ve ulusal ve kamu güvenliğinin korunmasına ilișkin meșru amacı izlediğini iddia etmektedir. Ayrıca, Hükümet söz konusu makalelerin içeriği göz önüne alındığında, ihtilaf konusu müdahalenin demokratik bir toplumda gerekli olduğu ve izlenen meșru amaçlarla orantılı olduğu kanaatindedir.
15.
Bașvuran, Hükümetin itirazlarına karșı çıkmaktadır. Bașvuran, yazmıș olduğu makaleler nedeniyle hakkında bașlatılan ceza sorușturmalarının, ifade özgürlüğünün kullanılmasına bir müdahale teșkil ettiği kanaatindedir.
16.
Mahkeme, așağıda belirtilen sebeplerden dolayı bașvurunun her hâlükarda kabul edilemez olmasından dolayı, Hükümetin iç hukuk yollarının tüketilmemesine ve bașvuranın mağdur statüsünün bulunmamasına dayalı ön itirazları hakkında karar vermesinin gerekli olmadığı kanaatindedir.
17.
Mahkeme, bașvuran hakkında açılan ceza davasının, ilgilinin ifade özgürlüğü hakkına müdahale teșkil ettiğini varsayımından hareket edecektir. Mahkeme, söz konusu müdahalenin kanunla, yani 3713 Sayılı Kanun’un 7. maddesinin 2. fıkrası ve 8. maddesinin 1. fıkrasıyla, öngörüldüğü kanaatindedir. Ayrıca, Mahkeme, ihtilaf konusu müdahalenin, Sözleșme’nin 10. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, ulusal ve kamu güvenliğinin korunmasına ilișkin meșru bir amaç izlediğini kabul edebilmektedir.
18.
Mahkeme, müdahalenin gerekliliği hususuna gelince, ifade özgürlüğü konusundaki içtihadından doğan ve bilhassa
Bédat/İsviçre
([BD], No. 56925/08, § 48, 29 Mart 2016) ve
Faruk Temel/Türkiye
(No.
16853/05, §§ 53-57, 1 Șubat 2011) kararlarında özetlenen ilkeleri hatırlatmaktadır.
19.
Mahkeme, somut olayda, ihtilaf konusu beș makalenin birinden alınan ve iddianamede anılan, söz konusu kısım, yasa dıșı silahlı örgüt üyesinin, ülkede mevzilenmeye yönelik savașçı eğitmeye dayanan faaliyetlerini, onaylayıcı ve övgülü ifadelerle anlattığını gözlemlemektedir (yukarıdaki 6. paragraf). Bu nedenle Mahkeme, söz konusu kısmın șiddeti öven unsurlar içerdiği kanaatindedir (
Sürek/Türkiye
(No.1) [BD], No. 26682/95, 62. paragraf, AİHM 1999-IV, ve
Gencer/Türkiye
[BD], No. 24919/94, 50. paragraf, 8 Temmuz 1999). Bu sonuç göz önüne alındığında, Mahkeme, diğer makalelerin içeriğini incelemenin gerekli olmadığı kanaatine varmıștır.
20.
Yukarıda belirtilenler bakımından, Mahkeme, ihtilaf konusu müdahalenin Sözleșme’nin 10. maddesinin 2. fıkrasına uygun olduğu ve ceza davasının zaman așımı nedeniyle düștüğünü ve beraat kararı verildiğini dikkate alarak, söz konusu müdahalenin yukarıda sözü edilen meșru amaçlarla orantılı olduğu kanaatindedir.
21.
Dolayısıyla Mahkeme, söz konusu șikâyetin, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle kabul edilemez olduğuna karar vermiștir.
22.
Bașvuran, hakkında yürütülen ceza yargılaması nedeniyle siyasi görüșlerine dayalı bir ayrımcılığa uğramaktan șikâyetçidir.
23.
Mahkeme, bașvuranın, söz konusu șikâyeti, destekleyecek herhangi bir unsur ileri sürmeden, genel bir șekilde sunduğunu kaydetmektedir.
24.
Bu șikâyetin, Sözleșme’nin 35 §§ 3 (a) ve 4. fıkraları uyarınca açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle kabul edilmez olarak beyan edilmesi gerekmektedir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, Oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilerek, 14 Șubat 2019 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiștir.
Hasan Bakırcı
Julia Laffranque
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan