AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KARAR Bașvuru No. 8340/07 Anter ANTER / Președintele Turciei, Julia Laffranque, președintele Stéphanie Mourou-Vikström, Arnfinn Bårdsen, și directorul adjunct al Departamentului de Jurnalistică, Hasan Bakırcı, cu participarea unui comitet din 5 martie 2019, a convenit la 5 martie 2019 la Curtea Europeană a Drepturilor Omului (Secția a doua), 17 octombrie 2007, cu privire la întâlnirile și răspunsurile adresate de către Guvernul Turciei, iar acestora a răspuns, iar aceste întrebări au fost adresate de către președintele Turciei, Julia Laffranque, prin intermediul unor cereri de informații din cadrul unui muzeu de artă, iar acesta a emis următoarea hotărâre: OLA VEGULAR ȘI ȘI ISGÜLİKİR ȘİKİR ȘİKİR ȘİKİR ȘİKİR ȘİKİR ȘİKİR ȘİKİR ȘİRİKİR ȘİKİR ȘİKİR ȘİRİKİR ȘİKİR ȘİKİRİR ȘİKİR ȘİKİRİ, în anul 1975, a fost învâns în funcția de președinte al Departamentului de stat al Turciei, iar în anul 1972 a fost în funcția de președinte al Departamentului de stat, ȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘIȘI
Pe 15 septembrie 2002, reclamantul a fost respins de la aeroportul din Istanbul, când a dorit să intre în Turcia. Pe această bază, reclamantul a depus o cerere la Hotărârea Municipiului Ankara, susținând că modificările legislative au fost făcute, pentru a ridica interdicția de intrare în cauză. La respingerea cererii, reclamantul a depus o cerere la instanța administrativă, solicitând ridicarea interdicției de intrare în țară. Această cerere a fost respinsă la 16 octombrie 2006, cu o decizie pe care Danishtayın a fost respinsă. Cererea de rectificare a deciziei de intrare în Istanbul a fost respinsă la 30 octombrie 2008. Cauza de drept de intrare în țară a fost transmisă de către Ministerul de Externe al Turciei, pe 21 ianuarie 2003, la instanța administrativă, de către Ministerul de Externe al Turciei, de către Ministerul de Externe al Turciei, de către Ministerul de Externe al Turciei, de către Ministerul de Externe al Turciei, de la 15 octombrie 2011, de către Ministerul de Externe al Turciei, de la 15 octombrie 2011, de către Ministerul de Externe al Turciei, de la 15 octombrie 2011, de către Ministerul de Externe al Turciei, de Externe al Turciei, de Turcie, de Turcia, de la 8 octombrie, de la 15 octombrie 2011, de la data de 30 octombrie 2012.
Guvernul susține că Curtea nu este competentă din cauza încetării cetățeniei reclamantului și a interdicției de intrare în Turcia, care a fost acordată de Turcia înainte de a fi recunoscută competența Curții.Guvernul susține că, mai târziu, reclamantul a abuzat de drepturile sale prin mai multe mijloace, deoarece nu a fost informat de Curtea cu privire la ridicarea interdicției de intrare în Turcia și întoarcerea la cetățenia turcă.Guvernul susține, de asemenea, că a pierdut calitatea de victimă, deoarece reclamantul nu a mai fost reînmatriculat în Turcia.În cele din urmă, Guvernul susține că, pentru că nu a fost notificată încălcarea interdicției de intrare în Turcia, a fost necesară soluționarea disputei cu privire la reînmatriculare.
În esență, Guvernul nu consideră că a fost intervenit în dreptul la respectarea vieții private și familiale, deoarece reclamantul nu a indicat în niciun fel ce legături de viață privată/familiale au fost afectate în legătură cu măsura în litigiu.Pentru Guvern, presupunând că Curtea a ajuns la concluzia că o intervenție a fost făcută, că intervenția în cauză urmărește scopuri legitime, cum ar fi protecția securității publice și a ordinii publice și prevenirea criminalității, și, în același timp, că, având în vedere legăturile reclamantului cu organizația teroristă PKK, este necesară și garantată pentru scopul legal, trebuie să se considere că a fost formulată.Plicantul se opune obiecțiilor de mai sus ale Guvernului.
În cele din urmă, reclamantul susține că termenul de șase luni de la data încetării tratamentului a început să funcționeze în mod continuu. În esență, reclamantul susține că intervenția în cauză a început doar după data încetării tratamentului legal. În primul rând, reclamantul susține că o parte importantă a criticilor asupra actelor de tratament nu au revenit la drepturile de tratament al actelor de tratament. În cele din urmă, reclamantul susține că termenul de șase luni de la data încetării tratamentului a început să funcționeze în mod continuu, în ciuda criteriilor stabilite de Curtea a Turciei (Hotărârea nr. 592/1987, din 8 aprilie 2006), care a fost pronunțată în favoarea familiei lui Bleghărabi, deși nu a fost încă pronunțată în favoarea familiei sale, în ciuda faptului că această decizie a fost pronunțată în favoarea familiei sale.
De asemenea, Curtea amintește că, pentru a examina dacă reclamantul nu are o viață de familie în sensul articolului 8 din Conventie, Curtea a luat în considerare data la care acțiunea a fost definitivă (Maslov/Austria [BD], nr. 1638/03, § 61, AİHM 2008).Dacă este necesar, din cauza faptului că în cazul în care reclamantului a fost definitivă în 1975 și că decizia privind retragerea cetățeniei sale a fost luată în anul 1973 - date la care nu a fost încă recunoscută de Curtea - trebuie să se stabilească că acțiunea a fost pronunțată în anul respectiv, iar dacă nu este încă recunoscută de Curtea, atunci trebuie să se stabilească că acțiunea nu a avut încă un scop de viață de familie.
Această decizie, în limba franceză, a fost notificată în scris la 28 martie 2019 de Hasan Bakırcı Julia Laffranque, director adjunct al afacerilor de publicitate, președintele
KARAR
Bașvuru No. 8340/07
Anter ANTER / Türkiye
Bașkan
Julia Laffranque,
Hâkimler
Stéphanie Mourou-Vikström,
Arnfinn Bårdsen,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 5 Mart 2019 tarihinde komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölümü), 17 Ocak 2007 tarihli bașvuru ile davalı Hükümet tarafından sunulan görüșler ve bașvuran tarafın bu görüșlere verdiği cevaplar dikkate alınarak yapılan müzakereler neticesinde așağıdaki kararı vermiștir:
Bașvuran Anter Anter 1945 doğumlu İsveç vatandașı olup, Eskilstuna’da (İsveç) ikamet etmektedir. Bașvuran, Mahkeme önünde İstanbul Barosuna bağlı Avukatlar R. Demir ve G. Kartal tarafından temsil edilmiștir.
Türk Hükümeti (‘‘Hükümet’’) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
Davanın Koșulları
Davanın kendine özgü koșulları, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir.
Bașvuran, 1969 yılında, İsveç’e gitmiștir ve orada bir üniversiteye kaydolmuștur. Bașvuran, 14 Ekim 1972 tarihinde, askerlik yükümlülüklerini yerine getirmediği ve Türkiye aleyhindeki faaliyetlere katıldığı için, Türk vatandașlığından çıkarılmıștır. Dolayısıyla bașvuran, İsveç vatandașlığını kazanmıștır. İçișleri Bakanlığının kararı ile, 7 Haziran 1973 tarihinde, bașvurana Türkiye’ye giriș yasağı konmuștur. Danıștay, 28 Kasım 1975 tarihinde, bașvuranın Türk vatandașlığından çıkarılmasına karșı yaptığı itirazı reddetmiștir. Bașvuran, o zamandan beri, defalarca Türk vatandașlığına geri alınmasını talep ettiğini ileri sürmektedir.
Bașvuran, 15 Eylül 2002 tarihinde, Türkiye’ye girmek istediği sırada İstanbul Havalimanından geri gönderilmiștir. Bunun üzerine, bașvuran bilhassa yapılan kanun değișikliklerini ileri sürerek, hakkında verilen söz konusu yasağın kaldırılması için Ankara İl Emniyet Müdürlüğüne bir bașvuruda bulunmuștur. Söz konusu bașvurunun reddedilmesi üzerine, bașvuran, hakkında verilen ülkeye giriș yasağının kaldırılması talebiyle idare mahkemesine bașvurmuștur. Bașvuranın bu talebi, 16 Ekim 2006 tarihinde Danıștay’ın onadığı bir karar ile reddedilmiștir. Bașvuranın karar düzeltme talebi 30 Ocak 2008 tarihinde reddedilmiștir. İçișleri Bakanlığı tarafından idare mahkemesine iletilen, 21 Ocak 2003 tarihli belgeden, bașvuranın 1975 yılından bu yana defalarca ulusal mahkemelere, Türk vatandașlığına geri alınması veya Türkiye’ye giriș yasağının kaldırılması talebiyle bașvurduğu anlașılmaktadır; bu konuda yapılan son bașvuru 2000 yılında yapılmıștır. Hükümet tarafından verilen bilgilere göre, İçișleri Bakanlığının, 30 Kasım 2011 tarihinde, bașvurana Türkiye’ye girmesi için geçici bir izin verdiği ve 15 Șubat 2012 tarihinde yeniden Türk vatandașlığına alındığı anlașılmaktadır. O zamandan beri, bașvuran birçok kez Türkiye’ye gitmiștir.
Bașvuran, Sözleșme’nin 8. maddesini ileri sürerek, hakkında verilen Türkiye’ye giriș yasağının özel ve aile hayatına saygı hakkını ihlal ettiğini iddia etmektedir.
Bașvuran, Sözleșme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan, özel ve aile hayatına saygı hakkının ihlal edildiğini ileri sürmektedir.
Hükümet, kabul edilemezliğe ilișkin birçok itiraz ileri sürmektedir. Hükümet öncelikle, bașvuranın vatandașlıktan çıkarılmasının ve Türkiye’ye giriș yasağının, Türkiye tarafından Mahkemenin yetkisinin kabul edilmesinden önce verilmesi nedeniyle, Mahkemenin davaya bakmaya
ratione temporis
(zaman bakımından) yetkili olmadığını savunmaktadır. Hükümet daha sonra, bașvuranın, Türkiye’ye giriș yasağının kaldırıldığı ve Türk vatandașlığına geri dönmesi hakkında Mahkemeyi bilgilendirmemiș olmasından dolayı, bu bașvuru yolu hakkını kötüye kullandığını ileri sürmektedir. Ayrıca Hükümet, bașvuranın, yeniden vatandașı olduğu Türkiye’ye girme engelinin artık bulunmamasından dolayı, mağdur sıfatını kaybettiğini iddia etmektedir. Son olarak, Hükümet, bașvuranın geri gönderilmeden önce hakkında verilen ihtilaf konusu yasaktan haberdar olduğu gerekçesiyle, bașvurunun geç yapıldığını ileri sürmektedir. Ayrıca bașvuran söz konusu yasağın kaldırılması için birçok bașvuruda bulunmuștur: bu yönde yapılan en son bașvuru 2000 tarihlidir.
Esasa ilișkin olarak, Hükümet, bașvuranın ihtilaf konusu tedbir ile ilgili olarak hangi özel/aile hayatı bağlarının etkilenmiș olduğunu hiçbir șekilde belirtmemesi nedeniyle, ilgilinin özel ve aile hayatına saygı hakkına müdahale edildiğini kabul etmemektedir. Hükümet için, Mahkemenin bir müdahale yapıldığı kanaatine vardığı varsayıldığında, söz konusu müdahalenin yasa ile öngörülmüș olduğu, kamu güvenliği ve düzeninin korunması ve suçun önlenmesi gibi meșru amaçlar izlediği ve aynı zamanda, bașvuranın terörist örgüt PKK ile olan bağları göz önünde bulundurulduğunda, izlenen meșru amaçlar ile gerekli ve orantılı olduğu kanaatine varılmalıdır.
Bașvuran, Hükümetin ön itirazlarına karșı çıkmaktadır. Bașvuran, öte yandan, devam eden bir ihlalin söz konusu olması nedeniyle, Mahkemenin
ratione temporis
(zaman bakımından) yetkisi açısından somut olayda dikkate alınması gereken tarihin, 1973 değil, daha ziyade 15 Eylül 2002 tarihi, yani ilgilinin İstanbul Havalimanı’ndan geri gönderildiği tarih olduğunu belirtmektedir. Bașvuran, söz konusu bașvuruda bulunma hakkının kötüye kullanıldığını kabul etmemektedir. Bașvuran, 2001 yılında Türkiye’ye gelebilmiș olmasının mağdur sıfatını kaybetmesine hiçbir șekilde neden olmadığını ileri sürmektedir. Son olarak bașvuran, altı aylık sürenin, yasağın kaldırılmasına ilișkin sunduğu her talepten itibaren yeniden ișlemeye bașladığını ileri sürmektedir. Esasa ilișkin olarak, bașvuran, söz konusu müdahalenin yasal dayanağına ve meșruluğuna itiraz etmektedir. Bașvuran, ailesinin önemli bir kısmının Türkiye’de yașadığını ve yıllarca ailesini görecek durumda olmadığını iddia etmektedir.
Mahkeme, ilk olarak, Türkiye hakkında yapılan bașvurular ile ilgili olarak,
ratione temporis
(zaman bakımından) yetkisinin 28 Ocak 1987 tarihinde itibaren fiilen bașladığını hatırlatmaktadır. Dolayısıyla, Mahkemenin, bu tarihten önce meydana gelen olaylara dayanan ihlal iddialarını içeren șikâyetler ile ilgili olarak karar verme yetkisi bulunmamaktadır. Mahkeme, bu kriteri kritik tarihten önce ve sonra verilen farklı adli kararlara uygularken, yalnızca bu müdahalenin devam etmesine neden olan, sonradan yapılan bașvuruların varlığına rağmen, bașvuranın haklarını tek bașına ihlal etmeye elverișli nihai kararı dikkate almaktadır (
Blečić/Hırvatistan
[BD], No. 59532/00, §
‑
III). Müdahalenin düzeltilmesi amacıyla yapılan bașvuruların daha sonra bașarısızlığa uğraması bu müdahalenin Mahkemenin zaman bakımından yetkisi kapsamına girmesini sağlamayacaktır (ibidem, §§ 77-79). Ayrıca, Mahkeme, bașvuranın Sözleșme’nin 8. maddesi anlamında bir aile hayatına sahip olup olmadığı hususunu incelemek için, ihtilaf konusu tedbirin kesinleștiği tarihi dikkate aldığını hatırlatmaktadır (
Maslov/Avusturya
[BD], No. 1638/03, § 61, AİHM 2008). Somut olayda, bașvuranın vatandașlıktan çıkarılmasının 1975 yılında kesinleștiği ve Türkiye’ye giriș yasağının 1973 yılında karar verildiğini - Türkiye’nin Mahkemenin yetkisini kabul etmediği tarihler olduğunu - tespit etmek gerekmektedir. Dava dosyasından, bașvuranın o zamandan beri birçok kez ulusal mahkemelere bașvurduğu anlașılmaktadır. Buna karșın, Mahkeme, bașvuranın somut olayda 2002 tarihinde geri gönderilmesi sonrasında yararlandığı bașvuru yolunun ileri sürülen müdahaleyi düzeltmeye yönelik olduğu ve Mahkemenin zaman bakımından yetkisi kapsamına kendiliğinden giremeyeceği kanaatine varmaktadır. Bu bağlamda, Mahkeme, bir olayın zamana yayılmıș önemli sonuçlar doğurmasının, bu olayın ‘‘devam eden bir durumun’’ nedeni olduğu anlamına gelmediğini hatırlatmaktadır (
Posti ve Rahko/Finlandiya
, No.
‑
VII)
Yukarıda belirtilen hususlar ıșığında, Mahkeme, bașvuranın șikâyetinin
ratione temporis
(zaman bakımından) yetkisiz olmasından dolayı reddedilmesi gerektiği kanaatindedir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, Oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilerek, 28 Mart 2019 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiștir.
Hasan Bakırcı
Julia Laffranque
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan