AVRUPA İNSAN HAKLUSAN BÖLÜM MAHKEMESİ İKİNCİ KABUL EDİLEBİLİRİK HAKKINDA HUKUMAR Bașvuru No. 24284/11 Rıdvan HEZER / Türkiye Președintele Turciei Julia Laffranque, judecătorii Stéphanie Mourou-Vikström, Arnfinn Bårdsen, și directorul adjunct al afacerilor juridice Hasan Bakırcı's participând la 5 martie 2019 la Comitetul de judecată al Tribunalului European pentru Viata Oamenilor (Cercul II), 22 februarie 2011 a avut loc în fața unei părți a Tribunalului European pentru Viata Oamenilor (Cercul II), în fața unei părți a Tribunalului European pentru Viata Oamenilor (Cercul II), în fața unei hotărâri din data de 15 februarie 2011 privind o întâlnire cu guvernul Turciei și a unor răspunsuri la o întrevedere cu guvernul Turciei.
7 . judecătorul Republicii Bakırköy (Cumhuriyet Savcısı), în hotărârea din 9 iulie 2010, a decis că nu este necesară o ședință de judecată. judecătorul Republicii, în hotărârea sa, a decis, de asemenea, că nu este necesară nicio ședință de judecată în legătură cu informațiile penale furnizate de judecătorul Cezaevi İdaresi, că nu există nicio ședință de judecată în legătură cu nicio formă de judecată a judecătorii, că nu există nicio ședință de judecată în legătură cu nicio formă de judecată a judecătorii Cezaevi İdaresi, că nu există nicio ședință de judecată în legătură cu nicio formă de judecată a judecătorii, că nu există nicio ședință de judecată în legătură cu nicio formă de judecată a judecătorii Cezaevi İdaresi, că nu există nicio ședință de judecată în legătură cu nicio formă de judecată a judecătorii Cezaevi İdaresi, că nu există nicio ședință de judecată în legătură cu nicio formă de judecată a judecătorii, că nu există nicio ședință de judecată în legătură cu nicio formă de judecată a judecătorii.
Guvernul a transmis Curții, la 1 martie 2013, următoarele informații, împreună cu fotografiile lui Metris Cezaev: că, pe durata șederii reclamantului în această închisoare, acesta a fost plasat într-o unitate de locuit pentru o singură persoană situată în secția de maximă securitate; că, în această perioadă, a fost vizitat de șase ori de rudele reclamantului și că reclamantul a avut posibilitatea de a se întâlni în mod regulat cu personalul închisorii, de a participa la activități sportive, educaționale și culturale și de a intra în contact cu alți deținuți; că unitatea de locuit a reclamantului era de 12 m2, care avea o baie și o toaletă de băuturi, dar și o cameră de aer cald și rece; că această unitate avea până la 7:30 dimineața și până la amiază, 48 m2 și nu avea posibilitatea de a avea o plimbare pe o fereastră deschisă; că alte instanțe au declarat că reclamantul avea posibilitatea de a avea o întâlnire cu personalul din închisoare, de a participa la activități sportive, educaționale și culturale și de a avea o întâlnire cu medicii din alte zone; și că avocatul lui Brin Brin Brin a declarat că nu a avut posibilitatea de a avea o întâlnire personală în fiecare zi; că, în fiecare zi, a avut posibilitatea de a avea o întâlnire cu reprezentanții în față cu procurorul.
art. 9 din Legea nr. 5275 privind executarea măsurilor penale și de securitate prevede că închisorile de maximă securitate sunt compuse din unități de locuit pentru o persoană sau trei persoane și că deținuții din acestea sunt, printre altele, deținuți și condamnați, condamnați pentru infracțiunile comise în cadrul membrilor unei organizații teroriste, menționate la punctul 2 din articolul respectiv. Articolul respectiv prevede că, în cazul în care nu este posibilă plasarea funcțiilor lor în funcțiile respective, aceste persoane sunt reținute în secțiile de maximă securitate ale altor penitenciare, adică în condițiile de detenție corespunzătoare, de-a lungul întregii perioade de detenție.
Curtea hotărăște să se examineze recursul în temeiul articolului 3 din Convenție. Articolul în cauză este următorul: Nimeni nu poate fi torturat sau supus unor pedepse sau tratamente inumane sau umilitoare. 17.Curtea amintește că, în Hotărârea precedentă Karsu și alții/Turcia (decisiunea privind acceptabilitatea) (nr. 34971/05, 34974/05 și 1057/06, paragrafele 69-79, 27 martie 2018), a decis că o recursă similară nu este admisibilă.Curtea constată, în mod concret, că nu există niciun element sau ideea de a-și schimba decizia și, în consecință, subliniază că în aceste condiții, autorul acuzației nu a fost afectat de nicio problemă de sănătate sau de psihologie.
Curtea observă că, în ceea ce privește recursul la motivarea lipsă a hotărârilor naționale în temeiul articolului 6 din Convenție și în temeiul căruia recursul poate fi susținut în mod explicit, Curtea observă că, de la început, procurorul Republicii solicită informații de la departamentul penitenciar. După cum s-a explicat mai sus, decizia procurorului Republicii privind lipsa motivării a fost motivată în detaliu (§7 de mai sus). Curtea, în ceea ce privește decizia Curții de Crimă Grea, adoptând motivele instanțelor care au decis că un superior a fost motivat - pe baza căruia, în opinia sa, recursul poate fi susținut în mod explicit, cu condiția ca acesta să fie adecvat - amintește în mod clar că deciziile sale nu au fost motivate în mod scurt (Jocela v. Finlanda , nr. 28856/95, punctul 22.73.
Hasan Bakırcı Julia Laffranque A scris: "Müdür Müdür Yardımcısı Bașkan" [1] . În textul național se folosesc două termeni diferiți: termenul folosit pentru tecritul disciplinar, și termenul folosit pentru celula corespunzătoare (cu privire la secțiuni de viață ale persoanelor, cum ar fi Güngör/Türkiye (decret privind acceptabilitatea plângerilor), nr. 14486/09, 4 noiembrie 2017).
Bașvuru No. 24284/11
Rıdvan HEZER / Türkiye
Bașkan
Julia Laffranque,
Hâkimler
Stéphanie Mourou-Vikström,
Arnfinn Bårdsen,
ve
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 5 Mart 2019 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölümü), 22 Șubat 2011 tarihli bașvuruyu göz önünde bulundurarak ve davalı Hükümet tarafından sunulan görüșler ve bașvuran tarafından bu görüșlere verilen cevaplar dikkate alınarak yapılan müzakereler neticesinde așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Rıdvan Hezer 1986 doğumlu Türk vatandașı olup, Șırnak’da ikamet etmektedir. Bașvuran, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi önünde, Șırnak Barosuna bağlı Avukat A. Adıbelli tarafından temsil edilmiștir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.
Davanın kendine özgü koșulları, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir.
4.
Bașvuran, 31 Ocak 2006 tarihinde, Diyarbakır Ağır Ceza Mahkemesi tarafından, terör örgütüne yardım ve yataklık suçundan üç yıl dokuz ay hapis cezasına mahkûm edilmiștir. Bu karar, 7 Kasım 2007 tarihinde, Yargıtay tarafından onanmıștır.
5.
İlgili, 15 Ağustos ila 30 Ekim 2008 tarihleri arasında, cezasının bir kısmını İstanbul’daki Metris T tipi Cezaevinde, bir tek kișilik bir yașam ünitesinde çekmiștir. Söz konusu son tarihte, bașvuran Amasya E tipi Cezaevine sevk edilmiștir.
6.
Bașvuran, 10 Haziran 2010 tarihinde, yasa dıșı olarak tek kișilik hücreye yerleștirildiğini ve bunun bir tecrit olduğunu ileri sürerek, Metris Cezaevinin personeli hakkında, görevini kötüye kullandığı gerekçesiyle suç duyurusunda bulunmuștur. Dolayısıyla bașvuran, bir televizyon, bir radyo ya da bir çaydanlıktan yararlanamadığını belirtmektedir.
7
.
Bakırköy Cumhuriyet Savcısı (“Cumhuriyet Savcısı”), 9 Temmuz 2010 tarihinde, kovușturmaya yer olmadığına karar vermiștir. Cumhuriyet Savcısı, verdiği kararda, Cezaevi İdaresi tarafından verilen bilgilere göre, bașvuranın mahkûmiyetine dayanak olan suç nedeniyle, ilgilinin 5725 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkında Kanun’un 9. maddesi uyarınca tek kișilik bir yașam ünitesine yerleștirildiğini ve cezaevi personelinin, karar verme yetkisinin bulunmaması sebebiyle, bu yerleșim seçimi hakkında herhangi bir etkisinin bulunmadığını belirtmektedir. Cumhuriyet Savcısı, ayrıca ilgilinin hiçbir zaman “tecrit hücresine”
[1]
yerleștirilmediğini belirtmektedir. Cumhuriyet Savcısı, bu nedenlerden dolayı, cezaevi personelinin görevini kötüye kullanma șeklinde incelenebilecek hiçbir hata veya ihmalde bulunmadığı kanaatindedir.
8
.
İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, 8 Aralık 2010 tarihinde, kovușturmaya yer olmadığına dair verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, bașvuranın bu karara karșı yaptığı itirazının reddine karar vermiștir.
9.
Hükümet, 1 Mart 2013 tarihinde, Mahkemeye, Metris Cezaevinin fotoğraflarıyla birlikte așağıdaki bilgileri vermiștir. Hükümet, bașvuranın bu cezaevinde kaldığı süre boyunca, yüksek güvenlikli bölümünde bulunan tek kișilik bir yașam ünitesine yerleștirildiğini; bu süre boyunca, ilgilinin yakınlarının altı kez kendisini ziyaret ettiğini ve bașvuranın cezaevi personeli ile düzenli olarak görüșme, spor, eğitim ve kültürel faaliyetlere katılma ve diğer tutuklularla temas halinde olma imkânı olduğunu; ilgilinin yașam ünitesinin 12 m
2
olduğu, bu ünitede bir duș ve bir tuvaletin ve aynı zamanda sıcak ve soğuk su bulunduğunu; bu yașam ünitesi sabah 7:30’dan öğle sonuna kadar, 48 m
2
’lik açık yürüyüș avlusuna geçme imkânı verdiğini; bașka yașam ünitelerinin pencerelerinin aynı avluya baktığını; bașvuranın bir kütüphaneye erișimi olduğu ve bir radyodan yararlandığını; ilgilinin ayrıca kișisel bir televizyon edinme ve bir ödeme karșılığında günlük gazete alma imkânı bulunduğunu ve ilgilinin bu yönde bir talepte bulunmadığını ve bu cezaevinde kaldığı süre boyunca bir avukatla görüșme talebinde bulunmadığını belirtmektedir.
10.
Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında 5275 sayılı Kanun’un 9. maddesi, yüksek güvenlikli cezaevlerinin, bir veya üç kișilik yașam ünitelerinden oluștuğunu ve burada tutulanların, diğerlerinin yanı sıra, bir terör örgütüne üyelikleri kapsamında ișlenen, söz konusu maddenin 2. fıkrasında belirtilen, suçlardan hüküm giyen tutuklu ve hükümlüler olduğunu belirtmektedir. Bu maddeye göre, ilgilileri bu türden cezaevlerine yerleștirme imkânı bulunmadığında, bu kișiler, diğer cezaevlerinin yüksek güvenlikli bölümlerinde tutuklu bulunmaktadırlar.
11.
Bașvuran, Sözleșme’nin 1, 3, 5, 7 ve 13. maddelerini ileri sürerek, keyfi olarak tecrit rejimine tabi tutulmaktan yakınmaktadır ve bu tedbirin fiziki bütünlüğüne zarar verdiğini ileri sürmektedir.
12.
Bașvuran, ayrıca Sözleșme’nin 6. maddesini ileri sürerek, șikâyetinden sonra verilen kararların gerekçelendirilmediği kanaatindedir.
13.
Bașvuran, son olarak, Sözleșme’nin 14. maddesini ileri sürerek, söz konusu tedbirin, Kürt asılı olmasından dolayı alındığı gerekçesiyle ayrımcı bir nitelik tașıdığını ileri sürmektedir.
14.
Bașvuran, Metris Cezaevindeki tutukluluk koșullarından yakınmaktadır. Bașvuran, özellikle, bu cezaevinde tutuklu bulunduğu bütün süre boyunca, yani yetmiș altı gün boyunca, keyfi olarak tecritte bulundurulduğunu ileri sürmektedir. Bașvuran, Sözleșme’nin 1, 3, 5 ve 7. maddelerini ileri sürmektedir.
15.
Hükümet, bașvuranın tutukluluk koșullarının uygun olduğu kanaatindedir.
16.
Mahkeme, șikâyetin Sözleșme’nin 3. maddesi açısından incelenmesine karar vermektedir. Söz konusu madde așağıdaki gibidir:
“ Hiç kimse ișkenceye veya insanlık dıșı ya da așağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz.
”
17.
Mahkeme, daha önce,
Karsu ve diğerleri/Türkiye
(kabul edilebilirlik hakkında karar) (No. 34971/05, 34974/05 ve 1057/06, 69 ila 79. paragraflar, 27 Mart 2018) kararında benzer bir șikâyetin kabul edilemez olduğuna karar verdiğini hatırlatmaktadır. Mahkeme, somut olayda, kararını değiștirmesi için hiçbir unsur veya iddianın bulunmadığını tespit etmemektedir ve ayrıca, bașvuranın bu koșullarda tutukluluk süresinin söz konusu kararda belirtilen süreden çok daha düșük olduğunu vurgulamaktadır. Mahkeme, tutukluluk koșullarının bașvuranın akıl sağlığı üzerindeki etkileriyle ilgili olarak, ilgilinin, tutukluluk süresince veya daha sonrasında, ulusal makamlardan bir doktor tarafından tedavi edilmek ya da psikolojik yardım almak için bir talepte bulunmadığını ve bir tıbbi rapor ya da akıl sağlığının bozulduğunu gösteren herhangi bir belge sunmadığını kaydetmektedir.
18.
Sonuç olarak, bașvurunun bu kısmı açıkça dayanaktan yoksundur ve bu kısmın, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca reddedilmesi gerekmektedir.
19.
Mahkeme, Sözleșme’nin 6. maddesine bağlı ve ulusal kararların gerekçelendirilmemiș olmasına ilișkin șikâyet ile ilgili olarak, en bașından beri, Cumhuriyet Savcısının cezaevi idaresinden bilgi talebinde bulunduğunu gözlemlemektedir. Yukarıda açıklandığı gibi, Cumhuriyet Savcısının kovușturmaya yer olmadığına dair verdiği karar ayrıntılı bir șekilde gerekçelendirilmiștir (yukarıdaki 7. paragraf). Mahkeme, Ağır Ceza Mahkemesinin kararıyla ilgili olarak, bir üst mahkemenin, esas hakkında karar veren mahkemelerin gerekçelendirmelerini - bu gerekçelendirmenin, kendisine göre, uygun olması koșuluyla - benimseyerek, kararlarını kısaca gerekçelendirebileceğini hatırlatmaktadır (
Jokela/Finlandiya
, No. 28856/95, 73. paragraf, AİHM 2002
‑
IV). Mahkeme, bu durumda, Ağır Ceza Mahkemesinin verdiği cevabın yeterli olduğu kanısına varmıștır.
20.
Bașvuran, tecritte tutulmasıyla ilgili șikâyetinin incelenmesi için etkili bir hukuk yoluna sahip olmamasından da yakınmaktadır.
21.
Mahkeme, bașvuranın tutukluluk koșullarıyla ilgili șikâyetinin, açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle kabul edilemez olduğuna karar vermiștir. Dolayısıyla, Sözleșme’nin 13. maddesi ișbu șikâyete uygulanmaz.
22.
Mahkeme, Sözleșme’nin 14. maddesine ilișkin șikâyetle ilgili olarak, bu șikâyetin hiçbir șekilde desteklenmediğini ve herhangi bir unsura dayandırılmadığını gözlemlemektedir.
23.
Netice itibarıyla, Mahkeme, bașvurunun bu kısmının, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3 ve 4. fıkraları uyarınca, açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle kabul edilemez olduğuna karar vermiștir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, Oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilerek, 28 Mart 2019 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Julia Laffranque
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan
[1]
.
Ulusal mevzuatta iki farklı terim kullanılmaktadır: bir disiplin cezası olan tecrit için kullanılan yer için, Fransızcada «
cellule» kelimesine karșılık gelen
hücre
ifadesi (hücreler hakkında ayrıntılı bilgi için, bk.
Güngör/Türkiye
(kabul edilebilirlik hakkında karar), No. 14486/09, 4
Temmuz 2017). Diğer durumlarda, Fransızcada «
pièce
» ya da «
chambre
» kelimesine karșılık gelen
oda
ifadesi kullanılmaktadır. Bu kelime somut olayda “yașam ünitesi” (Fransızcada «
unité de vie
») olarak çevrilmiștir. Bașvuran, bașvurusunda "tek kișilik yașam ünitesine" atıfta bulunmak için "hücre" ifadesini kullanmaktadır; dolayısıyla bașvuranın șikâyetleri veya iddialarıyla ilgili bölümlerde bu ifade kullanılmıștır.