CURTUL EUROPEAN AL DREPTurilor OMULUI PRIMĂ PARTITIVĂ Recurs nr. 53987/13 Joi GABRIEL CIRESUL împotriva Greciei Curtea Europeană a Drepturilor Omului (Prima Partie) a sesizat la 5 martie 2019 o Comisie cu următoarea componență: Aleš Pejchal, Președintele Siriei, Tim Eicke, J. Ilievski, Procuratori, parteneriatul lui Renata Deghiu, Secretar general al Curții, Având în vedere actul de acțiune menționat mai sus, care a fost introdus la 19 august: Având în vedere observațiile depuse în favoarea Curții, în vederea adoptării unei decizii a Consiliului de Justiție, în vederea încheierii procedurii de recurs în favoarea Curții, în vederea adoptării unei decizii a Curții a Siriei, în vederea încheierii procedurii de acțiune în favoarea Curții, în vederea adoptării unei decizii a Curții, în favoarea Curții, în vederea adoptării articolului 6 din Convenția de la 6 aprilie 2016, § 1 din Legea nr. 1 din Constituție, nr. 1 și a Curții, nr. 1 din 11 din 11 aprilie 2017.
5.faptele din acest caz, așa cum au fost expuse de părți, sunt rezumate după cum urmează: 1. Prima procedură comună 6. La 31 decembrie 2001, reclamanta și alte nouă persoane au introdus o acțiune comună la Tribunalul de Primă Instanță Administrativă din Kozani, cu titlu de acțiune comună, pentru a cere despăgubiri de la Organizația de Asigurări Agricole (OGA) din cauza indemnizațiilor familiale datorate acestora. 7. acțiunea comună a fost stabilită la 30 ianuarie 2004 și, ulterior, după o amânare la 25 iunie 2004. 8.
5.Fiecare parte are dreptul, prin separarea procesului comun până la prima ședință, să exercite o nouă asistență judiciară, în care data exercitării sale este considerată cea a procesului comun.APPELAȚIE 15.Cerantul invocă art. 6 § 1 din Convenție și se plânge de durata procedurilor pe care le-a inițiat în fața instanțelor naționale de primă instanță.ÎN CARE PRESPONENTUL DREPTULUI La încălcarea invocată a articolului 6 § 1 din Convenție.Cerantul consideră că durata procedurilor în cauză încalcă principiul argumentării logice. (...) Se ignoră art. 6 § 1 din Convenție, care are următoarele obligații în materie de litigiu: (...) (...) (...) persoana în cauză are dreptul de a se pronunța în litigiu, în condițiile în care este de natură rațională (...) (...) (...) (...) persoana în cauză are dreptul de a se pronunța în litigiu, în condițiile în care este de natură rațională (...) (...) (...) (...)
Guvernul afirmă că perioada de litigiu a început la 28 ianuarie 2004, data la care reclamanta a introdus o plângere la Tribunalul Administrativ de Primă Instanta din Kozani, și că a expirat la 25 octombrie 2004, data la care a fost emisă Hotărârea nr. 294/2004 a aceluiași tribunal. Potrivit Guvernului, durata procedurii în litigiu a fost de nouă luni pentru un grad de jurisdicție. Guvernul consideră că data de 31 decembrie 2001 nu poate fi considerată ca fiind data la care procedurile au fost inițiate, deoarece reclamanta a fost respinsă de către instanța de justitie comună. Potrivit Guvernului, producerea unei noi plângeri a fost confirmată prin Hotărârea nr. 331/2004 a Aceluiași tribunal, care a respins procedurile în favoarea instanței de justitie comună, a fost considerată în favoarea instanței de justitie comună ca fiind o persoană în cauză, în cazul în care nu există nicio posibilitate de a se pronunța în favoarea instanței de justitie comună, în condițiile prevăzute la art. 5 din Convenție, iar Curtea consideră că nu există nicio posibilitate de a se pronunța în favoarea unei astfel de plângeri în favoarea instanței, în cazul în care nu există o motivare în favoarea instanței de justitie comună, în care nu există o posibilitate de a se pronunța în favoarea instanței, în favoarea instanței de justitie, în temeiul art. 115 din Convenția de primă, iar art. 1 din Convenție, care prevede că nu există o posibilitate de a se pronunță în favoare în favoarea unei plângeri în favoarea unei alte alte plângeri în favoare, în favoarea instanței, în favoarea instanței comună, în favoarea instanței de justită, în care nu există o persoană în favoarea comună, în care nu există o persoană în favoarea judecă, în favoarea instanței.
20.Cerantul răspunde că cele două proceduri constituie un ansamblu și se plânge de durata lor totală. 21.Curtea subliniază de la început că nu poate urma raționamentul reclamantului, deoarece procedurile în litigiu privesc două acțiuni diferite.Prin urmare, în măsura în care apelantul se referă la prima procedură, Curtea de Apel consideră că prima procedură, care a început la data de 31 decembrie 2001, trebuie să fie completă dacă persoana în cauză a depus o cerere în instanța de apărare, în conformitate cu art. 1 din Convenția Europeană, în conformitate cu art. 35 din Convenția Europeană, a fost înlocuită cu data de 15 septembrie 2004.
În ceea ce privește cea de-a doua procedură, Curtea subliniază că aceasta a început la 28 ianuarie 2004, data la care reclamanta a introdus o nouă acțiune la Tribunalul de Primă Instanță Administrativă Unică din Kozana cu o nouă acțiune, și că a încheiat la 25 octombrie 2004, data la care tribunalul respectiv a emis hotărârea nr. 294/2004. Prin urmare, procedura a durat nouă luni într-o măsură de jurisdicție. În acest sens, Curtea acceptă argumentul Guvernului potrivit căruia faptul că reclamanta a introdus o nouă acțiune, în temeiul articolului 115 § 5 din Codul de procedură juridică, nu poate avea efect asupra datei de deschidere a unui termen de neconformitate (a) care trebuie să fie considerat un termen rezonabil pentru a se lua în considerare, în special, în contextul jurisdicției.
În plus, Curtea nu a identificat perioade nejustificate de inactivitate sau întârziere în timpul procedurii în litigiu, care să fie cauzate de atitudinea autorităților naționale (a se vedea Zaharis împotriva Greciei (dec.), n. 32283/02, 14 decembrie 2004, și Skulakis și alții împotriva Greciei, [Comisia], n. 47731/16, § 15, 14 noiembrie 2017). Din cele de mai sus se concluzionează că durata procedurii de apel nu poate fi considerată a nu fi în conformitate cu cerințele articolului 6 alineatul (1) din Convenție. § 25.
Προσφυγή αρ. 53987/13
Ευθυμία ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΟΥ
κατά Ελλάδας
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Πρώτο Τμήμα), συνεδρίασε στις 5 Μαρτίου 2019 σε Επιτροπή με την ακόλουθη σύνθεση:
Aleš Pejchal,
Πρόεδρος,
Tim Eicke,
Jovan Ilievski,
Δικαστές,
Με τη σύμπραξη της Renata Degener, Αν. Γραμματέως Τμήματος,
Έχοντας υπόψη την προαναφερθείσα προσφυγή η οποία υποβλήθηκε στις 19 Αυγούστου 2013,
Έχοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλε η καθ’ ης η προσφυγή Κυβέρνηση,
Αφού διασκέφθηκε, εκδίδει την ακόλουθη απόφαση
:
1.Η προσφεύγουσα, κ. Ευθυμία Γαβριηλίδου, είναι Ελληνίδα υπήκοος γεννηθείσα το 1961, κάτοικος Κοζάνης. Ενώπιον του Δικαστηρίου την εκπροσώπησε ο κ.
Ι. Θεοφύλακτος, δικηγόρος, μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Κοζάνης.
2.Η Ελληνική Κυβέρνηση («η Κυβέρνηση») εκπροσωπήθηκε από τις πληρεξουσίους της, την κ. Α. Δημητρακοπούλου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους και την κ. Κ. Καραβασίλη, δικαστική πληρεξουσία του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
3.Η προσφεύγουσα επικαλείται το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης και παραπονείται για τη διάρκεια των διαδικασιών που κίνησε ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων.
4.Στις 6 Απριλίου 2017, η αντλούμενη από το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης αιτίαση κοινοποιήθηκε στην Κυβέρνηση όσον αφορά τη διάρκεια των διαδικασιών σε πρώτο βαθμό και η προσφυγή κηρύχθηκε απαράδεκτη ως προς τις λοιπές αιτιάσεις.
5.Τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υπόθεσης, όπως τα έχουν εκθέσει οι διάδικοι, συνοψίζονται ως εξής:
6.Στις 31 Δεκεμβρίου 2001, η προσφεύγουσα και εννέα άλλα άτομα προσέφυγαν στο Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Κοζάνης, με κοινή αγωγή διεκδικώντας αποζημίωση από τον Οργανισμό Γεωργικών Ασφαλίσεων (ΟΓΑ), λόγω οικογενειακών επιδομάτων που τους οφείλονταν.
7.Η δικάσιμος προσδιορίστηκε στις 30 Ιανουαρίου 2004 και εν συνεχεία, μετά από αναβολή στις 25 Ιουνίου 2004.
8.Η προσφεύγουσα παραιτήθηκε από την αγωγή της στις 22 Ιουνίου 2004.
9.Στις 15 Ιουλίου 2004, το εν λόγω Διοικητικό Πρωτοδικείο κατήργησε τη δίκη ως προς την προσφεύγουσα (απόφαση αρ. 331/2004).
10.Στις 28 Ιανουαρίου 2004, η προσφεύγουσα κάνοντας επίκληση του άρθρου
115
§
5 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, μετά από χωρισμό του κοινού δικογράφου, προσέφυγε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κοζάνης, με νέα αποζημιωτική αγωγή, με αντικείμενο αυτό της κοινής αγωγής.
11.Στις 25 Οκτωβρίου 2004, το εν λόγω Πρωτοδικείο έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή της προσφεύγουσας (απόφαση αρ. 294/2004).
12.Στις 10 Φεβρουαρίου 2005, ο Οργανισμός Γεωργικών Ασφαλίσεων (ΟΓΑ) άσκησε έφεση κατά της πρωτοβάθμης απόφασης. .
13.Στις 13 Σεπτεμβρίου 2012, το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Κοζάνης εκδικάζοντας την έφεση, την έκανε δεκτή και απέρριψε την αγωγή της προσφεύγουσας (απόφαση αρ. 280/2012). Η απόφαση αυτή κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα στις 19 Φεβρουαρίου 2013.
14.Η διάταξη του οικείου άρθρου του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας έχει ως εξής:
Άρθρο 115
«
5.Κάθε ομόδικος έχει δικαίωμα, κατά χωρισμό του κοινού δικογράφου ως την πρώτη συζήτηση, να ασκήσει νέο ένδικο βοήθημα, οπότε ως χρονολογία άσκησής του θεωρείται εκείνη του κοινού δικογράφου».
15.Η προσφεύγουσα επικαλείται το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης και παραπονείται για τη διάρκεια των διαδικασιών που κίνησε ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων πρώτου βαθμού.
Επί της επικαλούμενης παραβίασης του άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης
16.Η προσφεύγουσα θεωρεί ότι η διάρκεια των εν λόγω διαδικασιών παραβιάζει την αρχή της λογικής προθεσμίας. Επικαλείται το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης, το οποίο στο οικείο χωρίο του έχει ως εξής:
Άρθρο 6 § 1
«Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς τoυ δικασθή (...) εντός λογικής προθεσμίας υπό (...) δικαστηρίου, (...) τo oποίον θα απoφασίση (...) επί αμφισβητήσεων επί τωv δικαιωμάτων και υποχρεώσεών τoυ αστικής φύσεως, (...)».
17.Η Κυβέρνηση αναφέρει ότι η υπό κρίση περίοδος άρχισε στις 28 Ιανουαρίου 2004, ημερομηνία κατά την οποία η προσφεύγουσα προσέφυγε στο Μονομελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Κοζάνης, και ότι έληξε στις 25 Οκτωβρίου 2004, ημερομηνία έκδοσης της απόφασης αρ. 294/2004 του ιδίου δικαστηρίου. Κατά την Κυβέρνηση, η διάρκεια της επίμαχης διαδικασίας ήταν εννέα μήνες για έναν βαθμό δικαιοδοσίας. Η Κυβέρνηση θεωρεί ότι η ημερομηνία της 31ης Δεκεμβρίου 2001 δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας, λόγω του ότι η προσφεύγουσα παραιτήθηκε από την κοινή αγωγή. Κατά την Κυβέρνηση, η παραίτηση της προσφεύγουσας επικυρώθηκε με την απόφαση αρ. 331/2004 που αφορούσε την κατάργηση της διαδικασίας της κοινής αγωγής ως προς το πρόσωπο της προσφεύγουσας, την οποία απήγγειλε το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Κοζάνης.
18.Η Κυβέρνηση προσθέτει ότι η διάταξη του άρθρου 115
§
5 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας σχετικά με την
dies a quo
της νέας αγωγής –κατά την οποία η ημερομηνία άσκησης της κοινής αγωγής θεωρείται ως αυτή της νέας αγωγής-θεσπίστηκε υπέρ ορισμένων εναγόντων σε κοινή αγωγή που έχει κινηθεί ενώπιον των διοικητικών δικαστηρίων, ήτοι υπέρ εκείνων που έχουν προσφύγει στα δικαστήρια αυτά ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που προβλέπει συναφώς ο εν λόγω κώδικας. Θεωρεί ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, το Δικαστήριο δεν μπορεί να λάβει υπόψη του την δυνατότητα που δίνει ο νόμος και ότι, κατά συνέπεια, δεν μπορεί να συναγάγει στην περίπτωση της προσφεύγουσας τη μη τήρηση της λογικής προθεσμίας υπό την έννοια του άρθρου
6
§
1 της Σύμβασης.
19.Η Κυβέρνηση θεωρεί ότι η διάρκεια των εννέα μηνών της διαδικασίας ενώπιον του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Κοζάνης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως υπερβολική, και καλεί το Δικαστήριο να κηρύξει την προσφυγή απαράδεκτη ως προδήλως αβάσιμη.
20.Η προσφεύγουσα απαντά ότι οι δύο διαδικασίες αποτελούν ένα σύνολο και παραπονείται για τη συνολική τους διάρκεια.
21.Το Δικαστήριο επισημαίνει εξ αρχής ότι δεν μπορεί να ακολουθήσει τον συλλογισμό της προσφεύγουσας, καθόσον οι επίδικες διαδικασίες αφορούν δύο διαφορετικές αγωγές. Ως εκ τούτου, στο μέτρο που η προσφεύγουσα αναφέρεται στην πρώτη διαδικασία, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι η πρώτη διαδικασία, που άρχισε στις 31
Δεκεμβρίου 2001, ημερομηνία προσφυγής στο Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Κοζάνης, ολοκληρώθηκε στις 15
Ιουλίου 2004, ημερομηνία κατά την οποία το εν λόγω δικαστήριο απήγγειλε την κατάργηση της δίκης ως προς το πρόσωπο της προσφεύγουσας, με την παραίτηση αυτής από την αγωγή η οποία έλαβε χώρα στις 22 Ιουνίου 2004. Επομένως, η εν λόγω διαδικασία ολοκληρώθηκε σε χρονική περίοδο που υπερβαίνει την περίοδο των έξι μηνών προ της ασκήσεως της προσφυγής. Επομένως, το τμήμα αυτό της αντλούμενης από το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης αιτίασης είναι εκπρόθεσμο και πρέπει να απορριφθεί, κατ’ εφαρμογή του άρθρου
35 §§ 1 και 4 της Σύμβασης.
22.Όσον αφορά τη δεύτερη διαδικασία, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι αυτή άρχισε στις 28 Ιανουαρίου 2004, ημερομηνία κατά την οποία η προσφεύγουσα προσέφυγε στο Μονομελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Κοζάνης με νέα αγωγή και ότι έληξε στις 25 Οκτωβρίου 2004, ημερομηνία κατά την οποία το εν λόγω δικαστήριο εξέδωσε την υπ’ αρ. 294/2004 απόφαση. Επομένως, η διαδικασία διήρκεσε εννέα μήνες για έναν βαθμό δικαιοδοσίας. Συναφώς, το Δικαστήριο κάνει δεκτό το επιχείρημα της Κυβέρνησης ότι το γεγονός ότι η προσφεύγουσα άσκησε νέα αγωγή, με βάση το άρθρο
115
§
5 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, δεν μπορεί να ασκήσει επίδραση στην ημερομηνία έναρξης της προθεσμίας (
dies a quo
) που πρέπει να ληφθεί υπόψη για τον υπολογισμό της της σχετικής με την εν λόγω αγωγή διάρκειας της διαδικασίας.
23.Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι ο λογικός (εύλογος) χαρακτήρας της διάρκειας μιας διαδικασίας κρίνεται σύμφωνα με τις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης και λαμβανονένων υπόψη των κριτηρίων που έχει θεσπίσει το Δικαστήριο με τη νομολογία του, και ειδικότερα, τον περίπλοκο χαρακτήρα της υπόθεσης τη συμπεριφορά των προσφευγόντων και των αρμοδίων αρχών, καθώς και το διακύβευμα της διαφοράς για τους ενδιαφερόμενους (βλ., μεταξύ πολλών άλλων,
Βασίλειος Αθανασίου και λοιποί κατά Ελλάδας,
αρ. 50973/08, 21 Δεκεμβρίου 2010).
24.Εν προκειμένω, επισημαίνει ότι η υπό κρίση περίοδος εκτείνεται σε περίπου εννέα μήνες, γεγονός που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως μη εύλογο για έναν βαθμό δικαιοδοσίας (
Σταυοράδης κατά Ελλάδας,
αρ.45140/98, 12 Οκτωβρίου 2000 και
Σχοινάς κατά Ελλάδας
[Επιτροπή], αρ. 36081/09, § 27, 28 Μαρτίου 2017). Επιπλέον, το Δικαστήριο δεν εντοπίζει αδικαιολόγητες περιόδους αδράνειας ή βραδύτητας κατά τη διάρκεια της επίδικης διαδικασίας που να οφείλονται στη στάση των εθνικών αρχών (βλ,
Ζαχαρής κατά Ελλάδας
(déc.), αρ.32283/02, 14
Δεκεμβρίου 2004, και
Σκουλάκη και λοιποί κατά Ελλάδας
, [Επιτροπή], αρ. 47731/16, §
15, 14
Νοεμβρίου 2017). Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι η διάρκεια της επίδικης διαδικασίας δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν συνάδει με τις απαιτήσεις του άρθρου 6
25.Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των στοιχείων που έχουν συγκεντρωθεί, το Δικαστήριο κρίνει ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, δεν υπήρξε υπέρβαση της «λογικής προθεσμίας» υπό την έννοια του άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης.
26.Ως εκ τούτου, η αντλούμενη από τη διάρκεια της επίμαχης διαδικασίας αιτίαση είναι προδήλως αβάσιμη και πρέπει να απορριφθεί, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 35
§§
3 α) και 4 της Σύμβασης.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο, ομόφωνα,
Κηρύσσει την προσφυγή απαράδεκτη.
Συντάχθηκε στην γαλλική γλώσσα και εν συνεχεία κοινοποιήθηκε εγγράφως στις 28 Μαρτίου 2019.
Renata Degener
Aleš Pejchal
Αν. Γραμματέας
Πρόεδρος
Ακριβής μετάφραση από το συνημμένο έγγραφο
Η μεταφράστρια
Μαρία Καραμπάτσα