CURTUL EUROPEAN AL DREPTurilor OMULUI ÎN PRIMĂ PARTITĂ DECIZIE Recurs nr. 23162/15 din partea lui Andreas Theoharis împotriva Greciei Curtea Europeană a Drepturilor Omului (Camera I), întrunind-se la 14 mai 2019 într-o comisie a cărei componență este următoarea: Aleš Pejchal, președintele, Tim Eicke, Raffaele Sabato, judecători, și Renata Degener, vicepreședintele Secției de procedură, având în vedere recursul din 4 mai 2015, a fost respinsă în mod oficial, în timp ce alte observații, care au fost depuse în cursul procedurii, au fost respinsă în mod oficial de către Curtea a Republicii Moldova, în conformitate cu art. 6 din Legea nr. 1 din 2017, în ceea ce privește recursul din 4 mai 2017, în care a fost respinsă o altă recursă, în ceea ce privește recursul din partea președintelui, în ceea ce privește intervenția în justiție a lui P. P. P. P. P. P. P. Theoharis, președintele Consiliului de Justiție al Republicii Moldova, și, în conformitate cu art. 6 din Legea I, au fost respins în cursul procedurii.
La 26 noiembrie 2007, reclamantul a depus la Tribunalul de Primă Instanță din Atena o acțiune în despăgubiri împotriva unei companii de asigurări. El a fost indemnizat cu 168.022,70 de euro (EUR) pentru daunele cauzate de un incendiu la o proprietate a cărei proprietar a fost. La 25 februarie 2010, prin hotărârea sa nr. 1129/2010, Tribunalul de Primă Instanță din Atena a respins acțiunea reclamantului. La 9 iunie 2010, reclamantul a depus o acțiune în justiție împotriva acestei decizii. La 14 septembrie 2011, prin hotărârea sa nr. 4715/2011, Tribunalul de Apel din Atena (Curtea de Apel) a respins o acțiune în justiție în care a depus o acțiune în justiție împotriva unei acțiuni în justiție în favoarea unei acțiuni în justiție în favoarea unei acțiuni în justiție în favoarea unei acțiuni în favoarea unei acțiuni în justiție în favoarea unei acțiuni în favoarea unei acțiuni în favoarea unei acțiuni în favoarea unei acțiuni în favoarea unei acțiuni în favoarea unei persoane în cauză, în temeiul articolului 478 din Legea de drept al Parlamentului, precum și în favoarea Curții nr. 4260/2013 din 23 septembrie 2013 (Curtea de Apel, nr. 4715/2013); la 28 noiembrie 2013, Curtea de Apel a decis că acțiuni în favoarea în favoarea unei acțiuni în favoarea unei acțiuni în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei acțiuni în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei acțiuni în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea unei persoane în favoarea
Nu invocă nici art. 6 § 1 din Convenție, ale cărui fragmente aplicabile sunt următoarele: art. 6 § 1 Orice persoană are dreptul ca cazul să fie judecat în primă instanță (...) în termen rezonabil de timp în fața unui tribunal (...) scurt, care ar putea decide în mod rezonabil contestațiile privind drepturile și obligațiile de natură civilă (...) 1.
În plus, în conformitate cu alineatul (4) din același articol, poate respinge orice recurs pe care îl consideră inadmisibil în temeiul acestui articol în orice etapă a procedurii. Termenul de șase luni curge de la pronunțarea unei decizii definitive în contextul epuizării drepturilor naționale contravenite (Ov. și Audrey Edwards împotriva Regatului Unit (decretul nr. 467/89 din 7 decembrie 1999), la pronunțarea unei acțiuni în temeiul articolului 35 din Convenția Europeană, în special art. 35 din Convenția Europeană (decretul nr. 354/94, § 1 din 7 decretul nr. 457/89), la pronunțarea unei acțiuni împotriva unei infracțiuni a dreptului intern contravenit (decretul nr. 453/94, § 1 din Decretul nr. 354/94, § 1 din Decretul nr. 780 din 7 decretul nr. 459/89).
(dec nr. 42052/98, 23 octombrie 2001) O acțiune este reală atunci când este disponibilă atât în teorie, cât și în practică la momentul evenimentelor, adică este accesibilă și capabilă să ofere reclamantului o soluționare a plângerilor sale și prezintă perspective rezonabile de succes (Sejdovic împotriva Italiei [GC], nr. 56581/00, § 46, CEDO 2006-III). În plus, Curtea amintește că s-a decis că art. 6 § 1 din Convenție nu se aplică procedurilor de urgență care permit cererea reexaminării unui proces, deoarece nu este vorba în primul rând de o decizie privind litigiile privind obligațiile de litigiu în mod neobișnuit și de o obligație de litigiu de natură automată sau de natură automată (§ 61, §2 din Convenția Moreira, nr. 11), nici în cazul în care nu este aplicabilă în mod normal, în special în cazul în care se referă la art. 6 din Convenția din 11 septembrie 2017 (§ 62, §2 din Convenția Moreira, nr. 67, §2 din Convenția Moreira, nr. 11), nici în cazul în care nu este aplicabilă în mod normal, în mod normal, în cazul în care se aplică în mod normal, în mod normal, în cazul în care se aplică în mod normal, în mod normal, în mod normal în cazul în care se aplică în mod automat (§ 61, §2 din Convenția Moreira, nr. 11), în cazul în care nu se aplică în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în cazul în cazul în care se aplică în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal în mod normal (§ 61, §2 din Convenția Moreira, nr. 6 din 198/86 din Convenția Moreira, nr. 61, § 67, ale Convenția Moreira, nr. 1167 (§ 68, §2 din 1987)).
Recurgând la faptele din acest caz, Curtea observă că reclamantul a folosit posibilitatea oferită de art. 538 din CCP (§14 de mai sus) cerând, prin apel, anularea hotărârii nr. 4715/2011.Curtea de Apel a respins această cerere, pe motiv că nu erau îndeplinite în acest caz condițiile care să permită anularea hotărârii.Arheos Pagos a respins ulterior cererea de recurs a reclamantului.Se concluzionează că atât Curtea de Apel, cât și Curtea de Apel din Bulgaria au decis în această cauză cu privire la întrebarea dacă, prin urmare, instanța de recurs a avut în vedere condițiile care permit anularea unei cereri de anulare a hotărârii menționate mai sus, pe motiv că nu au fost îndeplinite condițiile care să permită anularea deciziei.Arheos Pagos a respins apoi cererea de recurs a reclamantului.art. 3 din CCP (§§ 3 din Convenția din Martie 2012) și Curtea de Apel consideră că, în ceea ce privește cererea de anulare, nu trebuie să se aplice o cerere de anulare a unei cereri de anulare a unei cereri de anulare cu caracterul unei cereri de anulare, în temeiul articolului 6 din Convenția din Marțiunea nr. 1 din Martie, respectiv, și că, în conformitate cu art. 6 din Convenția din Martie, nu trebuie să se aplice la dispozițiile prevăzute în art. 6 și, în temeiul articolului 6 din Convenția din Marțiunea nr. 1 din Martie, respectiv, în ceea ce privește obligațiile prevăzute la art. 6 din Convenția din Convenția din Martie, respectiv.
În lumina celor de mai sus, Curtea consideră că hotărârea națională care a decis definitiv litigiul este hotărârea nr. 4715/2011 a Curții de Apel din Atena, pronunțată la 14 septembrie 2011, adică cu mai mult de șase luni înainte de 4 mai 2015, data depunerii recursului. Faptul că Guvernul nu a prezentat observații cu privire la chestiunea celor șase luni nu este în măsură să schimbe lucrurile (Președintele Belaousof și alții împotriva Greciei, nr. 66296/01, § 38, 27 mai 2014).
Προσφυγή αριθ. 23162/15
Ανδρέας ΘΕΟΧΑΡΗΣ
κατά της Ελλάδας
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (πρώτο τμήμα), συνεδριάζοντας στις 14 Μαΐου 2019 σε επιτροπή, η σύνθεση της οποίας έχει ως εξής:
Aleš Pejchal,
πρόεδρος,
Tim Eicke,
Raffaele Sabato,
δικαστές
,
και Renata Degener,
αναπληρώτρια γραμματέας τμήματος
,
Λαμβάνοντας υπόψη την πιο πάνω προσφυγή που κατατέθηκε στις 4 Μαΐου 2015,
Λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις οι οποίες υποβλήθηκαν από την εναγόμενη κυβέρνηση,
Αφού διασκέφθηκε, εκδίδει την ακόλουθη απόφαση:
O προσφεύγων, κ. Ανδρέας Θεοχάρης, είναι ένας έλληνας υπήκοος που γεννήθηκε το 1973 και είναι κάτοικος Πειραιά.
Η ελληνική κυβέρνηση («η Κυβέρνηση») εκπροσωπήθηκε από τους αντιπροσώπους της, κ. Κ. Γεωργιάδη, πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, και την κ. Ζ. Χατζηπαύλου, δικαστική αντιπρόσωπο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
Επικαλούμενος το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης, ο προσφεύγων παραπονέθηκε για την διάρκεια της διαδικασίας την οποία αυτός εισήγαγε ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων.
Στις 6 Απριλίου 2017, η αιτίαση η ελκόμενη από το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης σχετικά με την διάρκεια της διαδικασίας στον πρώτο και στον δεύτερο βαθμό κοινοποιήθηκε στην Κυβέρνηση, κατά δε τα λοιπά η προσφυγή κηρύχθηκε απαράδεκτη σύμφωνα με το άρθρο 54 § 3 του κανονισμού του Δικαστηρίου.
Α. Οι συνθήκες της υπόθεσης
Τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, όπως αυτά εκτίθενται από τους διαδίκους, μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως.
Στις 26 Νοεμβρίου 2007, ο προσφεύγων κατέθεσε ενώπιον του πολυμελούς πρωτοδικείου Αθηνών μία αγωγή αποζημίωσης κατά μιας ασφαλιστικής εταιρείας. Αξίωνε μία αποζημίωση 168.022,70 ευρώ (EUR) για τις ζημίες οι οποίες προκλήθηκαν από πυρκαγιά σε ένα ακίνητο του οποίου ήταν κύριος.
Στις 25 Φεβρουαρίου 2010, με την με αριθμό 1129/2010 απόφασή του, το πολυμελές πρωτοδικείο Αθηνών απέρριψε την αγωγή του προσφεύγοντος.
Στις 9 Ιουνίου 2010, ο προσφεύγων άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2011, με την με αριθμό 4715/2011 απόφασή του, το εφετείο Αθηνών («το εφετείο») απέρριψε την έφεση του προσφεύγοντος.
Στις 23 Μαρτίου 2012, ο προσφεύγων κατέθεσε αίτηση αναψηλάφησης της κατ’έφεση δίκης.
Στις 9 Ιουλίου 2013, με την με αριθμό 4260/2013 απόφασή του, το εφετείο απέρριψε την αίτηση αναψηλάφησης του προσφεύγοντος. Έκρινε ότι εν προκειμένω δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις οι οποίες θα επέτρεπαν την ακύρωση της απόφασης με αριθμό 4715/2011.
Στις 28 Ιουλίου 2014, ο προσφεύγων κατέθεσε αίτηση αναίρεσης κατά της απόφασης με αριθμό 4260/2013 του εφετείου.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2015, ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αίτηση αναίρεσης του προσφεύγοντος (απόφαση αριθ. 170/2015).
Β. Το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο
Το άρθρο 538 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (ΚΠολΔ) έχει ως εξής:
Αναψηλάφηση
«Με αναψηλάφηση μπορούν να προσβληθούν οι αποφάσεις των ειρηνοδικείων, των μονομελών και των πολυμελών πρωτοδικείων, των εφετείων, και του Αρείου Πάγου, εφόσον δικάζει κατ ουσίαν.»
Επικαλούμενος το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης, ο προσφεύγων παραπονέθηκε για την διάρκεια της διαδικασίας στον πρώτο και στον δεύτερο βαθμό.
Επί της παραβίασης του άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης
Ο προσφεύγων ισχυρίζεται ότι η διάρκεια της επίδικης διαδικασίας παραβίασε την αρχή της λογικής προθεσμίας. Επικαλείται το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης, τα εφαρμοστέα αποσπάσματα του οποίου έχουν ως εξής:
Άρθρο 6 § 1
«Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθή (...) εντός λογικής προθεσμίας υπό (...) δικαστηρίου, (...) το οποίον θα αποφασίση επί των αμφισβητήσεων επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του αστικής φύσεως (...)»
1.Τα επιχειρήματα των διαδίκων
Η Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το τμήμα της διαδικασίας που αφορά την αίτηση αναψηλάφησης της κατ’έφεση πολιτικής δίκης η οποία κατατέθηκε από τον προσφεύγοντα δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη στον υπολογισμό της διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του εφετείου, για τον λόγο ότι η αίτηση αναψηλάφησης είναι ένα έκτακτο ένδικο μέσο, προβλεπόμενο από τον κώδικα πολιτικής δικονομίας, και ότι είναι ανεξάρτητο από το τακτικό ένδικο μέσο της έφεσης. Εκθέτει ότι ούτε η διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του πολυμελούς πρωτοδικείου Αθηνών, των δύο ετών και περισσότερο από δύο μηνών, ούτε εκείνη ενώπιον του εφετείου Αθηνών, ενός έτους και περισσότερο από τριών μηνών, ήταν παράλογες σύμφωνα με τα κριτήρια που έχουν καθιερωθεί από την νομολογία του Δικαστηρίου. Προσθέτει ότι δεν μπορούσαν να καταλογισθούν στις δικαστικές αρχές αδικαιολόγητες περίοδοι αδρανείας ή βραδύτητας.
Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι η διάρκεια της διαδικασίας ήταν υπερβολική.
2.Η εκτίμηση του Δικαστηρίου
Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, δυνάμει του άρθρου 35 § 1 της Σύμβασης, μπορεί να επιληφθεί μιας υπόθεσης μόνον «εντός προθεσμίας έξι (6) μηνών από της ημερομηνίας της τελεσιδικίας της εσωτερικής απόφασης». Εξάλλου, σύμφωνα με την παράγραφο 4 του ιδίου άρθρου, μπορεί να απορρίψει οποιαδήποτε προσφυγή την οποία κρίνει απαράδεκτη βάσει του άρθρου αυτού «σε κάθε στάδιο της διαδικασίας».
Η προθεσμία των έξι μηνών τρέχει από την τελεσίδικη απόφαση μέσα στο πλαίσιο της εξάντλησης των εθνικών ενδίκων μέσων (
Paul και Audrey Edwards κατά Ηνωμένου Βασιλείου
(déc.), αριθ. 46477/89, 7 Ιουνίου 2011). Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το άρθρο 35 § 1 της Σύμβασης επιβάλλει την εξάντληση μόνον των ενδίκων μέσων που είναι διαθέσιμα και επαρκή προκειμένου να επιτευχθεί η επανόρθωση των επικαλουμένων παραβιάσεων. Ο σκοπός του άρθρου 35 είναι να δίδεται στα συμβαλλόμενα Κράτη η δυνατότητα να αποφύγουν ή να επανορθώσουν τις επικαλούμενες παραβιάσεις πριν υποβληθούν οι σχετικοί ισχυρισμοί στο Δικαστήριο (βλέπε ιδίως
Selmouni κατά Γαλλίας
[GC], αριθ. 25803/94, § 74, CEDH 1999-V). Ο κανόνας του άρθρου 35 § 1 στηρίζεται στην υπόθεση ότι η εθνική έννομη τάξη προσφέρει μία πραγματική προσφυγή για την επικαλούμενη παραβίαση των δικαιωμάτων ενός ατόμου βάσει της Σύμβασης (
Lakatos κατά Δημοκρατίας της Τσεχίας
(déc.), αριθ. 42052/98, 23 Οκτωβρίου 2001). Μία προσφυγή είναι πραγματική όταν είναι διαθέσιμη τόσο στην θεωρία όσο και στην πράξη την εποχή των συμβάντων, είναι δηλαδή προσβάσιμη και ικανή να προσφέρει στον προσφεύγοντα επανόρθωση των αιτιάσεών του και παρουσιάζει λογικές προοπτικές επιτυχίας (
Sejdovic κατά Ιταλίας
[GC], αριθ. 56581/00, § 46, CEDH 2006-ΙΙ).
Εξάλλου, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης έχει κριθεί ότι δεν έχει εφαρμογή στις έκτακτες διαδικασίες οι οποίες επιτρέπουν να ζητηθεί η εκ νέου εξέταση μιας δίκης, δεδομένου ότι δεν πρόκειται κατ’αρχήν για απόφαση επί «αμφισβητήσεων» σχετικών με «δικαιώματα και υποχρεώσεις του αστικής φύσεως» ούτε για το βάσιμο «κατηγορίας ποινικής φύσεως». Αντιθέτως, εφόσον ένα έκτακτο ένδικο μέσο οδηγεί αυτοδικαίως ή κατ’ουσίαν στην εξ ολοκλήρου επανεκδίκαση της διαφοράς, το άρθρο 6 της Σύμβασης εφαρμόζεται με τον συνήθη τρόπο της «επανεξέτασης» (
Moreira Ferreira κατά Πορτογαλία
(αριθ. 2), [GC], αριθ. 19867/12, § 60, 11 Ιουλίου 2017).
Στρεφόμενο στα πραγματικά περιστατικά της προκείμενης υπόθεσης, το Δικαστήριο σημειώνει ότι ο προσφεύγων έκανε χρήση της δυνατότητας που του προσέφερε το άρθρο 538 του ΚΠολΔ (πιο πάνω παράγραφος 14) ζητώντας, μέσω της αίτησης αναψηλάφησης, την ακύρωση της απόφασης αριθ. 4715/2011. Το εφετείο απέρριψε την αίτηση αυτή, για τον λόγο ότι δεν συνέτρεχαν εν προκειμένω οι προϋποθέσεις οι οποίες θα επέτρεπαν την ακύρωση της απόφασης. Ο Άρειος Πάγος απέρριψε στην συνέχεια την αίτηση αναίρεσης του προσφεύγοντος. Έπεται ότι τόσο το εφετείο όσο και ο Άρειος Πάγος αποφάνθηκαν εν προκειμένω επί του ζητήματος κατά πόσον συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις οι οποίες επιτρέπουν την ακύρωση της πιο πάνω αναφερόμενης απόφασης και την επανεξέταση της υπόθεσης επί της ουσίας και όχι επί μιας «αμφισβήτησης» σχετικής με «δικαιώματα και υποχρεώσεις αστικής φύσεως». Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο σημειώνει το επιχείρημα της Κυβέρνησης, σύμφωνα με το οποίο η αίτηση αναψηλάφησης του προσφεύγοντος συνιστούσε εν προκειμένω ένα έκτακτο ένδικο μέσο, και θεωρεί ότι το άρθρο 6 της Σύμβασης δεν είχε εφαρμογή στο τμήμα της διαδικασίας που σχετίζεται με την τελευταία.
Έπεται ότι το τμήμα της αιτίασης που έλκεται από το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης όσον αφορά το τμήμα της επίδικης διαδικασίας, η οποία άρχισε στις 23 Μαρτίου 2012 και έληξε στις 19 Φεβρουαρίου 2015, πρέπει να απορριφθεί ως ασύμβατο καθ’ύλην (ratione materiae) με τις διατάξεις της Σύμβασης, κατ’εφαρμογήν του άρθρου 35 §§ 3 α) και 4 της Σύμβασης.
Ενόψει των όσων αναφέρονται ανωτέρω, το Δικαστήριο εκτιμά ότι η εθνική απόφαση η οποία έταμε κατά τρόπο τελεσίδικο την διαφορά είναι η απόφαση με αριθμό 4715/2011 του εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2011, ήτοι περισσότερο από έξι μήνες πριν τις 4 Μαΐου 2015, ημερομηνία κατάθεσης της προσφυγής. Το γεγονός ότι η Κυβέρνηση δεν υπέβαλε παρατηρήσεις επί του ζητήματος των έξι μηνών δεν είναι ικανό να αλλάξει τα πράγματα (
Belaousof και λοιποί κατά Ελλάδας
, αριθ. 66296/01, § 38, 27 Μαΐου 2014).
Έπεται ότι το τμήμα αυτό της προσφυγής είναι εκπρόθεσμο και πρέπει να απορριφθεί κατ’εφαρμογήν του άρθρου 35 §§ 1 και 4 της Σύμβασης.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο, ομόφωνα,
Κηρύσσει
την προσφυγή απαράδεκτη.
Συντάχθηκε στα γαλλικά και στην συνέχεια κοινοποιήθηκε εγγράφως στις 6 Ιουνίου 2019.
(υπογραφή)
(υπογραφή)
Renata Degener
Aleš Pejchal
Αναπληρώτρια Γραμματέας
Πρόεδρος
Ακριβής μετάφραση του συνημμένου
εγγράφου από τα γαλλικά.
Αθήνα, 2 Ιουλίου 2019
Ο μεταφραστής
Αλέξανδρος Πετρουτσόπουλος