TANIS v. GREECE - [Greek Translation] by the Translation Service of the Hellenic Ministry of Foreign Affairs

2120/15 Constantin TANIS împotriva Greciei Curtea Europeană a Drepturilor Omului (Prima Cameră), întrunind-se la 21 mai 2019 într-o comisie formată din: Aleš Pej, avocatul președintele Tim Eicke, Rafele Sabato, judecători, precum și Renata Degfa, secretar general adjunct al acestei secții. A examinat acuzația menționată anterior, care a fost depusă în 23 iulie 2015, în timp ce a fost depusă în 2015, în apărarea lui Tânis, principalul vinovat, în apărarea lui Tânis, în apărarea lui Tânis, principalul vinovat, în apărarea lui Tânis, în timpul deciziei Consiliului Suprem al Greciei, privind acuzațiile generale ale Curții, care au fost depuse în justiție în cazul lui Tânis, în cazul în care acesta a fost învins în temeiul articolului 1 din Legea Craiova, precum și al articolului 13 din Legea Craiovei, în temeiul articolului 1 din Legea Craiovei, în temeiul articolului 1 din Legea Craiovei, în temeiul articolului 2 din Legea Craiovei.

La 28 august 2017, reclamanții invocați de articolele 6 § 1 și 13 din Convenție, cu privire la durata procedurii în fața Tribunalului Tripartit de Apel pentru infracțiunile din Thrace, care judecă la prima instanță, și absența demonstrată a unei acțiuni eficiente în această privință au fost notificate Guvernului, iar acțiunea a fost considerată inadmisibilă în ceea ce privește celelalte, în temeiul articolului 54 § 3 din Regulamentul Curții. A. Cauzele cauzei în cauză 5.

La 28 ianuarie 2000, Consiliul Judiciar al Thracei a trimis reclamantul la proces în fața Tribunalului Tripartit de Apel pentru infracțiuni din Thrace, care judecă în primă instanță infracțiunile de autoritate morală în utilizarea unui document fals, care a fost comis cu ajutorul unor complici și în continuare la costul statului pentru o sumă mai mare de 50 milioane de dracmi [adică aproximativ 146.735 de euro (EUR) ], a unei fraudă comisă cu ajutorul unor companii și în continuare la costul statului pentru o sumă mai mare de 50 milioane de dracmi [adică aproximativ 146.357 de euro (EUR) ], care a fost comisă cu ajutorul unor complici și în continuare la costul statului, care a fost comisă în urma unei apeluri din partea celorlalți complici la suma de peste 50 milioane de dracmi [adică aproximativ 146.357 de euro (EUR) ], care a fost comisă cu ajutorul unor complici și în continuare la costul statului pentru o sumă mai mare de 50 milioane de dracmi [adică aproximativ 106.5 milioane de euro (EUR) ], iar în urma apelului la această sumă a fost adusă în judecată în fața instanței de către instanța de judecată (a se vedea Hotărâța din data de 11 decembrie 2001, art. 155, § 13 din Legea nr. 10/2000, din 11 iulie 2001) și a Curții de Apel, care a fost sesizat la data de 31 decembrie 2011, iar în urma apelului de la data de 10 decembrie 2011, a fost sesizat la această sumă la data de 10 decembrie, la data de 31 decembrie, la data de data de 31 decembrie, la data de data de 31 decembrie, a anului de data de 31 decembrie, a anului de anul trecut, la data de la data de 31 decembrie, la data de data de 31 decembrie, a anului de anul trecut, la data de data de data de 31 decembrie, a anului de anul trecut, la data de la data de data de data de în care a an, a an, a an, a anului trecut, a anului trecut, a anului trecut, a anului trecut, a anului trecut

Pe 21 martie 2013, reclamantul a fost găsit vinovat de acuzațiile de utilizare a unui document fals care a cauzat prejudicii Publicului în valoare de 256.413.000 draci [adică aproximativ 75.140.357 EUR], de falsificarea unei scrisori de garanție care a cauzat prejudicii Publice în valoare de 256.413.000 draci [adică aproximativ 75.140.357 EUR] și de fraudă care a fost comisă în mod consecutiv în detrimentul statului și al Băncii Centrale Europene în exercitarea funcțiilor sale de funcționar. A fost condamnat la o pedeapsă penală de treizeci și trei de ani (în cadrul unei decizii de 7 septembrie 2013 în favoarea Republicii Austria) și la o amenzii de 150.000 de euro (în favoarea unei decizii de 14 decembrie 2013 în favoarea Republicii Austria).

La 17 decembrie 2014, Arieos Pagos a pronunțat asupra recursului său (Decizia nr. 1330/2014). a anulat Decizia nr. 494/2013 a Curții de Apel a Cinci Comunități din Tracia în ceea ce privește, pe de o parte, condamnarea reclamantului pentru acuzația de tentativă de fraudă încălcare pentru care a exonerat acuzatul și, pe de altă parte, stabilirea unei pedepse totale și a transferat cazul la Curtea de Apel a Cinci Comunități din Tracia pentru ultima chestiune. A respins recursul reclamantului în ceea ce privește locul de detenție al persoanei în cauză. (...) (...) (...) În ceea ce privește situația în care este vorba de o altă situație, nu există o obligație de detenție a persoanei în cauză (...) (...) În ceea ce privește legea națională aplicabilă, nu există nicio obligație de detenție a persoanei în cauză, în cazul în care o persoană sau o persoană este înregistrată în statul membru în care se află. (...) În cazul în care nu există nicio obligație de detenție a persoanei în cauză, în conformitate cu art. 1.§ 2.§ 2.§ 2.§ 1.§ 2.§ 2.§ 1.§ 2.§ 2.§ 2.§ 1. § 1. § 2. § 1.

1.În cazul în care o persoană care a fost trimisă la audierea instanței competente pentru o infracțiune este de reședință necunoscută și nu se prezintă sau nu este arestată în termen de o lună de la data depunerii cererii de către parlamentul de referință (sau de către instanța de recurs) (...) procedura în audiere este suspendată prin ordin al procurorului de apel până la arestarea sau depunerea acuzatului.ÎN VORMĂ 19.În temeiul articolelor 6 § 1 și 13 din Convenție, reclamantul se plânge în cursul procedurii în cauză în fața oricărei instanțe de apel în cadrul unei instanțe de apeluri separate, precum și în cazul unei încălcări a dreptului civil (...) nu există o încălcare a dreptului intern în cauză (...) în temeiul căruia se va decide că nu există o încălcare a dreptului juridic efectiv în cauză, în temeiul căruia se va introduce o încălcare a dreptului de intervenție în cauză, precum se prevede în art. 6 § 1 și 13 din Convenție. (...) În temeiul căruia de drept în cauză, persoanele care nu au dreptul de a depunează în temeiul unei acțiuni în cauză, precum și în temeiul articolului 1 din Convenție, se vor decide că nu există o încălcare a dreptului juridic în cauză în temeiul căruia de încălcărcărcări a dreptului civil în cauză. (...) În temeiul căruia de dreptului juridic în cauză nu există o încălcare în temeiul căruie în cauză, precum și în temeiul articolului de drept în cauză.

Orice persoană a cărei drepturi și libertăți recunoscute în Convențiile din 1982 au fost încălcate are dreptul la o acțiune efectivă în fața unei autorități naționale, chiar dacă încălcarea a fost comisă de persoane care acționau în exercitarea funcțiilor lor publice. 21.Governul susține că singura perioadă pentru care autoritățile interne pot fi considerate responsabile este cea care a început la 16 octombrie 2011, data arestării reclamantului și a expirat la 21 martie 2013, data adoptării hotărârii nr. 13/2013 de către Curtea de Apel din Germania, chiar dacă încălcarea a fost comisă de persoane care acționau în exercitarea atribuțiilor lor publice. 21.Governul susține că singura perioadă pentru care autoritățile interne pot fi considerate responsabile este cea care a început la 16 octombrie 2011, data arestării reclamantului, și a expirat la 21 martie 2013, data adoptării hotărârii nr. 13/2013 de către Curtea de Apel din Germania. 22.Curtea de Apel consideră, însă, că această primă perioadă de timp de cinci luni a fost încheiată în favoarea unui apel în favoarea unui apel în favoarea unui apel în favoarea unui apel în favoarea unui apel în favoarea unui apel în favoarea unui apel în favoarea unui apel în favoarea unui apel în favoarea unui apel în favoarea unui apel în favoarea unui apel în favoarea unei situații în care nu a fost necesară, în favoarea unei situații de natură semnificativă, în care, în temeiul articolului 16 din Regulamentul (nr.

În cazul în care acesta nu a fost afectat până la acea dată de procedurile care se desfășurau în absența sa (Highland v. Grecia, nr. 56599/00, nr. 56599/00, § 31, 6 martie 2003). Această perioadă trebuia să se încheie la 21 martie 2013, data la care Tribunalul Tripartit de Apel a emis Hotărârea nr. 13/2013. Procedura a durat, prin urmare, un an în acest caz și peste cinci luni pentru o măsură.Curtea amintește că caracterul logic al duratei unei proceduri este evaluat în funcție de circumstanțele cauzei și că criteriile de litigiu care trebuie luate în considerare pentru a se pronunța asupra unei decizii nu depășesc cinci luni, în special în cazul în care o procedură în cauză nu este în favoarea unui număr de persoane sau în favoarea unei alte persoane (High Court, nr. 137/02, § 223, 25/1243, nr. 548 și High Court, nr. 122/02, 25/1243, nr. 142/03, nr. 122/03, etc.), în cazul în care procedura este în favoarea unui act de interes juridic (High Court, nr. 422/03, nr. 142/03, 25/1243, nr. 453/03, 25/1243, 25/1243, 25/1243, 25/1243, 25/1243, 25/1243, 25/1243, 25/1243, 25/1243, 25/1243, 25/1243, etc.), Comisia a considerat că procedura este în interesul unei alte persoane sau a unei alte persoane (Highth), iar în cazul în care nu este în interesul acestuia, Comisia a fost evaluată în mod rezonabilă.

26 În ceea ce privește acțiunea în cauză, având în vedere toate elementele, Curtea a decis că nu a existat, în acest caz, depășirea termenului rezonabil în sensul articolului 6 § 1 din Convenție. Prin urmare, acțiunea în cauză trebuie respinsă ca acțiune manifest nefondată, în temeiul articolului 35 § 3 (a) și 4 din Convenție. 28 În ceea ce privește acțiunea în cauză, având în vedere art. 13 din Convenție, Curtea a decis că nu a existat depășire a termenului rezonabil în sensul articolului 6 § 1 din Convenție. 29 În ceea ce privește acțiunea în cauză, Curtea a concluzionat că nu este necesară încălcarea acestei dispoziții, având în vedere, printre altele, art. 13 din Convenție (§ 13 și 27 din Convenție, art. 13 din Convenția din 30 decembrie 1988, § 13 din Convenția din 30 decembrie 1989, § 13 din Convenția din 30 decembrie 1989, § 13 din Convenția din 30 decembrie 1989, § 13 din Convenția din 30 decembrie 1989, § 13 din Convenția din 30 decembrie 1989, § 13 din Convenția din 30 decembrie 1989, § 13 din Convenția din 30 decembrie 1989, § 13 din Convenția din 30 decembrie 1989, § 13 din Convenția din 30 din 30 decembrie 1989, § 13 din Convenția din 30 din 30 decembrie 1989, § 13 din Convenția din 30 din 30 decembrie 1988, § 13 din Convenția din 30 din 30 decembrie 1988, § 13 din Convenția din 30 din 30 decembrie 1988, § 13 din Convenția din 30 din 30 decembrie 1988, § 13 din Convenția din 30 din 30 din Convenția din 30 decembrie 1988, § 27 din Convenția din 30 din 30 din Convenția din 30 decembrie 1988, § 27 din Convenția din 30 din Convenția din 30 din 30 din 30 decembrie 1988, § 27 din Convenția din 30 din Convenția din 30 din 30 din 30 decembrie 1988, § 27 din Convenția din Convenția din 30 din 30 din 30 din Convenția din 30 decembrie 1988, § 27 din Convenția din 30 din Convenția din 30 din 30 din 30 din Convenția din 30 din 30 decembrie 1988 din Convenția din 30 din 30 din 30 din 30 decembrie 1990 din Convenția din 30 din 30 din 30 decembrie 1990 din Convenția din 30 din 30 din 30

Semnătura traducerii exacte în greacă a hotărârii în limba franceză.Atena, 15-07-2019.

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ

ΑΠΟΦΑΣΗ (ΤΥΠΟΙΣ)

Προσφυγή υπ’ αρίθμ. 21020/15

Κωνσταντίνος ΤΑΝΗΣ

κατά της Ελλάδας

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Πρώτο Τμήμα), συνεδριάζοντας στις 21 Μαΐου 2019 σε επιτροπή αποτελούμενη από τους:

Aleš Pejchal,

Πρόεδρο

Tim Eicke,

Raffaele Sabato,

Δικαστές

καθώς και από την Renata Degener,

Αναπληρώτρια

Γραμματέα του Τμήματος

.

Αφού εξέτασε την προαναφερθείσα προσφυγή, που κατατέθηκε στις 23 Aπριλίου 2015,

Αφού εξέτασε τις υποβληθείσες παρατηρήσεις από την εναγόμενη Κυβέρνηση,

Αφού διασκέφθηκε σχετικά με τα παραπάνω εκδίδει την παρακάτω απόφαση:

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

1.

Ο προσφεύγων, ο κύριος Κωνσταντίνος ΤΑΝΗΣ, είναι έλληνας υπήκοος, γεννηθείς το 1952, ο οποίος κρατείται στον Κορυδαλλό. Εκπροσωπήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από την κυρία ΜΥΛΩΝΟΠΟΥΛΟΥ, δικηγόρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

2.

Η Ελληνική Κυβέρνηση («Η Κυβέρνηση») εκπροσωπήθηκε από την κυρία Α. ΜΑΓΡΙΠΠΗ, Δικαστικό Πληρεξούσιο Α’ τάξης του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

3.

Επικαλούμενος τα άρθρα 6 § 1 και 13 της Σύμβασης, ο προσφεύγων παραπονείται για την διάρκεια της διαδικασίας, που ασκήθηκε εις βάρος του ενώπιον των ποινικών δικαστηρίων, καθώς και για την προβαλλόμενη απουσία από το ελληνικό δίκαιο μίας αποτελεσματικής προσφυγής, η οποία θα του επέτρεπε να την καταγγείλει.

4.

Στις 28 Αυγούστου 2017, οι ελκόμενες από τα άρθρα 6 § 1 και 13 της Σύμβασης αιτιάσεις, σχετικά με την διάρκεια της διαδικασίας ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θράκης, το οποίο δικάζει σε πρώτο βαθμό και η προβαλλόμενη απουσία μίας αποτελεσματικής προσφυγής για αυτό το θέμα κοινοποιήθηκαν στην Κυβέρνηση και η προσφυγή κρίθηκε απαράδεκτη ως προς τα λοιπά βάσει του άρθρου 54 § 3 του Κανονισμού του Δικαστηρίου.

Α.

Οι συνθήκες της κρινόμενης υπόθεσης

5.

Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως αυτά εκτέθηκαν από τους αντιδίκους, μπορούν να συνοψισθούν στα εξής.

6.

Στις 5 και στις 27 Μαρτίου 1998, ο προσφεύγων κλήθηκε να παρουσιαστεί ενώπιον του Ανακριτή για να απαντήσει στις κατηγορίες, που του αποδίδονταν για πλαστογραφία, για απάτη και για απόπειρα απάτης. Ο αστυνόμος, στον οποίο είχε ανατεθεί η κοινοποίηση, εφόσον δεν βρήκε τον προσφεύγοντα, ούτε κάποιον συγγενή του, ακολούθησε την διαδικασία, που προβλέπεται από το άρθρο 156 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ) για τα άτομα αγνώστου διαμονής και κατέθεσε την κλήση στο Δημαρχείο.

7.

Σε απροσδιόριστη ημερομηνία το 1998, εκδόθηκε ένα ένταλμα σύλληψης κατά του προσφεύγοντος.

8.

Στις 28 Ιανουαρίου 2000, το Δικαστικό Συμβούλιο του Εφετείου Θράκης παρέπεμψε τον προσφεύγοντα σε δίκη ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θράκης, το οποίο δικάζει σε πρώτο βαθμό για τις παραβάσεις της ηθικής αυτουργίας στην χρήση πλαστού εγγράφου, η οποία διαπράχθηκε με την βοήθεια συνεργών και κατ’εξακολούθηση σε βάρος του Δημοσίου για ποσό μεγαλύτερο των 50 εκατομυρίων δραχμών [δηλαδή περίπου 146.735 ευρώ (EUR)], της απάτης που διαπράχθηκε με τη συνδρομή συνεργών και κατ’εξακολούθηση σε βάρος του Δημοσίου για ποσό μεγαλύτερο των 50 εκατομυρίων δραχμών [δηλαδή περίπου 146.735 ευρώ (EUR)] και της δωροδοκίας κατ’εξακολούθηση (Απόφαση υπ’αρίθμ. 31/2000).

9.

Στις 19 Απριλίου 2000, αυτή η απόφαση κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα κατά την διαδικασία, που προβλέπεται από το άρθρο 156 του ΚΠΔ για τα άτομα αγνώστου διαμονής.

10.

Στις 18 Μαΐου 2001, ο Εισαγγελέας Εφετών Θράκης, με την Διάταξη υπ’αρίθμ. 10/2001, ανέβαλε την δικάσιμο της υπόθεσης, βάσει του άρθρου 432 § 1 του ΚΠΔ. Αυτή η Διάταξη κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα με την διαδικασία, που προβλέπεται από το προαναφερθέν άρθρο 156.

11.

Στις 16 Οκτωβρίου 2011, ο προσφεύγων συνελήφθη.

12.

Στις 17 Σεπτεμβρίου 2012, συνεδρίασε το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Την ίδια ημέρα, με προδικαστική Απόφαση, η συνεδρίαση αναβλήθηκε για τις 10 Ιανουαρίου 2013 (Απόφαση υπ’αρίθμ. 305/2012).

13.

Στις 21 Μαρτίου 2013, ο προσφεύγων κηρύχθηκε ένοχος για τις κατηγορίες της χρήσης πλαστού εγγράφου που προκάλεσε στο Δημόσιο ζημία ποσού 256.413.000 δραχμών [δηλαδή περίπου 75.140.357 EUR], της πλαστογραφίας εγγυητικής επιστολής που προκάλεσε στο Δημόσιο ζημία ποσού 256.413.000 δραχμών [δηλαδή περίπου 75.140.357 EUR] και της απάτης που διαπράχθηκε κατ’εξακολούθηση σε βάρος του Δημοσίου και της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας κατά την εκτέλεση των υπηρεσιακών του καθηκόντων. Καταδικάσθηκε σε συνολική ποινή κάθειρξης τριάντα οκτώ ετών (Απόφαση υπ’αρίθμ. 13/2013).

14.

Σε απροσδιόριστη ημερομηνία, ο προσφεύγων άσκησε έφεση κατά της καταδικαστικής απόφασης.

15.

Στις 6 Δεκεμβρίου 2013, το Πενταμελές Εφετείο Θράκης, αποφαινόμενο επί της εφέσεως του προσφεύγοντος, την απέρριψε και τον κήρυξε ένοχο για τις κατηγορίες της χρήσης πλαστού εγγράφου, η οποία διαπράχθηκε με την βοήθεια συνεργών και κατ’εξακολούθηση προκαλώντας στο Δημόσιο ζημία μεγαλύτερη των 150.000 ευρώ, της χρήσης πλαστού εγγράφου, η οποία διαπράχθηκε με την βοήθεια συνεργών σε βάρος μίας τράπεζας και ενός νομικού προσώπου προκαλώντας ζημία μεγαλύτερη των 150.000 ευρώ, της απάτης και της απόπειρας απάτης που διαπράχθηκαν με την βοήθεια συνεργών και κατ’εξακολούθηση σε βάρος του δημοσίου και της απάτης που διαπράχθηκε με την βοήθεια συνεργών και κατ’εξακολούθηση σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προκαλώντας ζημία μεγαλύτερη των 75.000 ευρώ. Καταδίκασε τον προσφεύγοντα σε συνολική ποινή δεκαπέντε ετών φυλάκισης (Απόφαση υπ’αρίθμ. 494/2013).

16.

Στις 25 Αυγούστου 2014, προσέφυγε στον Άρειο Πάγο.

17.

Στις 17 Δεκεμβρίου 2014, ο Άρειος Πάγος αποφάνθηκε επί της προσφυγής του (Απόφαση υπ’αρίθμ. 1330/2014). Ακύρωσε την Απόφαση υπ’αρίθμ. 494/2013 του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης ως προς, αφενός, την καταδίκη του προσφεύγοντος για την κατηγορία της απόπειρας απάτης – παράβαση για την οποία κήρυξε αθώο τον κατηγορούμενο – και, αφ’ετέρου, ως προς τον προσδιορισμό μίας συνολικής ποινής και παρέπεμψε την υπόθεση ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης για το τελευταίο ζήτημα. Απέρριψε την προσφυγή του προσφεύγοντος κατά τα λοιπά.

Β.

Το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο

18.

Οι σχετικές εν προκειμένω διατάξεις του ΚΠΔ ορίζουν τα εξής:

Άρθρο 156

Επίδοση σε πρόσωπα άγνωστης διαμονής.

« 1. Αν το πρόσωπο στο οποίο πρόκειται να γίνει Επίδοση απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη, η Επίδοση του εγγράφου γίνεται στο σύζυγό του ή, αν δεν υπάρχει σύζυγος, σε έναν από τους γονείς ή τους αδελφούς ή σε άλλους συγγενείς (...)

Αρθρο 432

Αναστολή της εκδίκασης.

« 1. Αν κάποιος που παραπέμφθηκε στο ακροατήριο του αρμόδιου δικαστηρίου για κακούργημα, είναι άγνωστης διαμονής και δεν παρουσιαστεί ούτε συλληφθεί μέσα σε ένα μήνα από την Επίδοση του παραπεμπτικού βουλεύματος (ή του κλητηρίου θεσπίσματος) (...) αναστέλλεται η διαδικασία στο ακροατήριο με διάταξη του εισαγγελέα του εφετείου, ωσότου συλληφθεί ή εμφανιστεί ο κατηγορούμενος.»

ΑΙΤΙΑΣΕΙΣ

19.

Επικαλούμενος τα άρθρα 6 § 1 και 13 της Σύμβασης, ο προσφεύγων παραπονείται για την διάρκεια της κατ’αυτού διαδικασίας ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, καθώς και για την προβαλλόμενη απουσία από το ελληνικό δίκαιο μίας αποτελεσματικής προσφυγής, η οποία θα του επέτρεπε να την καταγγείλει.

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

Επί της προβαλλόμενης παραβίασης των άρθρων 6 § 1 και 13 της Σύμβασης

20.

Ο προσφεύγων προβάλλει, ότι η διάρκεια της επίδικης διαδικασίας παραβίασε την αρχή της λογικής προθεσμίας και ότι δεν υπάρχει καμία αποτελεσματική προσφυγή στο εσωτερικό δίκαιο, η οποία να του επιτρέπει να παραπονεθεί σχετικά με αυτό το θέμα. Επικαλείται τα άρθρα 6 § 1 και 13 της Σύμβασης, των οποίων, εν προκειμένω, τα σχετικά χωρία ορίζουν τα εξής:

Άρθρο 6 § 1

« 1. Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθή (...) εντός λογικής προθεσμίας υπό (...) δικαστηρίου (...), το οποίον θα αποφασίση (...) επί

των αμφισβητήσεων επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του αστικής φύσεως (...) »

Άρθρο 13

« Παν πρόσωπον του οποίου τα αναγνωριζόμενα εν τη (...) Συμβάσει δικαιώματα και ελευθερίαι παρεβιάσθησαν, έχει το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον εθνικής αρχής, έστω και αν η παραβίασις διεπράχθη υπό προσώπων ενεργούντων εν τη εκτελέσει των δημοσίων καθηκόντων των.»

21.

Η Κυβέρνηση υποστηρίζει, ότι η μόνη περίοδος, για την οποία οι εσωτερικές Αρχές μπορεί να θεωρηθούν ως υπεύθυνες, είναι αυτή που άρχισε στις 16 Οκτωβρίου 2011, ημερομηνία της σύλληψης του προσφεύγοντος και τελείωσε στις 21 Μαρτίου 2013, ημερομηνία της έκδοσης της απόφασης υπ’αρίθμ. 13/2013 από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Θεωρεί, ότι η εν λόγω διάρκεια, ενός έτους και πέντε μηνών, για έναν βαθμό δεν είναι παράλογη εν προκειμένω. Κατ’ αυτή την άποψη, εκθέτει, αφενός, ότι πριν την 16

η

Οκτωβρίου 2011 η επίδικη διαδικασία δεν είχε «σημαντικές επιπτώσεις» στην κατάσταση του προσφεύγοντος, εφόσον αυτός δεν είχε παρουσιαστεί ενώπιον των εσωτερικών δικαστικών Αρχών και, αφ’ετέρου, ότι η αναβολή της διαδικασίας βάσει του άρθρου 432 § 1 του ΚΠΔ, ήταν αναγκαία για να αποφευχθεί η ερημοδικία.

22.

Ο προσφεύγων ισχυρίζεται, ότι η διάρκεια της διαδικασίας ήταν υπερβολικά μεγάλη.

23.

Το Δικαστήριο συμφωνεί με την θέση της Κυβέρνησης, βάσει της οποίας η περίοδος, που πρέπει, να ληφθεί υπόψη ξεκίνησε την 16

η

Οκτωβρίου 2011, ημερομηνία της σύλληψης του προσφεύγοντος. Αυτή η ενέργεια αναμφισβήτητα ήταν η πρώτη, που προκάλεσε μία σημαντική επίπτωση στην κατάσταση του προσφεύγοντος (

Eckle κατά της Γερμανίας,

15 Ιουλίου 1982, σειρά Α υπ’αρίθμ. 51, § 73 και

Ποθουλάκης κατά της Ελλάδος,

υπ’αρίθμ. 1677/02, § 15, 15 Ιουλίου 2004), εφόσον αυτός δεν είχε επηρεαστεί έως εκείνη την ημερομηνία από την διαδικασία, η οποία εξελισσόταν γιατί αυτός ήταν απών (

Υψηλάντη κατά της Ελλάδας,

υπ’αρίθμ. 56599/00, § 31, 6 Μαρτίου 2003). Η περίοδος αυτή τελείωσε την 21

η

Μαρτίου 2013, ημερομηνία κατά την οποία το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων εξέδωσε την Απόφαση υπ’αρίθμ. 13/2013. Η διαδικασία επομένως διήρκησε εν προκειμένω ένα έτος και πάνω από πέντε μήνες για έναν βαθμό.

24.

Το Δικαστήριο υπενθυμίζει, ότι ο λογικός χαρακτήρας της διάρκειας μίας διαδικασίας εκτιμάται σύμφωνα με τις περιστάσεις της υπόθεσης και αφού ληφθούν υπόψη τα κριτήρια, που παρέχει η νομολογίας της, ιδιαίτερα η πολυπλοκότητα της υπόθεσης, η συμπεριφορά του προσφεύγοντος και αυτή των αρμόδιων Αρχών, επίσης το τι διακυβεύεται για τον ενδιαφερόμενο (βλέπε, μεταξύ πολλών άλλων,

Μιχελιουδάκης κατά της Ελλάδας,

υπ’αρίθμ. 54447/10, § 42, 3 Απριλίου 2012).

25.

Στην προκειμένη περίπτωση, διαπιστώνει, ότι η διαδικασία εκτεινόταν επί ένα έτος και πάνω από πέντε μήνες, κάτι το οποίο, αφ’εαυτού δεν είναι παράλογο για έναν βαθμό (

Σταβοράδης κατά της Ελλάδας,

υπ’αρίθμ. 45140/98, 12 Οκτωβρίου 2000 και

Μανέτας κατά της Ελλάδας

[επιτροπή], υπ’αρίθμ.35131/13, § 21, 20 Οκτωβρίου 2015). Εξάλλου, εκτιμά, ότι δεν θα έπρεπε να κατηγορούνται οι Δικαστικές Αρχές για περιόδους αδικαιολόγητης αδράνειας ή αργοπορίας και ότι η διαδικασία εξελίχθηκε με την δέουσα επιμέλεια (βλέπε,

ΖΑΧΑΡΗΣ κατά της Ελλάδος,

(Απόφαση τύποις), υπ’αρίθμ.32283/02, 14 Δεκεμβρίου 2004 και

ΣΚΟΥΛΑΚΗ και λοιποί κατά της Ελλάδος

, [επιτροπή], υπ’αρίθμ. 47731/16, § 15, 14 Νοεμβρίου 2017). Συνεπάγεται, ότι η διάρκεια της επίδικης διαδικασίας δεν θα έπρεπε να θεωρείται ως ασυμβίβαστη με τις απαιτήσεις του άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης.

26.

Αφού ελήφθη υπόψη το σύνολο των συλλεγέντων στοιχείων, το Δικαστήριο αποφαίνεται, ότι δεν υπήρξε, εν προκειμένω, υπέρβαση της «λογικής προθεσμίας» υπό την έννοια του άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης.

27.

Επομένως, η εν λόγω αιτίαση πρέπει να απορριφθεί ως προδήλως αβάσιμη, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 35 §§ 3 α) και 4 της Σύμβασης.

28.

Όσον αφορά, την ελκόμενη αιτίαση από το άρθρο 13 της Σύμβασης, το Δικαστήριο υπενθυμίζει, ότι αυτή η διάταξη ερμηνεύθηκε, ότι δεν απαιτείται επίκληση του εσωτερικού δικαίου, όταν προβάλλονται αιτιάσεις, που βρίσκουν επαρκή ερείσματα στις διατάξεις της Σύμβασης (βλέπετε μεταξύ άλλων,

Βoyle et Rice κατά του Ηνωμένου Βασιλείου,

21 Ιουνίου 1988, § 52, σειρά Α υπ’αρίθμ. 131).

29.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω συμπεράσματα, που αφορούν την ελκόμενη από το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης αιτίαση (παράγραφοι 26 και 27 παραπάνω) το Δικαστήριο κρίνει, ότι ο προσφεύγων δεν έχει καμία βάσιμη αιτίαση για το άρθρο 13 της Σύμβασης (

Πάσσαρης κατά της Ελλάδος

(Απόφαση τύποις), υπ’αρίθμ. 5334/07, 24 Σεπτεμβρίου 2009).

30.

Κατά συνέπεια, η εν λόγω αιτίαση, πρέπει επίσης, να απορριφθεί, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 35 §§ 3 α) και 4 της Σύμβασης.

Δια ταύτα, το Δικαστήριο, ομοφώνως,

Κηρύττει

την προσφυγή απαράδεκτη.

Συντάχθηκε στην γαλλική γλώσσα και εν συνεχεία κοινοποιήθηκε εγγράφως στις 13 Ιουνίου 2019.

Renata Degener

Αναπληρώτρια Γραμματέας

Υπογραφή

Aleš Pejchal

Πρόεδρος

Υπογραφή

Ακριβής μετάφραση στην ελληνική της απόφασης σε γαλλική γλώσσα.

Αθήνα, 15-07-2019. Η μεταφράστρια Δέσποινα Κοκολάκη.