AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEMEZLİK HAKKINDA HUKUM Bașvuru no: 14749/06 Güner ERAYMAN / Türkiye Bașkan , Julia Laffranque, Hâkimler , Ivana Jelić, Arnfinn Bårdsen, și Directorul Adjunct al Secției de Știri Hasan Bakırcı, cu participarea Directorului Secției de Știri Hasan Bakırcı, a fost adunat în cadrul datei de 11 iunie 2019 de Comitetul European al Drepturilor Omului (Secția a II-a), 24 martie 2006 și a fost reunit în urma unei cereri de informații privind decizia de mai sus din data de 29 mai 2018 de către Tribunalul de Justiție din Istanbul, după ce a fost reexaminată decizia de mai sus, 2 octombrie 2018 de către Tribunalul de Justiție din Istanbul, 2 octombrie 2018 de către Tribunalul de Justiție din Istanbul, după ce a fost reexaminată decizia de mai sus, după ce a fost reexaminată decizia de la data de 2 octombrie 2018, după ce nu a fost reexaminată decizia de la data de 5 octombrie 2017, după ce nu a fost reexaminată decizia de la data de 5 octombrie 2017 de către Tribunalul de Justiție din Istanbul, după ce a fost reexaminată decizia de la data de la data de 27 mai 2017 de la data de 7 mai 2017 de la data de la data de 7 mai 2017 de la data de la judecată.
Deși cei doi fii ai acestui bărbat au fost admiși în continuare ca solicitant din motive practice, în această hotărâre Erayman bașvuran va continua să fie denumit în continuare (vezi Dalban/România [BD], nr. 28114/95, § 1, AİHM 1999 VI, și Çakar/Turcia , nr. 42741/98, § 2, 23 octombrie 2003). OLAYLAR A. Cazurile cauzei 7. Cazurile cauzei, pot fi rezumate în următorul mod, prezentate de părți. 8.
În acest timp, la 6 iunie 2005, un membru al icrei, la cererea reclamantului, a mers la cafeneaua administrată de debitor. În aceeași dată, membru al icrei a aplicat o hotărâre de haziz asupra anumitor obiecte și, cu acordul reclamantului, a lăsat obiectele în cauză în stare de haziz și i-a reamintit responsabilitățile penale și juridice privind îndeplinirea obligațiilor de haziz. 13.
18.la data de 21 februarie 2010, Curtea de Apel a judecat că debitorul a plătit în sumă de 2.970 de lire sterline (în momentul de față aproximativ 1.420 de euro) și că, în consecință, sancțiunea a fost anulată. B. Curtea de Apel a decis că debitorul nu a plătit în sumă de 2.970 de lire sterline (în momentul de față aproximativ 1.420 de euro) și a condamnat debitorul la trei luni de închisoare pentru plata datoriei de întreținere.
În ceea ce privește neparticiparea Guvernului la hotărârea din 2 octombrie 2018, Curtea nu vede niciun element care să impună reevaluarea chestiunii în ședințele Guvernului (Aleksentseva și Alții împotriva Rusiei, hotărârea nr. 75025/01 și alte 18 sume, § 15, 17 ianuarie 2008). B. În declarația sa, reclamantul a precizat că datorii trebuie să plătească o penalitate mai mare decât suma sumele de bani datorate (art. 6 § 1 din Protocolul privind Maddesi și Convenția nr. 1 din Protocolul privind Maddesi și Guvernul nr. 23 din Protocolul privind Maddesi și Guvernul nr. 24 din Protocolul privind Maddesi și Guvernul nr. 24 din Protocolul privind Maddesi și Guvernul nr. 6 din Protocolul privind Maddesi și Guvernul nr. 22 din Protocolul privind Maddesi și Guvernul nr. 22 din Protocolul privind Maddesi și Guvernul nr. 22 din Protocolul privind Maddesi și Guvernul nr. 22 din Protocolul privind Maddesi și Guvernul nr. 22 din Protocolul privind Maddesi și Guvernul nr. 22 din Protocolul privind Maddesi și Guvernul nr. 22 din Protocolul privind Guvernul nr. 22 din 2010 privind Guvernul nr. 22 din 22 din Protocolul privind Guvernul nr. 22 din 2011 privind Guvernul nr. 22 din 22 din 22/06 și Guvernul nr. 22 din 22 din 2010 privind Guvernul nr. 22 din 22 din 22 din 22/06 și Guvernul nr. 22 din 2010 privind Guvernul nr. 1 din 22 din 22 din 22/06 și Guvernul nr. 1 din 2010 privind Guvernul nr. 1 din 22 din 22 din 22 din 22/06 privind Guvernul nr. 1 din 22 din 22 din 22 din 22/06 privind Guvernul 2010 privind Guvernul nr. 1 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din 22 din
În ceea ce privește executarea hotărârii finale pronunțate împotriva persoanelor de drept privat, Curtea amintește că, în general, statul nu este răspunzător direct pentru datoriile persoanelor de drept privat.Obligatiile sale în temeiul articolului 6 și al articolului 1 din Convenția nr. 1 din Protocolul nr. 1 se limitează, de exemplu, la a oferi asistență necesară participantului în executarea hotărârilor judiciare în cauză prin intermediul cererilor de criză sau procedurilor de faliment (de exemplu, Marinković/Sırbistan , nr. 5353/11, § 38, 22 octombrie 2013, și în măsura în care această cauză poate fi aplicată (mutatisandă) România/Bovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovovov
În concluzie, la sfârșitul proceselor în cauză, Borçlu a fost condamnat de mai multe ori pe motivul plății de despăgubiri în temeiul articolului 344 din Legea İcra și a Legii privind defalcarea (a se vedea §19 de mai jos). Curtea a constatat, de asemenea, că debitorul a amendat în fața instanței de judecată pentru că a susținut că taximetristul a rămas în întregime în întregime pentru că nu avea mijloacele financiare necesare pentru a face plata completă. Curtea a constatat, în această privință, că debitorul a rămas în întregime în întregime pentru că nu a plătit despăgubirile decise de instanța de judecată.
În ceea ce privește afirmația reclamantului că a greșit în calculul sumei neplatați, în hotărârea Curții de judecată din 19 ianuarie 2010, Curtea constată că, în această perioadă, nu a fost susținută nicio sumă semnificativă. În ciuda hotărârii din 27 decembrie 2005, care a precizat că hotărârea din 19 ianuarie 2010 nu era mai mare decât suma exactă, în lipsa unor dovezi sau alte dovezi, Curtea a constatat că, din acest motiv, 19 din hotărârea din 19 ianuarie 2010 nu a fost acceptată în mod corespunzător de către Directorul General al Bacăușului și nu a fost acceptată în mod specific de către Administrația Națională a Bacăușului (Agenția Națională pentru Protecția Finanțelor) pentru a fi acceptată în mod specific de către Administrația Națională a Bacăușului (Agenția Națională pentru Protecția Finanțelor) (Agenția Națională pentru Protecția Finanțelor) (Agenția Națională pentru Protecția Finanțelor) (Agenția Națională pentru Protecția Finanțelor) (Agenția Națională pentru Protecția Finanțelor) (Agenția Națională pentru Protecția Finanțelor) (Agenția Națională pentru Protecția Finanțelor) (Agenția Națională pentru Protecția Finanțelor) (Agenția Națională pentru Protecția Națională) (Agenția Națională pentru Protecția Finanțală) (Agenția Națională pentru Protecția Națională) (Agenția Națională pentru Protecția Finanțală) (Agenția Națională) (Agenția Națională pentru Protecția Națională) (Agenția Națională pentru Protecția Națională (Agenția Națională) (Agenția Națională pentru Protecția Finanțală) (Agenția Națională) (Agenția Națională) (Agenția Națională) (Agenția Națională) (Agenția Națională) (Agenția Națională) (Agenția Național
Bașvuru no: 14749/06
Güner ERAYMAN / Türkiye
Bașkan
,
Julia Laffranque,
Hâkimler
,
Ivana Jelić,
Arnfinn Bårdsen,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 11 Haziran 2019 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
24 Mart 2006 tarihinde yapılan yukarıdaki bașvuruyu göz önüne alarak,
29 Mayıs 2018 tarihli bașvuruyu kayıttan düșürme kararını göz önüne alarak,
2 Ekim 2018 tarihli bașvuruyu tekrar kayda alma kararını göz önüne alarak,
Davalı Hükümet tarafından ibraz edilen görüșleri ve bu görüșlere cevaben bașvuran tarafından ibraz edilen görüșleri dikkate alarak,
Gerçekleștirilen müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
USUL
Bașvuran Güner Erayman 1969 doğumlu bir Türk vatandașı olup 1 Haziran 2017 tarihinde vefat etmiștir.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
Bașvuranın vefatından sonra Mahkeme, mirasçıların davayı takip etmek için hiçbir talepte bulunmaması nedeniyle, 29 Mayıs 2018 tarihinde Sözleșme’nin 37 § 1 (c) maddesi uyarınca bașvuruyu kayıttan düșürmeye karar vermiștir.
4.Bașvuranın iki oğlu, Ali Yeșil ve Gökhan Yeșil, 12 Temmuz 2018 tarihli bir yazıyla, Mahkeme’den bașvuruyu tekrar kayda almasını talep etmiștir. Bașvuranın iki oğlu, ayrıca, Mahkeme’yi, bașvuran yerine davayı sürdürmek istedikleri konusunda bilgilendirmiștir.
5.Mahkeme, 2 Ekim 2018 tarihli bir kararla, Sözleșme’nin 37 § 2 maddesi uyarınca bașvuruyu tekrar kayda almaya karar vermiștir.
6.Pratik nedenlerden dolayı, artık iki oğlu bașvuran olarak kabul edilmesine rağmen bu kararda Erayman “bașvuran” olarak anılmaya devam edecektir (bk.
Dalban/Romanya
[BD], no. 28114/95, § 1, AİHM 1999 VI, ve
Çakar/Türkiye
, no. 42741/98, § 2, 23 Ekim 2003).
A.
Davanın Koșulları
7.Dava konusu olaylar, taraflar tarafından ileri sürüldüğü șekliyle așağıdaki gibi özetlenebilir.
8.Bașvuran ve eși 1993 tarihinde boșanmıștır. Bașvurana iki çocuğunun velayeti verilmiș ve babanın çocuklarına aylık nafaka ödemesine hükmedilmiștir.
9.Bașvuran, 26 Mart 2003 tarihinde, çocukları için hükmedilen nafakanın artırılması talebiyle Kırklareli Asliye Hukuk Mahkemesine (“hukuk mahkemesi”) dava açmıștır.
10.İlgili hukuk mahkemesi, 29 Nisan 2004 tarihinde, bașvuranın talebini kabul etmiș ve babanın iki çocuğunun aylık nafakası olarak bașvurana 145 Türk lirası (TL) (söz konusu zamanda yaklașık 84 avro) ödenmesine hükmetmiștir. Söz konusu karar 8 Haziran 2004 tarihinde kesinleșmiștir.
11.Bașvuran, Haziran 2004 ve Eylül 2009 tarihleri arasında, hukuk mahkemesi tarafından hükmedilen nafakayı almak amacıyla borçlu baba aleyhine birkaç defa icra takibatı bașlatmıștır. Borçlu, söz konusu icra takiplerinin sonunda, İcra ve İflas Kanunu’nun 344. maddesi uyarınca, nafakayı ödemediği gerekçesiyle birkaç kez mahkum olmuștur (bk., așağıda 19. paragraf).
12.Bu süre içerisinde, 6 Haziran 2005 tarihinde, bir icra memuru, bașvuranın talebi üzerine, borçlu tarafından yönetilen kafeye hacze gitmiștir. İcra memuru, aynı tarihte, belirli eșyalara haciz kararı uygulamıș ve bașvuranın rızasıyla söz konusu eșyaları yediemin olarak borçluya bırakmıș ve kendisine yedieminlik görevini yerine getirme konusundaki cezai ve hukuki sorumlulukları hatırlatmıștır.
13.Kırklareli İcra Ceza Mahkemesi, 27 Aralık 2005 tarihinde, babanın Haziran 2004 ila 12 Ekim 2005 tarihleri arasındaki ödenmemiș borcunun 3.771 TL olduğunu kaydetmiștir.
14.Kırklareli Sulh Ceza Mahkemesi, 11 Nisan 2007 tarihinde, borçlunun, hakkında haciz kararı uygulanan malları elden çıkardığı gerekçesiyle Ceza Kanunu’nun 289. maddesi uyarınca yedieminlik görevini kötüye kullanmasından dolayı borçluyu bir ay yedi gün hapis cezası karșılığı
740 TL para cezasına çarptırmıștır.
15.Bașvuran, 8 Eylül 2009 tarihinde, hükmedilen nafaka miktarlarının ödenmemesinden șikâyetçi olarak Kırklareli İcra Ceza Mahkemesine(“icra ceza mahkemesi”) yeni bir dilekçe sunmuștur.
16.Borçlu, 19 Ocak 2010 tarihinde, icra ceza mahkemesi önünde, ödemeyi tam olarak yapmak için mali imkânlarının yetersiz olmasından dolayı nafaka borcunu 200 TL taksitler halinde ödemiș olduğunu ileri sürmüștür..
17.İcra ceza mahkemesi, aynı tarihte, borçlunun 2.970 TL (söz konusu zamanda yaklașık 1.420 avro) ödenmemiș borcu olduğuna karar vererek nafaka borcunu ödememesinden dolayı borçluyu üç ay hapis cezasına mahkûm etmiștir. İcra ceza mahkemesi, ayrıca, ödenmemiș miktarın ödenmesi durumunda cezanın kaldırılacağını kaydetmiștir.
18.Bașvuran, 21 Șubat 2010 tarihli yazıyla, Yazı İșleri Müdürlüğünü, borçlunun 2.970 TL tutarında ödeme yaptığı ve sonuç olarak cezasının kaldırıldığı konusunda bilgilendirmiștir.
B.
İlgili İç Hukuk
19.İcra ve İflas Kanunu’nun 344. maddesi, mahkeme tarafından hükmedilen nafakayı ödememiș olan bir borçlunun, alacaklının șikâyeti üzerine, üç aya kadar hapis cezasına mahkûm edilebileceğini öngörmektedir. Cezanın infaz edildiği sırada ödeme yapıldığı takdirde, borçlu tahliye edilecektir.
20.Bașvuran, Sözleșme’nin hiçbir maddesine dayanmaksızın, eski eșinin çocukları için nafaka ödemesine hükmeden hukuk mahkemesi kararının icra edilmemesinden șikâyetçi olmuștur. Bașvuran, ayrıca, icra ceza mahkemesinin ödenmemiș miktarın hesaplanmasında bir hata yaptığını, zira borçlunun bașvurana 19 Ocak 2010 tarihli kararında belirtilen miktardan daha fazla borcu olduğunu iddia etmiștir.
A.
İlk itiraz hakkında
21.Hükümet, Sözleșme’nin 37 § 2 maddesi ve Mahkeme İç Tüzüğü’nün 43 § 5 maddesi uyarınca hiçbir haklı veya istisnai durumun söz konusu olmadığını dikkate alarak, Mahkeme’nin 2 Ekim 2018 tarihli, bașvuruyu tekrar kayda alma kararına (bk. yukarıda 5. paragraf) itiraz etmiștir.
22.Mahkeme, koșulların bu tür bir süreci haklı kıldığı kanısına vardığı takdirde davayı her an tekrar kayda almaya karar verebileceğini kaydetmektedir (Sözleșme’nin 37 § 2 maddesi ve Mahkeme İç Tüzüğü’nün 43 § 5 maddesi). Hükümetin Mahkeme’nin 2 Ekim 2018 tarihli kararına katılmaması konusunda, Mahkeme, Hükümetin görüșlerinde meselenin yeniden değerlendirilmesini gerektirecek nitelikte hiçbir unsur görmemektedir (
Aleksentseva ve Diğerleri/Rusya
, no. 75025/01 ve 18 diğer karar, § 15, 17 Ocak 2008 ).
B.
Sözleșme’nin 6 § 1 Maddesi ve Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. Maddesi Kapsamındaki Șikâyet
23.Bașvuran, eski eșinin çocukları için nafaka ödemesine hükmeden hukuk mahkemesi kararının icra edilmemesinden șikâyetçi olmuștur. Bașvuran, ayrıca, 21 Șubat 2010 tarihli yazıyla, borçlunun kendisine icra ceza mahkemesinin 19 Ocak 2010 tarihli kararında belirtilen miktardan daha fazla borcu olması sebebiyle icra ceza mahkemesinin ödenmemiș miktarın hesaplanmasında bir hata yapmıș olduğunu iddia etmiștir.
24.Hükümet, bașvuranın, borçlu tarafından ödenmesi gereken miktarı tahsil ettiğini ve kendisinin kullanabileceği hukuk yollarının etkin olduğunu belirtmiștir.
25.Mahkeme, söz konusu șikayetin, Sözleșme’nin 6 § 1 maddesi ve Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamında incelenmesi gerektiği kanaatindedir (bk., diğerlerinin arasında,
Güler ve Kekeç/Türkiye
, no. 33994/06 ve 36271/06, §§ 20-28, 7 Haziran 2011).
26.Mahkeme, özel hukuk kișileri aleyhine verilen nihai mahkeme kararının icra edilmesi konusunda, Devletin, genel bir kural olarak, özel hukuk kișilerinin borçlarına karșı doğrudan sorumlu olmadığını hatırlatmaktadır.
Devletin 6. madde ve Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamındaki yükümlülükleri, örneğin icra takipleri veya iflas usulleri yoluyla ilgili mahkeme kararlarının icrasında alacaklıya gerekli yardımı sağlamakla sınırlıdır (bk.,
Marinković/Sırbistan
, no. 5353/11, § 38, 22 Ekim 2013, ve bu davaya uygulanabildiği ölçüde (
mutatis mutandis
)
Kotov/Rusya
[BD], no. 54522/00, § 90, 3 Nisan 2012). Bu doğrultuda, bir bașvuranın özel kișiler aleyhine olan bir kararın icra edilmemesi hakkında șikâyette bulunması durumunda, Mahkeme’nin görevi, yetkililer tarafından uygulanan önlemlerin uygun ve yeterli olup olmadığını ve kararın icrasında alacaklıya yardım etmek amacıyla yetkililerin özenli bir șekilde hareket edip etmediklerini incelemektir (
Anokhin/Rusya
(k.k.), no.25867/02 ve
Fociac/Romanya
, no. 2577/02, § 70, 3 Șubat 2005).
27.Somut davaya bakıldığında, Mahkeme, bașvuranın hukuk mahkemesi tarafından hükmedilen tazminatı almak amacıyla birkaç defa icra takibi bașlatabildiğini gözlemlemektedir. Borçlu, söz konusu yargılamaların sonunda, İcra ve İflas Kanunu’nun 344. maddesi uyarınca, nafakayı ödemediği gerekçesiyle birkaç kez mahkum olmuștur (bk., așağıda 19. paragraf). Mahkeme, ayrıca, borçlunun, icra ceza mahkemesi önünde, ödemeyi tam olarak yapmak için mali imkânlarının yetersiz olmasından dolayı nafaka borcunu aylık taksitler halinde ödemiș olduğunu ileri sürdüğünü kaydetmektedir. Mahkeme, bu bakımdan, borçlunun yoksul olmasından dolayı bir kararın icra edilmemesinin, yerel makamlara, icra ișlemine bașlama konusunda hata veya gecikme atfedilmediği sürece ve ölçüde, Devlet aleyhinde kullanılamayacağını hatırlatmaktadır (
Vrtar/Hırvatistan
, no. 39380/13, § 96,7 Ocak 2016).
28.Bununla beraber, Mahkeme, borçlunun belirli mallarına kendisi tarafından yönetilen kafede haciz konulması kararının verildiğini kaydetmektedir. Ancak, borçlu, yediemin olarak kendisine bırakılan söz konusu malları elden çıkarmıș ve sonuç olarak, Ceza Kanunu’nun 289. maddesi uyarınca yedieminlik görevini kötüye kullanmaktan hüküm giymiștir. Mahkeme, malların borçluya bașvuranın rızasıyla bırakılması sebebiyle yerel makamların borçlunun söz konusu eyleminden sorumlu tutulamayacağı kanaatindedir (bk., yukarıda 12. paragraf).
29.Mahkeme, ayrıca, borçlunun, gecikmeli de olsa borcunun kalan miktarını ödediğini kaydetmektedir. Yukarıdaki mülahazalar dikkate alındığında, Mahkeme, söz konusu gecikmenin, yerel makamlardan ziyade borçlunun imkânlarına ve eylemlerine atfedilebilir olduğu kanaatindedir.
30.Bașvuranın icra ceza mahkemesinin 19 Ocak 2010 tarihli kararında ödenmemiș miktarın hesaplanmasında hata yaptığına dair iddiası konusunda Mahkeme, söz konusu iddianın, herhangi bir somut delille desteklenmediğini kaydetmektedir. 27 Aralık 2005 tarihli kararda belirtilen miktarın, 19 Ocak 2010 tarihli kararda belirtilen miktardan daha yüksek olduğu doğru olmakla birlikte, Mahkeme, aksine bir kanıtın olmaması halinde, bunun sebebinin 19 Ocak 2010 tarihinden önce borçlu tarafından ödenen taksitler olduğunu kabul etmeye hazırdır (bk., yukarıda 16. paragraf).
31.Yukarıdaki hususlar göz önünde alındığında, hukuk mahkemesinin kararını icra etmek için yerel makamlar tarafından uygulanan önlemlerin uygun veya yeterli olmadığına veya icradaki gecikmenin davalı Devlete atfedilebilir olduğuna dair herhangi bir gösterge bulunmamaktadır.
32.Dolayısıyla, bașvuru açıkça dayanaktan yoksun olup, Sözleșme’nin 35 §§ 3 (a) ve 4 maddeleri uyarınca reddedilmesi gerekmektedir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce dilinde tanzim edilmiș olup, 4 Temmuz 2019 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Julia Laffranque
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan