İKİNCİ BÖLÜM KAYITTAN DÜȘME KARARI Cererea nr.: 8019/12 Kemal GÜNGÜ și alții / Türkiye Bașkan , Valeriu Grițco, Hâkimler , Arnfinn Bårdsen, Peeter Roosma, și Adjunctul Directorului Yazı İșleri Hasan Bakırcı'nın participării la Comitetul din 14 ianuarie 2020 al Curții Europene a Drepturilor Omului (A doua Secție), întrunit la 16 decembrie 2011, a constatat că reclamantul menționat mai sus a fost închis, a fost trimis de către Guvern în timpul procesului de anchetă a cărui cauză a fost pusă sub semnul întrebării, a fost trimisă de Guvern în 12 septembrie 2019 și 17 octombrie 2019, a fost declarată că a fost declarată că nu a fost investigată, a fost utilizată de către Guvern următoarea listă de persoane care au drepturi: 1.
Declarațiile separate trimise de Guvern pentru fiecare parte a reclamantului prevăd următoarele: Republica Turcie, în lumina scopului prezent, în contextul în care se află Curtea, recunoaște că drepturile reclamantului în temeiul art. 500 § 1 și 3 din Convenție au fost încălcate, de asemenea, recunoaște că drepturile reclamantului în temeiul art. 500 § 6 din Convenție au fost încălcate. Guvernul, de asemenea, subliniază că dreptul la despăgubire a cazurilor de prejudiciu, în temeiul art. 4928 din 15 noiembrie 2003, este limitat la dreptul la despăgubire a cazurilor de prejudiciu, în temeiul art. 311 din Codul de procedură penală. Hurtarea penala a cazurilor de prejudiciu, în temeiul art. 7 din Codul de procedură penală, a fost modificată de către Guvern, de asemenea, în temeiul art. 6 din Codul de procedură penală penală.
În cazul în care suma respectivă nu este plătită în termen de trei luni, Guvernul se angajează să plătească o simplă reducere a dobânzii obținută printr-o creștere de trei puncte a ratei dobânzii marginale a Băncii Europene Mercur pe perioada respectivă, în cazul în care nu se aplică suma menționată mai sus, iar plata nu este justificată printr-o reducere de trei puncte a ratei dobânzii marginale valabile pentru perioada respectivă. Această plată nu va constitui o soluție finală a cauzei.
În acest scop, Curtea a decis să declare în lumina principiilor care decurg din propria jurisdicție, în special hotărârea Tahsin Acar, în special hotărârea Tahsin Acar (Tahsin Acar/Turcia) [BD], nr. 26307/95, §§ 75-77, AİHM 2003-VI, WAZA Sp.o.o./Polonia (k.k.), nr. 11602/02, 26 iunie 2007 și în cazul judecăților Ömeröwin/Polonia (k.k.), nr. 28953/03, 18 septembrie 2007).
În concluzie, folosirea ca dovadă a unor expresii obținute sub presiune și a efectului pe care îl au asupra rezultatelor sentințelor penale, în mod necinstit, constituie o înșelătorie a instanței (a se vedea Sergey Ivanov/Rusia , no. 14416/06, §§ 90-91, 15 mai 2018) 13. Curtea, inclusiv în cazul în care au fost deschise anumite acțiuni împotriva Turciei, a ajutat avocații să-și depună sistematic cererile de avocați pentru a-și arăta lipsa de competență și a pus în aplicare o procedură de plângeri privind utilizarea expresiilor obținute sub presiune (a se vedea: Sergey Ivanov/Rusia , no. 14416/06, §§ 90-91, 15 mai 2018); alte instanțe, printre care și alte acțiuni împotriva Turciei, au pus în aplicare o procedură de plângeri privind utilizarea expresiilor obținute în scopul de a-și demonstra sistematic puterea de probă a unei acțiuni împotriva Turciei și a unei sentințe penale (a se vedea: Günsel Öșșkirkiye, no.
În cazurile de mai sus, Curtea a examinat dacă caracterul sistematic al restricției privind dreptul de acces al reclamantului la avocat este, în sine, suficient pentru a decide dacă 6 §§ 1 și 3 ((c) din Convenție încalcă dreptul de a acționa, a analizat dacă este adecvată utilizarea de către instanța de judecată a declarațiilor formulate de reclamant în fața poliției și a decis ulterior că această lipsă constituie o lipsă de acces. În plus, în toate cazurile de mai sus, Curtea a observat că, în plus față de 6 §§ 1 și 3 (c) din Convenție, nu există nicio restricție privind dreptul de acces al reclamantului la avocat, în special în cazul în care nu există nicio restricție privind dreptul de acces al reclamantului la avocat (a se vedea art. 31 din Convenție, în special art. 31 din Convenție, art. 36 din Convenție, art. 49 din Convenție, art. 49 din Convenție, art. 49 din Convenție, art. 49 din Convenție, art. 49 din Convenție, art. 30 din Convenție, art. 30 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 38 din Convenție, art. 38 din Convenție, art. 38 din Convenție, art. 38 din Convenție, art. 38 din Convenție, art. 38 din Convenție, art. 38 din Convenție, art. 38 din Convenție, art. 38 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, și art. 28 din Convenția din Convenție, art. 28 din Convenție, art. 28 din Convenție, și art. 28 din Convenția din Convenție, și art. 28
Cu toate acestea, Curtea notează că, până la 31 iulie 2018, art. 311 § 1 (f) din Codul de procedură penală a oferit reclamantelor un drum de drept care le permite să reînceapă procesele penale numai pe baza hotărârii Curții în care a decis că există o încălcare a Convenției sau a Protocolurilor acesteia.Cu toate acestea, după intrarea în vigoare a Legii nr. 7145 din 31 iulie 2018, reclamanții au câștigat dreptul la o nouă cale de plecare a proceselor penale, după ce Curtea a decis că o parte poate renunța la procesul pe baza unei declarații de licitație sau de soluționare a litigiului, dacă au obținut mai multe motive pentru a se pronunța împotriva unei alte părți.Din acest motiv, aceste două situații au făcut ca reînceperea proceselor penale să fie necesară, în conformitate cu hotărârile Curții din Rusia, în care a decis că există o încălcare a Convenției sau a Protocolurilor.
În acest context, Curtea subliniază, de asemenea, că, în conformitate cu practica și cu principiile Curții, reînnoirea procedurilor de drept intern în cazul în care reclamantele solicită în acest sens este o cale adecvată de a asigura o soluție eficientă a pretenției de încălcare a articolului 6 din Convenție. Prin urmare, drumul de drept menționat mai sus este considerat a fi indemnizabil în ceea ce privește plângerile reclamantelor în temeiul articolului 6 din Convenție. În cazul în care Curtea a constatat că există o încălcare a drepturilor și libertăților garantate de Convenție și de Protocoale, Curtea a constatat că există o încălcare a drepturilor și libertăților garantate de Convenție și a libertăților garantate de Protocoale, Curtea a constatat că există o încălcare a drepturilor și libertăților garantate de Convenție în cazul în care există o încălcare a oricărei dispoziții a Convenției. 19.
În cele din urmă, Curtea subliniază că, în cazul în care o declarație unilaterală a Guvernului nu respectă condițiile specificate în textul acesteia, cererea poate fi reînregistrată în temeiul articolului 37 § 2 din Convenție (Josipović/Sırbistan (k.k.), nr. 18369/07, 4 martie 2008).22 Având în vedere aspectele specificate mai sus, este considerat adecvat ca cererea să fie retrasă.Pe aceste temei, Curtea, în conformitate cu articolele 6 §§ 1 și 3, a decis că, în temeiul dispozițiilor și în temeiul aceluiași text, reclamantul nu poate îndeplini obligațiile prevăzute în data de 01.01.2020, în vederea obținerii de titluri de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de titlu de
Bașvuru no: 8019/12
Kemal GÜNGÜ ve Diğerleri / Türkiye
Bașkan
,
Valeriu Grițco,
Hâkimler
,
Arnfinn Bårdsen,
Peeter Roosma,
ve
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 14 Ocak 2020 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
16 Aralık 2011 tarihinde yapılan yukarıda anılan bașvuruyu göz önüne alarak,
Bașvurunun kayıttan düșürülmesi talebiyle davalı Hükümet tarafından 12 Eylül 2019 ve 17 Ekim 2019 tarihlerinde davalı Hükümet tarafından gönderilen deklarasyonu ve bașvuranların bu deklarasyona cevabını göz önüne alarak,
Gerçekleștirdiği müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuranların listesi ekte yer almaktadır.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.
Bașvuranlar yargılamayı yürüten mahkemenin mahkûmiyet kararını verirken iddialarına göre kötü muamele gösterilerek ve avukatları yokluğunda polis tarafından alınan ifadelerini kullanmasından dolayı adil yargılanma haklarından mahrum bırakıldıklarını öne sürmüșlerdir. Bașvuranlar, ayrıca, yargılama öncesi așamada avukat haklarına getirilen sistematik sınırlamalardan ve daha sonrasında sorușturma tedbirleri sırasında avukat sağlanmamasından șikâyetçi olmușlardır.
4.
Bașvuru, Hükümete tebliğ edilmiștir.
5.
Hükümet, dostane çözüm sağlanmasına yönelik girișimlerden sonuç alınamaması üzerine, üç farklı yazı ile, bașvuruda ileri sürülen sorunun çözülmesi amacıyla tek taraflı bir deklarasyon sunmayı önerdiğini Mahkemeye bildirmiștir. Hükümet ayrıca, Mahkemeden Sözleșme’nin 37. maddesi uyarınca, bașvuruyu kayıttan düșürmesi hususunda talepte bulunmuștur.
6.
Her bașvuran bakımından Hükümetin sunduğu ayrı deklarasyonlar așağıdakileri öngörmektedir:
“Türkiye Cumhuriyeti, mevcut davada, Mahkemenin yerleșik içtihadı ıșığında, Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 maddesi kapsamında bașvuranın haklarının ihlal edildiğini kabul etmektedir.
Hükümet, ayrıca, 15 Temmuz 2003 tarihli 4928 sayılı Kanunun, avukata erișim hakkına sistemik sınırlamaya ilișkin hükmü yürürlükten kaldırdığını hatırlatmaktadır.
Bununla beraber, Hükümet, 31 Temmuz 2018 tarihli, 7145 sayılı Kanun ile değiștirildiği üzere, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 311 § 1 (f) maddesinin, halihâzırda, AİHM’nin dostane çözüm veya tek taraflı deklarasyon sonrası bir bașvuruyu kayıttan düșürmeye karar verdiği davalarda ceza yargılamalarının yenilenmesini gerektirdiğini vurgulamaktadır. Hükümet, yukarıda belirtilen hukuk yolunun, Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamında bașvuranların șikâyetleri bakımından tazmin sağlayabildiğini düșünmektedir.
Dolayısıyla, AİHM önünde derdest olan, yukarıda anılan davanın çözüme kavușturulması amacıyla Hükümet, bașvurana yansıtılabilecek tüm vergiler hariç olmak üzere, masraf ve giderlerin yanı sıra tüm maddi ve manevi zararları karșılığında 500 avro (beș yüz avro) ödemeyi teklif etmektedir.
Bu meblağ, ödeme tarihinde geçerli olan döviz kuru üzerinden Türk lirasına çevrilecek ve Mahkeme tarafından Avrupa İnsan Hakları Sözleșmesi’nin 37 § 1 maddesi uyarınca kabul edilen kayıttan düșürme kararının tebliğini müteakip üç ay içerisinde ödenecektir. Söz konusu meblağın belirtilen üç ay içerisinde ödenmemesi durumunda, Hükümet, bahsi geçen sürenin sona erdiği tarihten itibaren ödeme gününe kadar geçen sürede, yukarıda bahsedilen miktara, Avrupa Merkez Bankasının söz konusu dönem için geçerli olan marjinal faiz oranına üç puan eklenmek suretiyle elde edilecek oran üzerinden basit faiz ödemeyi taahhüt etmektedir. Bu ödeme, davanın nihai çözümünü teșkil edecektir.
7.
10 Ekim 2019 ve 7 Kasım 2019 tarihli iki yazıyla, bașvuranların avukatları, bașvuranların Hükümet tarafından sunulan miktarı çok düșük bulduğu için tek taraflı deklarasyon șartlarından memnun olmadıklarını dile getirmiștir.
8.
Mahkeme, Sözleșme’nin 37. maddesinde, koșulların söz konusu maddenin 1. fıkrasının (a), (b) veya (c) bentlerinde belirtilen sonuçlardan birine yol açması durumunda, Mahkemenin yargılamaların herhangi bir așamasında bașvuruyu kayıttan düșürebileceğinin öngörüldüğünü hatırlatmaktadır. Sözleșme’nin 37 §
1
(c) maddesi, Mahkemenin așağıdaki durumda bașvuruyu kayıttan düșürmesine imkân vermektedir:
“Mahkemenin saptadığı herhangi bir bașka gerekçeden ötürü, bașvurunun incelenmesinin sürdürülmesini haklı kılan bir neden görülmezse.
9.
Mahkeme ayrıca, belirli koșullarda, bașvuranların davasının incelenmesine devam edilmesini istemesine rağmen davalı Hükümet tarafından yapılan tek taraflı bir deklarasyon temelinde, bașvuruyu
37
§
1
(c) maddesi uyarınca kayıttan düșürebileceğini hatırlatmaktadır.
10.
Bu amaçla Mahkeme, özellikle
Tahsin Acar
kararı olmak üzere kendi içtihadından doğan ilkeler ıșığında deklarasyonu incelemiștir (
Tahsin Acar/Türkiye
(ilk itirazlar) [BD], no. 26307/95, §§ 75-77, AİHM 2003-VI,
WAZA Sp z.o.o./Polonya
(k.k.), no. 11602/02, 26 Haziran 2007 ve
Sulwińska/Polonya
(k.k.), no. 28953/03, 18 Eylül 2007).
11.
Ayrıca, bașvuranlar ve Hükümet
Doğan/Türkiye
(no.
24939/94, 10
Temmuz 2001),
Güngü/Türkiye
(no. 24945/94, 18 Aralık 2001), ve
Kalın ve Diğerleri/Türkiye
(no. 24849/94 ve diğer 2 bașvuru, 28
Ekim 2003) davalarında bașvurunun Sözleșme’nin 3. maddesine ilișkin șikâyetleri bakımından dostane çözüme varmıștır.
12.
Bu bağlamda, Mahkeme, ceza yargılamalarında ilgili olayların tespitinde, ișkence (kıyaslayın,
Örs ve Diğerleri/Türkiye
, no. 46213/99, § 60, 20 Haziran 2006;
Harutyunyan/Ermenistan
, no. 36549/03, §§ 63, 64 ve 66, AİHM 2007
‑
III ve
Levința/Moldova
, no. 17332/03, §§ 101 ve 104-05, 16 Aralık 2008) veya Sözleșme’nin 3. maddesinde ihlal teșkil eden bir diğer kötü muamele (kıyaslayın,
Söylemez/Türkiye
, no.
46661/99, §§ 107 ve 122-24, 21 Eylül 2006, ve
Göçmen/Türkiye
, no. 72000/01, §§ 73-74, 17 Ekim 2006) sonucu elde edilen ifadelerin delil olarak kabul edilmesinin yargılamaları bir bütün olarak haksız kıldığını vurgulamaktadır (bkz.
Gäfgen/Almanya
[BD], no. 22978/05, §
166, AİHM 2010). Bu bulgu, ifadelerin ispat değerine bakılmaksızın ve kullanımlarının davalının mahkûmiyetini sağlamada belirleyici olup olmadığına bakılmaksızın uygulanmıștır (bk. a.g.e., § 166). Sonuç olarak, baskı altında alınan ifadelerin ispat değerine ve ceza yargılamalarının sonucu üzerindeki etkisine bakılmaksızın, delil olarak kullanılmaları, yargılamayı haksız kılmaktadır (bk.
Sergey Ivanov/Rusya
, no. 14416/06, §§ 90-91, 15 Mayıs 2018)
13.
Mahkeme, Türkiye’ye karșı açılan davalar dahil olmak üzere, bazı davalarında, avukat yardımın sistematik olarak engellenmesi ve bașvuranları mahkûm etmek için avukat yokluğunda alınan ifadelerin kullanılması hakkındaki șikâyetlere ilișkin uygulamasını ortaya koymuștur (bk., diğerleri arasında,
Mehmet Duman/Türkiye
, no. 38740/09, 23 Ekim 2018;
Ömer Güner/Türkiye,
no. 28338/07, 4 Eylül 2018;
Girișen/Türkiye
, no. 53567/07, 13 Mart 2018;
Canșad ve Diğerleri/Türkiye
, no. 7851/05, 13 Mart 2018;
İzzet Çelik/Türkiye
, no. 15185/05, 23 Ocak 2018; ve
Bayram Koç/Türkiye
, no. 38907/09, 5 Eylül 2017).
14.
Mahkeme, yukarıdaki davalarda, bașvuranın avukata erișim hakkına konulan kısıtlamanın sistematik niteliğinin, kendi bașına, Sözleșmenin 6 §§ 1 ve 3(c) maddesinin ihlaline karar vermek için yeterli olup olmadığını incelemeksizin, bașvuranın polise verdiği ifadelerinin kabul edilebilirlikleri incelenmeden davaya bakan mahkeme tarafından kullanılmasının ve daha sonra Yargıtayın bu eksikliği giderememesinin, söz konusu bu maddenin bir ihlalini teșkil ettiğine karar vermiștir. Ayrıca, yukarıdaki tüm davalarda, Mahkeme, Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 (c) maddesinin ihlal edildiğine karar verilmesinin, bașvuranlar tarafından yașanan manevi zarar için yeterli adil tazmin teșkil ettiği kanaatindedir. (bk. özellikle,
Golubyatnikov ve Zhuchkov/Rusya
, no.
44822/06 ve 49869/06, § 122, 9 Ekim 2018; Ushakov ve Ushakova/Ukrayna, no. 10705/12, § 112, 18 Haziran 2015, ve karșılaștırın Shamardakov/Rusya, no. 13810/04, § 181, 30 Nisan 2015).
15.
Mahkeme, ayrıca, Hükümetin, tek taraflı deklarasyonlarında, Sözleșme’nin 6 §§
1 ve 3 maddesinde açıkça ihlal edildiğini kabul ettiğini gözlemlemektedir.
16.
Avukat hakkına yönelik sistematik kısıtlama konusunun kaynaklandığı yasal hükümlerin, 4928 sayılı 15 Temmuz 2003 tarihli karar ile kaldırıldığını (daha fazlası için bk.
Salduz
/Türkiye
[BD], no. 36391/02, §§ 27
‑
31,
AİHM 2008) ve avukata erișim hakkına yönelik hiçbir sistematik kısıtlamanın öngörülmediği, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren yeni Ceza Muhakemeleri Kanunu’nu (5271 sayılı Kanun) not etmek önemlidir.
17.
Bununla beraber, Mahkeme, 31 Temmuz 2018 tarihine kadar, Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 311 §
1
(f) maddesinin, bașvuranlara, Mahkemenin sadece Sözleșme’de veya Protokollerinde ihlal olduğuna karar veren hükmü bazında ceza yargılamalarının yenilenmesine imkânını getiren hukuk yolu sağladığını kaydetmektedir. Ancak, 31 Temmuz 2018 tarihinde 7145 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesinden sonra, bașvuranlar, Mahkemenin artık dostane çözüm veya tek taraflı deklarasyon temelinde davayı kayıttan düșürmeye karar vermesinin ardından ceza yargılamalarının yenilenmesine yönelik bir bașvuruda bulunmaya hak kazanmıștır. Bunun sebebi, bu iki durumun, artık, ceza yargılamalarının yeniden açılması gerekçeleri olarak, Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 311 § 1 (f) maddesinde ayrıntılı olarak listelenmesidir. Dolayısıyla, Mahkeme, iç hukukun, dostane çözüme veya tek taraflı deklarasyona dayanarak bir bașvuruyu kayıttan düșüren bir kararın veya hükmün ardından, bașvuranların yargılamaların yenilenmesini talep edebileceği bir hukuk yolu öngörmesinden dolayı memnundur (kıyaslayınız,
Igranov ve Diğerleri/ Rusya,
no. 42399/13 ve diğer 8 bașvuru, § 26, 20 Mart 2018, daha fazla atıf ile birlikte ve karșılaștırınız
Sroka/Polonya
(k.k), no. 42801/07, 6 Mart 2012).
18.
Bu bağlamda, Mahkeme, ayrıca, Mahkemenin içtihadına ve uygulamasına göre, bașvuranların bu yönde talep etmesi durumunda iç hukuk yargılamalarının yenilenmesinin, Sözleșme’nin 6. maddesinin ihlal edildiği iddiasına yönelik olarak etkili bir çözüm sağlamak için en uygun yol olduğuna ișaret etmektedir. Dolayısıyla, yukarıda belirtilen hukuk yolunun, bașvuranların Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamındaki șikâyetlerine ilișkin olarak telafi kabiliyetine haiz olduğu düșünülmektedir. Mahkemenin Sözleșme ve Protokolleri tarafından güvence altına alınan hakların ve özgürlüklerin korunmasındaki ikincil rolü dikkate alındığında, Mahkeme, Sözleșmenin herhangi bir ihlalini giderilmesinin öncelikli olarak ulusal makamların görevi olduğu hatırlatılmaktadır.
19.
Teklif edilen ve benzer davalarda hükmedilen miktarlarla tutarlı olan tazminat miktarının yanı sıra Hükümet deklarasyonu içerisinde bulunulan ikrarların mahiyeti göz önünde bulundurulduğunda, Mahkeme, bașvurunun incelenmesinin sürdürülmesini haklı kılan bir gerekçe bulunmadığı kanaatindedir (37. maddenin 1. fıkrasının (c) bendi). Bu karar, bașvuranın zararının telafisi için mevcut olan herhangi bir bașka bașvuru yolunu kullanma imkânına halel getirmemektedir (bk.
Jeronovičs/Letonya
[BD], no. 44898/10, § 116
‑
118, 5 Temmuz 2016).
20.
İlâveten, yukarıdaki mülahazalar ıșığında ve bilhassa konuyla ilgili açık ve kapsamlı içtihatlar dikkate alındığında, Mahkeme, Sözleșme ve Protokolleri ile güvence altına alınan insan haklarına saygının, bașvurunun incelenmesine devam edilmesini gerekli kılmadığı kanısındadır (37
§
1 maddenin son cümlesi ).
21.
Mahkeme, son olarak, Hükümetin tek taraflı deklarasyon metninde belirtilen șartlara uymaması halinde, bașvurunun, Sözleșme’nin 37 § 2 maddesi uyarınca tekrar kayda alınabileceğini vurgulamaktadır (
Josipović/Sırbistan
(k.k.), no. 18369/07, 4 Mart 2008).
22.
Yukarıda açıklanan hususlar dikkate alındığında, bașvurunun kayıttan düșürülmesi uygun görülmektedir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Sözleșme’nin 6 §§ 1 ve 3 maddesi kapsamında davalı Hükümetin sunduğu deklarasyon metninde yer alan koșulların ve yine aynı metin içerisinde sunulan taahhütlerin yerine getirilmesi amacıyla öngörülen yöntemlerin dikkate alınmasına,
Bașvurunun, Sözleșme’nin 37
§
1
(c) maddi uyarınca kayıttan düșürülmesine
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce olarak tanzim edilmiș olup; 6 Șubat 2020 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan
Ek
Bașvuranların Listesi
No.
Bașvuranın Adı
Doğum tarihi
Uyruğu
İkamet Adresi
1
Kemal GÜNGÜ
20.05.1973
T.C.
İsviçreli
2
Metin DOĞAN
01.01.1969
T.C.
İstanbul
3
Talip KALIN
02.01.1967
T.C.
Bilinmiyor