AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru No. 27743/07 Hakkı YILDIZ ve Hamiyet YILDIZ / Türkiye datată 27 august 2019, cu președintele Julia Laffranque Hâkimler Ivana Jelić, Arnfinn Bårdsen și directorul adjunct al Departamentului de Afaceri, Hasan Bakırcı, a fost formată în numele Comitetului European al Omenirii (İkinci Bölüm), care a fost creat în numele său, 22 august 2007, după întâlnirile de mai sus, care au avut loc în istoria sa, iar după aceste întâlniri, au fost luate următoarele opinii de către Guvernul Turciei, în legătură cu întâlnirile de mai sus, ale căror răspunsuri au fost date de către directorii de stat, ale căror răspunsuri au fost date de către directorii de stat, precum: 1.
Abdullah Halit Yıldız, fiul reclamanților, a fost rănit la 27 iunie 2004 în urma unei căderi de pe bicicletă. Abdullah Halit Yıldız, fiul reclamanților, a fost rănit și operaționat din cauza unei coloane sparte. 7. Personalul medical, la 29 iunie 2004, a constatat că, după operația lui Abdullah Halit Yıldız, copilul se plânge de dureri de coloană, iar acesta a injectat un medicament în coloana sa. După această injecție, fiul reclamanților a fost chemat să depună plângere pentru pierderea unei haze.
Curtea a decis, la 27 martie 2006, că evenimentul care a cauzat pierderea de folosire a piciorului copilului este o neuropatie cauzată de o injecție și că trebuie stabilită identitatea personalului medical care efectuează operația medicală în cauză.12 Savcı a efectuat investigații și a stabilit că Hemșire S.U.N. a fost în stare de vigilență în timpul evenimentului.Savcı a dat autorizație în cererea sa de a deschide o anchetă în legătură cu Valilek.13 Valilik, la 11 septembrie 2006, a respins că acest caz ar fi fost un caz de urgență.14 Această hotărâre a fost confirmată pe 13 octombrie 2006 de către reclamanți.
Bașvuran, pe 10 aprilie 2005, au intentat o plângere judiciară în fața instanțelor administrative împotriva răspunderii autorității pentru faptele unui funcționar municipal și au cerut 258.000 de lire turce (TRY) pentru prejudiciul material și moral pe care pretindeau că l-au suferit. 20. la Curtea din Istanbul, pe 18 martie 2007, Curtea a declarat că nu există nicio problemă de sănătate cauzată de complicații. 21 la Curtea din Istanbul, pe 13 mai 2009, a fost respinsă o plângere de neîndeplinire a obligațiilor de funcționare a autorității locale. 22 la Curtea din Istanbul, pe 22 mai 2009, a fost declarat că nu există nicio problemă de sănătate cauzată de complicații.
24 . instanța de judecată a judecat din nou, la 31 martie 2015, numai în ceea ce privește cheltuielile de reprezentare. 4. instanța de judecată a judecat în instanța de judecată a judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului judecătorului
În consecință, în sensul articolului 13 din Conventie, reclamantul se plânge etmaller că nu există căi juridice interne care să permită să se susțină că drepturile garantate de art. 8 din Conventie au fost încălcate. 31.Cererea de lege a fost consumată în cazul în care cererea de lege a fost consumată.Guvernul, pe de altă parte, susține că această plângere a reclamantului nu a fost examinată de Curtea a Regiunii sau de Curtea de Apel, iar alte ședințe privind istoria incidentelor care au fost înregistrate în cauză ar trebui să fie inițiate de către fiul său de vârstă minoră în numele Curții a Turciei (Türkiye, 28.10.2014, nr. 33), precum și alte ședințe privind istoria incidentelor care au fost inițiate de către acest copil. (Türkiye, 31.10.2014, nr. 32), precum și alte ședințe privind procesul de judecată (Türkiye, 31.10.2014, nr. 32), pot fi inițiate în numele acestuiași fiu de vârstă (Türkiye, 31.10.2014, nr. 46), precum și alte ședințe privind procesul de judecată (Türkiye, 28.10.2014, nr. 34), pot fi inițiate în numele acestuiași fiu de judecător (Türkiye, 28.10.2014, nr. 26), precum și alte ședinții privind alte ședinții privind incidentul (Türkiye, precum și alte ședinții privind procesul de judecată, precum și alte ședinții privind incidentul de judecată, pot fi inițiate în numele acestuiași fiu judecător).
Obligația de a consuma căile de drept interne impune ca acestea să utilizeze în mod normal căile de drept existente și suficiente care să permită despăgubiri pentru încălcările pe care reclamanții le pretind (Vuccovici și alții/Srbistan (ilk itiraz) [BD], nr. 17153/11 și alte 29 de reclamanți nr. 70-71, 25 Martinu și alții/România [BD], 2014, nr. 10865/09 și alte 2 reclamanți nr. 221222, AİHM Schmeller 2014 (zetö), și Gülburina/România [BD] (letö), nu au mai fost folosite și nu au mai fost consumate de Curtea, iar în cazul în care au fost utilizate și nu au mai fost consumate, deciziile Curții nr. 361984/85, 9 octombrie 2013, No. 785/85, 7 decembrie 2013, No. 687/85, 7 decembrie 2013, No. 687/85, 7 decembrie 2013, No. 1 decembrie 2013, No. 1 decembrie 2013, No. 1 decembrie 2013, No. 1 decretele Curții nr. 6865, nu au mai fost folosite și nu au mai putut fi consumate).
X/Turcia (decret privind admisibilitatea), nr. 61042/14, 19 mai 2015, Duran/Turcia (decret privind admisibilitatea), nr.79599/13, 19 mai 2015 și Berker și alții/Turcia (decret privind admisibilitatea), nr.54769/13, 20 octombrie 2015). 37.Curtea înregistrează că, în mod concret, reclamanții au aplicat sancțiuni și despăgubiri în fața instanțelor administrative. 38.Curtea constată că, în cadrul anchetei penale privind personalul medical, două rapoarte medicale prezentate în cadrul anchetei penale privind personalul medical au constatat orice fel de complicații sau complicații la angajații spitalului (secțiunile 11 și 15 de mai sus).
Pe de altă parte, potrivit documentelor anexate de Guvern la dosar, pe 3 iunie 2015, reclamanții au depus o plângere individuală la Curtea Provincială numai pentru a susține că nu a fost recunoscută necesitatea unei perioade rezonabile de timp de către instanțele administrative și, în consecință, plângerea susținută de reclamanți nu a fost depusă în fața Curții.
Bașvuru No. 27743/07
Hakkı YILDIZ ve Hamiyet YILDIZ / Türkiye
27 Ağustos 2019 tarihinde,
Bașkan
Julia Laffranque
Hâkimler
Ivana
Jelić,
Arnfinn
Bårdsen
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla olușturulan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (“İkinci Bölüm”), komite olarak toplanarak, 22 Haziran 2007 tarihinde yapılan yukarıda belirtilen bașvuruyu, davalı Hükümet tarafından sunulan görüșler ve bașvuranlar tarafından bu görüșlere verilen cevaplar dikkate alınarak, gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuranlar Hakkı Yıldız ve Hamiyet Yıldız, Türk vatandașları olup sırasıyla 1954 ve 1961 doğumludurlar. Bașvuranlar, İstanbul’da ikamet etmektedirler. Bașvuranlar, Mahkeme önünde İstanbul Barosuna bağlı Avukat F. Aydınkaya tarafından temsil edilmișlerdir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.
Bașvuru, 3 Ekim 2016 tarihinde Hükümete bildirilmiștir.
4.
Davanın kendine özgü koșulları, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir.
5.
Bașvuranlar, oğulları Abdullah Halit Yıldız adına mevcut bașvuruyu yapmıșlardır. 1992 doğumlu olan Abdullah Halit Yıldız, olay tarihinde küçüktür. Abdullah Halit Yıldız, 2010 yılında reșit olmuștur.
1.
Davanın ortaya çıkıșı
6.
Bașvuranların oğlu Abdullah Halit Yıldız, 27 Haziran 2004 tarihinde, bisikletten düșmesi sonucu yaralanmıștır. Abdullah Halit Yıldız, hemen Baltalimanı Kemik Hastanesi (“hastane”), götürülmüș ve bu hastanede kolunda kırık olması nedeniyle, ameliyat edilmiștir.
7.
Sağlık personeli, 29 Haziran 2004 tarihinde, Abdullah Halit Yıldız’ın ameliyatının ardından, çocuğun ameliyat edilen kolun ağrılarından șikâyet ettiğini tespit ederek, kalçasından antaljik bir ilaç enjekte etmiștir. Yapılan bu enjeksiyonun ardından, bașvuranların oğlu bacakta hassasiyet kaybından șikâyet etmiș ve tamamen bacağını kullanamaz hale gelmiștir.
2.
Sağlık Personeli Hakkında Bașlatılan Sorușturmalar
8.
Bașvuranlar, 20 Aralık 2004 tarihinde, sağlık personeli aleyhine organ kullanım kaybına neden olduklarından bahisle görevi kötüye kullanma suçundan Sarıyer Cumhuriyet Savcısı (“Savcı”) nezdinde suç duyurusunda bulunmușlardır.
9.
Savcı, İstanbul Valiliğinden (“Valilik”), kamu görevlisi olan sağlık personelinin sorușturulmasına izin verilmesi talebinde bulunmuștur. Bu talebin reddedilmesi üzerine, İstanbul Bölge İdare Mahkemesi (“Bölge İdare Mahkemesi”), Valiliğin ret kararını kaldırmıș ve sorușturmaların bașlatılması için Savcıya dosyayı geri göndermiștir.
10.
Savcı, 14 Aralık 2005 tarihinde, İstanbul Adli Tıp Kurumundan (“Adli Tıp Kurumu”), bașvuranların oğlunun bacağının kullanım kaybının nedeninin belirlenmesini ve bu bağlamda söz konusu personelin bir ihmalinin veya bir kusurunun bulunup bulunmadığının tespit edilmesini talep etmiștir.
11
.
Adli Tıp Kurumu, 27 Mart 2006 tarihinde, çocuğun bacağının kullanım kaybının kaynağındaki olayın, yapılan bir enjeksiyon nedeniyle nöropati olduğunu ve söz konusu tıbbı ișlemi yapan sağlık personelinin kimliğinin tespit edilmesi gerektiğini belirtmiștir.
12.
Savcı, araștırmalarda bulunmuș ve Hemșire S.Ü.’nün olay tarihinde nöbette olduğunu tespit etmiștir. Savcı, Valilikten ilgili hakkında sorușturma açılmasına izin verilmesi talebinde bulunmuștur.
13.
Valilik, 11 Eylül 2006 tarihinde, Savcının talebini reddetmiștir.
14.
Bu karar, 13 Ekim 2006 tarihinde bașvuranlara tebliğ edilmiștir. Bașvuranların karara Bölge İdare Mahkemesi önünde itiraz etmemeleri nedeniyle, kesinleșmiștir.
15
.
Ardından, sorumlu personelin kimliği tespit edildikten sonra yeniden bașvurulan Adli Tıp Kurumu 13 Aralık 2006 tarihli bir raporla, bașvuranların oğullarının muzdarip olduğu patolojinin, bir enjeksiyondan sonra olușabilecek bir yaralanma türü olduğunu, bir komplikasyonun söz konusu olduğunu, söz konusu tıbbi ișlemin meslek kurallarına uygun olarak uzman bir kiși tarafından yapıldığını belirtmiștir.
16.
Savcı, 23 Ocak 2006 tarihinde, yukarıda belirtilen raporun tespitlerine dayanmıș ve söz konusu bütün personel hakkında kovușturmaya yer olmadığına dair karar vermiștir.
17.
İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, 9 Mart 2007 tarihinde, bașvuranlar tarafından yapılan itirazı reddetmiș ve kovușturmaya yer olmadığına dair kararı onaylamıștır.
3.
İdare Mahkemeleri Önündeki Tazminat Davası
18.
Bașvuranlar, 20 Aralık 2004 tarihinde, Sağlık Bakanlığı nezdinde idari bașvuruda bulunmușlardır. Bașvuranlar, her türlü zarar için 360.000 Türk lirası (TRY) talep etmișlerdir. İdare cevap vermeyerek, talebi zımnen reddetmiștir.
19.
Bașvuranlar, 10 Nisan 2005 tarihinde, kamu görevlisinin eylemlerinden dolayı idarenin sorumluluğundan ötürü t idare mahkemeleri önünde tam yargı davası açmıșlar ve uğradıklarını iddia ettikleri maddi ve manevi zarara karșılık 258000 Türk lirası (TRY) talep etmișlerdir..
20.
İstanbul İdare Mahkemesi (“İdare Mahkemesi”), 18 Temmuz 2007 tarihinde, Adli Tıp Kurumu nezdinde bilirkiși atanmasına karar vermiștir.
21
.
Adli Tıp Kurumu, 13 Mayıs 2009 tarihinde, bilirkișilerin bir kırığa bağlı ağrı durumunda, antaljik bir ilacın enjeksiyonla uygulanmasının meslek kurallarına uygun bir ișlem olduğunu, bacaktaki hassasiyet kaybının, somut olayda, bir enjeksiyondan kaynaklanan nöropati olduğunu, dosyada enjeksiyonun yapıldığı yer seçiminin hatalı olduğunu gösteren hiçbir bilginin bulunmadığını ve meydana gelen patolojinin bir komplikasyon olduğunu belirttiği bir rapor sunmuștur. Bilirkișiler, görevlerinin icrasında sağlık personeline atfedilebilecek bir kusur bulunmadığı sonucuna varmıșlardır.
Bașvuranlar, bu raporun tespitlerine itiraz etmemișlerdir.
22.
İdare Mahkemesi, 28 Ocak 2009 tarihinde, olayın meydana gelmesinde idareye atfedilebilecek sorumluluğun bulunmadığı sonucuna vararak, bașvuranların davasını reddetmiștir.
23
.
Danıștay, 27 Mart 2014 tarihinde, davanın reddedilmesiyle ilgili olarak, İdare Mahkemesinin kararını onamıș ve temsilci masraflarına ilișkin kısmı bozmuștur. Danıștay, dava dosyasını yukarıda belirtilen mahkemeye geri göndermiștir.
24
.
İdare Mahkemesi, 31 Mart 2015 tarihinde, yalnızca temsilci masrafları hakkında yeniden karar vermiștir.
4.
Anayasa Mahkemesine Bireysel Bașvuru
25
.
Bașvuranlar, 3 Haziran 2015 tarihinde, idare mahkemeleri tarafından makul süre gerekliliğine riayet edilmemesi nedeniyle, tazminat talebi için Anayasa Mahkemesine bașvurmușlardır. Bașvuranların oğullarının ismi Abdullah Halit Yıldız, Anayasa Mahkemesine bașvurulduğu tarihten önce yetișkin olmasına rağmen, söz konusu mahkeme önünde bașvuranların isimlerinin arasında yer almamaktadır.
26
.
Hâlihazırda, dava Anayasa Mahkemesi önünde halen derdesttir.
27
.
Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuru koșulları,
Hasan Uzun/Türkiye
(kk.), No. 10755/13, §§ 25-27, 30 Nisan 2013) kararında bulunmaktadır.
28.
Bașvuranlar, Sözleșme’nin 8. maddesini ileri sürerek, oğullarının sakatlığının Baltalimanı Hastanesinin sağlık personelinin kusur ve ihmallerinden dolayı olduğu gerekçesiyle, oğullarının özel ve aile hayatı hakkının ihlal edildiğini iddia etmektedirler.
29.
Bașvuranlar ayrıca, Sözleșme’nin 6 ve 13. maddelerini ileri sürerek, iç hukuk yollarının etkin olmamasından ve kendi nazarlarında sorumlu oldukları kanaatine vardıkları sağlık personelinin cezasız kalmasından șikâyet etmektedirler.
30.
Bașvuranlar, oğullarının muzdarip olduğu eksiklik için yetkilileri sorumlu tutmaktadır. Bașvuran, iddialarını desteklemek için, Sözleșme’nin 8. maddesini ileri sürmektedir.
Bașvuranlar ayrıca, Sözleșme’nin 6. maddesi alanında, Savcının etkin bir sorușturma yürütmediğini iddia etmektedir. Bașvuranlar sonuç olarak, Sözleșme’nin 13. maddesi anlamında, Sözleșme’nin 8. maddesi tarafından güvence altına alınan haklarının ihlal edildiğini ileri sürmeye imkân sağlayacak iç hukuk yollarının bulunmamasından șikâyet etmektedirler.
31.
Hükümet, iç hukuk yollarının tüketilmediğini iddia etmektedir. Hükümet bir yandan, bașvuranların bu șikâyeti Anayasa Mahkemesinin incelemesine sunmadığını ve diğer yandan somut olayın ilgili tarihinde yetișkin olan oğullarının kendi adına bu mahkemeye bașvurmadığını ileri sürmektedir.
32.
Bașvuranlar, bu konuda görüș sunmamıșlardır.
33.
Mahkeme, davanın olaylarının Sözleșme’nin 8. maddesi alanında bir inceleme gerektirdiğini ve somut olayda olduğu gibi, tıbbi ihmaller ile ilgili iddialar söz konusu olduğunda, Türk hukukunda, bașvuranlar tarafından izlenmesi gereken yolun, kural olarak, hukuki veya idari olması gerektiğini hatırlatmaktadır (
Karakoca/Türkiye
(kabul edilebilirlik hakkında karar), No. 46156/11, 21 Mayıs 2013 ve
Tamer ve diğerleri/Türkiye
(kabul edilebilirlik hakkında karar), No. 60108/10, 26 Ağustos 2014).
34.
Mahkeme ayrıca, Devletlerin, kendi iç hukuk düzeninde durumu düzeltme imkânı bulmadan önce uluslararası bir organ önünde eylemlerine ilișkin hesap vermek zorunda olmadıklarını hatırlatmaktadır. İç hukuk yollarının tüketilmesi yükümlülüğü, bașvuranların iddia ettikleri ihlallerin telafi edilmesine imkân verecek mevcut ve yeterli hukuk yollarını olağan șekilde kullanmalarını gerektirmektedir (
Vučković ve diğerleri/Sırbistan
(ilk itiraz) [BD], No. 17153/11 ve 29 diğer bașvuru No., §§ 70-71, 25 Mart 2014,
Mocanu ve diğerleri/Romanya
[BD], No. 10865/09 ve 2
diğer bașvuru No., §§ 221222, AİHM 2014 (özetler), ve
Gherghina/Romanya
[BD] (kabul edilebilirlik hakkında karar), No. 42219/07, §§ 84-85, 9 Temmuz 2015).
35.
Mahkeme bu bağlamda, daha önce Anayasa Mahkemesi önündeki bireysel bașvuru yolunun tüketilmesi gereken bir yol olduğuna (yukarıda belirtilen
Hasan
Uzun
, §§ 68 ve 70) ve 23 Eylül 2012 tarihinden sonra kesinleșmiș kararlar ile ilgili olarak, Sözleșme tarafından tanınan haklarının ihlal edildiğini ileri süren her bașvuranın șikâyetlerini daha önce Anayasa Mahkemesine sunması gerektiğine karar vermiștir.
36.
Mahkeme, bașvuranların bu bașvuru yolunu kullanmamıș oldukları ve dolayısıyla iç hukuk yollarının tüketilmemiș olduğu gerekçesiyle, birçok bașvurunun kabul edilemez olduğuna karar vermiștir (diğer birçok karar arasında bk.
Özkan/Türkiye
(kabul edilebilirlik hakkında karar), No.28745/11, 1 Ekim 2013,
Leyla Zana/Türkiye
(kabul edilebilirlik hakkında karar), No.58756/09, 1 Ekim 2013,
Schmick/Türkiye
(kabul edilebilirlik hakkında karar), No25963/14, 7 Nisan 2015,
X/Türkiye
(kabul edilebilirlik hakkında karar), No.. 61042/14, 19 Mayıs 2015,
Duran/Türkiye
(kabul edilebilirlik hakkında karar), No.79599/13, 19
Mayıs 2015 ve
Berker ve diğerleri/Türkiye
(kabul edilebilirlik hakkında karar), No.54769/13, 20 Ekim 2015).
37.
Mahkeme somut olayda, bașvuranların idari mahkemeler önünde ceza ve tazminat yolunu kullandıklarını kaydetmektedir.
38.
Mahkeme bu bağlamda, sağlık personeli hakkında yürütülen ceza sorușturması çerçevesinde sunulan iki sağlık raporunun, hastane çalıșanlarına atfedilebilecek her türlü kusur veya ihmali reddettiğini gözlemlemektedir (yukarıda 11 ve 15. paragraf). İdari dava dosyasına eklenen 13 Mayıs 2009 tarihli bilirkiși raporu tespitleri de, ilk iki raporun tespitleriyle uyușmaktadır (yukarıda 21. paragraf).
39.
Mahkeme, bu konuda bașvuranların gerek Savcı gerekse İdare Hâkimi önünde yukarıda belirtilen bilirkiși raporları hakkında hiçbir itirazda bulunmadıklarını tespit etmektedir. Mahkeme, ilgililerin iddialarını desteklemek ve yerel mahkemeler önünde iddialarını kuvvetlendirmek için uzman görüșü aldırmaya çalıșmadıklarını kaydetmektedir. Mahkeme, İdare Hâkiminin ilgililerin bütün tazminat taleplerini reddederken 13 Mayıs 2009 tarihli rapora dayandığını tespit etmektedir. Bașvurunun bu kısmı, 27 Mart 2014 tarihinde Danıștay tarafından onanmıștır (yukarıda 23. paragraf).
40.
Öte yandan, Hükümet tarafından dosyaya eklenen belgelere göre, 3 Haziran 2015 tarihinde, bașvuranlar sadece idare mahkemeleri tarafından makul süre gerekliliğinin tanınmadığını ileri sürmek amacıyla -Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuruda bulunmușlardır(yukarıda 25. paragraf) ve sonuç olarak bașvuranlar tarafından ileri sürülen șikâyet Mahkemeye sunulmamıștır. İlgililerin oğulları ayrıca, 2010 yılında yetișkin olmasına rağmen kendisi bireysel bașvuruda bulunmamıștır.
41.
Dolayısıyla, bașvuranlar ve oğulları, , oğullarının fiziksel bütünlüğüne müdahale edildiğine yönelik șikayetleri ile özel ve aile hayatlarının Sözleșme’nin 8. maddesi kapsamında ihlal edildiğine ilișkin șikâyetlerini kabul edilebilir bir șekilde Anayasa Mahkemesinin incelemesine sundukları șeklinde değerlendirilemeyecektir.
42.
Yukarıda belirtilenleri dikkate alarak, iç hukuk yollarının tüketilmemesi nedeniyle, bașvurunun Sözleșme’nin 35. maddesinin 1 ve 4. fıkraları uyarınca kabul edilemez olduğuna karar verilmiștir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, Oy Birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, 19 Eylül 2019 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Julia Laffranque
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan