AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru No. 41924/09 Yașar TEMEL / TÜRKİYE Președinte Valeriu Grițco, Hâkimler Egidijus Kūris, Darian Pavli și Asistentul Directorului Afacerilor Yazı Hasan Bakırcı, cu participarea Comitetului adunat la data de 24 septembrie 2019, a prezentat în fața Comitetului, în data de 24 septembrie 2019, 182 de documente privind drepturile omului european (İkinci Bölüm), menționate mai sus, în data de 24 iulie 2009 și a prezentat în fața Consiliului de Guvern, în cadrul unei ședințe de ședințe de ședințe cu privire la dreptul omului de ședințe cu privire la drepturile omului de ședințe cu privire la drepturile omului de ședințe cu privire la drepturile omului de ședință cu privire la drepturile omului de ședință cu privire la drepturile omului de ședință cu privire la drepturile omului de ședință cu privire la drepturile omului de ședință cu privire la drepturile omului de ședință cu privire la drepturile omului de ședință cu privire la drepturile omului de ședință cu privire la drepturi cu privire la drepturi omului omului de ședință cu privire la drepturi cu privire la drepturi de ședință cu privire la drepturi de ședință cu privire la drepturi de ședință cu privire la drepturi de ședința omului omului omului omului omului omului de șefindului om de șefindul om de ședință cu privire la dreptul om de ședință cu privire la dreptul de ședință cu privire la dreptul om de ședință cu privire la dreptul om de ședință cu privire la dreptul om de ședință cu privire la dreptul om de ședință cu privire la dreptul om de ședință cu privire la dreptul om de ședință cu privire la dreptul om de ședință cu privire la dreptul om de ședința om de ședință cu privire la dreptul om de ședință cu privire la dreptul
În raportul judecătorului din 16 iulie 2008, se constată că imobilul ocupat de reclamant se află în limitele pădurii. În raportul de judecată din 16 iulie 2008, se constată că proprietarul imobilului ocupat de reclamant se află în limitele pădurii. În plus, se constată că, în conformitate cu Kayr kanakiși, există dovezi concrete că o casă a fost construită pe aceeași piatră. În raportul de judecată din 11 iulie 2009, judecătorul din Bașkentlu a decis că proprietarul imobilului a fost închis în temeiul unui contract de vânzare cu proprietarul lui. În raportul de judecată din 16 iulie 2008, judecătorul din Sulh Ceza a stabilit că proprietarul imobilului ocupat de reclamant se află în limitele pădurii.
În această cerere, Bașvuran a susținut că 20.000 m2 430 ada 182 parcelă nu.lu de imobil îi aparține.16 Bașvuran, 24 noiembrie 2010 tarihli durșmada, Doğanköyde alan și imobil în numele său și în numele Tayyip Temel, 1.379 m2 în limita limitată, într-un teren de imobil în numele său și în numele Tayyip Temel, în limita limitată, în 1.379 m2 într-un teren de imobil în numele său și în numele Tayyip Temel, în limita limitată, în interiorul unui teren de imobil în numele său și în numele Tayyip Temel, în conformitate cu 27 aprilie 1973 tariful de imobil.Orana, în această cerere, a constatat că nu există două pietre înregistrate în istoria sa, în conformitate cu care s-a constatat că imobilul în cauză nu este în cauză.17 Asurele de imobil au fost descoperite în anul 2013 în fața judecătorii.17 Asurele de imobil au fost descoperite în anul 2013 în fața judecătorii.20 Șefșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșșș
De asemenea, a fost obținută o opinie a zirai birkișini. Raportul Zirai bilirkiși din data de 5 martie 2018 a arătat că imobilul în cauză se află în limitele pădurii și că reclamantul a cultivat ceai arazid. 23.Cauza este încă în desfășurare în fața instanțelor naționale.Cururile și practicile juridice interne relevante 24.art. 169 din Constituția Republicii Turcia este următorul: Statul va promulga și va lua măsurile necesare pentru protejarea pădurilor și extinderea spațiului lor.Pe locul pădurilor respective vor fi cultivate noi păduri, pe care nu se pot construi alte plante agricole și animale.Toate pădurile sunt sub supravegherea guvernatorilor.Toate pădurile sunt proprietatea guvernatorilor.
25.6831 din Legea nr. 7.2634 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3406 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3406 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3406 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3401 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3402 din Legea nr. 3401 din Legea nr. 3401 din Legea nr. 3431 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 2831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 2831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 28 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din Legea nr. 6831 din
Guvernul contestă afirmația reclamantului. Guvernul, în ceea ce privește interesele sale, în special partea ocupată fără a avea documente de protecție, nu este proprietar de proprietate în sensul articolului 1 din Protocolul nr. 1. Guvernul susține, de asemenea, pe de o parte, că reclamantul nu a contestat decizia Curții a căror hotărâre este o infracțiune și, pe de altă parte, că reclamantul nu a putut contesta hotărârea Curții a cărui hotărâre este o infracțiune, pe de altă parte, doar pentru că încă mai este în fața instanțelor de judecată, iar în acest caz acesta contestă faptul că nu a consumat hotărârea Curții. 29.
În schimb, reclamantul face referire la un dosar de probă datat 27 aprilie 1973, care conține doar 1.379 m2 de teren.31 Este necesar să se observe că această probă belgiană, de a stabili dacă obiectul litigiului este conform cu proprietatea imobiliară, este încă în fața instanțelor naționale (vezi 15 23 paragrafe).Este adevărat că această probă a fost în judecată de mai mulți ani.Curtea amintește că, în această privință, probă de probă privind dreptul de proprietate, în special, nu este o probă separată de dreptul de proprietate (Probă privind proprietatea imobiliară/O altă probă (Probă privind proprietatea imobiliară/O altă probă) (Slovak, 1983, p. 552), este în cauză de către Curtea din 30 aprilie 2002, a cărei jurisdicție a respins cererea de probă privind proprietatea imobiliară/O altă probă (Slovak, 2002, p. 481), a cărei jurisdicție a fost respinsă de Curtea din 30 aprilie 2002, a cărei jurisdicției din Valcea (Slovak, p. 32, p. 1), a căii probă privind proprietatea imobiliară/O altă probă (Probă privind proprietatea imobiliară/O altă probă), a cărei (Probă nr.
În consecință, Curtea constată că nici un tribunal național nu recunoaște un drept de proprietate asupra terenului în litigiu, iar reclamantul nu are, prin urmare, un drept de proprietate în sensul termenilor menționați de solicitant. 36.Curtea constată că, în cadrul termenului de ședere a reclamantului, nu există nici un motiv necesar pentru a obține un drept de proprietate pe teritoriul reclamantului, în ceea ce privește transferul unui drept de proprietate actual și demisibil.Curtea constată, de asemenea, că în mod evident în art. 169 din Legea turcă de lege, dreptul de proprietate a terenurilor în cauză, care apar în mod explicit în temeiul articolului 50 din Legea turcă de lege, nu este considerat drept de proprietate în cauză.Curtea a decis că nu există niciun motiv necesar pentru a obține un drept de proprietate în temeiul articolului 50 din Legea turcă de lege (art. 38 din Legea turcă de lege, art. 18 alineatul (3) din Legea turcă de lege, art. 38 din Legea turcă de lege, art. 18 alineatul (3) din Legea turcă de lege, art. 38 din Legea turcă, art. 38 din Legea turcă, art. 38 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă, art. 39 din Legea turcă).
În concluzie, Curtea a decis că reclamantul nu deține un actul de proprietate, dar are o proprietate în mod legal, pentru partea pe care o deține în mod legal, în sensul primului paragraf al articolului 1 din Protocolul nr. 1. Prin urmare, garanțiile acestei hotărâri nu sunt aplicabile în cazul concret. În consecință, această parte a cererii nu este compatibilă din punct de vedere material (ratione materiae) cu prevederile Convenției în sensul articolului 35 alineatul (3) din Convenție și trebuie respinsă în temeiul articolului 35 alineatul (4) din Convenție. Cu toate acestea, Curtea, în unanimitate, a decis că cererea este inadmisibilă.Această hotărâre a fost pronunțată în limba franceză și a fost comunicată în scris la 17 octombrie 2019.
Bașvuru No. 41924/09
Yașar TEMEL / TÜRKİYE
Bașkan
Valeriu Grițco,
Hâkimler
Egidijus Kūris,
Darian Pavli
ve
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla, 24 Eylül 2019 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), yukarıda belirtilen 24 Temmuz 2009 tarihli bașvuruyu ve davalı Hükümet tarafından sunulan görüșler ile bașvuranlar tarafından bu görüșlere cevaben sunulan görüșleri dikkate alarak gerçekleștirdiği müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Yașar Temel Türk vatandașı olup, 1950 doğumludur ve Avignon’da (Fransa) ikamet etmektedir. Bașvuran, Mahkeme önünde Çanakkale Barosuna bağlı Avukat M. Öztok tarafından temsil edilmiștir.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
Davanın Koșulları
2.
Davanın kendine özgü koșulları, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir.
3.
İhtilaf konusu mülkiyetin bulunduğu bölgede, 1995 yılında kadastro çalıșmaları bașlatılmıș ve söz konusu bölge, orman arazisi olarak sınıflandırılmıștır.
4.
Of’ta yer alan 430 ada, 182 parsel no.lu arazi, 19 Eylül 2000 yılında orman arazisi olarak tescil edilmiștir.
1.
İhtilaf Konusu Tașınmazla İlgili Olarak Bașvuran Hakkında Açılan Ceza Davası
5.
Orman Genel Müdürlüğü, 30 Ekim 2007 tarihinde, bașvuranın 182 no.lu parselin 3.500 m
2
’lik kısmını ișgal ettiğini ve çay yetiștirmek için orman arazisindeki ağaçları kestiğini tespit etmiștir.
6.
İdare, 20 Kasım 2007 tarihinde, bașvuran hakkında suç duyurusunda bulunmuștur.
7.
Of Cumhuriyet Savcısı, 21 Kasım 2007 tarihinde, bașvuranı, orman arazisini yasa dıșı șekilde ișgal etmekle suçlamıștır.
8.
Of Sulh Ceza Hâkimi, bir topoğraf bilirkiși ve bir orman bilirkișisi eșliğinde, 4 Temmuz 2008 tarihinde tașınmazın bulunduğu yeri incelemiștir.
9.
Orman bilirkișisi, 16 Temmuz 2008 tarihli raporunda, kadastroya göre bașvuran tarafından ișgal edilen tașınmazın orman sınırları içerisinde yer aldığı kanaatine varmıștır. Bilirkiși ayrıca, tașınmaz üzerine bir evin inșa edilmekte olduğunu da tespit etmiștir.
10.
Topoğraf bilirkiși de, aynı tespitlerde bulunmuștur.
11.
Bașvuran, 5 Ocak 2009 tarihli savunma dilekçesinde, ihtilaf konusu çay ekili tașınmazın kendisine miras kaldığını ve yeni bir ev inșa etmek amacıyla arazi üzerinde bulunan evi yıktığını beyan etmiștir.
12.
İlgili, 26 Mart 2009 tarihli durușmada, Zebeșkani’de yer alan bir tașınmazın satın alınmasına ilișkin 2 Nisan 2002 tarihli noter onaylı bir belge ibraz etmiștir. İlgiliye göre, bu belge kendisinin, ihtilaf konusu arazinin sahibi olduğunu kanıtlamaktadır.
13.
Of Sulh Ceza Mahkemesi, 11 Mayıs 2009 tarihinde, bașvuranı, orman arazisini yasa dıșı olarak ișgal ettiği gerekçesiyle, on ay hapis cezasına mahkûm etmiștir. Sulh Ceza Mahkemesi, beș yıl süreyle bu cezanın infazının ertelenmesine ve inșa edilen eve el konulmasına karar vermiștir.
14.
Bașvuran, bu karara itiraz etmemiștir ve dolayısıyla karar kesinleșmiștir.
2.
Tapu Kaydına İlișkin Adli Süreç
15.
Bașvuran, 29 Temmuz 2009 tarihinde, ihtilaf konusu tașınmazın tapu kütüğüne kendi adına tescil edilmesi talebiyle, Of Asliye Hukuk Mahkemesine bașvurmuștur. Bașvuran, bu talebinde, 20.000 m
2
’lik 430 ada 182 parsel no.lu tașınmazın kendisine ait olduğunu ileri sürmüștür.
16.
Bașvuran, 24 Kasım 2010 tarihli durușmada, Doğanköy’de yer alan ve tapu kütüğüne kendi adına ve Tayyip Temel adına kayıtlı, 1.379 m
2
’lik bir tarım arazisinin 27 Nisan 1973 tarihli tapu belgesini sunmuștur. Bașvurana göre, bu tapu belgesi, ihtilaf konusu tașınmazın bulunduğu konuma uymaktadır.
17.
Asliye Hukuk Mahkemesi, 7 Șubat 2013 tarihinde, bir orman ve iki topoğraf bilirkișisi ile birlikte ihtilaf konusu tașınmazın bulunduğu yerde keșif icra edilmesine karar vermiștir.
18.
Topoğraf bilirkișiler, 12 Mart 2013 tarihli raporlarında, ihtilaf konusu tașınmazın orman sınırları içerisinde yer aldığını kaydetmișlerdir.
19.
Asliye Hukuk Mahkemesi, 22 Eylül 2017 tarihinde, söz konusu yerde yeniden keșif icra edilmesine karar vermiștir.
20.
Topoğraf bilirkișiler, 27 Eylül 2017 tarihli raporlarında, ihtilaf konusu tașınmazın orman sınırları içerisinde yer aldığını tespit etmișlerdir. Bilirkișiler, bașvuran tarafından ibraz edilen tapu kaydının, dava konusu edilen konuma uygun olmadığı kanaatine varmıșlardır.
21.
Orman bilirkișisi, 22 Șubat 2018 tarihinde, ihtilaf konusu mülkiyetin orman sınırları içerisinde yer aldığını gözlemlemiștir. Orman bilirkișisi, bu gözleminde, özellikle 1959 yılına ait hava fotoğraflarına ve bölgenin 1966 yılına ait topoğrafik haritalarına dayanmıștır.
22.
Ayrıca zirai bir bilirkișinin görüșü de alınmıștır. Zirai bilirkiși, 5 Mart 2018 tarihli raporunda, söz konusu tașınmazın orman sınırları içerisinde yer aldığı ve bașvuranın ihtilaf konusu arazide çay yetiștirdiği kanaatine varmıștır.
23.
Dava halen ulusal mahkemeler önünde derdesttir.
İlgili İç Hukuk Kuralları ve Uygulaması
24.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 169. maddesi așağıdaki gibidir:
“ Devlet, ormanların korunması ve sahalarının genișletilmesi için gerekli kanunları koyar ve tedbirleri alır. Yanan ormanların yerinde yeni orman yetiștirilir, bu yerlerde bașka çeșit tarım ve hayvancılık yapılamaz. Bütün ormanların gözetimi Devlete aittir.
Devlet ormanlarının mülkiyeti devrolunamaz. Devlet ormanları kanuna göre, Devletçe yönetilir ve ișletilir. Bu ormanlar zaman așımı ile mülk edinilemez ve kamu yararı dıșında irtifak hakkına konu olamaz.
Ormanlara zarar verebilecek hiçbir faaliyet ve eyleme müsaade edilemez. Ormanların tahrip edilmesine yol açan siyasi propaganda yapılamaz; münhasıran orman suçları için genel ve özel af çıkarılamaz. Ormanları yakmak, ormanı yok etmek veya daraltmak amacıyla ișlenen suçlar genel ve özel af kapsamına alınamaz.
Orman olarak muhafazasında bilim ve fen bakımından hiçbir yarar görülmeyen, aksine tarım alanlarına dönüștürülmesinde kesin yarar olduğu tespit edilen yerler ile 31/12/1981 tarihinden önce bilim ve fen bakımından orman niteliğini tam olarak kaybetmiș olan tarla, bağ, meyvelik, zeytinlik gibi çeșitli tarım alanlarında veya hayvancılıkta kullanılmasında yarar olduğu tespit edilen araziler, șehir, kasaba ve köy yapılarının toplu olarak bulunduğu yerler dıșında, orman sınırlarında daraltma yapılamaz.
”
25.
6831 sayılı Kanun’un 7. maddesine göre, orman arazisi niteliği, kadastro komisyonlarınca belirlenir.
26.
3402 sayılı Kanun’un “Kadastro tutanaklarının kesinleșmesi ve hak düșürücü süre” bașlıklı 12. maddesi, otuz günlük ilan süresi geçtikten sonra, dava açılmayan kadastro tutanaklarına ait sınırlandırma ve tespitlerin kesinleștiğini öngörmektedir. Kadastro müdürü tarafından onaylanarak kesinleșen tutanaklar ile kadastro mahkemesinin kesinleșmiș kararları, kesinleșme tarihleri tescil tarihi olarak gösterilmek suretiyle en geç üç ay içinde tapu kütüklerine kaydedilir.
Bu tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleștiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz.
Kadastrosu tamamlanan çalıșma alanı içerisinde kalan eski tapu kayıtları, ișleme tabi kayıt niteliğini kaybederler. Bu kayıtlara dayanılarak kadastro ve tapu sicil müdürlüklerinde ișlem yapılamaz.
27.
Bașvuran, davanın koșullarının Sözleșme’nin 8. maddesini ve 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesini ihlal ettiğini iddia etmektedir.
28.
Hükümet bașvuranın iddiasına itiraz etmektedir. Hükümet, ilgilinin, özellikle tapu belgesi bulunmaksızın ișgal ettiği kısımla ilgili olarak, 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi anlamında mülk sahibi olmadığı kanaatindedir. Hükümet ayrıca, bir yandan, bașvuranın Of Sulh Ceza Mahkemesinin kararına itiraz etmemiș olması ve diğer taraftan, tapu belgesine ilișkin davanın ulusal mahkemeler önünde halen derdest olması sebebiyle, iç hukuk yollarının tüketilmediğine dair itiraz etmektedir.
29.
Mahkeme,
jura novit curia
(
hâkim hukuku kendiliğinden uygular
) ilkesi gereğince, bir bașvuran tarafından Sözleșme ve Protokolleri uyarınca ileri sürülen hukuki gerekçelerin kendisini bağlamadığını ve bir șikâyeti, bașvuran tarafından ileri sürülenler dıșındaki Sözleșme maddeleri ya da hükümleri kapsamında inceleyerek, bu șikâyete konu edilen olaylara ilișkin yapılacak hukuki nitelendirme hususunda karar verebileceğini hatırlatmaktadır (
Radomilja ve diğerleri/Hırvatistan
[BD], No. 37685/10 ve 22768/12, § 126, 20 Mart 2018). Mahkeme, somut olayda bașvuran tarafından ileri sürülen șikâyetlerin, sadece Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi açısından incelenmesinin uygun olduğu kanaatindedir.
30.
Mahkeme, ulusal mahkemeler önünde bașvuranın, ihtilaf konusu arazinin sahibi olduğunun tespit edilmediğini kaydetmektedir. Bununla birlikte, ilgili, 20.000
m
2
’lik 430 ada 182 parsel no.lu tașınmazın kendisine ait olduğu kanaatindedir. Buna karșılık, bașvuran sadece 1.379 m
2
’lik bir araziye ait olan 27 Nisan 1973 tarihli bir tapu kaydı ibraz etmektedir.
31.
Bu tapu belgesinin, ihtilaf konusu tașınmazın konumuna uygun olup olmadığı konusunun ulusal mahkemeler önünde halen derdest olduğu konusunun gözlemlenmesi gerekmektedir (bk. yukarıdaki 15 – 23. paragraflar). Bu davanın iç hukukta uzun yıllardır görüldüğü doğrudur. Mahkeme, bu konuda, mülkiyet hakkına ilișkin bir davanın süresinin, ilke olarak, mülkiyete saygı hakkı bakımından, makul sürede yargılanma hakkından ayrı bir konu olmadığını hatırlatmaktadır (
Ezer ve diğerleri/Türkiye
(k.k.), No.
55882/07, § 52, 30 Nisan 2019 ve bu kararda belirtilen atıflar).
32.
Mahkeme bu sebeple, bașvurunun bu kısmının, iç hukuk yollarının tüketilmediği gerekçesiyle, Sözleșme’nin 35. maddesinin 1 ve 4. fıkraları uyarınca reddedilmesi gerektiği sonucuna varmaktadır.
33.
Mahkeme, tașınmazın bașvuran tarafından tapu belgesi olmaksızın ișgal edilen kısmıyla ilgili olarak, öncelikle ulusal mahkemelerin söz konusu bölgenin orman sınırları içerisinde yer aldığını tespit ettiklerini gözlemlemektedir.
34.
Mahkeme, 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesinin mülkiyet edinme hakkını güvence altına almadığını hatırlatmaktadır (
Van der Mussele/Belçika
, 23
Kasım 1983, § 48, A Serisi No. 70,
Slivenko ve diğerleri/Letonya
(k.k.) [BD], No.
‑
II (özetler),
Kopecký/Slovakya
[BD], No.
44912/98, § 35 b),
2004-IX ve
Valle Pierimpiè Società Agricolola S.P.A./İtalya
, No. 46154/11, § 37, 23 Eylül 2014).
35.
Mahkeme, hiçbir ulusal mahkemenin, bașvurana, ihtilaf konusu arazi üzerinde bir mülkiyet hakkı tanımadığını tespit etmektedir. Dolayısıyla bașvuranın belirtilen içtihatlar anlamında “güncel bir mülkü” bulunmamaktadır.
36.
Geriye, bașvuranın, kazandırıcı zaman așımı kuralı kapsamında, güncel ve istenilebilir bir alacağın somutlaștığına dair “meșru bir beklentisi” bulunup bulunmadığının belirlenmesigerekmektedir.
37.
Mahkeme, Türk Anayasası’nın 169. maddesinin, açıkça orman arazisine dâhil olan arazilerin kazandırıcı zaman așımı konusu edilemeyeceğine hükmettiğini gözlemlemektedir. İșgal süresi koșulunun da, orman sınırları içerisindeki bir tașınmazın devredilemez ve edinilemez olduğu gerçeği üzerinde hiçbir etkisi yoktur. Bununla birlikte yine bu sebeple, bașvuran, orman arazisini yasa dıșı olarak ișgal ettiği gerekçesiyle, Sulh Ceza Mahkemesi tarafından cezaya mahkûm edilmiștir (yukarıdaki 13. paragraf). Bu konuyla ilgili olarak, ayrıca, ilgilinin yine kesinleșmiș olan bu karara karșı itirazda bulunmadığının belirtilmesi gerekmektedir (yukarıdaki 14. paragraf).
38.
Bu koșullarda, bașvuranın da inkâr edemediği gibi, söz konusu arazi üzerine izinsiz olarak inșa ettiği eve ilișkin hakkı açısından ortaya çıkan sonuçlar da dâhil olmak üzere, ișgalin kamu alanında gerçek haklar teșkil etmemesi sebebiyle, Mahkeme, ilgilinin, etkin șekilde mülkiyet hakkını elde etmekte meșru bir beklentiye sahip olmadığı kanaatine varmaktadır (
Gündüz/Türkiye
(k.k.), No. 50253/99, 18
Ekim 2007).
39.
Sonuç olarak Mahkeme, bașvuranın, arazinin, tapu belgesine sahip olmadığı ancak zilyetliğinde bulundurduğu kısmı için 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesinin ilk paragrafı anlamında bir “mülke” sahip olmadığı kanaatine varmaktadır. Bu sebeple, bu hükmün güvenceleri, somut olayda uygulanamaz. Sonuç olarak, bașvurunun bu kısmı, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrası anlamında Sözleșme hükümlerine
konu yönünden
(
ratione materiae
) uygun değildir ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 4. fıkrası uyarınca reddedilmelidir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna karar vermiștir.
İșbu karar Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, 17 Ekim 2019 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan