AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİK HAKKINDA HUKUM Bașvuru No. 37416/06 Turan ABALIOĞLU / Türkiye Bașkan Valeriu Grițco, Hâkimler Egidijus Kūris, Darianli, și Yazı İșleri Müdür Yardımcısı Hasan Bakırcı'nın participării la 10 decembrie 2019 a fost pronunțată hotărârea Curții Europene a Drepturilor Omului (İkinci Bölüm), din 22 august 2006, în legătură cu declarația de mai sus, care a fost luată în urma unei apariții a unor alarme, 10 decembrie 2019 Vehliyuar Bașkanı veșnice, din cauza unor alarme, a declarat următoarele declarații: OLA İLİKİN İGİLİK MÜRİTÇİ 1. a fost pronunțată de către judecătorul general, Hasan Bakırcı'ın, Darianli, și a fost pronunțată de judecătorul general, Hasan Denizli Türkmen, în fața comitetului de naștere, și a fost reprezentată de judecătorul general, Hasan Ceyhan Özgüller, în fața Curții Județei României, la data de 24 septembrie, la data de 28 septembrie, cu privire la moartea lui, iar declarația de la data de 28 septembrie, cu privire la moștenia lui, a fost pronunțată în legătură cu următoarele declarații: 1. a fost pronunțată de judecătorul general, Hasan ÖLA İGİKİKİKİN MÜR 1. a declarat că a fost pronunțată de judecătorul general, iar declarația de la data de la data de 5 septembrie, în fața Curții a lui, a fost pronunțată de judecătorul general, a fost pronunțată de judecătorul general, a fost pronunțată de judecătorul general, iar judecătorul general, a fost pronunțul generalul general, a fost pronunțată de judecătorul general, a fost judecătorul generalul general, judecătorul generalul general, judecătorul general, judecătorul generalul general,
8.judecătorul municipiului Kușadası, la 16 septembrie 1993, a decis oprirea construcției și demolarea clădirii. această decizie a fost respinsă de instanțele judecătorești ale municipiului K.E.Ș. A fost respinsă de instanțele judecătorești ale municipiului. construcția a continuat și a fost finalizată. 9. judecătorul municipiului K.E.Ș. a fost respins de judecătorul municipiului K.E.Ș. La 28 octombrie 1993, persoana în cauză a primit permisul de construcție.
În cererea de rectificare, K.E. a afirmat că, la data de 30 iunie 1997, clădirea municipiului Kușadası a efectuat o operațiune de unificare în legătură cu terenul reclamantului. În acest context, municipiul a cedat proprietatea asupra unui teren de 440 m2 în plus față de terenul de coordonare, ca parte a parteneriatului de reglementare. Zona în cauză include zona în care se află clădirea în discuție. Reclamantul a pierdut dreptul de a face afaceri, deoarece nu mai deține terenul în cauză.
În cazul în care judecătorii judecătorești au fost în stare de litigiu în instanțele de drept, orașul K.E. a emis autorizația de construcție pentru construcția în cauză. 21. instanța de judecată din 2 septembrie 2005 a suspendat cu măsură executarea deciziei de acordare a autorizației în cauză. 22. judecătoria din 20 octombrie 2005 a retras procedura de acordare a autorizației în discuție. 23. judecătoria din Kușadası Belediyes a depus o amendă pe 19 aprilie 2006 pe motivul încălcării normelor de planificare urbană și a emis, de asemenea, o decizie de demolare a întregii clădiri de pe parcursul 36 de locuințe. 24. judecătoria din 8 mai 2006 a emis o decizie de demolare a construcției în întregime.
În august 2007, Curtea de Controle a Ministerului de Externe a autorizat convocarea părților interesate. 30.Curtea de Controale de la Kușadası, prin hotărârea sa din 2 mai 2012, a stabilit că, deși aveau posibilitatea financiară să demoleze clădirea Belediștinului K.E.nin, au comis infracțiuni de slăbire a funcțiilor și abuz de funcții, pe motiv că nu au făcut acest lucru.Curtea de Controale a constatat că, deși au avut posibilitatea financiară de a demola clădirea, au comis infracțiuni de slăbire a funcțiilor și abuz de funcții.Curtea de Controale a constatat că fiecare dintre părți a fost condamnat la două luni și jumătate de închisoare și a amâncit pronunțarea sentinței.În plus, Curtea de Controale de la Kușadası a emis o hotărâre de control al plângerilor de un an de durată.ȘIȘİKENDETLER 31.V, de la care se face plângere că nu au avut posibilitatea de a demola clădirea clădirii pentru o terță parte 33.ȘİKENDETLERLERLERLER 31.CURN 34.CURSUL 34.CURSUL 34.CURSUL 34.CUL 34.CURSUL 34.CUL 34.CURSUL 34.CUL 34.CURSUL 34.CUL 34.CURSUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.CUL 34.C
În plus, guvernul susține că, pe lângă faptul că nu există o legătură directă între aceste aspecte, în plus față de alte elemente, nu numai că a fost necesar ca municipalitatea Kușadası să ia măsurile necesare pentru demolarea construcției de pe terenul reclamantului, ci și că va fi necesară o garanție pentru orice altă situație legată de utilizarea proprietății reclamantului, guvernul a refuzat, de asemenea, să ia măsuri eficiente pentru a preveni încălcarea acestui drept, în special în cazul în care nu a fost aplicată în mod efectiv legea de interzicere a lucrărilor Tribunalului (art. 1 din Protocolul nr. 39 din 1 aprilie 2012), prin care se poate evita ca alte surse de fapt să se implice în mod eficient în procesul de judecată.
Prin urmare, încălcarea dreptului unui individ de a folosi liber proprietatea, asigurarea de către stat a unei protecții adecvate a dreptului de proprietate prin legi în ordinea sa internă și oferirea unor căi legale suficiente creează o obligație pozitivă de a asigura o victimă a unei încălcări similare, dacă este necesar, despăgubirea și revendicarea prejudiciului suferit (Blumberga/Letonia , nr. 70930/01, § 67, 14 octombrie 2008).
În cazul în care reclamantul a fost considerat că nu a beneficiat în mod normal de proprietatea sa în perioada în cauză, în ciuda unei astfel de expulzări, el susține că dreptul de a fi judecat într-un termen rezonabil înseamnă, în mod expres, dreptul de a beneficia în mod direct și pașnic de locuințele sale. 46.Curtea a menționat că procesul de unificare a fost efectuat pe 30 iunie 1997 și a beneficiat definitiv de o proprietate pe data de 5 iunie 2003 de către Șehir Șehir Șehir, în data de 5 aprilie 2003 (§ 477-578, secțiunea 47), iar în ceea ce privește executarea executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării executării
În concluzie, se consideră că admisibilitatea recursului sau examinarea temeiului nu este necesară. În plus, recursul la decizia de demolare a construcției în mod incorect a fost motivat de căile de atac ale lui Bașvuran, Convenția nr. 6.§ 1 și 1 din Protocolul nr. 1.§ 1 din Convenție, deoarece, în ciuda faptului că dreptul de a construi pe terenul comun a fost considerat inadmisibil, încă nu a fost recurs la demolarea clădirii construite pe terenul comun.
hotărârea a fost întocmită în limba franțuză și comunicată în scris la data de 9 ianuarie 2020 Hasan Bakırcı Valeriu Grițco Subdirectorul Departamentului de Jurnaluri Șefkan
Bașvuru No. 37416/06
Turan ABALIOĞLU / Türkiye
Bașkan
Valeriu Grițco,
Hâkimler
Egidijus Kūris,
Darian Pavli,
ve
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 10 Aralık 2019 tarihinde komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (“İkinci Bölüm”), 22 Ağustos 2006 tarihinde yapılan yukarıda belirtilen bașvuruyu göz önüne alarak, 10 Aralık 2019 tarihli kararı göz önüne alarak gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran M. Turan Abalıoğlu, 1934 doğumlu bir Türk vatandașı olup Denizli’de ikamet etmektedir. Bașvuran Mahkeme’ye 22 Ağustos 2006 tarihinde bașvurmuștur.
2.
Bașvuranın 24 Kasım 2017 tarihinde vefat etmesinin ardından, adları, doğum tarihleri ve ikamet yerleri ekte yer alan mirasçıları, Mahkeme huzurundaki bașvuruyu mirasçı sıfatıyla sürdürmeyi amaçladıklarını belirtmiștir. Uygulamaya ilișkin nedenlerden dolayı, mevcut kararda, söz konusu sıfatın bașvuranın mirasçılarına atfedilmesi gerektiği halde, Turan Abalıoğlu “bașvuran” olarak anılmaya devam edilecektir (
Dalban/Romanya
[BD], No. 28114/95, 1. paragraf, AİHM 1999
‑
VI).
3.
Bașvuran, Mahkeme önünde İzmir Barosuna bağlı Avukat S. Cengiz tarafından temsil edilmiștir.
4.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) ise kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
5.
Davanın kendine özgü koșulları, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir:
Asliye Hukuk Mahkemesi ve İdare Mahkemesi Nezdindeki Davalar
6.
Bașvuran, Kușadası’nda yer alan 2026 m²’lik (133 ada, 7 parsel no.lu) arazinin sahibidir.
7.
1993 yılında, 200 m²’den daha az bir alana sahip (133 ada, 36 parsel no.lu) bir komșu arsanın sahibi olan K.E., yapım izni olmaksızın, birinci kattan itibaren kısmen bașvuranın arazisine tașan bir bina inșasına bașlamıștır.
8.
Kușadası Belediyesi, 16 Eylül 1993 tarihinde inșaatın durdurulmasına ve binanın yıkılmasına karar vermiștir. K.E.’nin bu karara karșı yaptığı itiraz mahkemeler tarafından da reddedilmiștir. Yine de inșaat devam etmiș ve tamamlanmıștır.
9.
28 Ekim 1993 tarihinde, aynı belediye ilgili kișiye inșaat izni vermiștir.
10.
Bașvuranın itirazı üzerine, Aydın İdari Mahkemesi tarafından, K.E.’nin arazisinin 200 m²’den az olan yüzölçümü göz önüne alındığında, birleștirme yapılmaksızın üzerinde inșaat yapılamayacağı gerekçesiyle söz konusu izin iptal edilmiștir (24 Aralık 1996).
11.
Bașvuran, 4 Kasım 1994 tarihinde, K.E.’nin inșaatının arazisine tașan kısmının yıkılması talebiyle Kușadası Asliye Hukuk Mahkemesi’nde müdahalenin men’i davası açmıștır.
12.
Asliye Hukuk Mahkemesi, 19 Aralık 1996 tarihinde, K.E.’nin inșaatının yaklașık 16 m²’sinin bașvuranın arazisine taștığını tespit ederek bașvuranın davasını kabul etmiștir.
13.
Yargıtay, 3 Temmuz 1997 tarihinde, K.E. tarafından yapılan temyiz bașvurusunu reddetmiștir.
14.
K.E. karar düzeltme talebinde bulunarak 30 Haziran 1997 tarihinde Kușadası belediye binasının bașvuranın arazisine ilișkin olarak bir birleștirme ișlemi gerçekleștirdiğini ifade etmiștir. Bu bağlamda, belediye, düzenleme ortaklık payı olarak 440 m²’lik arazinin mülkiyetini kendisine devretmiștir. Söz konusu alan, tartıșmalı yapının bulunduğu alanı içermektedir. Bașvuran artık söz konusu alanın sahibi olmadığı için üzerinde tasarrufta bulunma hakkını kaybetmiștir.
15.
Yargıtay 16 Eylül 1998 tarihinde birleștirme sonuçlarının incelenebilmesi için davayı yeniden Asliye Hukuk Mahkemesi’ne sevk etmiștir.
16.
Bașvuranın talebi üzerine, Aydın İdare Mahkemesi 19 Temmuz 1999 tarihinde, diğer kanaatlerinin yanı sıra, bașvuranın parseline yönelik olarak ișlemi gerçekleștirmenin kanunları ihlal etmeden mümkün olmadığına karar vererek, belediye tarafından gerçekleștirilen birleștirme ișlemini iptal etmiștir.
17.
Söz konusu karar 26 Eylül 2001 tarihinde Danıștay tarafından onanmıștır. Diğer taraftan Danıștay, 5 Șubat 2003 tarihinde, karar düzeltme talebini de reddetmiștir.
18.
Asliye Hukuk Mahkemesi, 21 Ekim 2003 tarihinde bir kez daha bașvuranın talebini haklı bulmuștur.
19.
Yargıtay, 31 Mayıs 2004 tarihinde bu kararı bozarak davayı yeniden ilk derece mahkemesine göndermiștir. Yargıtay, her ne kadar birleștirme ișlemi idari mahkeme tarafından iptal edilmiș olsa da, bir önceki kadastro durumunun tapu siciline halen ișlenmediğini belirtmiștir. Bu nedenle, esas üzerinde bir değerlendirme yapılmadan önce bașvurana, tapu sicilindeki durumu düzelttirmesi için belirli bir süre verilmiștir.
20.
Yargılamalar hukuk mahkemelerinde derdest halde iken, belediye K.E.’ye söz konusu inșaat için iskân ruhsatı vermiștir.
21.
İdare mahkemesi, 2 Eylül 2005 tarihinde, söz konusu ruhsatın verilmesi kararının icrasını tedbiren durdurmuștur.
22.
Belediye, 20 Ekim 2005 tarihinde tartıșmalı ruhsat verme ișlemini geri almıștır.
23.
Kușadası Belediyesi 19 Nisan 2006 tarihinde șehir planlaması kurallarını ihlal ettiği gerekçesiyle K.E.’ye idari para cezası vermiș ve aynı zamanda 36 sayılı parsel üzerindeki yapının tamamının yıkılmasına karar vermiștir.
24.
8 Mayıs 2006 tarihinde tapu kaydı düzeltilmiș ve birleștirme öncesi durum yeniden sağlanmıștır.
25.
2006 yılının Haziran ayında, Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından görevlendirilen bilirkișiler, tartıșmalı yapının yıkıldığını belirtmiștir.
26.
Asliye Hukuk Mahkemesi 29 Haziran 2006 tarihli kararla, tașan yapının yıkılması göz önüne alındığında, davanın konusuz kaldığını ve bu sebeple davanın esası karar verilmesine yer olmadığına karar vermiștir.
27.
19 Nisan 2006 tarihli belediye kararı uyarınca, inșaatın geri kalanının yıkılması ișlemi henüz gerçekleștirilmemiștir.
Kușadası Eski Belediye Bașkanına ve Kușadası Belediyesinde Çalıșan Bir Memura Karșı Açılan Ceza Davası
28.
Belirsiz bir tarihte, bașvuran, olayların yașandığı tarihte Kușadası Belediye Bașkanı olan F.A.’ya ve teknik ișler birimi müdür yardımcısı M.B.’ye karșı Kușadası Cumhuriyet Savcılığına șikâyette bulunarak, bu kișilerin, K.E. tarafından kanunlara aykırı olarak inșa edilen binanın yıkımını gerçekleștirmediklerini ifade etmiștir.
29.
27 Ağustos 2007 tarihinde, İçișleri Bakanlığı teftiș kurulu ilgililerin kovușturulmasına izin vermiștir.
30.
Kușadası Asliye Ceza Mahkemesi, 2 Mayıs 2012 tarihli kararıyla, Belediye’nin K.E.’nin binasını yıkmak için maddi imkânlara sahip olduğu halde bunu yapmadıkları gerekçesiyle, sanıkların görevinin gereklerini yapmakta ihmal ve görevi kötüye kullanmak suçunu ișlediklerini tespit etmiștir. Asliye Ceza Mahkemesi, sanıkların her birini iki buçuk ay hapis cezasına çarptırmıș ve hükmün açıklanmasını geriye bırakmıștır. Ayrıca, bașvuranlar hakkında bir yıllık adli kontrol kararı vermiștir.
31.
Bașvuran, üçüncü bir tarafça ișgal edildiği için mülkiyetinin kullanımından yoksun bırakılmaktan șikâyet etmektedir. Söz konusu ișgal her ne kadar mülkünün sadece bir kısmını ilgilendirse de tüm mülkü etkileyen bir belirsizlik yaratmaktadır.
32.
Bașvuran, mülkünün bir kısmının belediyeye devredilmesi de dâhil olmak üzere, arazi birleștirme ișleminin sonuçlarını yüzünden yaklașık 9 yıl boyunca zarara maruz kalmaktan șikâyetçidir.
33.
Son olarak bașvuran, kanunlara aykırı bulunmasına rağmen belediyenin K.E.’nin binasını tamamen yıkmamasından șikâyetçidir.
34.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6. maddesine ve Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesine dayanarak șikâyetlerini ileri sürmektedir.
Bașvuranın arazisinin kanunlara aykırı olarak ișgal edildiğine ilișkin șikâyet
35.
Bașvuran, 2026 m²’lik arsasının yaklașık 16 m²’lik bir kısmının üçüncü bir taraf tarafından ișgal edilmesinden ve bu süreç içinde Kușadası Belediyesinin bașvuranın arazisine tașan inșaatın yıkılması için gerekli adımları atması gerektiği halde atmayarak bu duruma müsamaha göstermesinden șikâyetçidir. Bașvuran, Sözleșme’ye Ek 1. No.lu Protokolün 1. maddesi anlamında, mülkiyetlerine saygı hakkının ihlal edildiğini iddia etmektedir.
36.
Hükümet, așağıdakiler de dâhil olmak üzere kabul edilemezliğe ilișkin birçok itiraz ileri sürmektedir. Hükümet, diğerlerinin yanı sıra, bașvuranın arazisine tașan yapının yıkıldığı gerekçesiyle bașvuranın mağdur statüsünün bulunduğunu iddia edemeyeceğini düșünmektedir. Hükümet ayrıca, bașvuranın mahkemeye bașvurarak yasa dıșı ișgal için tazminat isteyebileceği halde bunu yapmadığı kanaatindedir.
37.
Mahkeme, komșu binanın bașvuranın arazisine tașınacak șekilde genișletilmesinin bir kișiden kaynaklandığını kaydetmiștir.
38.
Mahkeme, 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi ile güvence altına alınan hakkın gerçek ve etkili bir șekilde kullanılmasının, yalnızca Devletin herhangi bir müdahaleden kaçınma görevine bağlı olmadığını bunun yanı sıra özellikle bir bașvuranın yetkililerden meșru bir șekilde bekleyebileceği önlemler ile mülkünün ilgili kısmından etkili bir șekilde yararlanabilmesi arasında doğrudan bir bağlantı olduğu durumlarda, pozitif koruyucu önlemlerin alınmasını gerektirebileceğini yinelemektedir (
Kotov/Rusya
[BD], no. 54522/00, § 109, 3 Nisan 2012).
39.
Bu nedenle bir bireyin mülkiyetini özgürce kullanma hakkının ihlal edilmesi, Devlet tarafında kendi iç hukuk düzeninde mülkiyet hakkının kanunlar ile yeterince korunmasını güvence altına alma ve yeterli hukuk yolları sunarak benzer bir ihlalin mağdurunun, gerekli olduğu takdirde maruz kalınan zararın tazminini etmesini ve hak iddiasında bulunmasını sağlama konusunda pozitif bir yükümlülük doğurur (
Blumberga/Letonya
, no. 70930/01, § 67, 14 Ekim 2008). Sonuç olarak, Devletin bu gibi durumlarda önleyici tedbirler veya iyileștirici tedbirler alması gerekebilir (
Kotov
, yukarıda anılan, § 113).
40.
Mahkeme, Kușadası Belediyesi’nin söz konusu tecavüzün yıkılmasını önlemeye yönelik tüm kararlarının idari mahkemeler tarafından bozulduğunu ve söz konusu ihlalin nihayetinde ortadan kaldırdığını, böylece bașvuranın mülkünün tamamını özgürce kullanabileceğini gözlemlemiștir.
41.
Mahkeme ayrıca, belediye bașkanı da dâhil olmak üzere, söz konusu Belediyenin iki yetkilisinin suçlu bulunduğunu ve K.E’nin yasa dıșı yapılașmasını yıkamadıkları için hapis cezasına çarptırıldığını kaydetmektedir. Cezaları geri bırakılmıș olsa da ilgililerin cezai anlamda sorumlu konuma düștükleri de bir gerçektir.
42.
Mahkeme ayrıca, ulusal hukukun bașvurana, arazisini kanunlara aykırı bir șekilde ișgal eden K.E.’den tazminat talep etme imkânı sunduğunu kaydetmiștir.
43.
Mahkeme, bu unsurlar göz önünde bulundurularak, iç hukuk düzeninin bașvuranın mülkiyet hakkını yeterli hukuk yolları sunmak suretiyle yeterince koruduğunu düșünmektedir.
44.
Mahkeme, șikâyetin açıkça dayanaktan yoksun olduğu ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi ve 4. fıkrası uyarınca, reddedilmesi gerektiği kanaatindedir.
Arazi birleștirme ișleminin süresine ilișkin șikâyet
45.
Bașvuran, belediye tarafından gerçekleștirilen arazi birleștirme ișleminin mahkemeler tarafından iptal edilmeden önce kendisine göre așırı uzun bir süre boyunca yürürlükte kalmasından șikâyetçi olmuștur. Bașvuran, ilgili süre boyunca mülkiyetinden normal olarak yararlanamadığı göz önünde bulundurulduğunda böyle bir sürenin, makul bir süre içinde yargılanma hakkının ihlaline ek olarak, mülklerinden barıșçıl olarak yararlanma hakkının ihlali anlamına geldiğini iddia etmektedir.
46.
Mahkeme, birleștirme ișleminin 30 Haziran 1997 tarihinde gerçekleștirildiğini ve 5 Șubat 2003 tarihinde mahkemeler tarafından kesin olarak iptal edildiğini gözlemlemiștir. Bu süre zarfında, mülkünden özgür bir șekilde faydalanma bağlamında, bașvuranın mülkünün bir kısmının kaderi konusunda bir belirsizliğe katlanmak durumunda kaldığı doğrudur.
47.
Ancak Mahkeme, bu belirsizliğin idari mahkemeler önündeki yargılama süresiyle bağlantılı olduğunu belirtmiștir.
48.
Ancak Mahkeme, mülkiyet hakkına ilișkin yargılama süresinin, mülkten barıșçıl bir șekilde yararlanma hakkı konusunda makul bir süre içinde yargılanma hakkından farklı bir konu gündeme getirmediğini yinelemiștir (bk.
Ezer ve diğerleri/Türkiye
, no. 55882/07, 56471/07 ve 1780/08, §§ 43-54, 30 Nisan 2019 ve buradaki referanslar).
49.
Mevcut davada Mahkeme, șikâyetin 8 Nisan 2014 tarihli kısmi kararda iç hukuk yollarının tüketilmemiș olması sebebiyle kabul edilemez bulunan makul bir süre içerisinde yargılanma hakkına ilișkin șikâyetle yakından bağlantılı olduğunu ve bu nedenle ayrı bir konuyu gündeme getirmediğini değerlendirmektedir.
50.
Sonuç olarak, șikâyetin kabul edilebilirliğinin ya da esasının incelenmesine gerek olmadığı düșünülmektedir.
İzinsiz olarak yapılan inșaatı yıkma kararının icra edilememesine ilișkin șikâyet
51.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6. maddesi ve 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesine dayanarak yapı ruhsatı olmamasına rağmen komșu arsa üzerine inșa edilen binanın yıkılmamasından șikâyetçi olmuștur.
52.
Mahkeme, yıkılmamanın sürekli bir durum olduğunu gözlemlemiștir.
53.
Mahkeme, Anayasa Mahkemesinin zaman bakımından yetkisinin 23 Eylül 2012 tarihinde, bireysel bașvuru hakkının yürürlüğe girdiği tarihte bașladığını ve bu hukuk yolunun Anayasa Mahkemesinin zaman bakımından yargı yetkisini, bireysel bașvuru hakkının yürürlüğe girmesinden önce bașlayan ve bu tarihten sonra da devam eden sürekli durumları kapsayacak șekilde genișlettiğini yinelemektedir (bk. örneğin
Levent Bektaș/Türkiye
, no. 70026/10, §§ 41-44, 16 Haziran 2015).
54.
Bu hukuk yolunun henüz tüketilmemiș olması sebebiyle Mahkeme, Sözleșme’nin 35. maddesinin 1 ve 4. fıkraları uyarınca, iç hukuk yollarının tüketilmemiș olduğu gerekçesiyle, söz konusu șikâyetin kabul edilemez olduğuna karar vermektedir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Parsel birleștirme ișleminin yürürlükte kaldığı döneme ilișkin olarak șikâyetin kabul edilebilirliğini veya esasını ayrı ayrı incelemeye gerek olmadığına;
Bașvurunun geri kalan kısmının kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, 9 Ocak 2020 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan