AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİK HAKKINDA HUKUM Bașvuru No. 5826/09 Abdülmecit ÇATMA/Turcia 13 octombrie 2020 în total, Președintele Valeriu Grițco, judecătorii Branko Lubarda, Pauliine Koskelo, și directorul adjunct al Departamentului de Afaceri Juridice Hasan Bakırcı (Secția a II-a), în cadrul unei reuniuni cu instanța de judecată a Tribunalului European pentru Drepturile Omului (Secția a II-a), la data de 17 ianuarie 2009, au susținut că cererile sus-menționate de către autoritățile locale, adică cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererile privind cererea privind cererea privind cererea privind cererea privind cererea privind cer
Curtea a decis, la 21 decembrie 2006, că proprietatea sa nu a fost înregistrată ca teren agricol, ci ca șopârlă. Curtea a decis că nu există niciun fel de cercetare a proprietății pe teren necăierat și că nu există nicio observație a accesului la piatră de către administrația de proprietate. Curtea a decis că nu există nicio evaluare a utilizării terenului necăierat, prin urmare, nu există nicio evaluare a utilizării terenului necăierat în mod legal de către Curtea. Curtea a decis că nu există nicio cerere de înregistrare a terenului necăierat, în conformitate cu prevederile Curții din 23 decembrie 2008.
Potrivit acestor documente, elaborate anual, reclamantul a folosit proprietatea imobiliară în litigiu ca teren între 2003-2006 și, în ceea ce privește fotografiile, aceste fotografii au permis să se stabilească dacă proprietatea în litigiu este încă accesibilă. ȘIKÂYETLER 10. Bașvuran, Sözleșmeye Ek 1. No.lu 1. art. 1 din protocol continuând, susținând că, în conformitate cu modul de administrare, a fost folosită proprietatea imobiliară fără a fi fost eliberată hotărârea de confiscare, reclamantul se plânge de abuz de drepturi asupra proprietății sale, susținând că dreptul său de a spune că proprietatea imobiliară a fost confiscată. 11.
Curtea reamintește că aplicarea actului de confiscare a proprietății imobile permite administrării să utilizeze o proprietate imobiliară și să o reutilizeze în mod ireversibil în raport cu scopul acesteia. Astfel, în consecință, proprietatea devotată devotării va fi considerată ca fiind obținută în mod real, fără a fi o moștenire oficială și declarativă, în calitate de moștenire publică. În lipsa acestui tip de moștenire, nu este necesar să se legitimeze proprietatea utilizată și să se obțină o anumită garanție de returnare a unei proprietăți imobiliare, deoarece nu este necesar să se obțină o despăgubire a unei proprietăți imobiliare în legătură cu un anumit tip de moștenire, iar în cazul în care este necesar să se obțină o despăgubire a unei proprietăți imobiliare, în mod oficial, în cazul în care instanța a stabilit că nu există nicio obligație de a demonstra că acțiunea este justificată în mod oficial.
În alte cuvinte, constatarea camouflagerii de fapt are ca scop să confirme în mod legal o situație încalcătoare a regulilor create în mod intenționat de către o astfel de autoritate și să permită beneficierea de comportamentul ilegal al autorității (Sarıca și Dilaver împotriva Turciei, nr.11765/05, § 43, 27 mai 2010).17 Curtea Oysaki observă că nu există o situație în cauză în cazul incidentului concret.Curtea nu a obținut sensul neînțelegerii reclamantului.Contrar afirmațiilor cererii, nu s-a dovedit că absența proprietății a fost determinată în mod corespunzător de utilizarea neînțelegerii de către autoritate.18 În plus, Curtea a decis, în special în acest caz, că cererea de a investiga locul de caz al unei firme de refugiat în instanțele naționale a fost făcută în urma unor rapoarte de caz ale unei firme de refugiat și a fost publicată de către o echipă de anchetatori, iar această cerere a fost respinsă de către o echipă de anchetatori (art. 20. alineatul 1 din Protocolul 1 din Tratat, §8 din Tratat, punctul 22 din Tratat, punctul 1 din Tratat).22 Curtea a observat, de asemenea, că nu a fost dovedită că o parte din cauza neînțelegerii de proprietate a rămas în cauză în condițiile în care era implicată.
În timp ce interpretarea și aplicarea dreptului intern este în primul rând de competența instanțelor naționale, în special a instanțelor (Slivenko/Letonia [BD], nr. 48321/99, § 105, AİHM 2003‐X ve Jahn și alții/Germania [BD], nr. 46720/99 și alte 2 cereri, § 86, AİHM 2005‐VI), Curtea consideră că, pentru a putea fi bazată pe o decizie juridică internă, nu există încă în dosarul în mod specific elemente care să permită să se stabilească în mod clar o eroare în practică a hotărârilor judecătorești sau a hotărârilor judecătorești în cauză, în special în cazul în care nu există încă elemente care să permită să se stabilească în mod clar o eroare în istoria judecătorii sau în istoria judecătorească a judecătorii în cauză.
Bașvuru No. 5826/09
Abdülmecit ÇATMA/Türkiye
13 Ekim 2020 tarihinde,
Bașkan
Valeriu Grițco,
Hâkimler
Branko Lubarda,
Pauliine Koskelo,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla olușturulan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), 17 Ocak 2009 tarihinde yapılan yukarıda belirtilen bașvuruyu ve devalı Hükümet tarafından sunulan görüșleri dikkate alarak, gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir:
olay
1.
Bașvuran Abdülmecit Çatma, Türk vatandașı olup 1953 doğumludur ve Iğdır’da ikâmet etmektedir. Bașvuran, Mahkeme önünde, Kars Barosuna bağlı Avukat O. Gündoğdu tarafından temsil edilmiștir.
Türk Hükümeti ise (“
Hükümet
”) kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
2.
Davanın kendine özgü koșulları, așağıdaki șekilde özetlenebilmektedir:
3.
Bașvuran, Ermenistan sınırının yakınında Iğdır’da bulunan ve çayır olarak tapu sicilinde kayıtlı olan 8.800 m
2
’lik bir tașınmazın malikidir. Tașınmaz, askeri bir bölgede yer almaktadır.
4.
Bașvuran avukatı aracılığıyla, 26 Mart 2006 tarihinde, Aralık Asliye Hukuk Mahkemesi önünde (“
Asliye Hukuk Mahkemesi
”) tazminat davası açmıștır. Bașvuran, tașınmazında tel örgülerinin bulunması nedeniyle, özellikle bu tașınmazına ulașamadığı ve ekip biçemediği gerekçesiyle, idare tarafından tașınmazının fiilen kamulaștırıldığını iddia etmiștir. Bașvuran bu bağlamda, toplamda 7.000 Türk lirasına (olay tarihinde yani yaklașık 4.375 avro) yükselen bir kamulaștırma ve ecrimisil tazminatı talep etmekteydi.
5.
Asliye Hukuk Mahkemesi, 21 Aralık 2006 tarihinde, bilirkișilerin (kadastro çalıșmasına ilișkin iki bilirkiși, iki zirai bilirkiși ve bölgeyi tanıyan üç bilirkiși) ve taraflar eșliğinde olay yerinin keșfine karar vermiștir.
6.
Asliye Hukuk Mahkemesi, 21 Temmuz 2007 tarihli kararla, bilirkiși raporlarından bilgi edindikten sonra, bașvuranın talebini reddetmiștir. Asliye Hukuk Mahkemesi, mülkün tapu sicilinde tarım arazisi olarak değil çayır olarak kaydedildiğini hatırlatmıștır. Asliye Hukuk Mahkemesi, tașınmaz üzerinde idare tarafından bir el koymanın söz konusu olmadığını ve tașınmazın erișimine izin verildiğini gözlemlemiștir. Asliye Hukuk Mahkemesi, dolayısıyla tașınmazın çayır olarak kullanılması için hiçbir kısıtlamanın olmadığını değerlendirmiștir. Asliye Hukuk Mahkemesi, bașvuranın iddialarının aksine, tașınmazının fiilen kamulaștırılmadığı ve dolayısıyla ilgilinin yaptığı tazminat talebinin reddedilmesi gerektiği sonucuna varmıștır.
7.
Bașvuran, avukatı aracılığıyla bu karar hakkında temyiz talebinde bulunmuștur.
8.
Yargıtay, 23 Haziran 2008 tarihli bir kararla, “
ilk derece mahkemesi tarafından yapılan delil değerlendirmesinin uygun olmadığı ve verilen kararın usuli kurallara ve yasal hükümlere uygun olduğu
” gerekçesiyle, bütün hükümleriyle itiraz edilen kararı onamıștır.
9.
Hükümet, Mahkemeye bașvuran tarafından ihtilaf konusu tașınmazın etkin kullanımına ilișkin ek belgeler sunmuștur. İlgili, bu belgeleri Mahkemeye sunmamıștır. “
çiftçi kayıt belgesi
” ve olay yeri fotoğrafları bașlıklı Tarım Bakanlığından gelen belgeler söz konusudur. Her yıl düzenlenen bu belgelere göre, bașvuran 2003-2006 yılları arasında çayır olarak ihtilaf konusu tașınmazı kullanmıștır. Fotoğraflara gelince, bu fotoğraflar incelendiğinde ihtilaf konusu tașınmazın halen erișebilir olduğunun tespit edilmesine imkân sağlanmıștır.
10.
Bașvuran, Sözleșme’ye Ek 1. No.’lu Protokolün 1. maddesini ileri sürerek, idarenin usulüne uygun olarak, kamulaștırma kararı alınmaksızın tașınmazını kullanıldığını iddia ederek, mülkiyetlerine saygı hakkının ihlal edilmesinden șikâyet etmektedir.
11.
Bașvuran, davasının ulusal mahkemeler tarafından hakkaniyete uygun görülmediğini ve delil unsurlarının yanlıș bir șekilde değerlendirildiğini iddia etmektedir. Bașvuran, Sözleșme’nin 6. maddesinin ihlal edildiği kanaatine varmaktadır.
12.
Bașvuran, davanın koșullarının Sözleșme’ye Ek 1. No.’lu Protokolün 1. maddesini ve Sözleșme’nin 6. maddesini ihlal ettiğini iddia etmektedir.
13.
Hükümet, bu iddiaları kabul etmemektedir. Hükümet özellikle, bașvuranın Sözleșme’nin 34. maddesi anlamında, mağdur sıfatının bulunmadığını, davanın kalbini olușturan ilgili belgeleri Mahkemeye sunmadığını (yukarıda 9. paragraf) iddia etmekte ve bu durumun bireysel bașvuru hakkının kötüye kullanıldığı șeklinde inceleneceği kanaatine varmaktadır.
14.
Bașvuran, Hükümetin görüșlerine yanıt vermemiștir. Bașvuran, bașvurusunu Mahkeme önünde devam ettirmeyi belirtmekle yetinmektedir.
15.
Mahkeme, Hükümetin ilk itirazlarının bütünü hakkında karar vermenin gerekli olmadığı ve bașvurunun her hâlükârda așağıda belirtilen nedenlerden kabul edilemez olduğu kanaatine varmaktadır.
16.
Mahkeme, fiili kamulaștırmaya ilișkin uygulamanın, idareye bir tașınmaz malı kullanmaya ve bu tașınmaz malın amacına ilișkin geri döndürülemez bir șekilde bu tașınmaz malı dönüștürme imkânı sağladığını hatırlatmaktadır. Böylelikle bu tașınmaz mal sonuç olarak, mülkiyetin devri için en ufak bir resmi ve beyan niteliğinde bir eylem olmaksızın, kamu mirasıyla elde edinmiș șeklinde değerlendirilebilecektir. Bu tür bir eylemin olmaması nedeniyle, kullanılan mülkün devrini meșrulaștırmaya ve belirli bir adli güvenceyi geriye dönük olarak korumaya almaya imkân veren tek unsur, bașvurulan mahkemenin ileri sürülen tașınmaz malın kullanımının yasaya aykırı olduğunu tespit ettikten sonra mülkiyetin devredilmesine ve davacılara “
fiili kamulaștırma tazminatı
” denilen bir tazminat ödenmesine karar vermesidir. Bu uygulama, hukuki planda mülklerinin resmi bir șekilde sahipleri olarak kalan ilgilileri engelleme ve bu zamana kadar herhangi bir kamu menfaati gerekçesiyle eylemini hiçbir șekilde haklı göstermek durumunda olmayan idareye bir dava açma etkisine sahiptir; zira bu tür bir gerekçenin gerçekliği yalnızca mahkemeler tarafından
a posteriori
(sonradan gelen) değerlendirme konusu olabilmektedir. Bașka bir deyișle, fiili kamulaștırmanın tespiti her hâlükârda idare tarafından kasıtlı bir șekilde olușturulan usule aykırı bir durumu yasal olarak onaylama ve idarenin yasadıșı davranıșından yararlanmasına izin vermeye yöneliktir (
Sarıca ve Dilaver/Türkiye
, No.11765/05, § 43, 27 Mayıs 2010).
17.
Oysaki Mahkeme, somut olayda bu tür bir durumun olmadığını gözlemlemektedir. İdare, bașvuranın tașınmazına sahip çıkmamıștır. Bașvuranın iddialarının aksine, idare tarafından tașınmazının kullanılması nedeniyle, mülkünden yoksun bırakılmamıștır.
18.
Mahkeme ayrıca, özellikle bu nedenle ulusal mahkemelerin olay yeri keșfi yapılmasına karar verdikten ve bilirkiși raporlarından bilgi edindikten sonra, bașvuranın tazminat davasını reddettiğini gözlemlemektedir (yukarıda 5 - 8. paragraflar).
19.Mahkeme ayrıca, Hükümetin ilgilinin tașınmazını tapu sicilinde amacına uygun olarak çayır olarak ekip biçtiğini kanıtladığı kanaatine varmaktadır (yukarıda 3 ve 9. paragraflar).
20.
Dolayısıyla, davanın koșullarında, tașınmazın askeri bir alanda bulunması, bașvuran üzerinde Sözleșme’ye Ek 1. No.’lu Protokolün 1. maddesi anlamında, mülkten yoksun bırakma etkisi olușturmamıștır.
21.
Mahkeme ayrıca, dosyadaki unsurları ve Hükümet tarafından yapılan açıklamaları dikkate alarak, bașvuranın ileri sürülen kısıtlama nedeniyle, bir zarara maruz kaldığını kanıtlayamadığını değerlendirmektedir.
22.
Mahkeme, bașvuranın bu noktada yerel mahkemeler tarafından belirlenen çözümü eleștirdiğini tespit etmektedir. Hâlbuki Mahkeme, iç hukuku yorumlamanın ve uygulamanın, öncelikle ulusal mahkemelerin özellikle mahkemelerin görevi olduğunu hatırlatmaktadır (
Slivenko/Letonya
[BD], No.
48321/99, §
‑
X ve
Jahn ve diğerleri/Almanya
[BD], No.
46720/99 ve diğer 2 bașvuru, §
‑
VI). Mahkeme, iç hukuka riayet edilmesinin inceleyebilmek için, özellikle dosyada hiçbir unsurun yetkililerin açıkça yanlıș bir uygulamada bulunduklarının veya söz konusu yasal hükümlere ilișkin keyfi tespitlere neden olduklarının sonucuna varmaya imkân vermediğinde, sınırlı bir yetkiye sahiptir (
Beyeler/İtalya
[BD], No. 33202/96, § 108, AİHM 2000
‑
I). Mahkeme, mevcut davanın özel koșullarında, ulusal mahkemelerin tespitlerinin hukuki olarak açıkça dayanaktan yoksun olduğunu veya olay tarihinde yürürlükte olan iç hukukta uygulanabilir hükümlere aykırı olduğunu düșündürecek nitelikte hiçbir unsur görmemektedir.
23.
Sonuç olarak, Sözleșme’ye Ek 1. No.’lu Protokolün 1. maddesine ve Sözleșme’nin 6. maddesine dayanan bașvuranın șikâyetleri, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrası anlamında, açıkça dayanaktan yoksundur ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 4. fıkrası uyarınca, reddedilmelidir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, Oy Birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilerek, 12 Kasım 2020 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan