AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru no. 48997/09 Sezai ORAK / Türkiye Bașkan Valeriu Grițco, Hâkimler Arnfinn Bårdsen, Peeter Roosma și Directorul Adjunct al Sectorului de Jurnaluri Hasan Bakırcı'nın participării la 28 ianuarie 2020 în fața Tribunalului European al Drepturilor Omului (Sectorul II), 28 iulie 2009 a fost pronunțată pedeapsa de mai sus, prin care a fost arestată, de către organizația de drepturi civile din Turcia, Daval Hubatı Hüküküdü, de către organizația de drepturi civile din Turcia, de către organizația de drepturi civile din Turcia, de către organizația de drepturi civile din Turcia, de către organizația de drepturi civile din Turcia, de către organizația de drepturi civile din Turcia, de către organizația de drepturi civile din Turcia, de către organizația de drepturi civile din Turcia, de către organizația de drepturi civile din Turcia, de către organizația de drepturi civile din Turcia, de drepturi civile din Turcia, de drepturi civile, de drepturi civile, de drepturi civile, de drepturi civile, de drepturi civile, de drepturi civile, de autoritate, drepturi civile, drepturi civile, drepturi civile, drepturi civile, drepturi civile, drepturi civile, drepturi civile, drepturi civile, drepturi civile, drepturi de autoritate, drepturi civile, drepturi de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate, drept de autoritate
În plus, Bașvuran a fost suspendat pe viață de la serviciul public. 7. în 30 iunie 2004 a fost publicată în Monitorul Oficial a Guvernului 16 iunie 2004 și în data de 5190 a fost anulată Legea nr. 16 din iunie 2004. Prin urmare, procesul împotriva reclamantului a fost transferat la Curtea de Pedepse Diarbakir. 8. în 19 iunie 2007 a fost condamnat la închisoare pe termen scurt pentru căderea în afara ordinii constituționale a lui Hizbullah, în afară de moartea a două persoane și moartea a două persoane în cadrul unui incident în care a fost ucisă o persoană, iar în 12 mai 2008 a fost suspendată procedura pentru acuzația de incitare la violență.
În 2001, Bașvuran a contestat, la o dată nesemnată, Ministerului Educației Naționale, suspendarea executării deciziei de suspendare a executării din cauza căreia sentințele penale împotriva sa erau încă în vigoare în fața instanțelor penale.11 În 14 septembrie 2001, Tribunalul Diyarbakır İdare a respins cererea de suspendare a executării, pe motiv că nu îndeplinea cerințele prevăzute de lege.12 În 14 septembrie 2001, Bașvuran, pe motiv că sentințele penale pentru aceleași infracțiuni erau încă în vigoare, a contestat decizia judecătorească a Tribunalului Diyarbakır İdare.13
În acest context, instanța a decis că reclamantul nu a fost acuzat de o infracțiune disciplinară, ci de o infracțiune penală care poate fi determinată doar de instanța penală. Prin urmare, fără nicio instanță, pedeapsa pentru suspendarea de la funcția de funcționar de stat a reclamantului pentru că a fost membru al unei organizații teroriste a expirat. Cu toate acestea, având în vedere faptul că reclamantul a declarat că a fost suspendat în timpul mandatului său, Curtea de Apel a decis că acesta a fost suspendat de la funcția de funcționar de stat până la data de 15 decembrie 2001.
Având în vedere că Tribunalul Diyarbakır İdare a pronunțat o hotărâre împotriva reclamantului la 23 martie 2004 și că reclamantul a fost găsit vinovat de a fi membru al organizației teroriste Hezbollah și de a participa la activități care încearcă să distrugă ordinea constituțională, a respins în unanimitate cererea reclamantului de a nu respecta decizia de demitare a acestuia la 21 septembrie 2004.
În cursul examinării cauzei, instanța a cerut să se confirme decizia Curții a Diyarbakırului, care a cerut că reclamantul a fost acuzat de tentativă de a distruge ordinea constituțională, a fost condamnat la închisoare și a fost interzis să lucreze în serviciul public pe durata mandatului său. Cu toate acestea, nu există nicio îndoială că această sarcină nu este clară, deoarece există o serie de motive pentru care nu există o îndoială de ordin disciplinar. Prin urmare, în conformitate cu Legea din 16 aprilie 2009, membrii Curții au fost reținuți în favoarea următoarelor obiective și motive: [a se vedea art. 14 din 16 decembrie 2009: Elând în favoarea dreptului de a conduce o viață disciplinară] (§ 14 din 16 decembrie 2009), în conformitate cu art. 125 din Memorandumul Județean, în cazul în care o persoană a declarat că a încălcat scopurile și obligațiile de a conduce o viață disciplinară și a fost respinsă de către membrii Curții, trebuie să fie investigate în conformitate cu următoarele date: [a se poate vedea art. 14 din Memorandumul Județeanului, art. 125 § 14 din Memorandumul Județeanelor, în conformitate cu art. 16 din Memorandumul 16 din Memorandumul Județeanelor, în data de 16 aprilie 2009: ... ]
(a) să perturbe pacea, ordinea și ordinea de lucru a instituțiilor în scopuri ideologice sau politice, să împiedice desfășurarea serviciilor publice, să participe la acțiuni precum boicot, ocupare, oprire, încetinire a lucrării și grevă sau să nu vină în public la funcție în aceste scopuri, să le instige, încurajeze sau să le ajute. ȘICĂTĂ 18.
Curtea a precizat că, în cazul în care hotărârea în legătură cu o persoană acuzată reflectă opinia că persoana respectivă a fost vinovată înainte de a fi dovedită vinovată în conformitate cu legea, hotărârea în legătură cu persoana acuzată continuă să fie în conformitate cu art. 6 § 2 din Convenție (a se vedea, de asemenea, alte hotărâri ale Curții, precum Allenet de Ribemont/Franța , no. 15175/89, § 285, A se poate aplica în legătură cu alte condamnări penale, nu numai în cazul în care hotărârea din Curtea din Allenet de Ribemont / Franța , no. 42095/98, § 285, A se poate aplica în legătură cu alte condamnări penale, ci numai în cazul în care hotărârea din Curtea din Daktaras/Litanya, no. 42095/98, § 41, A se poate aplica în legătură cu alte condamnări penale sau în legătură cu alte condamnări penale; A se poate aplica în legătură cu alte condamnări penale, nu numai în cazul în care hotărârea judecătorei din Curtea din Daktaras/Litanya, no. 42095/98, § 41, A se poate aplica în legătură cu alte condamnări penale sau în legătură cu alte condamnări penale; A se poate aplica în legătură cu alte condamnări ale Curții din Curții din Curtea din Crimă din Crimă din Crimă din Crimă din A se poate aplica în legătură cu alte condamnarea din Crimă din România, nu numai în cazul în cazul în cazul în care persoana respectivă, dar nu este în legătură cu alte condamnări penalită sau în cazul în cazul în care a fost în cazul în care a fost în cauză).
În cauzele anterioare referitoare la acest subiect, Curtea a decis că scopul sau efectul dispozițiilor art. 6 § 2 nu împiedică aplicarea pedepsei pentru faptele acuzate în instanțele penale atunci când criteriile competenței disciplinare, comportamentul necorespunzător al unui funcționar public, au fost stabilite în mod corespunzător (a se vedea Allen, § 124 și cauzele citate anterior).Curtea a susținut că Convenția nu împiedică încă o dată ca o încălcare a Convenției să provoace ambele pedepse și pedepse disciplinare și nu împiedică continuarea în paralel a celor două sentințe.
În cazul în care există o legătură între sentințele penale și demiterea, în care principiul nevinovăției este relevant, Curtea nu se ocupă de incompatibilitatea rezultatelor cazurilor de demitere cu garanția prevăzută la art. 6 § 2 din Conventie.Examinarea se limitează numai la motivele pe care le-au întemeiat instanțele locale și la limbajul folosit în justificarea deciziei de demitare (decretul precedent, § 56).
În acest context, Curtea constată că primul paragraf al hotărârii Curții de Apel din Diyarbakır conține doar o recerere a fondului verbal și juridic al cauzei și nu reflectă sau conține o expresie a unei opinii conform căreia reclamantul a fost vinovat de o infracțiune penală legată de apartenența la o organizație ilegală, iar al doilea paragraf, care conține motivul principal al respingerii hotărârii Curții de Apel, menționează că comportamentul reclamantului nu are niciun motiv să perturbe ordinea de lucru în scopuri ideologice și nu are niciun motiv să-l retină în calitate de profesor.
Prin urmare, cererea reclamantului trebuie respinsă, deoarece, în temeiul articolelor 35 §§ 3 și 4 din Convenție, este inadmisibilă din cauza lipsei evidente de susținere.Pe aceste teme, Curtea a decis, în unanimitate, că reclamantul este inadmisibil.Această decizie a fost redactată în limba engleză și comunicată în scris la 20 februarie 2020.Hasan Bakırcı Valeriu Grițco Adjunctul Directorului Afacerilor Jurnalistice, Președintele
Bașvuru no. 48997/09
Sezai ORAK / Türkiye
Bașkan
Valeriu Grițco,
Hâkimler
Arnfinn Bårdsen,
Peeter Roosma
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 28 Ocak 2020 tarihinde Komite hâlinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
28 Temmuz 2009 tarihinde yapılan yukarıda anılan bașvuruyu göz önüne alarak,
Davalı Hükümet tarafından ibraz edilen görüșleri ve bu görüșlere cevaben bașvuran tarafından ibraz edilen görüșleri dikkate alarak,
Gerçekleștirilen müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Sezai Orak, 1975 doğumlu bir Türk vatandașı olup, hâlihazırda Diyarbakır’da hapis cezasını infaz etmektedir. Mahkeme önünde, Elazığ Barosuna kayıtlı avukatlar H. Taș ve V. Taș tarafından temsil edilmiștir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
Davanın Koșulları
3.
Dava konusu olaylar, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir:
1.
Bașvuran aleyhindeki ceza yargılamaları
4.
Mardin’de lise öğretmeni olarak görev yapan bașvuran, Türkiye’de yasa dıșı bir örgüt olan Hizbullah örgütünün üyesi olduğu șüphesiyle 8 Șubat 2000 tarihinde yakalanmıș ve polis tarafından gözaltına alınmıștır.
5.
Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi nezdinde bașvuran aleyhinde ceza yargılamaları 8 Mart 2000 tarihinde bașlatılmıștır. Bașvuran, ceza yargılamaları boyunca tutuklu olarak yargılanmıștır.
6.
Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi, 23 Mart 2004 tarihinde davaya ilișkin kararını vermiș; bașvuranı anayasal düzeni cebren ortadan kaldırmaya teșebbüs etmekten suçlu bulmuș ve bașvuran hakkında müebbet hapis cezası vermiștir. Bașvuran ayrıca kamu hizmetinden ömür boyu menedilmiștir.
7.
30 Haziran 2004 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanan 16 Haziran 2004 tarih ve 5190 sayılı Kanun ile Devlet Güvenlik Mahkemeleri kaldırılmıștır. Bu nedenle, bașvuran aleyhinde açılan dava Diyarbakır Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiștir.
8.
Diyarbakır Ağır Ceza Mahkemesi 19 Ekim 2007 tarihinde bașvuranı Hizbullah üyesi olduğu, iki kișinin öldüğü ve iki kișinin de yaralandığı bir olayda yer almasının yanı sıra mülga Ceza Kanunu’nun 146. maddesi uyarınca anayasal düzeni cebren ortadan kaldırmaya teșebbüs eden faaliyetlere katıldığı için suçlu bulmuș ve bașvuran hakkında müebbet hapis cezasına hükmetmiștir. Bașvuran, delil yetersizliği sebebiyle iki kișiyi yaralama ve bir kișiyi öldürme suçlarından beraat etmiștir. Bu karar, 16 Mayıs 2008 tarihinde kesinleșmiștir.
2.
Bașvuran aleyhinde yürütülen disiplin ișlemleri
9.
Bașvuran aleyhindeki ceza yargılamaları hâlen derdestken, Milli Eğitim Bakanlığı Yüksek Disiplin Kurulu 10 Ocak 2001 tarihinde bașvuranı 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 125 § E (a) maddesi uyarınca devlet memurluğundan çıkarmıștır.
10.
Bașvuran, 2001 yılında belirtilmeyen bir tarihte, Milli Eğitim Bakanlığına dava açarak devlet memurluğundan çıkarılmasına itiraz etmiș ve aleyhindeki ceza yargılamalarının ceza mahkemeleri önünde hâlen derdest olmasından dolayı memurluktan çıkarılma kararının yürütmesinin durdurulmasını talep etmiștir.
11.
Diyarbakır İdare Mahkemesi, 14 Eylül 2001 tarihinde yürütmenin durdurulması talebini kanunda öngörülen gereklilikleri sağlamadığı gerekçesiyle reddetmiștir.
12.
Bașvuran, aleyhindeki aynı suçlamalara ilișkin ceza yargılamalarının hâlen derdest olmasına dayanarak, 14 Eylül 2001 tarihinde Bölge İdare Mahkemesi nezdinde söz konusu karara itiraz etmiștir.
13.
Bölge İdare Mahkemesi bașvuranın terör örgütü üyesi olduğu iddiası nedeniyle devlet memurluğundan çıkarıldığını dikkate alarak, 26 Ekim 2001 tarihinde bașvuranın devlet memurluğundan çıkarılma kararının durdurulması talebini kabul etmiș ve sadece yetkili ceza mahkemesinin bașvuranın cezai sorumluluğunu belirleyebileceği kanaatine varmıștır. Bu bağlamda mahkeme, bașvuranın disiplin suçuyla değil, sadece yetkili ceza mahkemesi tarafından belirlenebilecek bir cezai suçla itham edildiğine karar vermiștir. Dolayısıyla mahkeme, nihai bir hüküm olmadan, bașvuranın terör örgütü üyeliğinden dolayı devlet memurluğundan çıkarılamayacağı sonucuna varmıștır. Ancak bașvuranın tutuklu yargılandığı gerçeğini göz önüne alarak mahkeme, ceza yargılamalarında nihai karara varılana kadar bașvuranın devlet memurluğundan uzaklaștırılabileceğine de karar vermiștir. Dolayısıyla mahkeme, bașvuranın davasındaki ilgili tedbirin Devlet Memurları Kanunu’nun 141. maddesinde düzenlendiğini belirtmiștir.
14.
Bölge İdare Mahkemesinin 26 Ekim 2001 tarihli kararı uyarınca bașvuranın memurluktan çıkarılma kararının yürütmesi durdurulmuș ve Milli Eğitim Bakanlığı bașvuranı görevden uzaklaștırmıștır. Bașvuran, bu süre boyunca aylığının üçte ikisini almaya devam etmiștir.
15.
Diyarbakır İdare Mahkemesi, Devlet Güvenlik Mahkemesinin 23 Mart 2004 tarihinde bașvuran aleyhinde karar verdiğini ve bașvuranı Hizbullah terör örgütü üyesi olmaktan ve anayasal düzeni cebren ortadan kaldırmaya teșebbüs eden faaliyetlerde yer almaktan suçlu bulduğunu göz önünde bulundurarak, 21 Eylül 2004 tarihinde bașvuranın görevinden çıkarılma kararının bozulmasına ilișkin talebini oy birliğiyle reddetmiștir. Kararın ilgili kısımları așağıdaki gibidir:
“Bașvuran, öğretmen olarak çalıșırken terör örgütü üyeliğinden suçlanmıștır... [bașvuran] yakalanmıș ve tutuklanmıștır... Benzer suçlamalara dayanarak bașvuran aleyhinde bir disiplin sorușturması bașlatılmıștır. Disiplin sorușturması, bașvuranın karakolda ve Cumhuriyet Savcılığında verdiği ifadelerinin yanı sıra bașvuranın örgüte öz geçmișini vermesine ilișkin olarak bașlatılmıștır. Mahkeme, bașvuranın yeni üyeler kazandırdığı örgütün askeri kanadında yer almasından, elçi görevi görmesinden ve ideolojilerini öğretmesinden dolayı kendisine isnat edilen eylemleri gerçekleștirdiği kanısına varmıștır. Raporda yer alan bulgulara dayanarak bașvuranın savunma yapması talep edilmiștir fakat söz konusu savunma ikna edici bulunmamıștır. Bu nedenle Yüksek Disiplin Kurulu, bașvuranın eylemlerinin Devlet Memurları Kanunu’nun 125 § E (a) maddesi kapsamında ‘sükûn ve çalıșma düzenini bozmak’ disiplin suçuna karșılık gelmesine dayanarak bașvuranın devlet memurluğundan çıkarılması tavsiyesinde bulunmuștur.
Sorușturma ve dava dosyalarını göz önüne alarak mahkeme, bașvuranın ideolojik sebeplerle çalıșma düzenini ve sükûnu bozduğu kanaatine varmaktadır. Öğretmenlik mesleğinin önemini dikkate alarak mahkeme, bașvuranı devlet memuru olarak tutmanın kamu yararına zarar vereceğini düșünmektedir.
Somut davanın incelemesi sırasında mahkeme, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesinin kararını talep etmiștir. Mahkeme, bașvuranın anayasal düzeni cebren ortadan kaldırmaya teșebbüs etmekten suçlandığını, hapis cezasına mahkûm edildiğini ve kamu hizmetinde çalıșmasının ömür boyu yasaklandığını belirtmektedir.
Bununla birlikte, cezai yükümlülükten aklanmanın, disiplin suçu kararı verilmesine engel olmadığı yönünde yerleșik içtihat ilkesi bulunmaktadır. Dolayısıyla, bașvuranın disiplin cezasını hak eden eylemlerine [ilișkin iddiaların] doğruluğu araștırılmalıdır.
Mahkeme, Devlet Memurları Kanunu’nun 125 § E (a) maddesi uyarınca bașvuranın devlet memurluğundan çıkarılma kararının, bașvurana isnat edilen eylemlerin doğruluğunun açıkça belirlenmesi ve bașvuranın ideolojik amaçlarla iș düzenini ve uyumu bozması nedeniyle kanuna uygun olduğu kanaatine varmaktadır.”
16.
Bașvuranın temyiz ve karar düzeltme talebi, sırasıyla 11 Haziran 2007 ve 14 Nisan 2009 tarihlerinde Danıștay tarafından reddedilmiștir.
İlgili İç Hukuk
17.
657 sayılı ve 14 Temmuz 1965 tarihli Devlet Memurları Kanunu’nun 125 § E maddesinin ilgili kısımları așağıdaki gibidir:
“E. ... Devlet memurluğundan çıkarma cezasını gerektiren fiil ve haller șunlardır:
(a) İdeolojik veya siyasi amaçlarla kurumların huzur, sükûn ve çalıșma düzenini bozmak, boykot, ișgal, kamu hizmetlerinin yürütülmesini engelleme, iși yavașlatma ve grev gibi eylemlere katılmak veya bu amaçlarla toplu olarak göreve gelmemek, bunları tahrik ve teșvik etmek veya yardımda bulunmak.”
18.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6 § 2 maddesi uyarınca kendisi hakkında açılmıș olan ceza yargılamaları derdestken kamu görevinden çıkarılmasının masumiyet karinesi hakkını ihlal etmesinden șikâyet etmektedir.
19.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6 § 2 maddesi kapsamında güvence altına alınan masumiyet karinesinin ihlal edildiğinden șikâyet etmektedir. Söz konusu madde așağıdaki gibidir:
“Bir suç ile itham edilen herkes, suçluluğu yasal olarak sabit oluncaya kadar masum sayılır.”
Tarafların beyanları
20.
Bașvuran iddialarını sürdürmüștür.
21.
Hükümet, Sözleșme kapsamında, yetkili makamların ceza yargılamalarında itham edildiği eylemlerden dolayı bir devlet memuruna disiplin cezası vermekten kaçınma zorunluluğu olmadığını ileri sürmüștür. Hükümete göre bașvuranın șikâyeti, cezai hükmü kesinleșmeden önce görevden alınmasına ilișkin olduğundan dolayı, bu durum Sözleșme kapsamında herhangi bir konu teșkil etmemektedir. İdare Mahkemesinin bașvuranın devlet memurluğundan çıkarılmasını onama kararında kullandığı dil hususunda Hükümet, yerel mahkemenin masumiyet karinesine aykırı herhangi bir özel dil kullanmadığını ileri sürmüștür.
Mahkemenin değerlendirmesi
22.
Mahkeme, Sözleșme’nin 6 § 2 maddesinin “cezai bir suç ile itham edilen kișiler için geçerli olduğunu ve suçluluğu yasal olarak sabit oluncaya kadar masum sayılma” hakkını güvence altına aldığını belirtmektedir. Mahkeme, cezai bir suçla itham edilen bir kișiye ilișkin yargı kararının, kișinin kanun uyarınca suçlu olduğu kanıtlanmadan önce suçlu olduğu görüșünü yansıtması hâlinde Sözleșme’nin 6 § 2 maddesinde öngörülen masumiyet karinesinin ihlal edileceğini yinelemektedir (bk. diğer kararların yanı sıra
Allenet de Ribemont/Fransa
, no. 15175/89, § 35, Seri A no. 308;
Daktaras/Litvanya
, no. 42095/98, § 41, AİHM 2000‑X;
A.L./Almanya
, no. 72758/01, § 31, 28 Nisan 2005 ve
Caraian/Romanya
, no. 34456/07, § 74, 23 Haziran 2015). Ceza yargılaması kapsamındaki usuli güvenceler dikkate alındığında, masumiyet karinesi, diğer șartlar arasında, ispat yükü, maddi ve hukuki karineler, kendi aleyhine tanıklık etmeme, yargılama öncesi șeffaflık ve yargılamayı yürüten mahkemenin veya diğer kamu görevlilerinin bir sanığın suçluluğuna ilișkin zamansız açıklamaları bakımından șartlar getirmektedir (bk.
Allen/Birleșik Krallık
[BD], no. 25424/09, § 93, AİHM 2013 ve bu karardaki diğer atıflar). Bu bakımdan masumiyet karinesi, sadece ceza yargılamaları bağlamında değil aynı zamanda ceza yargılamaları ile eș zamanlı olarak yürütülen ayrı hukuk yargılamaları, disiplin yargılamaları veya diğer yargılamalar bağlamında da ihlal edilebilir (bk.
Kemal Coșkun/Türkiye
, no. 45028/07, § 41, 28 Mart 2017).
23.
Somut davaya benzeyen önceki davalarda Mahkeme, 6 § 2 maddesindeki hükümlerinin amacının veya etkisinin, disiplin yetkisine haiz olan mercilerin, bir devlet memurunun uygunsuz davranıșının usule uygun olarak tespit edildiği durumlarda ceza yargılamalarında itham edildiği eylemlerden dolayı yaptırım uygulamasını önlemek olmadığına karar vermiștir (bk. yukarıda anılan
Allen
, § 124 ve burada anılan davalar). Mahkeme, Sözleșme’nin bir eylemin hem ceza hem de disiplin yargılamalarına neden olmasını ya da iki yargılama dizisinin paralel olarak sürdürülmesini engellemediğini yinelemektedir. Mahkeme, cezai sorumluluktan aklanmanın bile daha az sıkı bir ispat külfetine dayanarak aynı olaylardan ortaya çıkan hukuki veya diğer sorumluluk türlerinin olușmasını engellemediğini yinelemektedir (bk.
Urat/Türkiye
, no. 53561/09 ve 13952/11, §
53, 27 Kasım 2018 ve bu kapsamda anılan diğer davalar) Bununla birlikte, nihai bir cezai hükmün yokluğunda, disiplin yargılamalarında bașvuran aleyhinde iddia edilen uygunsuz davranıștan dolayı bașvurana cezai sorumluluk isnat eden bir ifade olması hâlinde, bu durum Sözleșme’nin 6 § 2 maddesi kapsamında bir konu teșkil edecektir (bk. yukarıda anılan
Kemal Coșkun
, § 53 ve burada anılan davalar).
24.
Ceza yargılamaları ve görevden alınma arasında bir ilișkinin olduğu davalarda masumiyet karinesi ilkesine olan uygunluğu belirlemede Mahkeme ișten çıkarılma davalarının sonucunun Sözleșme’nin 6 § 2 maddesinde öngörülen güvence ile bağdașıp bağdașmadığıyla ilgilenmemektedir. İnceleme sadece yerel mahkemelerin dayandığı gerekçeler ve ișten çıkarılma kararını gerekçelendirirken kullandıkları dil ile sınırlıdır (adı geçen kararda, §
56).
25.
Mahkeme bu nedenle söz konusu davada, yukarıdaki ilkeler ıșığında, Diyarbakır İdare Mahkemesinin bașvuranın öğretmenlik görevinden alınmasını onama gerekçesinin bașvuranın ceza yargılamalarında nihai karar verilmeden önce terör örgütü üyesi olmaktan suçlu bulunduğu görüșünü yansıtıp yansıtmadığını belirlemelidir.
26.
Bu bağlamda Mahkeme, Diyarbakır İdare Mahkemesinin kararının ilk paragrafının sadece davanın olgusal ve yasal arka planının tekrarını içerdiğini ve bașvuranın yasa dıșı örgüt üyeliğine ilișkin cezai suçtan suçlu bulunduğu yönünde bir görüș yansıtmadığını veya ifade içermediğini kaydetmektedir. Mahkemenin bașvuranın ișten çıkarılma kararını onamasının asıl gerekçesini içeren ikinci paragrafta ise, bașvuranın davranıșından ideolojik amaçlarla çalıșma düzenini bozma ve bașvuranın öğretmenlik görevinde tutulmak istenmemesinden bahsedilmektedir. Mahkeme, Diyarbakır İdare Mahkemesi tarafından bașvuranın davranıșının cezai niteliğinin olmadığını dikkate alarak yerel mahkeme tarafından sunulan gerekçenin yetersiz kaldığı kanaatindeyken, tek bașına bu eksikliğin bașvuranın masumiyet karinesi hakkını ihlal etmediğini belirtir (yukarıda anılan
Urat
davasındaki bașvuranların durumu ile karșılaștırınız, §§ 56-59).
27.
Son olarak, idare mahkemesi ceza mahkemesinin bulgularını onaylamadığı ve söz konusu duruma uygun olmayan bir sonuca vardığı için bașvuranın sadece Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi tarafından belirlenen mahkûmiyetine atıfta bulunan kararın ilgili kısmı, masumiyet karinesini ihlal etmez (bk. gerekli değișikliklerin uygulanması koșuluyla
Güç/Türkiye
, no. 15374/11, § 42, 23 Ocak 2018).
28.
Dolayısıyla Mahkeme, Diyarbakır İdare Mahkemesinin gerekçesinin Sözleșme’nin 6 § 2 maddesi kapsamında güvence altına alınan masumiyet karinesine aykırı olmadığı sonucuna varmıștır.
29.
Dolayısıyla bașvuru, Sözleșme’nin 35 §§ 3 ve 4. maddesi uyarınca, açıkça dayanaktan yoksun olması nedeniyle kabul edilemez olduğu için reddedilmelidir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar İngilizce olarak tanzim edilmiș olup 20 Șubat 2020 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan