AVRUPA İNSAN HAKLÜM MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRİK HAKKINDA KARAR Bașvuru no. 39558/10 Hüseyin URUÇ / Türkiye Bașkan , Jon Fridrik Kjølbro, Hâkimler , Aleš Pejchal, Valeriu Grițco, Egidijus Kūris, Branko Lubarda, Pauliine Koskelo, Saadetel, ve Bölüm Ya İșleri Müdürü Stanley Naismithin katıyla 20 octombrie 2020 în istoria judecătorii judecătorești din cadrul judecății de judecată din Europa, 25 mai 2010 în istoria judecătorii judecătorești din Europa, două hotărâri penale au fost luate în legătură cu evenimentul de mai sus, precum:
În decretul judecătorului judecătoriei judecătorești, din 27 februarie 2003, judecătorul judecătorești a decis că reclamantul a fost acuzat pentru prima dată de membru al organizației Hezbollah la 12 iunie 1995 și a fost absolvit în cele din urmă la 25 iunie 1998, judecătorul judecătorești a stabilit că nu a comis nicio nouă infracțiune după prima inculpare și a decis că nu a comis nicio nouă infracțiune după prima inculpare, judecătorul judecătorești a decis că nu a fost pronunțată nicio nouă infracțiune după prima inculpare și a decis că nu a fost pronunțată nicio nouă infracțiune după prima inculpare, judecătorul judecătorețului judecătorească a decis că nu a fost pronunțată nicio nouă infracțiune după prima inculpare, judecătorul judecătorețului judecătorească a decis că nu a fost pronunțată nicio nouă infracțiune după prima inculpare și a respins a doua inculpare în legătură cu acuzația în cauză, în ciuda faptului că a fost pronunțată o sentință împotriva lui, în baza articolului 46 din Legea judecătorească, art. 2 din 2003 [art. 466 din Legea judecătorească], în care se prevede că, în ciuda unei amenințe de două zile, judecătorul judecătorețului judecătorețului judecătorească a anunțat că nu a mai pronunțat nicio nouă infracțiune în legătură cu acuzația în cauză, judecătorul judecătorecătorește că nu a fost acuzat pentru a doua incul judecat în față și că nu a fost acuzat în cazul judecat pentru a doua incul judecată.
În urma unei cereri în judecată din 16 iunie 2006, judecătorul Van Ager a cerut despăgubiri în urma unei decizii a Curții Supreme, care a avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubit drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubit drept de despăgubire pe persoanele care au avut drept de despăgubit drept de despăgubit persoana care au avut drept de despăgubit persoana care au avut drept de despăgubit persoana care au avut drept de despăgubit persoana care au avut drept de despăgubit persoana care au avut drept de despăgubit persoana care au fost despăgubit pe persoana care au avut drept de despăgubit persoana care au avut drept de despăgubit persoana care au avut drept de despăgubit persoana care au avut drept de despăgubit persoana care au avut drept de despăgubit persoana respectiv persoana care au avut drept de despăgubit persoana care au avut drept de despăgubit persoana care
Cu toate acestea, aceiasi judecatori au hotarat ca, in cazul celor doua sentinte penale, pentru cheltuielile legale, reclamantul sa fie platit 480 de lire sterline (aproximativ 240 de euro) drept compensatie economica.In cele din urma, judecatorii au hotarat ca, pentru cheltuielile si cheltuielile legate de comunicarea de compensatii, sa fie platita in primul rand 900 de lire sterline (aproximativ 440 de euro).In urma unei hotarari din 20 ianuarie 2010, Curtea a decis ca, in cazul in care acesta ar fi trebuit sa fie platit cu 550 de lire sterline (aproximativ 270 de lire sterline), sau in cazul in care acesta ar fi trebuit sa fie platit ca compensatie sau in cazul in care acesta ar fi fost condamnat la o condamnare, sau in cazul in care acesta ar fi fost condamnat la o condamnare, sau in cazul in care acesta ar fi fost condamnat la o condamnare, sau in cazul in care acesta ar fi fost condamnat la o condamnare, sau in cazul in care acesta ar fi fost condamnat la o condamnare, sau in cazul in care acesta ar fi fost condamnat la o condamnare, sau in cazul in care acesta ar fi fost condamnat la o condamnare, sau in cazul in care acesta ar fi fost condamnat la o condamnare, sau in cazul in care acesta ar fi fost condamnat la o condamnare, sau in cazul in care acesta ar fi fost condamnat la o condamnare, sau in cazul in care acesta ar fi fost condamnat la o condamnare, sau in cazul in care acesta nu ar fi existat.
art. 466 din Legea nr. 466 privind despăgubirile acordate celor care au fost acuzați sau reținuți în afara legii în vigoare în momentul respectiv, art. 1 ((6)), de exemplu, este următorul: 1 ((6)). care, după ce au fost arestați sau reținuți în fața legii, au fost judecați că nu au dreptul la o indemnizație sau pedeapsă; ... care au suferit orice prejudiciu, care le-a fost plătit de stat. ȘIKÂYET Bașvuran, care a depus o plângere publică pentru că arestarea sa a fost nedreaptă pe baza articolului 5 § 1 din Convenție și, în special, pentru că a fost arestat în mod deliberat anterior, a susținut că nu mai este capabil să se confrunte cu o situație de violență.
În consecință, Curtea trebuie să verifice dacă încălcarea unui drept în Conventie și în Curtea a fost recunoscută de autorități cel puțin în mod esențial și dacă această încălcare nu poate fi evaluată în mod adecvat și adecvat (de exemplu, printre alte hotărâri, Scordino/Italia (BD), nr. 1) [BD], nr. 36813/97, § 193, AİHM 2006-V].Curtea a decis că, după respingerea acțiunii penale a judecătorului Diyarbakır Devlet Güvenlik, din moment ce judecătorul din Van Ağırcaș a deschis o acțiune în cauza 466 numai în conformitate cu Legea nr. 1899 și nu în mod automat, această acțiune înseamnă că judecătorul din Tağrı a decis să se pronunțe în favoarea judecătorului din Elburt veșeni pentru o acțiune în cauză, iar judecătorul din Elburt pentru o acțiune în favoarea judecătorului din Elburt veche, în baza unei anchete de 32,000 TL, respectiv, în favoarea judecătorului din Kağrı, în cauza 132/Türkiye, nr. 123/Türkiye, nr. 138/Türkiye, nr. 138/Türkiye, nr. 138/Türkiye, nr. 480 / Kağrı, nr. 132/Türkiye, nr. 53, în cazul de mai 2007, § 203, a constatat că judecătorul din Kağrı, a decis că nu este obligat să se pronunțe în mod automat în cazul în care apelarea în cauză.
Curtea, cu toate acestea, nu a înregistrat că aceeași situație este valabilă pentru decizia privind respingerea acțiunii de litigiu, cu condiția ca pedeapsa aplicată de Curtea a Statului Diyarbakır să fie pedepsită cu închisoarea în condiții speciale, adică pedeapsa aplicată de Curtea a Statului Diyarbakır, cu condiția ca, de fapt, pedeapsa aplicată de Curtea a Statului Diyarbakır să fie definitivă pentru prima dată pentru încălcarea legii și pentru a doua oară pentru încălcarea legii și pentru a doua oară pentru încălcarea legii.
În plus, Curtea a constatat în hotărârea sa că, în cazurile în care autoritățile locale au stabilit că o hotărâre de plată a unei taxe de ședere este necesară pentru a se aplica, această sumă înseamnă că, în cazul în care autoritățile locale au stabilit că o hotărâre de ședere este necesară pentru a se aplica, hotărârea de ședere a instanței trebuie să corespundă hotărârii Curții. În special, trebuie să se evalueze dacă garanția acordată reclamantului este adecvată și dacă nu poate fi considerată ca fiind adecvată.
La 23 iunie 2010, a fost plătită suma totală de 33.800 de lire sterline (aproximativ 17.600 de euro din salariul pe care îl avea în timpul mandatului său) pe care a fost judecat de către instanța de judecată a județului Van Aghir, împreună cu dobânda legală, pe care a plătit-o reclamantului, de la data deschiderii cererii de despăgubire, la 12.000 de lire sterline ca despăgubire spirituală, 480 de lire sterline ca despăgubire materială (reevaluată de către Yargtay la 550 de lire sterline) și 900 de lire sterline pentru cheltuieli și cheltuieli.
În concluzie, deși o plângere în temeiul articolului 5 § 5 din Convenție a fost inițial transmisă Guvernului, în lipsa documentelor din dosarul cauzei, se înțelege că această plângere nu a fost prezentată de reclamant în mod direct în fața Curții. Prin urmare, această parte a plângerii este în mod evident lipsită de temei și trebuie respinsă în temeiul articolului 35 §§ 3 (a) și al articolului 4 din Convenție. Pe aceste temei, Curtea a decis, cu unanimitate, că restul deciziei lui Bașvur nu este acceptabilă . İșbu, publicat în limba engleză, a fost publicat în 26 noiembrie 2020 în Naism Stanley Naism Jon Fridrik Kjølbroith, editorul Jurnalului Naismul lui Jon Fridrik Kjølbroith, directorul șef al Școlii.
Bașvuru no. 39558/10
Hüseyin URUÇ / Türkiye
Bașkan
,
Jon Fridrik Kjølbro,
Hâkimler
,
Aleš Pejchal,
Valeriu Grițco,
Egidijus Kūris,
Branko Lubarda,
Pauliine Koskelo,
Saadet Yüksel,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdürü
Stanley Naismith’in katılımıyla 20 Ekim 2020 tarihinde Daire olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
25 Mayıs 2010 tarihinde yapılan yukarıda anılan bașvuruyu göz önüne alarak,
Davalı Hükümet tarafından ibraz edilen görüșleri ve bu görüșlere cevaben bașvuran tarafından ibraz edilen görüșleri dikkate alarak,
Gerçekleștirilen müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
Bașvuran Hüseyin Uruç, 1972 doğumlu bir Türk vatandașı olup, Van’da ikamet etmektedir. Bașvuran, Mahkeme önünde, Diyarbakır Barosuna bağlı Avukat A. Pamukçu Yördem tarafından temsil edilmiștir.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
Davanın Koșulları
Dava konusu olaylar, taraflarca ileri sürüldüğü șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir.
Bașvuran aleyhindeki ceza yargılamaları
Bașvuran, 12 Haziran 1995 tarihli bir iddianame ile yasadıșı Hizbullah örgütü üyeliğiyle suçlanmıștır; bașvuran, 25 Haziran 1998 tarihinde, nihai olarak bu suçlamadan beraat etmiștir.
Bașvuran, 18 Ocak 2001 tarihinde, aynı suçlamalarla tekrar yakalanıp tutuklanmıș ve Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi, 25 Haziran 2002 tarihli kararla, bașvuranı on iki yıl altı ay hapis cezasına mahkûm etmiștir.
Yargıtay, 16 Aralık 2002 tarihinde, Devlet Güvenlik Mahkemesinin kararını bozmuștur. Bașvuranın ilk kez 12 Haziran 1995 tarihinde Hizbullah örgütü üyeliğiyle suçlandığını ve nihai olarak 25 Haziran 1998 tarihinde beraat ettiğini kaydeden Yargıtay, ilk iddianameden sonra herhangi bir yeni eylemin ișlenip ișlenmediğini tespit ederek mahkeme önündeki davanın esasen bir öncekiyle aynı olup olmadığını incelemeden bașvuranın mahkûmiyetine karar verilmiș olmasının “hukuka aykırı” olduğuna kanaat getirmiștir.
Devlet Güvenlik Mahkemesi, 27 Șubat 2003 tarihli kararda, bașvuranın nihai olarak beraat ettiğini kaydetmiș ve ilk iddianamenin ardından bașvuran aleyhinde herhangi bir yeni suçlamanın yokluğunda, aynı suçtan ikinci kez yargılanmama ilkesi (
ne bis in idem)
gereğince “ceza davasının reddine” karar vermiștir. Devlet Güvenlik Mahkemesinin kararı așağıdaki gibidir:
“Yasadıșı Hizbullah örgütü üyeliği nedeniyle sanık Hüseyin Uruç hakkında ceza davası açılmıș olmasına rağmen, yargılama ve toplanan deliller ıșığında, sanığın daha önce aynı suçtan yargılandığı ve beraat ettiği kaydedilerek, nihai kararın [mevcudiyeti] dikkate alındığında Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 253 § 3 maddesi uyarınca ceza davasının reddedilmesine [karar verilmiștir].”
Bașvuran, iki yıl, bir ay ve yirmi gün tutuklu kaldıktan sonra aynı gün serbest bırakılmıștır.
27 Șubat 2003 tarihli karar, 7 Mart 2003 tarihinde kesinleșmiș; bu karara karșı herhangi bir temyiz bașvurusunda bulunulmamıștır.
2.466 sayılı Kanun(mülga) uyarınca tazminat hukuk yolu
Bașvuran, 15 Nisan 2003 tarihinde, daha önceki bir kararla nihai olarak beraat ettiği gerçeği göz önüne alındığında, haksız tutukluluktan dolayı Van Ağır Ceza Mahkemesinde 466 sayılı Kanun uyarınca tazminat davası açmıștır. Van Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen 17 Haziran 2004 tarihli ilk karar, daha sonra Yargıtay tarafından 1 Șubat 2006 tarihli kararla bozulmuștur. Yargıtay, manevi tazminat olarak ödenmesine hükmedilen miktarın yetersiz olduğuna ve ilgili mahkemenin masraf ve giderleri değerlendirmek için kullanmıș olduğu hesaplama yönteminde hata yaptığına karar vermiștir.
Van Ağır Ceza Mahkemesi, 16 Haziran 2006 tarihinde, Yargıtay’ın kararına uyarak bașvurana manevi tazminat olarak 15 Nisan 2003 tarihinden itibaren geçerli yasal faizle birlikte 12.000 Türk lirası (TRY, ilgili zamandaki döviz kuruna göre yaklașık 5.930 avro) ödenmesine hükmetmiștir. Hâkimler, gerekçelerinde, bașvuranın “beraat etmiș” bir birey olarak, uğradığı herhangi bir zarar nedeniyle Devletten 466 sayılı Kanun kapsamında tazminat talep etme hakkına sahip olduğunu gözlemlemișlerdir. Bu bağlamda, hâkimler, haksız yere tutuklandığı dönemde, mesleği öğretmenlik olan bașvuranın, itham edildiği suçun niteliğinin ve özgürlüğünden yoksun bırakılması, çocukları ve akrabalarından ayrı kalması nedeniyle yașadığı sıkıntının bir sonucu olarak sosyal ve aile itibarının kesinlikle zarar gördüğü sonucuna varmıșlardır.
Bașvuranın maddi tazminat taleplerine ilișkin olarak, hâkimler, bașvuranın öğretmenlik görevine iade edilmesinden sonra, tüm maaș borçlarının kendisine ödendiğini kaydetmiștir. Bununla birlikte, hâkimler, ikinci ceza yargılamalarında olușan yasal masraflar bakımından bașvurana maddi tazminat olarak 480 TL (yaklașık 240 avro) ödenmesine hükmetmiștir. Son olarak, hâkimler, tazminat talebiyle bağlantılı olarak olușan masraflar ve giderler için bașvurana 900 TL (yaklașık olarak 440 avro) ödenmesine hükmetmiștir.
Yargıtay, 20 Ocak 2010 tarihli kararla, kendisine göre 550 TL (yaklașık olarak 270 avro) olması gereken, maddi tazminat olarak ödenmesine hükmedilen meblağı re’sen (
ex proprio motu
) düzelterek Ağır Ceza Mahkemesinin kararını esastan onamıștır.
Bașvurana, 23 Haziran 2010 tarihinde, toplam 33.800 TL (ilgili zamandaki döviz kuruna göre yaklașık 17.600 avro) ödenmiștir.
İlgili İç Hukuk
Mülga Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun durușmanın bitmesi ve hüküm ile ilgili 253. maddesinin ilgili kısımları așağıdaki gibidir:
“... Durușmanın sona erdiği tefhim olunduktan sonra hüküm verilir.
Sanığın beraatine veya mahkûmiyetine, davanın reddine veya düșmesine ve muhakemenin durmasına dair kararlar hükümdür.
Aynı konuda, aynı sanık için evvelce verilmiș bir hüküm veya açılmıș bir dava var ise davanın reddine karar verilir.
...”
Mülga Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun yürürlükten kaldırılmasından sonra bu hüküm, yeni Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223 § 7 maddesine dâhil edilmiștir.
İlgili zamanda yürürlükte olan Kanun Dıșı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında 466 sayılı Kanun’un 1(6) maddesi, așağıdaki gibidir:
1(6). Kanun dairesinde yakalandıktan veya tutuklandıktan sonra haklarında kovușturma yapılmasına yer olmadığına..., veyahut beraatlerine veya ceza verilmesine mahal olmadığına karar verilen;
...
“kimselerin uğrayacakları her türlü zararlar Devletçe ödenir”.
Bașvuran, Sözleșme’nin 5 § 1 maddesine dayanmıș ve özellikle, daha önce nihai olarak beraat ettiği eylemlerden dolayı tutuklanmasının haksız olduğu hususunda șikâyette bulunmuștur.
Bașvuran, Sözleșme’nin 5 § 1 maddesine dayanarak, daha önce nihai olarak beraat ettiği eylemler nedeniyle iki yıldan fazla bir süredir haksız yere tutuklu kaldığından șikâyetçi olmuștur.
Hükümet, 23 Haziran 2010 tarihinde bașvurana, tutukluluğu için tazminat olarak 33.800 TL ödendiğini belirtmiștir. Dolayısıyla, Hükümet, Mahkeme’yi, bașvuranın artık 34. madde anlamında mağdur olduğunu iddia edemeyeceği için, somut bașvuruyu, Sözleșme hükümleriyle kiși bakımından (
ratione personae
) bağdașmadığı gerekçesiyle kabul edilemez olduğunu beyan etmeye davet etmiștir.
Bașvuran, Hükümetin argümanına itiraz etmiștir.
Mahkeme, “ulusal makamlar ya açıkça ya da esasen Sözleșme ihlalini kabul edip tazmin etmedikçe, bașvuranın lehindeki karar veya tedbirin, ilke olarak, onu “mağdur” statüsünden çıkarmak için yeterli olmadığını” yinelemektedir (bk., örneğin,
Dalban/Romanya
[BD], no. 28114/95, § 44, AİHM 1999-VI). Dolayısıyla, Mahkeme’nin, Sözleșme ile korunan bir hakkın ihlal edildiğinin yetkililer tarafından en azından esasen kabul edildiğini ve tazminin uygun ve yeterli olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceğini doğrulaması gerekmektedir (bk., diğer kararlar arasında,
Scordino/İtalya (no. 1)
[BD], no. 36813/97, § 193, AİHM 2006-V).
Mahkeme, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesinin bașvuran aleyhindeki ceza davasını reddetmesinden sonra, bașvuranın Van Ağır Ceza Mahkemesinde 466 sayılı Kanun uyarınca tazminat davası açtığını, söz konusu mahkemenin bașvurana “haksız” tutukluluğu için tazminat olarak manevi tazminat olarak 12.000 TL, maddi tazminat olarak 480 TL ve masraflar ve giderler için 900 TL ödenmesine hükmettiğini gözlemlemektedir. Söz konusu mahkeme, bu hükmü verirken, bașvuranın “beraat etmiș olduğu”na kanaat getirmiș ve sadece “beraatine” dayanmıștır. Mahkeme, bir beraat kararının ardından tazminat davası açılması bağlamında, Türk mahkemelerinin, 466 sayılı Kanun uyarınca, tutukluluğun hukuka aykırı olduğunu kabul etmek bir yana bunu esas yönünden dahi incelemek zorunda olmadığını gözlemlemektedir. Tazminata hükmedilmesi, bașvuranın beraatinin otomatik bir sonucu olduğundan, Sözleșme’nin 5 § 1 maddesinin ihlal edildiğine dair bir tespit anlamına gelmemiștir (bk., bu bağlamda,
Medeni Kavak /Türkiye
, no. 13723/02, § 34, 3 Mayıs 2007, ve
Elğay /Türkiye
, no. 18992/03, § 32, 20 Ocak 2009; İtalyan davalarında benzer bir yaklașım için, bk.,
Labita /İtalya
[BD], no. 26772/95, § 143, AİHM 2000-IV). Bu nedenle, somut davada, bașvuranın tazminat davasını karara bağlayan Van Ağır Ceza Mahkemesi, bașvuranın tutukluluğunun hukuka aykırı olup olmadığını hiçbir șekilde incelememiștir ve bu mahkemenin kararı, söz konusu özgürlükten yoksun bırakmayla ilgili olarak herhangi bir usulsüzlük olduğu iddiasının açıkça veya esasen kabulünü içermemektedir.
Mahkeme, bununla birlikte, ceza davasının reddine ilișkin karar için aynı durumun geçerli olmadığını kaydetmektedir. Aslında, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi, bașvuranın itham edildiği suçtan nihai olarak beraat ettiği ve mülga Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 253 § 3 maddesinde yer alan aynı suçtan ikinci kez yargılanmama (
ne bis in idem
) ilkesi uyarınca aynı eylemler nedeniyle ikinci kez yargılanamayacağı gerekçesiyle ceza davasını reddetmeye karar vermiștir. Bu, beraat kararından ayırt edilmesi gereken özel bir durumdur. Mahkeme’nin kanaatine göre, Devlet Güvenlik Mahkemesinin ceza davasını reddetme kararı, bașvuranın tutukluluğunun iç hukuka, yani eski Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 253 § 3 maddesine aykırı olduğuna dair zımni bir kabul teșkil etmiștir ve bu tespit, bașvuranın maruz kaldığı özgürlükten yoksun bırakmanın hukuka aykırı niteliğinin, en azından esasen, yerel makamlar tarafından tanındığı șeklinde kabul edilebilir (benzer bir yaklașım için, bk.,
Adıgüzel ve Diğerleri/Türkiye
, no. 65126/09, § 28, 13 Șubat 2018). Ayrıca, Mahkeme, Yargıtay’ın, kararında, bașvuranın mahkûmiyetinin hukuka aykırı olduğunu ve bu mahkûmiyetin bir sonucu olarak tutukluluğunun da hukuka aykırı olduğunu açıkça kabul ettiğini kaydetmektedir.
Bu nedenle, bașvurana sağlanan tazminin uygun kabul edilip edilemeyeceğinin değerlendirilmesi gerekmektedir. Mahkeme, bu hususu tespit ederken, benzer davalardaki kendi uygulamasını dikkate alacaktır. Bu durum, yerel makamların tespit edilen ihlali tazmin etmek amacıyla bașvurana bir meblağ ödenmesine hükmettiği durumlarda, hükmedilen meblağın Mahkeme’nin hükmedeceği meblağa karșılık gelmesi gerektiği anlamına gelmemektedir. Bu husus, ihlalin niteliği ve bunun öncelikli olarak Sözleșme ile güvence altına alınan hak ve özgürlüklere saygı gösterilmesini sağlama görevi olan yerel makamlar tarafından hangi șekilde ve hızlılıkla tespit edildiği de dâhil olmak üzere tüm ilgili koșullar ıșığında belirlenmelidir. Bununla birlikte, ulusal düzeyde verilen adil tazmin miktarı, davanın kendine özgü koșullarında açıkça yetersiz olmamalıdır (bk.,
Žúbor
/
Slovakya,
no. 7711/06, § 63, 6 Aralık 2011, ve
Hebat Aslan ve Firas Aslan/Türkiye
, no. 15048/09, § 44, 28 Ekim 2014).
Somut davada, Van Ağır Ceza Mahkemesi, bașvuranın tazminat davası açtığı tarihten itibaren yasal faizle birlikte, bașvurana, manevi tazminat olarak 12.000 TL, maddi tazminat olarak 480 TL (Yargıtay tarafından 550 TL olarak yeniden değerlendirilmiștir) ve masraf ve giderler için 900 TL ödenmesine hükmetmiștir. Bașvuran, hiçbir șekilde, ödenmesine hükmedilen miktarların yetersiz olduğunu iddia etmemiștir. Bașvurana, 23 Haziran 2010 tarihinde, Van Ağır Ceza Mahkemesi tarafından kendisine ödenmesine hükmedilen toplam 33.800 TL (ilgili zamandaki döviz kuruna göre yaklașık 17.600 avro) ödenmiștir. Mahkeme’nin kanaatine göre, bu meblağın açıkça yetersiz olduğu değerlendirilemez. Mahkeme, ayrıca, bașvuranın ikinci ceza yargılamalarından sonra aleyhindeki suçlamalardan aklanmasının ardından, öğretmenlik görevine iade edildiğini ve tutukluluğu sırasında almadığı tüm maașların kendisine ödendiğini kaydetmektedir.
Bu doğrultuda, iç hukukta sağlanan tazmin yeterli ve uygun görüldüğünden, bașvuran artık Sözleșme’nin 5 § 1 maddesi ihlalinin “mağdur”u olduğunu iddia edemez. Mahkeme, bu nedenle, Hükümetin bu konudaki itirazını kabul etmektedir.
Dolayısıyla, Sözleșme’nin 5 § 1 maddesi kapsamındaki șikâyet, 35 § 3 (a) maddesi anlamında Sözleșme hükümleriyle kiși bakımından (
ratione personae)
bağdașmamaktadır ve bu șikâyet, Sözleșme’nin 35 § 4 maddesi uyarınca reddedilmelidir.
Son olarak, Sözleșme’nin 5 § 5 maddesi kapsamındaki șikâyet bașlangıçta Hükümete bildirilmiș olsa da, dava dosyasında yer alan belgeler incelendiğinde, bu șikâyetin bașvuran tarafından Mahkeme önünde esas yönünden dahi dile getirilmediği anlașılmaktadır. Dolayısıyla, bașvurunun bu kısmı açıkça dayanaktan yoksun olup, Sözleșme’nin 35 §§ 3 (a) ve 4. maddesi uyarınca reddedilmelidir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun geri kalanının kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir
.
İșbu karar, İngilizce olarak tanzim edilmiș olup, 26 Kasım 2020 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Stanley Naismith
Jon Fridrik Kjølbro
Yazı İșleri Müdürü
Bașkan