Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Justiției, www.gov.pl/sprawiedliwosc. Zezwolenie a fost aleasă de către Ministerul Justiției exclusiv pentru a fi publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției, în baza de date HUDOC EUROPEJSKI TRAKŁYNA PRAW CZŁOWIEKA SEKMOC PIERZA DECYJA TRAKŁYNA PRAW 20587/13 Montego Trabzów-Złotów-Złotów-Złotów-Złotów-Złotów-Złotów-Złotów, în urma unei plângeri depuse de către Ministerul Justiției, în legătură cu o plângere a lui Pavel V. Włoszki, reprezentantul guvernului Poloniei, în legătură cu o plângere a lui Peter Sławczyk, reprezentantul guvernului Poloniei, și a lui Sławoszki P.
Parlamentul a adoptat, la 11 aprilie 1997, o lege privind dezvăluirea lucrării sau a serviciului în organele de securitate a statului sau a cooperării cu acestea în perioada 1944-1990 a persoanelor care îndeplinesc funcții publice (ustawa lustracyjna). A intrat în vigoare la 3 august 1997. Persoanele care intră sub incidența dispozițiilor Legii privind securitatea publică din 1997. printre altele, judecătorii au fost obligați să declare dacă au lucrat sau au servit în organele de securitate ale Curții sau au cooperat cu acestea în timpul regimului comunist.
La data de 8 octombrie 2008, Tribunalul de Apel din Katowice a considerat că reclamanta a prezentat o declarație de natură a fișerică neconformă adevărului. Atât reclamanta, cât și procurorul și procurorul au introdus o apelă. 9. la data de 5 februarie 2009, Tribunalul de Apel din Katowice a anulat hotărârea și a transferat cazul pentru recunoaștere de către Tribunalul de Judecată din Katowice. la data de 17 noiembrie 2015, Tribunalul de Judecată din Katowice a declarat că nu a prezentat o declarație de natură a fișerică în mod adecvat. la data de 20 noiembrie 2015, Tribunalul de Judecată din Katowice a declarat că nu a prezentat o declarație de natură a fișerică în temeiul hotărârii de la data de 12 noiembrie 2011 de către Tribunalul de Judecată din Katowice. la data de 12 noiembrie 2015, Tribunalul de Judecată din Katowice a declarat că nu a prezentat o declarație de natură a fișerică în temeiul hotărârii de la data de 20 noiembrie 2012 de către Tribunalul de Judecată din Katowice.
În 26 aprilie 2016, Curtea Supremă a reluat procesul, anula toate hotărârile anterioare și a suspendat procedura de lichidare împotriva reclamantului. Curtea Supremă a făcut trimitere la hotărârea Curții Constituționale din 2 aprilie 2015, recunoscând că în cazul reclamantei nu a fost eliberată o autorizație de a reînnoi procedura de lichidare menționată (art. 13 alineatul de mai sus).
În al treilea rând, Guvernul a susținut că reclamantul nu a prezentat în procedurile naționale chiar dacă co do meritum rezerve privind plângerea de caracter neîntemeiat al procedurii. 19. În răspunsul procurorului reclamantului, pe lângă menținerea plângerii cu privire la obiectul acesteia, procurorul a formulat o poziție concisă cu privire la obiectul rezervelor privind neîntemeierea căilor de atac naționale și cu privire la statutul său de ofițer de apel nr. 35 din Convenție.
În mod similar, o plângere poate fi desemnată ca constituind un abuz de drept dacă reclamantul , în ciuda obligației pe care o are în temeiul art. 47 din Regulamentul Curții nu informează Curtea cu privire la noi modificări semnificative ale anumitor plângeri pe care le-a depus, având în vedere că o astfel de procedură nu poate împiedica Curtea să pronunțe o hotărâre cu privire la toate circumstanțele de fapt (de exemplu, Pirtskhalaishnia, 21 decembrie 2011, plângerea nr. 44328/05, din 29 decembrie 2010, și Duma împotriva Gruziei, 22 decembrie 2008, inclusiv informațiile privind o plângere de greseli, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2008, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie 2012, 22 decembrie
În ceea ce privește procedurile de lustrare desfășurate în fața Polsce, Tribunalul a considerat că orice deficiențe care ar fi putut exista în timpul procedurilor împotriva reclamantului trebuie considerate ca fiind eliminate prin încetarea procedurilor de lustrare (dec. Józef Oleksy împotriva Polsce, plângere nr. 1379/06, din 16 iunie 2009). În plus, procurorul reclamantului, în cei doi ani care au trecut de la pronunțarea hotărârii în cauză până la comunicarea cauzei, nu a prezentat nicio explicație în privința neinformării președintelui Pastor despre modificările din cauza.
© Ministerstwo Sprawiedliwości,
www.gov.pl/sprawiedliwosc
[Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice]. Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
© Ministerstwo Sprawiedliwości,
www.gov.pl/sprawiedliwosc
[Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości]. Zezwolenie na
publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
Skarga nr 20587/13
Monika TRACZ-SMOCZYŃSKA
przeciwko Polsce
Europejski Trybunał Praw Człowieka (Sekcja Pierwsza), zasiadając w
dniu 4 lutego 2020 r. jako Komitet w składzie:
Pere Pastor Vilanova,
Przewodniczący
,
Krzysztof Wojtyczek,
Pauliine Koskelo,
sędziowie
,
oraz Renata Degener,
Zastępczyni Kanclerza Sekcji
,
mając na względzie powyższą skargę wniesioną w dniu 27 lutego 2013
r.,
mając na względzie uwagi przedstawione przez pozwany Rząd oraz przekazane w odpowiedzi uwagi skarżącej,
po rozpoznaniu postanawia, co następuje:
FAKTY
1.Skarżąca, p. Monika Tracz-Smoczyńska, jest obywatelką polską, która urodziła się w 1959 r. i mieszka w Wodzisławiu Śląskim. Przed Trybunałem reprezentowana była przez p. Z. Stęchłego, prawnika praktykującego w
Rybniku.
2.Rząd polski („Rząd”) reprezentowany był przez swojego pełnomocnika, p. J. Chrzanowską, a następnie przez p. J. Sobczaka z
Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Okoliczności sprawy
3.Stan faktyczny sprawy, przedstawiony przez strony, można streścić następująco.
Fakty znane przed zakomunikowaniem skargi
4.W dniu 11 kwietnia 1997 r. Parlament przyjął ustawę o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z
nimi w latach 1944–1990 osób pełniących funkcje publiczne („ustawa lustracyjna”). Weszła ona w życie w dniu 3 sierpnia 1997 r. Osoby objęte przepisami ustawy lustracyjnej z 1997 r. – to jest między innymi sędziowie – zobowiązane były do oświadczenia, czy pracowały lub służyły w
organach bezpieczeństwa lub współpracowały z nimi w czasach reżimu komunistycznego. Skarżąca złożyła oświadczenie, że nie współpracowała z
organami bezpieczeństwa w czasach reżimu komunistycznego.
5.W bliżej nieokreślonym dniu Rzecznik Interesu Publicznego złożył wniosek do Sądu Apelacyjnego w Warszawie o wszczęcie postępowania lustracyjnego wobec skarżącej, na tej podstawie, że podała ona nieprawdę w
swoim oświadczeniu lustracyjnym, zaprzeczając jakoby współpracowała z organami bezpieczeństwa. W dniu 29 listopada 2006 r. Sąd Apelacyjny w
Warszawie postanowił uwzględnić wniosek Rzecznika i wszczął postępowanie lustracyjne wobec skarżącej.
6.W dniu 13 marca 2007 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, procedując jako sąd lustracyjny pierwszej instancji, uznał, że skarżąca złożyła niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne. Skarżąca i jej pełnomocnik wnieśli odwołanie.
7.W dniu 27 września 2007 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach, procedując jako sąd lustracyjny drugiej instancji, uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Katowicach.
8.W dniu 8 października 2008 r. Sąd Okręgowy w Katowicach uznał, iż
skarżąca złożyła niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne. Zarówno skarżąca, jej pełnomocnik, jak i prokurator wnieśli odwołanie.
9.W dniu 5 lutego 2009 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Katowicach.
10.W dniu 17 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Katowicach ponownie uznał, że skarżąca złożyła niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne.
11.W dniu 20 października 2011 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy, dokonując niewielkiej zmiany w
zakresie podstawy prawnej tego orzeczenia.
12.Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od tego orzeczenia. W dniu 6
listopada 2012 r. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną, uznając ją za
oczywiście nieuzasadnioną.
13
. Pismem z dnia 12 sierpnia 2015 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania lustracyjnego przez Sąd Najwyższy. W swoim wniosku powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2015
r., który orzekł, że przed wszczęciem postępowania lustracyjnego powinien zostać uchylony immunitet sędziowski przez właściwy organ. W
dniu 19 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy odrzucił ów wniosek, uznając, że nie został złożony z zachowaniem wymogów formalnych.
Fakty przedstawione przez Rząd po zakomunikowaniu skargi
14.W bliżej nieokreślonym późniejszym terminie skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, skierowała drugi wniosek do
Sądu Najwyższego o wznowienie postępowania lustracyjnego.
15.W dniu 26 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy wznowił postępowanie, uchylił wszystkie wcześniejsze wyroki oraz umorzył postępowanie lustracyjne wobec skarżącej. Sąd Najwyższy odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2015 r., uznając, że
w
sprawie skarżącej nie wydano zezwolenia na uchylenie jej wyżej wspomnianego immunitetu (zob. paragraf 13 powyżej).
Właściwe prawo krajowe i praktyka
16.Właściwe prawo i praktyka dotyczące postępowania lustracyjnego w
Polsce do dnia 15 marca 2007 r. są wskazane w wyrokach Trybunału w
sprawach
Matyjek przeciwko Polsce
, skarga nr 38184/03, z dnia 24
kwietnia 2007 r., §§ 27–39,
Bobek przeciwko Polsce
, skarga nr
68761/01, z dnia 17 lipca 2007 r., §§ 18–43, oraz
Luboch przeciwko Polsce
, skarga nr 37469/05, z dnia 15 stycznia 2008 r., §§ 28–39.
17.Skarżąca podniosła zarzut na gruncie art. 6 ust. 1 i 3 Konwencji, twierdząc, że postępowanie lustracyjne przeprowadzono w sposób nierzetelny z naruszeniem przysługującego jej prawa do obrony i zasady równości stron.
PRAWO
18.Rząd zgłosił trzy zastrzeżenia wstępne. Po pierwsze, odnosząc się do
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2016 r. o umorzeniu postępowania, podniósł, że skarżąca utraciła status ofiary. Po drugie, Rząd
stwierdził, że niepoinformowanie przez skarżącą Trybunału o tak istotnej zmianie w jej sprawie stanowiło nadużycie jej prawa do skargi indywidualnej w rozumieniu art. 35 ust. 3 Konwencji. Po trzecie, Rząd
utrzymywał, że skarżąca nie zgłosiła w postępowaniach krajowych – chociażby co do meritum – zastrzeżeń dotyczących zarzutu nierzetelnego charakteru postępowania.
19.W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej, poza podtrzymaniem skargi co do jej przedmiotu, sformułował zwięzłe stanowisko w przedmiocie zastrzeżeń dotyczących niewyczerpania krajowych środków odwoławczych i statusu skarżącej jako ofiary. Pełnomocnik skarżącej nie odniósł się do
zgłoszonego przez Rząd zastrzeżenia dotyczącego zarzutu nadużycia przez nią prawa do skargi, z uwagi na niepowiadomienie przez skarżącą Trybunału o orzeczenia Sądu Najwyższego w przedmiocie umorzenia sprawy.
20.Trybunał powtarza, iż skargę można oddalić jako stanowiącą nadużycie na podstawie art. 35 ust. 3 Konwencji, w przypadku gdy została ona sporządzona w oparciu o „nieprawdziwe fakty” (zob. m.in.: sprawa
Jian
przeciwko Rumunii
(dec.), skarga nr 46640/99, oraz
Keretchashvili przeciwko Gruzji
(dec.), skarga nr 5667/02, z dnia 2 maja 2006 r.) lub gdy
Trybunałowi przedstawiono niekompletne bądź nieprawdziwe informacje (zob. m.in.: sprawa
Hüttner przeciwko Niemcom
(dec.), skarga nr 23130/04, 9 czerwca 2006 r., oraz
Basileo przeciwko Włochom
(dec.), skarga nr 11303/02, z dnia 23 sierpnia 2011 r.). Podobnie skargę można oddalić jako stanowiącą nadużycie, jeśli skarżący – mimo ciążącego na nich obowiązku na podstawie art. 47 Regulaminu Trybunału – nie poinformują Trybunału o nowych, istotnych zmianach w zakresie zawisłych skarg wniesionych przez nich, z uwagi na to, że takie postępowanie uniemożliwia Trybunałowi wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie w świetle całokształtu okoliczności faktycznych (zob.
Pirtskhalaishvili przeciwko Gruzji
(dec.), skarga nr 44328/05, z dnia 29 kwietnia 2010 r., oraz
Bekauri przeciwko Gruzji
(dec.), skarga nr 14102/02, z dnia 10 kwietnia 2012 r., §§
21–23).
21.Powracając na grunt niniejszej sprawy, Trybunał zauważa, iż
w
skardze wniesionej w dniu 27 lutego 2013 r. skarżąca podniosła zarzut naruszenia jej prawa do rzetelnego procesu w związku z postępowaniem lustracyjnym, które zakończyło się w dniu 6 listopada 2012 r. W dniu 10
kwietnia 2018 r. Trybunał zakomunikował pozwanemu Rządowi skargę wniesioną przez skarżącą na gruncie art. 6 ust. 1 i 3 Konwencji.
22.Trybunał powziął informację o wznowieniu postępowania przed Sądem Najwyższym (oraz o orzeczeniu z dnia 26 kwietnia 2016 r. w
przedmiocie umorzenia postępowania lustracyjnego w sprawie skarżącej) wyłącznie z uwag przedstawionych przez Rząd.
23.Trybunał stwierdza, że informacja ta dotyczy samego przedmiotu skargi wniesionej przez skarżącą (zob. sprawa
Predescu przeciwko Rumunii
, skarga nr 21447/03, z dnia 2 grudnia 2008 r., §§ 25–27, oraz
Tatalović i
Dekić przeciwko Serbii
(dec.), skarga nr 15433/07, z dnia 29 maja 2012 r.). W zakresie postępowania lustracyjnego prowadzonego w Polsce Trybunał uznał, iż „wszelkie niedociągnięcia, które mogły istnieć w czasie prowadzonego wobec skarżącego postępowania, należy uznać za usunięte wskutek umorzenia postępowania lustracyjnego” (zob.
Józef Oleksy przeciwko Polsce
(dec.), skarga nr 1379/06, z dnia 16 czerwca 2009 r.). Ponadto pełnomocnik skarżącej przez dwa lata, które upłynęły od dnia wydania przedmiotowego wyroku do dnia zakomunikowania sprawy, nie
przedstawił żadnego wyjaśnienia w przedmiocie niepoinformowania Trybunału o zmianach w sprawie. Mając zatem na uwadze znaczenie, jakie
ma niedopełnienie tego obowiązku leżącego po stronie skarżącej dla
prawidłowego rozpatrzenia niniejszej sprawy, oraz wobec braku z jej strony jakichkolwiek uwag dotyczących tej kwestii, Trybunał stwierdza, iż
takie postępowanie stało w sprzeczności z celem prawa do skargi indywidualnej, przewidzianego w art. 34 Konwencji.
Z powyższych względów Trybunał jednogłośnie:
uznaje
skargę za niedopuszczalną.
Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono w dniu 27 lutego 2020
r.
Renata Degener
Pere Pastor Vilanova
Zastępczyni Kanclerza
Przewodniczący