AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRİK HAKKINDA HUKUMAR APPLICATION no. 42166/15 Dursun ȘAHİNER / Türkiye Bașkan , Egidijus Kūris, Hâkimler , Ivana Jelić, Darian Pavli, și Departamentul de Afaceri Iasi cu participarea Asistentului Directorului Hasan Bakırcı, a fost afectată de 11 februarie 2020 de către Comitetul convenit la Curtea Europeană a Drepturilor Omului (Iasi), la data de 18 august 2015, în vederea aplicării de mai sus, realizată în data de 18 august 2015, realizarea proiectului de hidrocarburi a dat următoarea hotărâre: OLALAR 1.
Curtea a decis, la 30 decembrie 2009, că a acordat dreptul de proprietate asupra terenului înainte de preluarea proprietății terenului și a decis să fie acordată despăgubiri de 34.615 Türk lirası (TL) reclamantului.Olağan kamulaștırma usulü 7.Idare, 27 iulie 2011 Curtea a decis că cererea de înregistrare a terenului în numele său și cererea de înlocuire a terenului în numele său au fost puse în litigiu.
În acest proces, Curtea a judecătorilor din județul județean a adoptat aceeași abordare (no.2019 / 241E., 2019 / 560K., 14 mai 2019).13 De asemenea, în ceea ce privește pierderea valorii despăgubirii cauzate de inflație, în hotărârile Curții de judecată din județul județean Ali Șimșek și alții (2014/2073, 6 iulie 2017) și Cevat Aydın (no. 2014/13886, 4 octombrie 2017), Curtea a analizat practica acțiunii în cauză, în baza abordării sale reale, pe baza hotărârii din Dökmeci/Turcia (no. 74155/14, 6 decembrie 2016), prin care a stabilit că suma plângerii este bazată pe surse locale.ȘİKİETLERİ Bașvuran, 14.
În cazul unei plângeri privind pierderea de valoare a sumei despăgubirii acordate, Curtea constată că, în ciuda faptului că Curtea Ermenek nu a aplicat dobândă pe suma solicitată, Curtea a interzis în cele din urmă aplicarea acestei dispoziții legale de dobândă. Multe dintre sentințele și observațiile în cauză constată că, în cele din urmă, Curtea a considerat că pierderea de valoare a sumei acordate de Tarmuz a fost de 0,76%. În consecință, Curtea a considerat că diferența dintre suma plătită și suma despăgubirii acordate de Tarmuz este mai mică, deoarece nu se poate evalua dacă suma plătită de Șinden Șindemir nu a fost în concordanță cu valoarea plătită de Kurtkürk (în cazul avocatului arab, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatului turc, în cazul avocatul turc, în cazul avocatul turc, în cazul avocatul turc, în cazul judecătorului turc, în cazul judecătorului turc, în cazul judecătorului turc, în cazul judecătorului turc, în cazul judecătorului turc, în cazul judecătoriei turc, în cazul judecătoriei turc, în cazul judecătoriei turc, în cazul judecătoriei turc, în cazul judecătoriei turc, în cazul judecătoriei turc, în cazul judecătoriei turc, în cazul judecătoriei turc, în cazul judecătoriei turc, în cazul judecătoriei, în cazul judecăt, în cazul judecata turc, în cazul judecata turc, în cazul judecata turc, în cazul judecata turc, în cazul judecata turc, în cazul judecata, în cazul judecata, în cazul judecata, în cazul judecata, în cazul judecata, în cazul judecata, în cazul judecata, în cazul judecata, în judecata, în
În primul rând, reclamantul nu poate fi în niciun caz tras la răspundere pentru inițierea procedurii judiciare. în al doilea rând, taxele respective au ajuns la 60% din despăgubiri, ceea ce a condus la deprivirea reclamantului de o parte semnificativă a despăgubirii (aceeași hotărâre, § 86). Curtea a mai afirmat că, în plus, nu a fost dedusă de o parte a societății să aibă un rezultat diferit în alte condiții speciale (aceeași hotărâre, § 87).
În lumina elementelor de mai sus, Curtea a decis că plângerile reclamantului sunt în mod evident lipsite de temei și trebuie respinse în temeiul articolelor 35 §§ 3 și 4 din Convenție. Alte plângeri 25. Reclamantul a depus plângere pentru insuficiența sumei despăgubirii acordate în temeiul articolului 1 din Protocolul nr. 1 din Convenție. În plus, în temeiul articolului 6 din Convenție, instanțele locale au constatat că nu au evaluat corect dovezile și au continuat să examineze în mod detaliat circumstanțele cauzei. În consecință, Curtea a constatat că nu a fost încălcată art. 8 din Convenție. 26.
Bașvuru no. 42166/15
Dursun ȘAHİNER / Türkiye
Bașkan
,
Egidijus Kūris,
Hâkimler
,
Ivana Jelić,
Darian Pavli,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 11 Șubat 2020 tarihine Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm),
18 Ağustos 2015 tarihinde yapılan yukarıdaki bașvuruyu göz önüne alarak,
Gerçekleștirilen müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Dursun Șahiner Karaman’da ikamet eden 1954 doğumlu bir Türk vatandașıdır. Mahkeme önünde Mersin Barosuna kayıtlı Avukat U. Aktay tarafından temsil edilmiștir.
Davanın Koșulları
2.
Davanın koșulları, bașvuran tarafından ibraz edildiği șekliyle așağıdaki gibi özetlenebilir.
3.
Bașvuran Karaman’ın Ermenek ilçesinde tapu siciline 588 pafta, 63 parsel numarasıyla kayıtlı arazinin sahibiydi.
4.
Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı 2002 yılında, Ermenek’te baraj ve hidroelektrik santral inșasına ilișkin bir projeyi onaylamıștır. Devlet Su İșleri Genel Müdürlüğü ("idare") 2006 yılında bu projenin kamu yararına olduğunu beyan etmiștir. Bașvuran, projeden etkilenen mal sahiplerinden birisiydi.
Acele kamulaștırma usulü
5.
Bakanlar Kurulu, 31 Ocak 2009 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanan bir kararla, ilgili arazinin Kamulaștırma Kanunu’nun 27. maddesi uyarınca acele kamulaștırma usulü kapsamında kamulaștırılacağına karar vermiștir.
6.
Ermenek Asliye Hukuk Mahkemesi, 30 Aralık 2009 tarihinde idareye, arazinin mülkiyetinin alınmasından önce araziye sahip olma yetkisi vermiș ve bașvurana 34.615 Türk lirası (“TL”) tazminat verilmesine hükmetmiștir.
Olağan kamulaștırma usulü
7.
İdare, 27 Temmuz 2011 tarihinde Ermenek Asliye Hukuk Mahkemesi’nden ihtilaf konusu araziyi tapu siciline kendisi adına kaydetmesini ve kamulaștırma bedeli belirlemesini talep ederek bașvurana bir dava açmıștır.
8.
Ermenek Asliye Hukuk Mahkemesi 28 Aralık 2012 tarihinde söz konusu arazinin idare adına kaydedilmesine karar vermiș ve toplam tazminat miktarını 42.587 TL olarak belirlemiștir. Yerel mahkeme, bașvuranın faize ilișkin talebini reddetmiștir. Avukatlık vekâlet ücreti ile ilgili olarak tarafların birbirlerine toplu olarak 1.520 TL ödemelerine hükmetmiștir.
9.
Yargıtay, 10 Mart 2014 tarihinde kararı değiștirerek onamıștır. Yargıtay, 28 Aralık 2011 - 28 Aralık 2012 tarihleri arasında, Ermenek Asliye Hukuk Mahkemesi’nin acele ve olağan kamulaștırma usulleri ile ilgili olarak belirlediği tazminat tutarları arasındaki fark olan 7.951 TL’ye yasal faizin ișlemiș olması gerektiğini tespit etmiștir.
İlgili iç hukuk ve uygulama
10.
Kamulaștırma usulüne ve masraf ve giderlere ilișkin yerel mevzuat
Musa Tarhan/Türkiye
(no. 12055/17, §§ 31-40, 23 Ekim 2018) davasında bulunabilir.
11.
Mahkemenin (yukarıda anılan)
Musa Tarhan
davasındaki kararının ardından Anayasa Mahkemesi uygulamasını gözden geçirmiș ve avukatlık ücretlerine ilișkin olarak Mahkemenin yaklașımını benimsemiștir (bk. Anayasa Mahkemesinin
Sadettin Ekiz
davasındaki kararı, no. 2016/9364, 9 Mayıs 2019).
12.
Bu süreçte, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da aynı yaklașımı benimsemiștir (no.2019 / 241E., 2019 / 560K., 14 Mayıs 2019).
13.
Enflasyondan kaynaklanan tazminatın değer kaybı ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi,
Ali Șimșek ve Diğerleri
(2014/2073, 6 Temmuz 2017) ile
Cevat Aydın
(no.
2014/13886, 4 Ekim 2017) kararlarında, Mahkemenin
Dökmeci/Türkiye
(no. 74155/14, 6 Aralık 2016) davasındaki yaklașımını izleyerek uygulamasını gözden geçirmiștir.
14.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6. maddesi ile Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi kapsamında, yerel mahkemenin, avukatlık ücretlerine ilișkin olarak karșı tarafa toplu bir ödeme yapmasına hükmetmesinden șikâyetçi olmuștur.
Ayrıca, yerel mahkemeler tarafından hükmedilen meblağa faiz ișlememesinden de șikâyetçi olmuștur.
15.
Bașvuran ek olarak, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi uyarınca kendisine verilen tazminat miktarının, arazisinin kamulaștırılmasından kaynaklanan tüm zararını karșılamadığı için yeterli olmadığını ileri sürmüștür.
16.
Sözleșme’nin 6. maddesine dayanarak, yerel mahkemelerin, arazisinin gerçek değerini belirlerken delilleri değerlendirmediğini ve davanın koșullarını incelemediğini iddia etmiștir.
17.
Son olarak, Sözleșme’nin 8. maddesine dayanarak, bașvuran, yerel mahkemenin kamulaștırma bedelini düzeltirken kendisinin çiftçi olduğunu ve ilgili araziyi tarım yapma amacıyla kullandığını dikkate almadığını iddia etmiștir.
Tazminat bedelindeki değer kaybı ile ilgili șikâyetler
18.
Bașvuran, hem kamulaștırma makamının avukatlık giderini ödemesine yönelik hüküm hem de yüksek enflasyon oranları sebebiyle kamulaștırma bedelinde meydana gelen değer kaybından șikâyetçi olmuștur.
19.
Hükmedilen tazminat miktarındaki değer kaybına ilișkin șikâyet hususunda Mahkeme, Ermenek Hukuk Mahkemesi tarafından bașvurana hükmedilen meblağa faiz uygulanmamasına rağmen Yargıtayın en nihayetinde bu meblağa yasal faiz uygulanmasına kanaat getirdiğini kaydetmektedir. Söz konusu dönemde enflasyonun etkisi dikkate alınarak, bașvurana hükmedilen kamulaștırma bedelinde %0,76 değer kaybı olduğu gözlemlenmektedir.
20.
Mahkeme, ödenen tutar ile tam bedel arasında %5’ten daha az olan küçük bir farkın, hesaplama yönteminden kaynaklanan bir hata payı olarak değerlendirilebileceğini düșünmektedir (bk., diğerleri arasında,
Arabacı/Türkiye
(k.k.), no. 65714/01, 7 Mart 2002;
Kurtuluș/Türkiye
(k.k.), no. 24689/06, 28 Eylül 2010; ve
Alan/Türkiye
(k.k.), no. 77964/14, 2 Temmuz 2019). Bu koșullarda Mahkeme, tam olarak tazmin teșkil etmemiș gibi görünse de bașvurana ödenen toplam tutarın tatmin edici olduğu kanaatindedir (bk. diğer birçok karar arasında,
Șanlı ve Diğerleri/Türkiye
(k.k.), no. 5043/02, 3 Temmuz 2006 ve
Tarcan/Türkiye
(k.k.), no. 19524/02, 23 Mayıs 2006). Sonuç olarak, bașvuranın uygulanan faiz oranları nedeniyle ciddi bir zarara uğradığı kabul edilemez.
21.
Șikâyetin ödenecek avukatlık ücretlerine ilișkin kısmına yönelik olarak Mahkeme,
Musa Tarhan
davasında verdiği kararda, bașvuranın kamulaștırma makamının avukatlık masrafını ödeme hükmünün, iki çoklu unsur sebebiyle mal ve mülk dokunulmazlığına saygı hakkı ile bağdașmadığını ifade ettiğini yinelemektedir. İlk olarak, bașvuran hiçbir șekilde yargılama sürecinin bașlatılmasından sorumlu tutulamaz. İkinci olarak, söz konusu ücretler, bașvuranın tazminatının önemli bir kısmından mahrum kalmasına sebep olacak șekilde tazminatın %60’ına tekabül etmiștir (aynı kararda, § 86). Mahkeme ayrıca, diğer özel koșullar altında farklı bir sonucun ortaya çıkma olasılığını göz ardı etmediğini ifade etmiștir (aynı kararda, § 87).
22.
Mahkeme, somut davada, bașvuran tarafından ödenecek olan avukatlık ücretinin, hükmedilen toplam tazminat bedelinin %2,81’ini teșkil ettiğini gözlemlemektedir. Bu durum da bașvuranın davasını yukarıda anılan davadan önemli ölçüde ayırmaktadır. Dolayısıyla, böylesine azaltılmıș bir zararın, bașvuranın tazminatının önemli bir kısmından mahrum kalması anlamına gelmediği kanaatindedir.
23.
Mahkeme ayrıca, hem avukat ücretini ödeme hükmünden (%2,81) hem de yüksek enflasyon oranlarından (%0,76) kaynaklanan zarar miktarları birleștirilse dahi bașvuranın ciddi bir zarara uğradığına yönelik bir değerlendirmenin yapılamayacağını gözlemlemektedir. Bu bağlamda, yukarıda anılan
Arabacı
ve
Kurtuluș
örneklerinden yola çıkarak Mahkeme, toplamda %5’in altında kalan bir kaybın, toplumun genel yararı ile bireysel temek haklar arasında sağlanması gereken adil dengeyi bozan așırı bir yük teșkil etmediği kanaatine varmıștır.
24.
Yukarıda anılan hususlar ıșığında, Mahkeme, bașvuranın șikâyetlerinin açıkça dayanaktan yoksun olduğuna ve Sözleșme’nin 35 §§ 3 ve 4 maddesi uyarınca reddedilmesi gerektiğine karar vermiștir.
Diğer Șikâyetler
25.
Bașvuran, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi uyarınca kendisine verilen tazminat miktarının yetersiz olmasından șikâyetçi olmuștur. Ayrıca, Sözleșme’nin 6. maddesi uyarınca, yerel mahkemelerin kanıtları doğru bir șekilde değerlendirmediklerini ve davanın koșullarını incelemediklerini ileri sürmüștür. Son olarak, Sözleșme’nin 8. maddesinin ihlal edildiğini iddia etmiștir.
26.
Mahkeme, mevcut bilgi ve belgeleri göz önünde bulundurarak ve șikâyet konusu hususları görev alanına girdiği ölçüde dikkate alarak, Sözleșme veya Ek Protokollerde belirtilen hak ve özgürlükler açısından herhangi bir ihlalin söz konusu olmadığı kanaatine varmıștır.
27.
Dolayısıyla, Mahkeme, bașvurunun bu kısımlarının açıkça dayanaktan yoksun olduğuna ve Sözleșme’nin 35 §§ 3 (a) ve 4 maddesi uyarınca reddedilmesi gerektiği sonucuna varmıștır.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce dilinde yazılı olarak tanzim edilmiș olup 19 Mart 2020 tarihinde bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Egidijus Kūris
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan