AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM ZÜMRÜT / TÜRKİYE DAVASI (Bașvuru No. 27167/12) KARAR STRAZBURG 17 martie 2020 Această hotărâre este definitivă și poate fi modificată în anumite forme.În cauza Zümrüt/Turcia, președintele Egidijus Kūris, judecătorii Ivana Jelić, Darian Pavli, și directorul departamentului de afaceri Hasan Bakırcı, au fost chemați să participe la crearea Tribunalului European pentru Drepturile Omului (Divisiunea), după ce au fost citite primele declarații din 11 februarie 2010 în jurnalul de presă, în care s-a menționat următoarea declarație: 1.Divisiunea a fost făcută de către Republica Turcia, iar în 5 aprilie 2014 a fost făcută de către Osman Özdemir Özdemir, iar în 5 aprilie 2014 a fost făcută de către Osman Özdemir Özdemir.
Procurorul general al Samsun Cumhuriyet, 8 aprilie 2011 datat de o declarație în care se spune că o cerere privind o astfel de declarație a fost afectată onoarea, reputația și reputația partidului AKP, a fost respinsă. Informația a fost publicată în următoarele părți: Yüce Allaha în număr de 2 martie 2011 al ziarului în cauză și R. [1] din cauza conținutului unui articol intitulat Yüce Allaha s'asiloamak și Yüce Allaha în numele câinilor lor [korunmak için] în temeiul cărora s-a intentat un proces penal pentru insultare.
Curtea din Samsun a decis, la 12 octombrie 2011, că, pe baza articolului 125 din Codul de procedură penală, reclamantul trebuie să fie sancționat cu o amendă judiciară de 1.740 de lire turcești (în această perioadă aproximativ 950 de euro). Curtea a decis, în primul rând, că, pentru a putea fi considerat un știre de știri, în schimbul unui drept mai mare exercitat de către lege, trebuie să fie corect și actualizat, să existe un legătura logică între beneficiile publicului pentru publicare și infracțiunea acuzată. În cazul în care nu sunt îndeplinite condițiile, Curtea a decis, de asemenea, că, în cazul în care nu se pot înțelege următoarele elemente, trebuie să se stabilească o evaluare definitivă a limitelor de acceptabilitate a știrilor de știri publicate și să se evalueze dacă acestea pot fi utilizate în temeiul articolului 5 din Codul de procedură penală.
În cazul în care victima a făcut un delict concret sau a făcut o înșelăciune sau a vinde în mod sigur onoarea, onoarea sau demnitatea cuiva, este pedepsit cu închisoarea de la trei luni la doi ani sau cu o pedeapsă penală. Pentru ca o persoană să poată fi învinovățită în fața maghduranilor, trebuie să fie făcută o plângere cu cel puțin trei persoane. În cazul în care victima a făcut o plângere în formă de apel, apel sau apel printr-o comunicare publică, în conformitate cu hotărârea specificată în hotărârea menționată mai sus, este necesară o plângere în legătură cu această pedeapsă. (...) B. Cazarea Muhakem Kanımak 272. § 3. § 6. § 6. § 6. § 6. § 9. § 10. § 10. § 10. § 10. § 10. § 10. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 11. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6. § 6.
În această cauză, Curtea a decis că această plângere este admisibilă, constatând că nu este lipsită de suport în sensul articolului 35 alineatul (3) litera (a) din Convenție și nu este compatibilă cu niciun motiv de inadmisibilitate.13 Reclamantul susține că dreptul la un proces echitabil a fost încălcat.14 Guvernul susține că, în cazul plângerii sale, recursul său urmărește să obțină o recursă în sensul respingerii fără judecată a hotărârilor judecătorești care nu depășesc un anumit dispozitiv, să obțină o soluționare corectă și eficientă a cererilor de judecată și să obțină o soluționare în mod eficient a cererilor de garantare, precum și să obțină o soluționare în mod independent a cererilor de garantare.15 Curtea a constatat că, în cazul în care o astfel de plângere este în cauză, există o îndoială că nu este posibilă o soluționare în cazul în care o instanță de prim grad a primit o decizie, astfel cum a fost cazul în cazul în care a fost pronunțată o hotărâre, printr-o alegere, prin hotărârea Curții de prim grad, prin Hotărârea nr. 1.§ 6.§ 1.§ 6.§ 1.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.§ 6.
20.Curtea a constatat că reclamantul a fost acuzat de neconformitate cu o informație pe care a scris-o, în special din cauza conținutului acesteia. Tribunalul, care are competența de a aprecia în ceea ce privește recursul la informații cu caracter juridic, a constatat că nu este permisă nici o interpretare eronată a declarației judecătorești, având în vedere că nu este necesar să se stabilească nici o legătură între deciziile părților respective, în special în ceea ce privește art. 10.
Guvernul susține că intervenția pe care o susține că a fost făcută împotriva libertății de exprimare a reclamantului este prevăzută de art. 125 din Codul penală turc și că urmărește un scop legitim care constă în protecția demnității sau a dreptului altcuiva.Guvernul, luând în considerare conținutul articolului de discuție care nu se bazează pe nimic insultator și obscen, consideră că instanțele naționale trebuie să se distingă între dreptul la libertatea de exprimare a reclamantului și dreptul la respectarea vieții private a opozanților.Guvernul are nevoie de o justiție echitabilă între dreptul la libertatea de exprimare a reclamantului și dreptul la respectarea vieții private a opozanților.Guvernul a observat că apărarea dreptului la apărare a unui litigiu este necesară într-o societate democratică și este legată de drepturile publice, adică de drepturile publice publice publice publice publice.
În vederea evaluării dacă o întrebare între dreptul la libertatea de exprimare al reclamantului și dreptul la protecția reputației părții opuse a fost făcută de către autoritățile naționale în cadrul criteriilor stabilite în cadrul unei societăți civile (denumită mai sus Tarman, § 38), Curtea amintește în special că autoritățile naționale trebuie să ia în considerare motivul stabilit de judecătorul național (ibidem, § 40).
38.) apreciază că interesul nu permite să se stabilească un echilibru între dreptul la libertatea de exprimare și dreptul la respectarea vieții private a părții adverse.Deși, în hotărârea în cauză, au fost stabilite anumite principii, din cauza faptului că S.K. a constituit un anumit prag de greutate în cazul concret și că numele reclamantului nu a fost indicat în niciun fel, nu se poate stabili dacă victima a fost o victimă a unei infracțiuni care a fost săvârșită în mod personal în scopul de a profita de dreptul la viață privată și dacă dreptul la viață privată al părții adverse va fi pus în mod clar în balanță în condițiile cazului concret, în special în conformitate cu statutul și criteriile politicii reclamantului S.K. și cu criteriile de recurs ale reclamantului în cauză, nu se poate stabili dacă aceste acuzații au fost formulate în mod explicit, în conformitate cu statutul și cu criteriile de recurs ale reclamantului S.K., dacă nu se stabilește în mod clar în mod clar în cadrul politicii, nu se poate stabili în mod clar în conformitate cu criteriile de recurs ale instanței, iar recursul reclamantelor în cauză nu poate fi pus în aplicare în temeiul unei decizii de recurs în temeiul articolului 30.
SÖZLEȘMENİN 41. MADDESİN UYGULANMASI HAKKINDA 31. Reclamantul solicită despăgubiri materiale de 39.120 de euro (EUR) și despăgubiri morale de 20.000 de euro (EUR). Reclamantul nu a prezentat niciun document pe baza acestor cereri. 32, Guvernul arată că nu a prezentat niciun document care să dovedească cererea reclamantului de despăgubiri materiale pe care el le-a considerat nesuportate sau supraevaluate. Guvernul a mai afirmat că între cererea de despăgubiri financiare de 39.120 de euro (EUR) și cererea de despăgubiri morale de 20.000 de euro (EUR) nu există nici o legătură de identitate, iar plata taxelor solicitate nu este compatibilă cu plata sumelor acordate în cadrul unei taxe de 950 de euro. 33.
Hotărârea a fost redactată în limba franceză și, în conformitate cu articolele 2 și 3 din art. 77 din Legea Curții, a fost anunțată în data de 17 martie 2020 de Hasan Bakırcı, vicepreședinte al Egidi Kūris Bölüm İșleri Yazı Müdürü [1] Reclamantul a menționat că în nota de pe o altitudine se face referire la un cuvânt cu semnificația șeytan.
(Bașvuru No. 27167/12)
KARAR
17 Mart 2020
İșbu karar kesinleșmiș olup, bazı șekli değișikliklere tabi tutulabilir.
Zümrüt/Türkiye davasında,
Bașkan
Egidijus Kūris,
Hâkimler
Ivana
Jelić,
Darian
Pavli,
ve Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı Hasan Bakırcı’nın katılımıyla olușturulan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), Daire olarak toplanarak, 11 Șubat 2010 tarihinde gerçekleștirilen müzakerelerin ardından, söz konusu tarihte așağıdaki kararı vermiștir:
USUL
1.Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan davanın temelinde, Türk vatandașı olan Osman Zümrüt’ün (“bașvuran”) 19 Mart 2012 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlișkin Sözleșme’nin (“Sözleșme”) 34. maddesi uyarınca yapmıș olduğu bașvuru (No. 27167/12) bulunmaktadır.
2.Bașvuran, Samsun Barosuna bağlı Avukat H. Kayhan tarafından temsil edilmiștir. Türk Hükümeti ise (“Hükümet”) kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
3.Bașvuranın ilk derece mahkemesinin kararı hakkında temyiz talebinde bulunamadığı ve ifade özgürlüğü hakkına maruz kaldığı kanaatine vardığı yapılan müdahale konusundaki șikâyetler, 16 Nisan 2018 tarihinde, Hükümete bildirilmiș ve bașvurunun geriye kalan kısmı Mahkeme İç Tüzüğü’nün 54. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, kabul edilemez olarak ilan edilmiștir.
OLAY
4.Bașvuran, 1944 doğumludur ve Samsun’da ikâmet etmektedir.
5.Bașvuran, olay tarihinde,
Haber
gazetesinde köșe yazarıdır.
6.Samsun Cumhuriyet Bașsavcılığı, 8 Nisan 2011 tarihli iddianameyle, bașvuran hakkında söz konusu gazetenin 2 Mart 2011 tarihli sayısında ilgili tarafından yayımlanan “Yüce Allah’a bağlı olmak ve R.’
[1]
nin köpeklerinden [korunmak için] Yüce Allah’a sığınmak” bașlıklı haberin içeriği nedeniyle, hakaret suçundan kamu davası açmıștır. İddianameye göre, bu haberin içeriğinde suç duyurusunda bulunan iktidardaki parti olan AK Parti milletvekili S.K.’nın onuruna, haysiyetine ve itibarına zarar verilmiștir. İddianamede belirtilen haberin ilgili kısımları așağıdaki șekildedir:
“(...) R.’ye bağlı olursanız, șeytanın askerleri olursunuz (...)”
“(...) Ey Türkiye’min ve Samsun’umun inananları (...) sizleri köleye [dönüștürmek] isteyenlere bağlı olmayın ve sizlere kömür, makarna vs. dağıtanların etkisi altında kalmayın. Allah’a bağlı kalın (...)”
“(...) Bütün korkular AKP’den gelmemekte, sizden gelmekte. Yüce Allah yerine AKP’ye bağlanırsanız (...) ve AKP’ye bağlanmaya devam ederseniz [korkuların] kaynağı ve nedeni olursunuz (...)”
“(...) Tövbe edin. Kendinizi toparlayın. [Allah’ın yasakladığına izin veren] AKP’ye bağlanmayın”
“(...) bir kișiye ve özellikle R.’nin köpeklerine boyun eğme. Eğer sen boyun eğersen inançsız yerine geçersiz (...)”
7.Samsun Asliye Ceza Mahkemesi, 12 Ekim 2011 tarihinde, Türk Ceza Kanunu’nun 125. maddesine dayanarak bașvuranın 1.740 Türk lirası (olay tarihinde yaklașık 950 avro EUR) adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmetmiștir. Asliye Ceza Mahkemesi, öncelikle bir haberin, kanun tarafından korunmadan yararlanan daha yüksek bir hakkın kullanılmasına karșılık gelen basın haberi olarak nitelendirilebilmesi için, haberin doğru ve güncel olması, yayımlanması için kamu menfaatinin bulunması ve iddia edilen suç ile haber arasında mantıksal bir bağın gerektiğini belirtmiștir. Asliye Ceza Mahkemesi, koșullar yerine getirilmediği takdirde, yayımlanan haberin yasadıșı ve kabul edilebilir eleștiri sınırlarını aștığı șeklinde değerlendirme yapılması gerektiğini eklemiștir. Asliye Ceza Mahkemesi bu bağlamda, ihtilaf konusu haberde kullanılan ifadelerin, kabul edilebilir eleștiri sınırlarını aștığını ve hakaret olușturan unsurları bir araya getirdiğini değerlendirmiștir. Asliye Ceza Mahkemesi ayrıca, kararının Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 272. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi gereğince, kesin olduğunu belirtmiștir.
8.“Hakaret” bașlıklı (1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 26 Eylül 2004 tarihli ve 5237 sayılı Kanun) somut olayla ilgili kısımları așağıdaki șekildedir:
“
Bir kimseye onur, șeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, șeref ve saygınlığına saldıran kiși, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kișiyle ihtilat ederek ișlenmesi gerekir.
Fiilin, mağduru muhatap alan sesli, yazılı veya görüntülü bir iletiyle ișlenmesi halinde, yukarıdaki fıkrada belirtilen cezaya hükmolunur.
(...)”
B.
Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 272. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi
9.Olay tarihinde yürürlükte olduğu șekliyle, (17 Aralık 2004 tarihinde yürürlükte olan 4 Aralık 2004 tarihli ve 5271 sayılı Kanun) Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 272. maddesinin 3. fıkrasının a) bendine göre, hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen iki bin Türk lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karșı istinaf yoluna bașvurulamaz.
10.Bașvuran, Asliye Ceza Mahkemesinin kararı hakkında temyiz talebinde bulunma imkânından yoksun bırakılmasından șikâyet etmektedir. Bașvuran bu bağlamda, Sözleșme’nin 13. maddesini ileri sürmektedir.
11.Olaylar ve olguların hukuki nitelendirilmesi konusunda takdir yetkisine sahip olan Mahkeme, bașvuranın șikâyetinin Sözleșme’nin 6. maddesinin 1. fıkrası açısından incelenmesi gerektiği kanaatine varmaktadır.
12.Mahkeme, bu șikâyetin Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının a) bendi anlamında, dayanaktan yoksun olmadığını ve herhangi bir kabul edilemezlik gerekçesiyle bağdașmadığını tespit ederek, kabul edilebilir olduğuna karar vermiștir.
13.
Bașvuran, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini iddia etmektedir.
14.
Hükümet, bașvuru konusunda, belirli bir meblağı așmayan adli para cezasına mahkûmiyet kararlarının bertaraf edilmesinin, davaların hakkaniyetle ve temyiz taleplerinin etkin bir șekilde yürütülmesi ve ayrıca orantılılık gerekliliğini karșılaması yönünde bir amaç izlediğini iddia etmektedir.
15.
Mahkeme, somut olayda olduğu gibi, birçok davada ilk derece mahkemesinin kararı hakkında temyiz talebinde bulunma imkânsızlığı konularında, Sözleșme’nin 6. maddesinin 1. fıkrasının ihlal edildiği sonucuna vardığını hatırlatmaktadır (
Bayar ve Gürbüz/Türkiye
, No. 37569/06, §§ 40-49, 27 Kasım 2012).
16.Mahkeme somut olayda, bașvuranın bir mahkemeye erișim hakkının orantısız bir șekilde engellendiği ve dolayısıyla Sözleșme’nin 6. maddesinin 1. fıkrasının güvence altına aldığı mahkemeye erișim hakkının kendi özünde ihlal edildiği kanaatine varmaktadır. Dolayısıyla Mahkeme, yukarıda belirtilen
Bayar ve Gürbüz
davasında vardığı sonuçtan uzaklașmak için bir neden görmemektedir.
17.Dolayısıyla bu bağlamda, Sözleșme’nin 6. maddesinin 1. fıkrası ihlal edilmiștir.
Sözleșme’nin 10. maddesinin ihlal edildiği iddiası hakkında
18.Bașvuran, Sözleșme’nin 6. maddesini ileri sürerek, Asliye Ceza Mahkemesi’nin hakkında tarafsız bir tutum sergilemediği ve ișlemediği bir suçtan cezalandırıldığından șikâyet etmektedir.
19.Bașvuran, Sözleșme’nin 9 ve 10. maddelerini ileri sürerek, kendisi tarafından kaleme alınan bir haber nedeniyle, cezai olarak mahkûm edilmesinden șikâyet etmektedir.
20.Mahkeme, bașvuranın bu șikâyetleriyle özellikle bu haberinin içeriği nedeniyle, cezai olarak mahkûm edilmesinden yakındığını kaydetmektedir. Olay ve olguların hukuki nitelendirilmesi konusunda takdir yetkisine sahip olan Mahkeme, söz konusu șikâyetlerin yalnızca Sözleșme’nin 10. maddesi açısından incelenmesi gerektiği kanaatine varmaktadır.
Kabul Edilebilirlik Hakkında
21.Mahkeme, bu șikâyetin Sözleșme’nin 35. maddesin 3. fıkrasının a) bendi anlamında, dayanaktan yoksun olmadığını ve öte yandan herhangi bir kabul edilemezlik gerekçesiyle bağdașmadığını tespit ederek, kabul edilebilir olduğuna karar vermiștir.
Esas Hakkında
22.Bașvuran, haberinin yerel makamlar tarafından yanlıș yorumlandığını ve haberin içeriği nedeniyle hakkında verilen cezai mahkûmiyetinin ifade özgürlüğü hakkınını ihlal ettiğini savunmaktadır.
23.Hükümet, bașvuranın ifade özgürlüğüne yönelik yapıldığını iddia ettiği müdahalenin, Türk Ceza Kanunu’nun 125. maddesi tarafından öngörüldüğünü ve bașkasının itibarının veya hakkının korunmasını olușturan meșru bir amaç izlediğini savunmaktadır. Hükümet, așağılayıcı ve olgusal dayanaktan yoksun olduğu kanaatine vardığı ihtilaf konusu haberin içeriğini dikkate alarak, ulusal mahkemelerin bașvuranın ifade özgürlüğü hakkı ile karșı tarafın özel hayatına saygı hakkı arasında adil bir denge kurdukları kanaatine varmaktadır. Hükümet, ihtilaf konusu müdahalenin demokratik bir toplumda gerekli ve izlenen meșru amaca orantılı olduğu sonucuna varmıștır.
2.Mahkemenin Değerlendirmesi
24.Mahkeme, somut olayda yerel bir gazetede köșe yazarı olan bașvuranın bu gazetede yayımladığı bir haber nedeniyle, adli para cezasına mahkûm edildiğini ve iktidarda olan siyasi parti ve destekçilerini eleștirdiğini kaydetmektedir.
25.Mahkeme, bașvuranın cezai mahkûmiyetinin, ilgilinin ifade özgürlüğü hakkını kullanmasına bir müdahale teșkil ettiği hususunun taraflar arasında tartıșma konusu yapılmadığını, bu müdahalenin kanun, özellikle Türk Ceza Kanunu’nun 125. maddesi (yukarıda 8. paragraf) tarafından öngörüldüğünü ve Sözleșme’nin 10. maddesinin 2. fıkrası bakımından yani bașkasının itibarının veya haklarının korunması gibi meșru bir amaç izlediğini gözlemlemektedir.
26.Mahkeme, müdahalenin gerekliliğiyle ilgili olarak, özellikle
Couderc ve Hachette Filipacchi Dernekleri/Fransa
([BD], No. 40454/07, §§ 83-93, AİHM 2015 (özetler)) ve
Tarman/Türkiye
(No. 63903/10, §§ 36-38, 21 Kasım 2017) kararlarında özetlenen ifade özgürlüğü ve özel hayatın korunması konusunda içtihadından doğan ilkeleri hatırlatmaktadır. Mahkeme, ulusal makamlar tarafından bașvuranın ifade özgürlüğü hakkı ile karșı tarafın itibarının korunması hakkı arasında bir dengenin içtihadında düzenlenen kriterlere riayet çerçevesinde yapılıp yapılmadığı konusunu değerlendirmek için (yukarıda belirtilen
Tarman
, § 38), özellikle ulusal hâkim tarafından belirlenen gerekçeyi dikkate alması gerektiğini hatırlatmaktadır (
ibidem
, § 40).
27.Mahkeme somut olayda, ihtilaf konusu haberde bașvuranın iktidardaki siyasi partinin eylemlerini eleștirdiğini ve insanları bu parti desteklememeye ve izlememeye çağırdığını ve ayrıca ilgili insanları “köleye” dönüștürdüğü kanaatine vardığını kaydetmektedir. Mahkeme ardından Asliye Ceza Mahkemesinin 12 Ekim 2011 tarihli kararında ihtilaf konusu haberde kullanılan ifadelerin kabul edilebilir eleștiri sınırlarını aștığını ve hakaret niteliği tașıdığını gözlemlemektedir (yukarıda 8. paragraf).
28.Mahkeme, kararında Asliye Ceza Mahkemesi tarafından kabul edilen gerekçenin, bu mahkemenin içtihadında düzenlenen ilgili kriterler doğrultusunda (yukarıda belirtilen
Tarman
, § 38) ilgilinin ifade özgürlüğü hakkı ile karșı tarafın özel hayatına saygı hakkını bir dengede tuttuğunu belirtmeye imkân sağlamadığını değerlendirmektedir. Mahkeme nitekim, söz konusu kararda, bazı ilkeler belirtilmiș olsa da, S.K.’nın somut olayda belirli bir ağırlık eșiği teșkil eden ve bașvuranın adının hiçbir șekilde belirtilmediği haber nedeniyle, özel hayata saygı hakkından kișisel olarak yararlanmayı zedeleyecek șekilde yapılan bir ihlalin mağduru olduğu kanaatine varılıp varılamayacağı ve karșı tarafın özel hayatına saygı hakkının, somut olayın koșullarında, özellikle davacı S.K.’nın siyasetçi statüsü ve bașvuranın cezaya mahkûm edilmesinin, gazeteci olan bașvuranın ifade özgürlüğünü kullanması üzerindeki caydırıcı etkisi dikkate alındığında, bașvuranın para cezasına çarptırılmasıyla ifade özgürlüğü hakkına yapılan ihlali haklı gösterip gösteremeyeceği konularında tatmin edici bir analiz yapılmadığı kanaatine varmaktadır.
Mahkeme ayrıca, bașvuranın haberinde yer alan ihtilaf konusu ifadelere ilișkin - olgusal açıklama ya da değer yargısı șeklinde - açık bir nitelendirmenin bulunmadığı bu kararda, söz konusu iddiaların olgusal dayanağı ve bunların kamu menfaati tartıșmasına katkıları hakkında uygun bir incelemenin yapılmadığını kaydetmektedir.
29.Mahkeme, yukarıda belirtilenleri dikkate alarak, ulusal makamların içtihadında düzenlenen kriterlere uygun bir șekilde söz konusu menfaatleri bir dengede tutmadıklarını değerlendirmektedir.
30.Mahkeme dolayısıyla, Sözleșme’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine karar vermiștir.
31.Bașvuran, maddi tazminat olarak 39.120 avro (EUR) ve manevi tazminat olarak 20.000 avro (EUR) talep etmektedir. Bașvuran, bu taleplerine dayanarak hiçbir belge sunmamaktadır.
32, Hükümet, bașvuranın, desteklenmediği ve așırı olarak değerlendirdiği maddi tazminat için talebine dayanarak kanıtlayıcı hiçbir belge sunmadığını belirtmektedir. Hükümet ayrıca, desteklenmediği ve așırı olduğu kanaatine vardığı manevi tazminat için yapılan talep arasında nedensellik bağının bulunmadığını ve bu bağlamda talep edilen meblağın Mahkeme içtihadında verilen meblağlara uygun olmadığını iddia etmektedir.
33.Mahkeme, bașvurana verilen adli para cezasına tekabül eden maddi tazminat olarak 950 avro ödenmesinin ve manevi tazminat olarak 3.250 avro ödenmesinin uygun olduğunu değerlendirmektedir.
Bașvurunun kabul edilebilir olduğuna;
Sözleșme’nin 6. maddesinin 1. fıkrasının ihlal edildiğine;
Sözleșme’nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;
a)
Davalı Devlet tarafından bașvurana, üç ay içerisinde, ödeme tarihindeki geçerli döviz kuru üzerinden Türk lirasına çevrilmek üzere, așağıdaki meblağları ödemekle yükümlü olduğuna:
ödemesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, maddi tazminat olarak 950 avro (dokuz yüz elli avro) ödenmesine;
ödemesi gereken her türlü vergi tutarı hariç olmak üzere, manevi tazimat olarak 3.250 avro (üç bin iki yüz elli avro) ödenmesine;
b)
Söz konusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödeme tarihine kadar, bu meblağlara Avrupa Merkez Bankasının o dönem için geçerli olan marjinal kredi faiz oranının üç puan fazlasına eșit oranda basit faiz uygulanmasına,
Bașvurunun geri kalan kısmı için adil tazmin talebinin reddedilmesine
karar vermiștir.
İșbu karar Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, Mahkeme İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2 ve 3. fıkraları gereğince 17 Mart 2020 tarihinde bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Egidijus Kūris
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan
[1]
Bașvuran bir alt bașlığın notunda bu yazının
“șeytan” anlamına gelen bir sözcüğe atıfta bulunduğunu belirtmekteydi.