CASE OF ANTIA AND KHUPENIA v. GEORGIA - [Georgian Translation] by the Supreme Court of Georgia and the Human Rights Centre

Permission to re-publish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights database HUDOC. Antiaia și Khupenia împotriva Georgiei (Antiaia și Khupenia împotriva Georgiei) Recurs N7523/10 din 18 iunie 2020 Faptele: Reclamanții, Martina și Antia, nașteri în 1960 și nașteri în 1964, sunt cetățeni ai Georgiei.

După identificarea unor astfel de cazuri, reclamanții au fost acuzați de neglijență profesională, legată de activitatea lor în funcția de inspector la Fondul Unit de Asigurări Sociale din 1995-2004. reclamanții erau responsabili pentru identificarea pensionarilor care erau angajați în locuri de muncă temporar remunerate. După identificarea unor astfel de cazuri, reclamanții au fost obligați să asigure restituirea pensiilor ilegal primite și să plaseze suma în contul de depozit al fondului de asigurare. Potrivit materialelor de dosar, în perioada 1995-2004, s-a dovedit că mai mulți angajați din fondul de pensii temporar au primit beneficii sociale ilegal. În acest sens, în 2008, au început să depună plângeri în favoarea Curții, în valoare de 500 de lei, în baza unei decizii din art. 1 din Legea de la Paris.

Această modificare a extins cercul definiției de funcționar public, astfel încât la momentul comiterii infracțiunii nu erau considerați funcționari în temeiul articolului 342 sau persoane echivalente cu el. Astfel, poate că nu au fost susceptibili de a fi judecați în legătură cu faptul că acuzatul pe care l-au identificat a fost deja vinovat de infracțiune judiciară, dacă acesta a avut deja un loc de judecată în general, a fost prezentat în fața instanței publice sau a fost judecat pentru infracțiuni comise de către persoane care l-au identificat.

Mai târziu, reclamanții au cerut despăgubiri de la Agenția de Servicii Sociale, care a fost moștenitoarea legală a Fondului, pentru despăgubiri pentru încetarea contractelor de muncă în 2006. Cu toate acestea, instanțele naționale, inclusiv Curtea Supremă, nu au îndeplinit această cerere, considerând că amenda și anularea contractelor au avut un temei legal. Legea: art. 7 Reclamanții au argumentat în fața Curții Europene a Drepturilor Omului că pedeapsa pe care au primit-o pentru a-și judeca persoana era de vârstă. Ei au susținut, de asemenea, că nu au fost acuzați de a fi depus o plângere de prejudiciu, atunci când au declarat că o infracțiune de discriminare generală, atunci când au declarat că, pe baza unei plângeri de discriminare generală, au depus o plângere de discriminare generală, a fost considerată o infracțiune de discriminare internațională. În același timp, nu au putut să se bazeze pe o plângere de discriminare generală, și nu au putut să se bazeze pe o plângere de discriminare generală, în cazul în care o persoană a fost depusă în favoarea unei infracțiuni de discriminare generală, atunci când a fost depusăcută în favoarea unei infracțiuni de discriminare generală, în temeiul unei plângeri de discriminare generală, în care au fost considerate ca fiind considerată o infracțiune de discriminare internațională.

Având în vedere scopul și misiunea acestuia, articolul menționat trebuie să fie utilizat în așa fel încât să asigure o protecție efectivă împotriva persecuției arbitrare, a condamnărilor și a sancțiunilor (a se vedea, Del Rio Prada v. Spania [p. 353, no. 42750/09, ECHR, § 77, 2013].Curtea de Apel a constatat că, în conformitate cu art. 15 din Convenție, o invocare a unei infracțiuni care nu intră în vigoare în cadrul unei situații de urgență trebuie să fie în mod clar o infracțiune care nu intră în vigoare în temeiul unei legi internaționale.Curtea de Apel a stabilit, de exemplu, că această lege nu poate fi aplicată în cazurile în care persoana în cauză este vinovată de infracțiuni de sânge sau de alte infracțiuni (a se vedea, de exemplu, art. 353 din Convenție, ECHR, § 363, nr.5, și, în general, dacă nu este necesar, în cazul în care persoana în cauză este vinovată de sânge sau de alte infracțiuni de sânge).

Prin urmare, rolul [a Tribunalului din Strasbourg] este limitat la evaluarea dacă această definiție este adecvată Convenției (vezi Rohlena v. the Czech Republic [GC], no. 59552/08, § 51, CEDO 2015). Cu toate acestea, competența de a soluționa problemele legate de interpretarea legislației naționale trebuie să fie mai largă, deoarece articolul convenției, în acest caz art. 7, impune ca o persoană să fie judecată în legătură cu o infracțiune și să aibă o justificare legală pentru aceasta. Curtea de Apel a avut dreptul de a soluționa o problemă în temeiul articolului 1 din Convenția (cf. România), în ciuda dispozițiilor din art. 38 alineatul (1) și din art. 6 din Convenția Europeană.

Termenele de vârstă sunt caracteristice în general sistemelor juridice naționale ale statelor semnatare ale convenției și servesc mai multor scopuri, printre care asigurarea unei definiții juridice (vezi Coëme și alții împotriva Belgiei, nr. 32492/96 și 4 alții, § 146, CEDO 2000‐VII).În acest context, principala problemă în fața Curții este dacă pedeapsa reclamantelor a avut o bază juridică adecvată și dacă termenul de ședere a fost luat în considerare.

În ceea ce privește consecințele juridice ale acestei hotărâri a Curții Supreme, Curtea de la Strasbourg remarcă că legislația națională în vigoare la acea vreme, denumită sub§1 al articolului 28 din Codul de procedură penală - care prevedea că procesul penal trebuie să fie continuu dacă nu a fost procedat în mod normal, și nu a fost procedat în mod ilegal, în ciuda faptului că procesul penal se va continua, în ciuda faptului că a fost suspendat, în cazul în care procesul penal a fost procedat în mod normal, sau dacă procesul penal a fost procedat în mod normal, și nu a fost procedat în mod continuu, în cazul în care procesul penal a fost procedat în mod normal, în cazul în care procesul penal a fost procedat în mod corespunzător, și nu a fost procedat în mod continuu, în ciuda faptului că procesul penal a fost suspendat, în cazul în care procesul penal a fost procedat în mod normal, în cazul în care procesul penal a fost procedat în mod corespunzător, și nu a fost procedat în mod continuu, în cazul în care procesul penal a fost procedat în mod ilegal, în cazul în care procesul penal a fost procedat în mod ilegal, în cazul în care procesul penal a fost procedat în mod ilegal, în cazul în care procesul penal a fost procedat în mod ilegal, în cazul în care procesul penal a fost procedat în mod ilegal, în cazul în care procesul penal a fost executat în mod ilegal.

Printre alte argumente, ei au făcut referire la art. 28 partea 1 subparagraful "e" din Codul de procedură penală și la art. 6 din Codul de procedură penală și au cerut Curții de Apel și Curții Supreme să "îndepărteze de la instanță pe deplin de pe urma unui funcționar de penitenciar. Cu toate acestea, nu au fost încă interesați de hotărârea Curții din Strasbourg, dacă motivul pentru care au depus cererea de la instanța de judecată a fost de a solicita apeluri la instanța națională cu forme similare, doar că instanța a menționat că nu a avut loc o hotărâre de judecată în cazul în care cererea de judecată a fost respinsă în mod mutatis mutandis (art. 42.6, dacă nu a fost în mod general, mai mult decât o hotărâre de judecată a instanței de judecată a fost respinspectată) (art. 42.6, dacă cererea de judecată a fost respinsă în mod mutatis mutatis, în cazul în care a fost înregistrată în mod general).

Având în vedere importanța dreptului la tăcere și a dreptului la amenințare, Curtea nu va specula cu privire la faptul dacă instanțele naționale au considerat că argumentele sus-menționate ale reclamantelor cu privire la garanția pe care le-o oferă legislația națională - nu ar fi fost deținuți în cazul unei infracțiuni de vârstă - au fost în mod evident negative. Prin urmare, este clar că reclamanții nu pot aplica în mod clar o plângere în favoarea unui deținut în conformitate cu legea și pentru fapte care nu mai sunt deținute în favoarea unui deținut în legătură cu circumstanțele de vârstă, în special în cazul în care nu au fost în favoarea unui deținut în favoarea unor alte circumstanțe, în special în cazul în care nu au fost în favoarea unui deținut în favoarea unui deținut în favoarea unei alte circumstanțe, în favoarea unui deținut în favoarea unui deținut în favoarea unei alte circumstanțe, în favoarea unei alte circumstanțe, în favoarea unei alte circumstanțe, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoarea unei alte circumstanțe, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoare, în favoarea unei infracțiuni de vârstă, în favoare de muncă, în favoare de care nu are o altă circumstanță, în favoare, în favoarea unei infracțiune, în favoare, în favoare de a unei infracțiuni de muncă, în favoare, în favoare de muncă, în favoare de natură

art. 41 din convenție prevede: ,,Dacă instanța concluzionează că a fost încălcat un drept prevăzut de convenție sau de actele sale, iar dreptul intern al părții înalt semnatare în cauză permite doar o remediere parțială a încălcării, în cazul în care este necesar, instanța va atribui părții afectate despăgubiri corecte. Pe baza pierderii locului de muncă, fiecare reclamant ar fi cerut despăgubiri pentru daune materiale de 3,571 de euro, iar pentru daune corporale de 3,968 de euro.Convenția a stabilit că, în lumina informațiilor prezentate instanței, reclamantul nu a prezentat motive care să justifice încălcarea cerințelor și nu a prezentat o cerere de despăgubiri.În conformitate cu această situație, instanța nu consideră că, în ceea ce privește secțiunea 7 din convenție, cererea de despăgubiri a fost făcută în temeiul circumstanțelor de drept.

Geo: დოკუმენტი მომზადებულია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადამიანის უფლებათა ცენტრის (

www.supremecourt.ge

) მიერ. თარგმანის ხელახალი გამოქვეყნების ნებართვა გაცემულია მხოლოდ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს HUDOC-ის მონაცემთა ბაზაში განთავსების მიზნით.

Eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre (

www.supremecourt.ge

).

Permission to re-publish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights’ database HUDOC.

ანთია და ხუფენია საქართველოს წინააღმდეგ

(Antia and Khupenia v. Georgia)

საჩივარი N7523/10

2020 წლის 18 ივნისი

ფაქტები:

მომჩივნები, მარინა ანთია და ნანა ხუფენია, 1964 და 1960 წელს დაბადებული საქართველოს მოქალაქეები არიან. ისინი ზუგდიდში ცხოვრობენ.

წინამდებარე საქმე ეხებოდა მომჩივანთა მსჯავრდებას სამსახურებრივ გულგრილობაში.

2006 წლის ოქტომბერში მომჩივნებს ბრალი წაუყენეს სამსახურებრივ გულგრილობაში, რაც დაკავშირებული იყო 1995-2004 წლებში სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდში ინსპექტორის პოზიციაზე მათ მუშაობასთან. მომჩივნები პასუხისმგებლები იყვნენ იმ პენსიის მიმღებთა ვინაობის დადგენაზე, რომლებიც იმავდროულად ანაზღაურებად სამუშაოზე იყვნენ დასაქმებულები. ამგვარი შემთხვევების გამოვლენის შემდეგ მომჩივნებს ევალებოდათ უკანონოდ მიღებული პენსიის დაბრუნების უზრუნველყოფა და თანხების ფონდის საბანკო ანგარიშზე განთავსება. საქმის მასალების თანახმად, 1995-2004 წლებში აღმოჩნდა, რომ რამდენიმე დასაქმებული ადამიანი იმავდროულად ფონდისგან პენსიის სახით უკანონოდ იღებდა სოციალურ სარგებელს. ამრიგად, სისხლის სამართლის კოდექსის 342-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის საფუძველზე ფონდის რამდენიმე თანამშრომლის, მათ შორის მომჩივანთა, წინააღმდეგ გამოძიება დაიწყო.

2008 წელს ზუგდიდის რაიონულმა სასამართლომ მომჩივნები დამნაშავედ სცნო და თითოეულ მათგანს 500 ლარის ოდენობით ჯარიმა დააკისრა.

მომჩივნებმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება ზემდგომ ინსტანციაში გაასაჩივრეს.

ისინი, სხვა საკითხებთან ერთად, დავობდნენ, რომ სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობა არ იყო განჭვრეტადი, ვინაიდან ფონდის თანამშრომლები სისხლის სამართლის კოდექსის 342-ე მუხლის სუბიექტები მხოლოდ 2006 წლის საკანონმდებლო ცვლილებების შედეგად გახდნენ. აღნიშნული ცვლილების შედეგად გაფართოვდა საჯარო მოხელის დეფინიციის წრე, ამდენად დანაშაულის ჩადენის მომენტისთვის ისინი 342-ე მუხლით გათვალისწინებულ მოხელედ ან მასთან გათანაბრებულ პირად არ მიიჩნეოდნენ. შესაბამისად, მათთვის განჭვრეტადი არ იყო, რომ მათ მიერ გამოვლენილი გულგრილობა, თუ მას საერთოდ ჰქონდა ადგილი, წარმოადგენდა საჯარო მოხელის ან მასთან გათანაბრებული პირის მიერ განხორციელებულ დანაშაულს. გარდა ამისა, 342-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით განსაზღვრული ქმედება ნაკლებად მძიმე ხასიათის იყო და მასზე ვრცელდებოდა ხანდაზმულობის 2-წლიანი ვადა, რომელიც 2006 წლის ოქტომბერში უკვე გასული იყო, ვინაიდან ბრალდება ეხებოდა 2004 წლის იანვრამდე მომხდარ ფაქტებს.

2008 წლის ნოემბერში ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ არ დააკმაყოფილა მომჩივანთა საჩივარი და ძალაში დატოვა ქვედა ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება. 2009 წლის მაისში უზენაესმა სასამართლომ ძალაში დატოვა გამამტყუნებელი განაჩენი, მიიჩნია რა, რომ მომჩივნები წარმოადგენდნენ აღნიშნული დანაშაულის სუბიექტებს, ვინაიდან მათი სამსახური წარმოადგენდა საჯარო სამსახურის იურიდიულ პირს (სსიპ). თუმცა, უზენაესმა სასამართლომ გაიზიარა მომჩივანთა არგუმენტი ხანდაზმულობის ვადის გასვლასთან დაკავშირებით, ისინი დაკისრებული სასჯელისგან გაათავისუფლა იმ სამომავლო შედეგით, რომ მოცემულ დანაშაულთან მიმართებით [მომჩივნები]

ნასამართლობის არმქონე პირებად იქნებოდნენ მიჩნეულნი.

მოგვიანებით, მომჩივნებმა სოციალური მომსახურების სააგენტოსგან, რომელიც ფონდის სამართალმემკვიდრე იყო, 2006 წელს შრომითი ხელშეკრულებების შეწყვეტის გამო ზიანის ანაზღაურება მოითხოვეს. თუმცა, ეროვნულმა სასამართლოებმა, მათ შორის უზენაესმა სასამართლომ, ეს მოთხოვნა არ დააკმაყოფილეს, მიიჩნიეს რა, რომ მსჯავრდებასა და ხელშეკრულებების გაუქმებას ჰქონდა სამართლებრივი საფუძველი.

სამართალი:

მე-7 მუხლი

ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს წინაშე მომჩივნები დავობდნენ, რომ მათი მსჯავრდება ხანდაზმული იყო. ისინი ასევე აცხადებდნენ, რომ დანაშაული მათთვის არ იყო წინასწარ განჭვრეტადი, ვინაიდან ის მუხლი, რომლის საფუძველზეც ისინი გასამართლდნენ, ითვალისწინებდა შეზღუდულ სუბიექტთა წრეს. აღნიშნული საჩივრის წარდგენისას ისინი ეყრდნობოდნენ კონვენციის მე-7 მუხლს, რომლის მიხედვით:

,,1. არავინ შეიძლება ბრალეულად იქნეს მიჩნეული რაიმე დანაშაულში ისეთი მოქმედების ან უმოქმედობის გამო, რომელიც არ წარმოადგენდა დანაშაულს ეროვნული ან საერთაშორისო სამართლის მიხედვით იმ დროს, როდესაც იგი ჩაიდინეს. არც იმაზე უფრო მკაცრი სასჯელი შეიძლება შეეფარდოს ვინმეს, ვიდრე სასჯელი, რომელიც გამოიყენებოდა დანაშაულის ჩადენის დროს.

ზოგადი პრინციპები

Del Rio Prada v. Spain

[GC], no. 42750/09, § 77, ECHR 2013).

nullum crimen, nulla poena sine lege

), აგრეთვე პრინციპს, რომ სისხლის სამართალი არ უნდა იყოს განმარტებული ბრალდებულის საზიანოდ. ამ პრინციპებიდან გამომდინარეობს, რომ დანაშაული ნათლად უნდა იყოს განსაზღვრული კანონით, იქნება ეს ეროვნული თუ საერთაშორისო. ეს მოთხოვნა დაკმაყოფილებულია, როდესაც პირს შესაბამისი დებულების ფორმულირებიდან - და, საჭიროების შემთხვევაში, სასამართლოს თარჯიმნის ან სამართლებრივი დახმარების მეშვეობით - შესაძლებლობა აქვს გაიგოს თუ რა ქმედებები ან უმოქმედობები აკისრებს სისხლისსამართლებრივ პასუხისმგებლობას (იხ., სხვებს შორის,

Vasiliauskas v. Lithuania [GC],

no. 35343/05, § 154, ECHR 2015).

Rohlena v. the Czech Republic [GC],

no. 59552/08, § 51, ECHR 2015). თუმცა, სტრასბურგის სასამართლოს განხილვის უფლებამოსილება უფრო ფართო უნდა იყოს, როდესაც კონვენციის მუხლი, მოცემულ შემთხვევაში მე-7 მუხლი, მოითხოვს, რომ მსჯავრდებასა და სასჯელს ჰქონდეს სამართლებრივი საფუძველი. კონვენციის მე-7 მუხლის 1-ლი პუნქტი სტრასბურგის სასამართლოსგან მოითხოვს, შეაფასოს ჰქონდა თუ არა მომჩივნის მსჯავრდებას სამართლებრივი საფუძველი. სასამართლომ დამაკმაყოფილებლად უნდა მიიჩნიოს ის გარემოება, რომ ეროვნული სასამართლოების მიერ მიღებული გადაწყვეტილება შეესაბამებოდა კონვენციის მე-6 მუხლს. ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსთვის განხილვის უფრო ნაკლები უფლებამოსილების მიკუთვნება კონვენციის მე-7 მუხლს არსს დაუკარგავდა.

წინამდებარე საქმეზე აღნიშნული პრინციპების გამოყენება

Coëme and Others v. Belgium,

nos. 32492/96 and 4 others, § 146, ECHR 2000‑VII). ამ კონტექსტში სასამართლოს განსახილველ მთავარ საკითხს წარმოადგენს, ჰქონდა თუ არა მომჩივანთა მსჯავრდებას სამართლებრივი საფუძველი შესაბამისი დანაშაულის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გათვალისწინებით.

mutatis mutandis,

Bozkaya v. Turkey, no. 46661/09, § 53, 2017 წლის 5 სექტემბერი). უზენაესი სასამართლოს სიჩუმისა და საფრთხის ქვეშ არსებული უფლების მნიშვნელობის გათვალისწინებით, სასამართლო არ მოახდენს იმ საკითხით სპეკულირებას, ეროვნულმა სასამართლოებმა მიიჩნიეს თუ არა მომჩივანთა ზემოხსენებული არგუმენტები მათთვის ეროვნული კანონმდებლობით გათვალისწინებულ გარანტიაზე - არ ყოფილიყვნენ მსჯავრდებულები ხანდაზმულ დანაშაულში- აშკარა უარად. შესაბამისად, ცალსახაა, რომ მომჩივნებს მსჯავრი დაედოთ იმ ქმედებისთვის, რომელიც აღარ იყო დასჯადი შესაბამისი ეროვნული კანონმდებლობით გათვალისწინებული ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო და ეროვნულ სასამართლოებს არ წარმოუდგენიათ ახსნა-განმარტება თუ რატომ გამოიყენეს მსგავსი მიდგომა (შეადარეთ, Coëme and Others, cited above, § 150). გარდა ამისა, სტრასბურგის სასამართლომ აღნიშნა, მიუხედავად იმ ფაქტისა, რომ უზენაესმა სასამართლომ მომჩივნები გაათავისუფლა სასჯელის მოხდისგან და შესაბამის დანაშაულთან დაკავშირებით ნასამართლობის არმქონე პირებად მიიჩნია, ზიანის ანაზღაურების თაობაზე სოციალური მომსახურების სააგენტოს წინააღმდეგ სამართალწარმოებაში, ეროვნულმა სასამართლოები, ქვედა ინსტანციები და მათ შორის უზენაესი სასამართლოც, მომჩივნებს ისე ექცეოდნენ როგორც წინარე სამართალწარმოების ფარგლებში მსჯავრდებულებს.

ამრიგად, წინამდებარე საქმის კონკრეტული გარემოებების გათვალისწინებით, დაირღვა კონვენციის მე-7 მუხლი.

41-ე მუხლი

კონვენციის 41-ე მუხლი ადგენს:

,,თუ სასამართლო დაასკვნის, რომ დაირღვა კონვენციით ან მისი ოქმებით გათვალისწინებული უფლება, ხოლო შესაბამისი მაღალი ხელშემკვრელი მხარის შიდა სამართალი დარღვევის მხოლოდ ნაწილობრივი გამოსწორების შესაძლებლობას იძლევა, საჭიროების შემთხვევაში სასამართლო დაზარალებულ მხარეს სამართლიან დაკმაყოფილებას მიაკუთვნებს.’’

სამსახურის დაკარგვის საფუძველზე, თითოეული მომჩივანი მატერიალური ზიანის ანაზღაურების მიზნით მოითხოვდა 3,571 ევროს, ხოლო არამატერიალურ ზიანთან მიმართებით 3,968 ევროს.

სასამართლომ დაადგინა, რომ მის წინაშე წარდგენილი ინფორმაციის გათვალისწინებით, ვერ დგინდებოდა მიზეზობრივი კავშირი დადგენილ დარღვევასა და მატერიალურ ზიანს შორის. შესაბამისად, სასამართლო ამ მოთხოვნას არ აკმაყოფილებს. რაც შეეხება არამატერიალურ ზიანს, საქმის გარემოებების გათვალისწინებით, სასამართლო მიიჩნევს, რომ კონვენციის მე-7 მუხლის დარღვევა წარმოადგენს საკმარის სამართლიან დაკმაყოფილებას მომჩივნების მიერ განცდილ არამატერიალურ ზიანთან მიმართებით.