Ministerul Afacerilor Externe, www.gov.pl/diplomacy Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerstwo Spraw Zagranicznych, www.gov.pl/diplomacja Zezwolenie la publicarea acestei traduceri a fost acordată de Ministerul Afacerilor Externe exclusiv în scopul publicării în baza de date a Tribunalului HUDOC EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWI Nota informațională nr. tribunalului pentru infracțiuni teroriste nr. 241 Czerwiec 2020 r. Ghoumid i Inni p. France Scary skary skary kartele nr. 52273/16, 52285/16, 52290/16 et al. Pozzuciu și Pozzuciu și Pozzuciu de la 25.06.2020 r.
În acest context, în octombrie 2015, reclamanții au fost privați de cetățenia franceză printr-o decizie a prim-ministrului aprobată de Consiliul de Stat, iar cererile de suspendare a acestor măsuri și de anulare din cauza abuzului de putere au fost respinse. legea Art. 8 1. viața de familie a reclamantului în acest sens a fost deja considerată neevitabilă de un singur judecător, deoarece nu s-a constatat nicio intervenție. decizia de a-i priva de cetățenia franceză nu se aplică în ceea ce privește persoanele care au fost emise în Franța. toate cetățenii francezi nu au fost autorizați să depună plângere în mod prompt în temeiul legii. în cazul în care o decizie de a-și depune familia în mod arbitral, în primul rând, în cazul în care nu au fost emise măsuri de arbitraj, în cazul în care nu au fost emise în conformitate cu legea franceză, deciziile de a-i depune cetățenia franceză nu pot fi aplicate în ceea ce privește persoanele care au fost emise în Franța.
Deși reclamanții susțin că au întârziat, că măsurile împotriva lor au luat conotații politice, Curtea a putut accepta că, în fața unor evenimente de acest tip, statul poate reevalua mai riguros dacă persoanele condamnate pentru infracțiuni de terorism continuă să păstreze legăturile de loialitate și solidaritate cu statul respectiv, și poate deci decide sub condiția efectuării unei examinări riguroase a proporționalității a măsurilor de sancționare a infracțiunilor care nu au fost inițial luate de cetățeni care nu au fost încadrați în justiție în timpul perioadei de timp care a precedat încălcarea legii naționale, în conformitate cu legea franceză din 10 octombrie 2006 privind infracțiunile de arbitraj, care a fost adoptată în anul 2015 în conformitate cu legea franceză, cu condiția ca măsurile de sancționare a infracțiunilor care nu au fost inițial luate de cetățeni care nu au fost încadrate în justiție să fie luate în condiții de justiție în perioada de timp care nu au fost încadrate în justiție.
Curtea a constatat, așadar, că măsurile luate împotriva reclamantului erau conforme cu legea (observând, de asemenea, că abordarea adoptată de Rada Stanu era conformă cu jurisprudența Curții în temeiul art. 7 din Convenție). iii) Garanții procedurale În conformitate cu dreptul național, autoritățile naționale au notificat în prealabil reclamantul cu privire la intenția de a-i priva de cetățenia franceză, explicându-i temeiurile de drept și de fapt pe care se bazează măsura respectivă. Reclamantul a avut posibilitatea de a verifica cu un termen de o lună observațiile în apărarea sa. Cauza a fost apoi prezentată în opinia Consiliului Stanu, care a fost obligat să utilizeze orice măsură de a-și revoca cetățenia.
Întrucât nu a fost emis un ordin de deportare, efectele privării de cetățenie pentru viața lor privată s-au limitat doar la un element de identitate. Cu toate acestea, violența teroristă constituie o amenințare gravă la adresa drepturilor omului. Prin urmare, Curtea a Franței nu a putut înțelege decizia de a utiliza o cetățeană franceză pentru a face o declarație de debită, care nu a fost făcută în scopul de a face o declarație de debită, deoarece în 2015 Curtea a Franței a declarat că cele 10 persoane care au fost arestate ar trebui să fie considerate vinovate de către stat pentru a fi implicate în infracțiuni de natură teroristă, ceea ce înseamnă că toate persoanele care au fost arestate ar trebui să fie considerate vinovate de către stat pentru a fi implicate în infracțiuni de natură teroristă.
- unii reclamanți au dobândit cetățenia franceză imediat după comiterea infracțiunii în cauză, iar alții au dobândit-o în momentul comiterii infracțiunii; - toți reclamanții aveau deja altă cetățenie, deci deci decizia de a le retrage cetățenia franceză nu a făcut ca ei să devină apatrid (care este condiția de aplicare a acestei măsuri în dreptul național); - pierderea cetățeniei franceze nu a dus la deportarea automată din Franța, dar dacă o astfel de măsură ar fi fost luată, ar fi trebuit să dispună de mijloacele de detenție adecvate pentru a exercita drepturile lor de recunoaștere. - Rezoluția nr. 3: Brâncarea cetățeniei lor (în Italia) art. 4 din Protocolul 7: Stângerea cetățeniei lor nu a fost o infracțiune, Tribunalul a considerat că aceasta nu era o infracțiune în mod specific, prin urmare, printr-o măsură de detenție în Franța, în sensul articolului 2 din Codul civil, prin care se aplică o măsură de detenție în cazul în care persoana respectivă nu a fost în posesia unei obligații de cetățenie civilă. - Prin urmare, prin aplicarea acestei măsuri, în cazul în care se aplică o infracțiune în mod special, în cazul în care persoana respectivă nu este cetățenie civilă, în Franța nu este în posesia sa, în cauză, în cazul în care nu este în posesia unei infracțiuni de drept de detenție, în care a fost învinscriminată în mod special, în cazul în care a fost învinscrierea sa a fost învând în mod special în mod ilegal, în cazul în care a fost învinsă învinsă în cazul în care a fost învinsăvinsă învinsă în cazul în care a făcut infracțiune în cazul în care a comis infracțiuni în mod ilegal, printr-o infracțiune, în care a comis o infracțiune în mod special în mod ilegal, în mod special în mod ilegal, în sensul articol 2 din Codul 4 din Legea II din Legea nr.
Indiferent de severitatea mesajului (exprimat prin cuvântul pozvorvenie), pe care statul l-a adresat în acest fel persoanelor vizate de măsură și indiferent de posibila influență asupra identității lor, severitatea măsurii trebuie să fie percepută în raport cu faptul că a reprezentat un răspuns la un comportament care, în termeni de terorism, a constituit un atac asupra democrației însăși. În plus, măsura în sine nu a presupus deportarea din Franța a persoanelor vizate de ea (zobacz mai sus). În cele din urmă, nu a fost vorba de o sancțiune, care poate fi definită ca o sancțiune de caracter grav. Rozstrzygnięcie: skarga niedopuszczalna (nie jest materia) © Consiliul Europei/Curtea Europeană a Drepturilor Omului WEB
© Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
www.gov.pl/diplomacy
Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for
the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
©
Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
www.gov.pl/dyplomacja
Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
Nota informacyjna nt. orzecznictwa Trybunału nr 241
Czerwiec 2020 r.
Ghoumid i Inni p. Francji
– skargi nr 52273/16, 52285/16, 52290/16 et al.
Wyrok z 25.06.2020 r. [Piąta Sekcja]
Art. 8
Art. 8 ust. 1
Poszanowanie życia rodzinnego
Poszanowanie życia prywatnego
Pozbawienie obywatelstwa pozwanego państwa w oparciu o skazanie za przestępstwo terrorystyczne popełnione ponad 10 lat wcześniej:
brak naruszenia
Art. 4 Protokołu nr 7
Prawo do niepodlegania ponownemu sądzeniu lub karaniu
Pozbawienie obywatelstwa pozwanego państwa w oparciu o skazanie za dawne przestępstwo terrorystyczne:
niedopuszczalność skargi
Fakty
– Skarżący mieli poprzednio podwójne obywatelstwo. W 2007 r. (w 2008 r. ci, którzy złożyli apelacje) zostali skazani za zmowę przestępczą mającą na celu popełnienie aktu terrorystycznego, a wyroki skazujące uprawomocniły się. Po odbyciu kar zostali zwolnieni w latach 2009 i 2010. Po poważnych zamachach terrorystycznych, jakie miały miejsce we
Francji w 2015 r., władze postanowiły wzmocnić środki przeciwko osobom skazanym za przestępstwa terrorystyczne. W tym kontekście w październiku 2015 r. skarżący zostali pozbawieni obywatelstwa francuskiego na mocy decyzji premiera zatwierdzonych przez Radę Stanu (
Conseil d’État
). Ich wniesione w trybie pilnym wnioski o zawieszenie tych środków i ich unieważnienie z powodu nadużycia władzy zostały oddalone.
Prawo –
Art. 8
1.
Życie rodzinne
– Zarzut skarżących w tym zakresie został już uznany za nieodpuszczalny decyzją jednego sędziego, gdyż nie stwierdzono ingerencji. Decyzja o pozbawieniu osoby obywatelstwa francuskiego nie wywołuje skutku w odniesieniu do pobytu tej osoby we
Francji. Ponadto wszyscy skarżący wystąpili o pozwolenia na pobyt w oparciu o „życie prywatne i rodzinne” i uzyskali potwierdzenia złożenia wniosków, które zezwala im
na
pozostanie we Francji. Jeśli ostatecznie zostanie podjęta decyzja o odmowie prawa pobytu i deportacji, będą mogli odwoływać się od tych konkretnie środków do sądu administracyjnego.
2.
Życie prywatne
– Pozbawienie obywatelstwa nie wydawało się ani arbitralne, ani
nieproporcjonalne pod względem skutków.
a)
Brak arbitralności: ramy czasowe, zgodność z prawem i gwarancje proceduralne
i)
Staranność i szybkość –
Organy administracyjne poinformowały skarżących o zamiarze pozbawienia ich obywatelstwa francuskiego dopiero po 10 latach od przestępstw, za które zostali skazani, po 8 latach od wyroku pierwszej instancji i po prawie 7 latach od wyroku apelacyjnego (w przypadku skarżących, którzy złożyli apelację).
Trybunał odnotował wyjaśnienie rządu, że decyzja została podjęta po tak długim czasie z
powodu sytuacji w 2015 r., kiedy to Francja stała się celem szeregu poważnych zamachów terrorystycznych.
Choć skarżący twierdzili, że zwłoka ta sprawiła, że środki przeciwko nim nabrały konotacji politycznych, Trybunał mógł zaakceptować, że w obliczu wydarzeń o takim charakterze państwo może ponownie ocenić – bardziej rygorystycznie – czy osoby skazane za
przestępstwo stanowiące akt terroryzmu w dalszym ciągu zachowują więź lojalności i
solidarności z tym państwem, i może zatem postanowić – pod warunkiem przeprowadzenia rygorystycznego badania proporcjonalności – o podjęciu wobec nich środków, których początkowo nie podjęło.
W związku z powyższym czas, który upłynął między skazaniem skarżących a pozbawieniem ich obywatelstwa, nie był sam w sobie wystarczający do uznania tego środka za arbitralny.
ii)
Zgodność z prawem –
W czasie popełnienia przedmiotowych przestępstw prawo krajowe przewidywało, że można było postanowić o pozbawieniu obywatelstwa w ciągu 10 lat od
popełnienia czynów, których dotyczyło skazanie. Decyzje o pozbawieniu skarżących obywatelstwa francuskiego zostały podjęte w 2015 r., natomiast ostatnie przestępstwa miały miejsce w 2004 r. Jednakże w styczniu 2006 r. ustawodawca wydłużył ten termin do 15 lat, a zgodnie z orzecznictwem Rady Stanu wydłużenie to miało zastosowanie ze
skutkiem natychmiastowym. Trybunał stwierdził zatem, że środki podjęte przeciwko skarżącym były zgodne z prawem (zauważając także, że podejście przyjęte przez Radę Stanu było zgodne z orzecznictwem Trybunału na podstawie art. 7 Konwencji).
iii)
Gwarancje proceduralne
– Zgodnie z prawem krajowym władze powiadomiły skarżących z wyprzedzeniem o zamiarze pozbawienia ich obywatelstwa francuskiego, wyjaśniając im podstawy prawne i faktyczne, na których środek ten miał się opierać. Skarżącym wyznaczono termin jednego miesiąca na przedstawienie uwag w swej obronie. Sprawa została następnie przekazana do zaopiniowania przez Radę Stanu, która musiała każdorazowo wyrazić zgodę na pozbawienie obywatelstwa. Decyzje pozbawiające skarżących obywatelstwa zawierały uzasadnienie pod względem prawnym i faktycznym. Skarżący mieli możliwość zwrócenia się do sędziego rozpoznającego wnioski w trybie pilnym o zawieszenie tego środka i ubiegania się o jego unieważnienie ze względu na
nadużycie władzy. Korzystając z pomocy prawnej, byli w stanie powoływać się na prawa wynikające z Konwencji i uzyskali możliwość kontroli proporcjonalności decyzji w drodze orzeczenia z uzasadnieniem przyjętego w wyniku postępowania, którego kontradyktoryjnego charakteru nie kwestionowali.
b)
Brak nieproporcjonalnych skutków –
Należy się zgodzić, że perspektywy pozostania przez skarżących we Francji stały się bardziej niepewne. W istocie wobec dwóch z nich wszczęte zostało kontradyktoryjne postępowanie poprzedzające deportację, a lokalna rada ds. deportacji wydała opinię popierającą taki środek. Choć ostatecznie nie została podjęta żadna decyzja, wskazywało to, że ich deportacja pozostaje możliwa. Środek tego typu może mieć wpływ na ich życie prywatne. Ponieważ jednak nie wydano nakazu deportacji, skutki pozbawienia obywatelstwa dla ich życia prywatnego ograniczyły się jedynie do
utraty elementu ich tożsamości.
Niemniej jednak przemoc terrorystyczna stanowi poważne zagrożenie dla praw człowieka. Trybunał mógł zatem zrozumieć decyzję władz francuskich, by po zamachach, które miały miejsce we Francji w 2015 r., wykazać większą stanowczość wobec osób skazanych za
przestępstwo terrorystyczne.
Trybunał odnotował również stanowisko rządu, że przestępstwo tego rodzaju może oznaczać, że osoby skazane nie powinny dłużej korzystać ze szczególnej więzi ustanowionej przez obywatelstwo ich państwa pobytu. Odnotował także uwagę podniesioną przez publicznego sprawozdawcę Rady Stanu, iż przestępstwa, za które zostali skazani skarżący, ujawniały istnienie więzi lojalności świadczących o tym, jak niewielkie znaczenie w kształtowaniu ich osobistej tożsamości miało dla nich przywiązanie do Francji i jej wartości.
Uwzględniono również następujące okoliczności:
- uczestnictwo skarżących w zmowie w celu popełnienia aktu terrorystycznego, za które wszyscy zostali skazani, trwało ponad 10 lat;
- niektórzy skarżący nabyli obywatelstwo francuskie zaraz po popełnieniu przedmiotowego przestępstwa, a inny nabyli je w czasie popełniania przestępstwa;
- wszyscy skarżący mieli już inne obywatelstwo, tak więc decyzja o pozbawieniu ich
obywatelstwa francuskiego nie sprawiła, że stali się bezpaństwowcami (co jest przesłanką zastosowania tego środka w prawie krajowym);
- utrata obywatelstwa francuskiego nie pociągała za sobą automatycznie deportacji z
Francji, ale jeśli podjęta zostanie decyzja o zastosowaniu takiego środka, będą mieli do
dyspozycji odpowiednie środki zaskarżenia w celu dochodzenia swych praw.
Rozstrzygnięcie:
brak naruszenia (jednogłośnie)
Art. 4 Protokołu nr 7: Stosując „kryteria ze sprawy
Engel”,
Trybunał uznał, że pozbawienie obywatelstwa nie było „karaniem” w rozumienia tego artykułu, nie miał więc on zastosowania w niniejszej sprawie.
i)
Klasyfikacja w prawie krajowym –
Środek w postaci pozbawienia obywatelstwa przewidziany był w Kodeksie cywilnym, a nie w Kodeksie karnym i podlegał właściwości sądów administracyjnych, a nie karnych. Rada Stanu określiła go jako „sankcję administracyjną”.
ii)
Charakter środka –
Pozbawienie obywatelstwa realizowało szczególny cel, gdyż miało odzwierciedlić fakt, że osoba, której przyznano obywatelstwo francuskie, zerwała następnie więź lojalności wobec Francji poprzez popełnienie szczególnie poważnego przestępstwa, a w przypadku terroryzmu – poprzez podważenie samych fundamentów demokracji. Środek ten był więc uroczystym potwierdzeniem zerwania tej więzi między jednostką a Francją.
iii)
Surowość środka –
Niezależnie od surowości przesłania (odzwierciedlonego słowem „pozbawienie”), jakie państwo kierowało w ten sposób do osób, których dotyczył ten
środek, i niezależnie od jego możliwego wpływu na ich tożsamość, stopień surowości tego środka należy postrzegać w relacji do faktu, że stanowił on odpowiedź na zachowanie, które – w sprawach terroryzmu – stanowiło atak na samą demokrację. Ponadto środek ten sam w sobie nie pociągał za sobą deportacji z Francji osób nim objętych (zobacz powyżej). Wreszcie nie była to sankcja, którą można by określać jako sankcję „o charakterze karnym”.
Rozstrzygnięcie:
skarga niedopuszczalna (niezgodna
ratione materiae)
© Council of Europe/European Court of Human Rights
Niniejsze streszczenie przygotowane przez Kancelarię nie wiąże Trybunału.
Link do
Not informacyjnych nt. orzecznictwa