Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerstwo Spraw Zagranicznych, https://www.gov.pl/web/diplomacy [Translația deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerstwo Spraw Zagranicznych, https://www.gov.pl/web/diplomacy Zezwolenie și publicarea acestei traduceri a fost acordată de Ministerul Justiției exclusiv pentru a fi plasată pe baza Tribunalului HUDOC EUROPEJS EUROPEJS TRYBUŁY PRAW CZŁOWIEKA pentru singurul scop al includerii sale în baza de date HUDOC © Ministerstwo Spraw Zagranicznych, https://www.gov.pl/web/diplomacy N.
Legea Art. 3 [Convenția privind protecția drepturilor omului și a libertăților fundamentale]: Obligația de a asigura adăpost sau condiții materiale decente persoanelor lipsite de mijloacele lor de a solicita statutul de refugiat era obligatorie pentru statul respectiv în temeiul legislației naționale care transpune dreptul Uniunii competente, și anume Directiva privind primirea de imigranți. Imigranții ilegali care doreau să solicite statutul de refugiat în Franța trebuiau, prin urmare, să solicite mai întâi un permis de ședere pentru o persoană care solicită statutul de refugiat.
N.H., K.T. și A.J. au trăit în frica de a fi reținuți și deportați în țările lor de origine. De-a lungul întregii proceduri de azil, reclamanții au trăit în condiții dificile (A.J. timp de peste cinci luni și jumătate, N.H. timp de peste opt luni și jumătate, S.G. și K.T. timp de cel puțin nouă luni). Disponibilitatea de cazuri de urgență a fost mult mai mică decât necesarul pentru acei solicitanți de azil care aveau, în momentul cererii de viză, un statut de azil special, care le-a oferit statutul de azil în afara de cel de azil, sau o situație de azil completă (peste cinci luni și jumătate).
În opinia guvernului respins, prezenta cauză trebuie să fie diferențiată de M.S.S. împotriva Belgiei și Greciei, deoarece autoritățile franceze nu au rămas inactive în fața creșterii numărului de solicitanți de statut de refugiat între 2007 și 2014. Mai mult, reclamantul nu a fost refuzat să aibă orice șansă de a-și îmbunătăți situația în contextul examinării cererilor de statut de refugiat.Tribunalul a stabilit, însă, că numărul persoanelor care solicită statutul de refugiat stabil a crescut din 2007 cu o creștere semnificativă a numărului de persoane care au fost reținute în cadrul mecanismului de procedură național, care nu a putut fi asigurat în contextul cererilor de statut de refugiat stabil.
Prin urmare, trebuie recunoscut că acestea au fost responsabile pentru condițiile în care reclamanții au trăit timp de câteva luni: pe stradă, fără acces la instalații sanitare, fără mijloace de trai și în continuă frică de agresiune sau de violență. Reclamanții au fost victime ale unui tratament umilitor, care a arătat o lipsă de respect față de demnitatea lor. Situația a dus la o stare de anxietate, neliniște și anxietate care ar putea duce la despărțire. În plus, în primul moment, a fost încorporată în această situație, a fost o reacție adecvată a autorităților, care au fost deja în dificultate de a se aștepta de la o stare de invaliditate care le-a fost oferită printr-o practică de a beneficia de necesitățile vieții lor: nu au putut să-și exercite dreptul de a beneficia de o perioadă de viață necesară, astfel încât să fie în mod fundamental supuse unor măsuri de protecție în ceea ce privește drepturile lor de locuință.
Art. 41: În favoarea lui N.H. s-a pronunțat sentința de 2396,80 EUR în caz de prejudiciu financiar; în favoarea lui N.H. și K.T. de 10 000 EUR, iar în favoarea lui A.J. de 12 000 EUR în caz de prejudiciu nefinanciar (Zobacz M.S.S. p. Belgia și Grecia [WI], nr. 30696/09, 21 ianuarie 2011, Notă informativă nr. 137 , precum și Khlaifia și Inni p. Włochom [WI], nr. 16483/12, 15 decembrie 2016, Notă informativă nr. 202) © Council of Europe/European Court of Human Rights Niniejsze stresszczenie przygotowane przez Klarię nie jest na Trybunału.
© Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
www.gov.pl/diplomacy
[Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
©
Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
https://www.gov.pl/web/diplomacy
[Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
Nota informacyjna nt. orzecznictwa Trybunału nr 241
Czerwiec 2020 r.
N.H. i Inni p. Francji – skargi nr 28820/13, 75547/13 i 13114/15
Wyrok z 02.07.2020 r. [Sekcja Piąta]
Art. 3
Poniżające traktowanie
Pozostawienie osób ubiegających się o status uchodźcy na kilka miesięcy w trudnych warunkach życiowych bez środków na utrzymanie na skutek zwłoki administracyjnej uniemożliwiającej im otrzymanie wsparcia przewidzianego przez prawo:
naruszenie, brak
naruszenia
Fakty
– Skarżący, pięciu samotnych mężczyzn ubiegających się o status uchodźcy, przez kilka miesięcy nie mieli środków do życia i byli zmuszeni spać na ulicy. Krytykowali władze francuskie, po pierwsze, za brak umożliwienia im skorzystania w praktyce ze wsparcia materialnego i finansowego przysługującego im celem zaspokojenia ich podstawowych potrzeb na podstawie prawa krajowego oraz prawa Unii Europejskiej (UE), a także, po
drugie, za wykazywanie się wobec nich obojętnością.
Prawo
– Art. 3 [Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności]: Obowiązek zapewnienia zakwaterowania lub godnych warunków materialnych dla
pozbawionych środków osób ubiegających się o status uchodźcy był wiążący dla
pozwanego państwa na podstawie ustawodawstwa krajowego, które transponowało właściwe prawo unijne, mianowicie „dyrektywę w sprawie przyjmowania”.
Nielegalni imigranci, którzy chcieli się ubiegać o status uchodźcy we Francji, musieli najpierw wystąpić o pozwolenie na pobyt dla osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Od
daty, w której osoba ubiegająca się o status uchodźcy przedstawiła adres oraz niezbędne dokumenty w prefekturze, przewidziany był termin 15 dni na zarejestrowanie przez władze wniosku o status uchodźcy i wydanie osobie zgody na legalny pobyt. W
praktyce okres ten wynosił w tym czasie średnio od 3 do 5 miesięcy w zależności od
prefektury. W przypadku N.H. okres ten trwał ponad 3 miesiące, a w przypadku K.T. ponad cztery miesiące. A.J. otrzymał wstępne pozwolenie na pobyt dla osoby ubiegającej się o status uchodźcy po trzech miesiącach. Wreszcie S.G. uzyskał potwierdzenie wniosku o status uchodźcy po jednym miesiącu. N.H. i A.J. złożyli pilne wnioski do sądu administracyjnego, ubiegając się o nakazanie prefektowi przyspieszenia rozpatrywania ich
spraw, ale nie przyniosły one powodzenia.
Przed zarejestrowaniem ich wniosków o status uchodźcy skarżący nie byli w stanie udowodnić swojego statusu jako osób ubiegających się o status uchodźcy, a zatem nie
mogli korzystać z ustawowych warunków przyjęcia. N.H., K.T. i A.J. żyli w strachu przed zatrzymaniem i deportacją do swoich krajów pochodzenia.
Przez całą procedurę azylową skarżący żyli w trudnych warunkach (A.J. przez ponad pięć i pół miesiąca, N.H. przez ponad osiem i pół miesiąca, S.G. i K.T. przez co najmniej dziewięć miesięcy). Dostępność zakwaterowania przewidzianego dla przypadków nagłych była znacznie poniżej potrzeb i było ono przydzielane dla tych osób ubiegających się o
status uchodźcy, które znajdowały się w szczególnie wrażliwym położeniu z uwagi na
swój wiek, zdrowie lub sytuację rodzinną (rodziny z małoletnimi dziećmi).
Ponadto prawo krajowe przewidywało, że tymczasowe świadczenie dla osoby ubiegającej się o status uchodźcy (ATA) było uzależnione od przedstawienia w urzędzie pracy pozwolenia na pobyt osoby ubiegającej się o status uchodźcy oraz dowodu złożenia wniosku do Urzędu ds. Ochrony Uchodźców i Bezpaństwowców (OFPRA). Jednakże mimo to osoby ubiegające się o status uchodźcy nie mogły wykonywać działalności zawodowej w czasie trwania procedury. Nie posiadając środków do zapewnienia swych podstawowych potrzeb, osoby te były całkowicie uzależnione od wsparcia materialnego i finansowego przysługującego im na podstawie prawa krajowego od momentu uzyskania pozwolenia na
pobyt we Francji w charakterze osób ubiegających się o status uchodźcy. S.G. uzyskał ATA po dwóch miesiącach od swojej pierwszej wizyty w prefekturze, N.H. nigdy go
nie
otrzymał mimo ubiegania się o niego, K.T. i A.J. otrzymali świadczenie dopiero po
odpowiednio 185 i 133 dniach.
Po uzyskaniu statusu osoby ubiegającej się o azyl skarżący mogli udowodnić legalny charakter swego pobytu i skorzystać z materialnych warunków przyjęcia przysługujących im na podstawie prawa krajowego.
Zdaniem pozwanego rządu obecną sprawę należy odróżnić od sprawy
M.S.S. p. Belgii i
Grecji
, gdyż władze francuskie nie pozostały bezczynne w obliczu zwiększenia się liczby osób ubiegających się o status uchodźcy między 2007 r. a 2014 r. Ponadto skarżącym nie
odmówiono jakiejkolwiek szansy poprawienia ich sytuacji w trakcie rozpatrywania ich
wniosków o status uchodźcy. Trybunał ustalił, że liczba osób ubiegających się o status uchodźcy stale wzrastała od 2007 r., skutkiem czego było stopniowe zapełnienie się krajowego mechanizmu recepcyjnego. Okoliczności te należy zatem postrzegać w
kontekście postępującego wzrostu, a nie nadzwyczajnej sytuacji humanitarnej spowodowanej dużym kryzysem migracyjnym, który można opisać jako wyjątkowy i
powodujący powstanie obiektywnych trudności organizacyjnych, logistycznych i
strukturalnych (zobacz
Khlaifia p. Włochom
). Władze podjęły wysiłki, by zapewnić dodatkowe zakwaterowanie i przyspieszyć procedowanie wniosków o status uchodźcy. Jednakże sytuacja osób ubiegających się o status uchodźcy mimo to mogła spowodować zastosowanie art. 3 Konwencji.
a)
W odniesieniu do N.H., K.T. i A.J –
Władze nie wypełniły wobec skarżących swoich obowiązków na podstawie prawa krajowego. Należy zatem uznać, że były one odpowiedzialne za warunki, w jakich skarżący żyli przez kilka miesięcy: spanie na ulicy, bez dostępu do urządzeń sanitarnych, bez środków na przeżycie i w ciągłym strachu przed napaścią lub obrabowaniem. Skarżący byli więc ofiarami poniżającego traktowania, wykazującego brak poszanowania ich godności. Sytuacja ta musiała doprowadzić do
powstania w nich uczucia lęku, niepokoju i niższości mogącego doprowadzić do
rozpaczy. W połączeniu z brakiem odpowiedniej reakcji władz, które były wielokrotnie alarmowane przez skarżących o niemożliwości korzystania przez nich w praktyce ze swoich praw, a więc z zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb, oraz w powiązaniu z faktem, że
sądy krajowe systematycznie podnosiły, że właściwe organy mają ograniczone środki na ich potrzeby z uwagi na ich status jako samotnych mężczyzn o dobrym zdrowiu i bez osób na utrzymaniu, takie warunki życia przekraczały próg dolegliwości niezbędny do
zastosowania art. 3 Konwencji.
Rozstrzygnięcie
: naruszenie (jednogłośnie).
b)
W odniesieniu do skarżącego S.G. –
Skarżący uzyskał potwierdzenie swojego wniosku o status uchodźcy miesiąc po swojej pierwszej wizycie w prefekturze i – choć faktycznie mieszkał w namiocie – otrzymał świadczenie ATA dwa miesiące po pierwszej wizycie. Jakkolwiek okres ten musiał być dla niego trudny, od tego momentu uzyskał już
odpowiednie środki na utrzymanie.
Rozstrzygnięcie:
brak naruszenia (jednogłośnie).
Art. 41: Na rzecz N.H. zasądzono 2396,80 EUR tytułem szkody majątkowej; na rzecz N.H. i K.T. po 10
000 EUR, a dla A.J. – 12 000 EUR tytułem szkody niemajątkowej.
(Zobacz
M.S.S. p. Belgii i Grecji
[WI], nr 30696/09, 21
stycznia 2011 r.,
Nota informacyjna nr 137
, oraz
Khlaifia i Inni p. Włochom
[WI], nr 16483/12, 15
grudnia 2016 r.,
Nota
informacyjna nr 202
)
© Council of Europe/European Court of Human Rights
Niniejsze streszczenie przygotowane przez Kancelarię nie wiąże Trybunału.
Link do
Not informacyjnych nt. orzecznictwa