CASE OF MILJEVIĆ v. CROATIA - [Polish Translation] legal summary by the Polish Ministry of Foreign Affairs

Ministerul Afacerilor Externe, www.gov.pl/diplomacy Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Afacerilor Externe, https://www.gov.pl/web/diplomacy Zezwolenie și publicarea acestei traduceri a fost acordată de Ministerul Afacerilor Externe exclusiv pentru a fi publicată pe baza Tribunalului HUDOC EUROPE TRANSPORT INVENTUȚII TRANSPORT PRABUŁY CZOWIEKA © Notificații informaționale privind includerea în baza de date HUDOC 241 din data de 25.06.2020 CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZOWIEKA CZWIEKA CZOEKA CZWIEKA CZWIEKA CZWIEKA CZONIE CZWIEKA CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE CZIE

Având în vedere faptul că reclamantul a reclamat în mod specific condamnarea pentru defăimare a lui I.P., precum și faptul că instanțele naționale au examinat cazul din perspectiva atacurilor asupra onoarei și reputației lui I.P., Curtea a tratat condamnarea pentru defăimare a reclamantului ca o interferență în libertatea sa de exprimare, având în vedere efectele asupra dreptului său de apărare efectivă în cadrul procedurii penale. b) Dacă această interferență a fost prevăzută de constituție și a servit scopului dreptului său de a-l justifica dacă această intervenție a fost prevăzută în mod evident prin legea engleză pentru a proteja reputația bună în alte persoane și a garanta reputația puterii judiciare. c) dacă nu este necesar ca funcționarul civil să obțină o declarație democratică în care să se poată justifica. d) dacă nu este necesar ca acesta să se poată comporta în mod serios în favoarea dreptului său de a-și respecta reputația în favoarea autorității judiciare. d) dacă nu este necesar ca acesta să se poată justifica în favoarea autorității naționale. e.

În special, având în vedere dreptul acuzatului la libertatea de exprimare și interesul public legat de sistemul competent de justiție în justiție penală, prioritatea trebuie să fie acordată posibilității de a se exprima liber de către acuzat fără a se teme de a fi exprimat în situația în care declarația sa se referă la explicațiile argumentelor formulate în legătură cu apărarea. pe de altă parte, în măsura în care declarațiile acuzatului nu sunt în mod clar legate de puterea sa de judecată și nu conțin o explicație consecventă pentru un participant sau un participant la o procedură terță, nu trebuie să existe o explicație definitivă a faptului în cauză.

În plus, I.P. era o persoană publică bine cunoscută și activist pentru dezvăluirea crimelor comise în timpul războiului. În plus, I.P. a sfătuit redactorii de televiziune, iar unii martori despre reclamant s-au legat de el. În acest fel, a intrat pe scena publică cu privire la această problemă de publicitate, iar, prin urmare, în principiu, o persoană privată ar trebui să aibă un nivel mai ridicat de toleranță față de crimele din cauza lui Nieuchotsky.

În lumina celor de mai sus, declarațiile în litigiu au fost suficient de relevante pentru apărarea reclamantului și, prin urmare, meritau un nivel crescut de protecție în temeiul Convenției. ii) Consecința pentru I.P. i temeiul de fapt al declarațiilor În cadrul procedurilor de defăimare, instanțele naționale au tratat acuzațiile reclamantului față de I.P. ca fiind declarații de fapt și au considerat că încălcarea legii a fost un temei suficient și, prin urmare, au constituit o atacă nefondată și nejustificată.

În plus, instanțele nu au luat în considerare activitățile semnificative ale lui I.P. în acest domeniu și implicarea sa în programul de televiziune, deși fără a participa direct la transmisia referitoare la reclamant. Prin urmare, nu a putut fi stabilit că declarațiile reclamantului cu privire la participarea lui I.P. la proces au fost lipsite de orice valoare fundamentală. iii) Având în vedere, de asemenea, contextul în care au fost făcute declarațiile, deși au fost făcute în mod deliberat în cadrul argumentelor în apărarea procedurii penale, acestea nu au constituit nici o dovadă de căutarea infracțiunilor.

Curțile naționale nu au păstrat un echilibru echitabil între, pe de o parte, libertatea de exprimare a opiniei reclamantului, interpretată în contextul dreptului său de apărare, și, pe de altă parte, interesul lui I.P. privind protecția bunului său nume. Autoritățile naționale nu au luat în considerare nivelul crescut de protecție pe care îl merită declarațiile acuzatului făcute în cadrul apărării în timpul procesului penal. Răspundeți: încălcare (jednogłośnie). art. 41: 2281 EUR în ceea ce privește prejudiciul financiar; aceeași constatare a încălcării constituie o justificare suficientă a acuzației de nedreptățenie judiciară. (Zwincz, de asemenea, Pfeifer p. Austriai , nr. 126/5503, 15 listo 15 listo 2017) Notificare de informare nr. 102 Informații privind investigarea judiciară în cadrul procesului penal; Notificare de informare privind investigarea judiciară în cadrul Tribunalului penal; Notificare de informații privind investigarea judiciară în cadrul Tribunalului penal; Notificare de investigare în cadrul Tribunalului penal European al Drepturilor Omului Public, p. nr. 258/128 Nota, 27/08/2018, Nota, 17/12/2018, Nota, 17/12/2018, Nota, 17 /12/2018, Nota, 17 /12/2018, Nota, 17 /12/2018, no.

© Ministerstwo Spraw Zagranicznych,

www.gov.pl/diplomacy

[Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

©

Ministerstwo Spraw Zagranicznych,

https://www.gov.pl/web/diplomacy

[Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWIEKA

Nota informacyjna nt. orzecznictwa Trybunału nr 241

Czerwiec 2020 r.

Miljević p. Chorwacji – skarga nr 68317/13

Wyrok z 25.06.2020 r. [Sekcja Pierwsza]

Art. 10

Art. 10 ust. 1

Wolność wyrażania opinii

Skazanie za zniesławienie z uwagi na wypowiedzi oskarżające osobę trzecią o

manipulowanie świadkami, wygłoszone w trakcie obrony w innym postępowaniu karnym:

naruszenie

Fakty

– W czasie procesu o zbrodnie wojenne skarżący złożył wyjaśnienia w swej obronie, oskarżając I.P., osobę trzecią nieuczestniczącą w postępowaniu, o podżeganie do jego oskarżenia, manipulowanie świadkami i kierowanie przedsięwzięciem przestępczym mającym na celu jego skazanie. Skarżący został uniewinniony z zarzutu zbrodni wojennych, ale został następnie skazany za powyższe wypowiedzi w postępowaniu karnym o zniesławienie wytoczonym przeciwko niemu przez I.P.

Prawo

– Art. 10 [Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności]

a)

Istnienie ingerencji –

Uwzględniając fakt, że skarżący skarżył się konkretnie na skazanie za zniesławienie I.P., a także, że sądy krajowe rozpoznały sprawę z perspektywy ataku na

cześć i dobre imię I.P., Trybunał potraktował skazanie skarżącego za zniesławienie jako

ingerencję w jego wolność wyrażania opinii, mając na uwadze skutki dla jego prawa do skutecznej obrony w postępowaniu karnym.

b)

Czy ingerencja była przewidziana przez ustawę i służyła uprawnionemu celowi

– Ingerencja była przewidziana przez ustawę i miała uprawniony cel ochrony dobrego imienia i praw innych osób oraz zagwarantowania powagi i bezstronności władzy sądowej.

c)

Niezbędność w społeczeństwie demokratycznym –

Skarżący oskarżył I.P. o

manipulowanie świadkami – czyn zagrożony karą na podstawie prawa krajowego – co

w

sposób oczywisty mogło wyrządzić uszczerbek dla dobrego imienia I.P. i spowodować szkodę w jego środowisku społecznym, zważywszy szczególnie na jego status oficera wojskowego i niepełnosprawnego weterana wojennego. Ponadto I.P. poczuł się poważnie dotknięty poczynionymi uwagami. W związku z powyższym oskarżenia ze strony skarżącego osiągnęły niezbędny poziom powagi, który mógł zaszkodzić prawom I.P. chronionym na podstawie art. 8. Trybunał musiał zatem zweryfikować, czy organy krajowe zachowały sprawiedliwą równowagę między wolnością wyrażania opinii skarżącego a

prawem I.P. do poszanowania jego dobrego imienia. W niniejszej sprawie prawo skarżącego jako oskarżonego w postępowaniu karnym do wolności wyrażania opinii na

podstawie art. 10 należało rozumieć w świetle jego prawa do rzetelnego procesu sądowego chronionego na podstawie art. 6. W takich okolicznościach margines oceny przyznany władzom krajowym na podstawie art. 10 powinien być węższy.

W szczególności, z uwagi na prawo oskarżonego do wolności wyrażania opinii oraz interes publiczny związany z właściwym wymiarem sprawiedliwości w sprawach karnych, należy przyznać priorytet możliwości swobodnego wypowiadania się przez oskarżonego bez

obawy o bycie pozwanym w sytuacji, gdy jego wypowiedź dotyczy wyjaśnień i

argumentów podnoszonych w związku ze swą obroną. Z drugiej strony, im bardziej wypowiedzi oskarżonego są niezwiązane z jego sprawą i obroną i zawierają nieistotne dla sprawy lub niesprowokowane ataki na uczestnika postępowania lub inną osobę trzecią, tym bardziej uprawnione staje się ograniczenie jego wolności wyrażania opinii poprzez uwzględnienie praw strony trzeciej na podstawie art. 8. Wyjaśnienia i argumenty oskarżonego podlegają ochronie w zakresie, w jakim nie stanowią złośliwych oskarżeń przeciwko uczestnikowi postępowania lub stronie trzeciej. Wolność wyrażania opinii oskarżonego istnieje w zakresie, w jakim nie składa on wyjaśnień, które celowo powodują powstanie fałszywych podejrzeń o karalne zachowanie wobec uczestnika postępowania lub

strony trzeciej. W praktyce, dokonując oceny, Trybunał za istotne uznaje zbadanie zwłaszcza powagi konsekwencji dla osoby dotkniętej tymi wypowiedziami. Im większa powaga tych konsekwencji, tym mocniejsza musi być podstawa faktyczna wypowiedzi.

i)

Charakter i kontekst spornych wypowiedzi –

Chociaż I.P. nie występował w żadnej oficjalnej roli w postępowaniu karnym przeciwko skarżącemu ani nie podjął formalnej roli w tym postępowaniu, uczęszczał na publiczne rozprawy w sprawie skarżącego. Ponadto I.P. był dobrze znaną osobą publiczną i działaczem na rzecz ujawnienia zbrodni popełnionych w czasie wojny. W tym charakterze doradzał redaktorom programu telewizyjnego, a niektórzy świadkowie w sprawie skarżącego nawiązali z nim kontakt. W

ten sposób wszedł on na scenę publiczną w tym obszarze interesu społecznego, a zatem co do zasady powinien okazać większy niż inna osoba prywatna poziom tolerancji na

dopuszczalną krytykę.

Sporne wypowiedzi skarżącego zostały wygłoszone w jego uwagach końcowych przed sądem. Dotyczyły argumentów na obronę, które były wystarczająco powiązane z jego sprawą i działały na korzyść jego obrony. W razie gdyby skarżącemu udało się przekonać sąd do swoich argumentów, poważnie podważyłoby to wiarygodność i rzetelność zeznań świadków oraz ogólny charakter i tło sprawy podnoszonej przez oskarżenie.

Co do zasady oskarżony powinien mieć możliwość swobodnego mówienia, bez obaw o

późniejsze pozwanie za zniesławienie, o swym wrażeniu, że świadkowie mogli podlegać manipulacji, a także o niewłaściwych pobudkach oskarżenia. W niniejszej sprawie wypowiedzi skarżącego dotyczyły rzeczywiście jego wrażenia dotyczącego zachowania I.P. Nie miało dużego znaczenia to, że sam I.P. nie został przesłuchany w charakterze świadka w postępowaniu karnym przeciwko skarżącemu.

W świetle powyższego sporne wypowiedzi były wystarczająco istotne dla obrony skarżącego, a zatem zasługiwały na zwiększony poziom ochrony na podstawie Konwencji.

ii)

Konsekwencja dla I.P. i podstawa faktyczna wypowiedzi –

W postępowaniu o

zniesławienie sądy krajowe potraktowały zarzuty skarżącego wobec I.P. jako wypowiedzi co do faktów i uznały, że brak im było wystarczającej podstawy, a zatem że stanowiły bezpodstawny i nieuzasadniony atak.

Nie oceniły jednak wystarczająco faktu, że skarżący widział I.P. uczęszczającego na rozprawy w jego sprawie, a sam I.P. przyznał, że spotkał niektórych świadków. Ponadto sądy nie uwzględniły znaczących działań I.P. w tym obszarze i jego zaangażowania w programie telewizyjnym, choć bez bezpośredniego udziału w transmisji dotyczącej skarżącego. Nie można zatem było stwierdzić, że sporne wypowiedzi skarżącego dotyczące udziału I.P. w jego sprawie były pozbawione jakiejkolwiek podstawy faktycznej. Biorąc pod uwagę również kontekst, w jakim zostały wygłoszone te wypowiedzi, mianowicie w ramach argumentów na obronę podczas procesu karnego, to choć były one nadmierne, to nie stanowiły złośliwych oskarżeń wobec I.P. Ponadto wypowiedzi skarżącego obiektywnie rzecz biorąc wywołały jedynie ograniczone konsekwencje dla I.P., zwłaszcza że władze krajowe nigdy nie prowadziły wobec I.P. dochodzenia w sprawie przestępstwa manipulowania świadkami. Wreszcie, nawet przyjmując, że I.P. potrzebował pomocy lekarskiej w związku ze stresem spowodowanym przez wypowiedzi skarżącego, nie ma dowodów przesądzających, że ucierpiał lub mógł obiektywnie ucierpieć z powodu głębokich lub długoterminowych skutków zdrowotnych lub

innych.

iii)

Surowość wymierzonej sankcji

– Chociaż

skarżącego zobowiązano do zapłacenia grzywny w najniższym możliwym, w świetle prawa krajowego, wymiarze, to sankcja ta

mimo wszystko stanowiła skazanie w postępowaniu karnym.

iv)

Konkluzja

– Sądy krajowe nie zachowały sprawiedliwej równowagi między z jednej strony wolnością wyrażania opinii skarżącego, interpretowaną w kontekście jego prawa do

obrony, a z drugiej – interesem I.P. dotyczącym ochrony jego dobrego imienia. Władze krajowe nie uwzględniły zwiększonego poziomu ochrony, na jaki zasługują wypowiedzi oskarżonego dokonane w ramach obrony podczas procesu karnego.

Rozstrzygnięcie:

naruszenie (jednogłośnie).

Art. 41: 2281 EUR tytułem szkody majątkowej; samo stwierdzenie naruszenia stanowi wystarczające słuszne zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową.

(Zobacz także

Pfeifer p. Austrii

, nr 12556/03, 15

listopada 2007 r.,

Nota informacyjna nr

102

;

Erkapić p. Chorwacji

, nr 51198/08, 25

kwietnia 2013 r.,

Nota informacyjna nr 162

;

Zdravko Stanev p. Bułgarii

(nr

2)

, nr

18312/08

, 12

lipca 2016 r.; a także

Medžlis Islamske Zajednice Brčko i Inni p. Bośni i Hercegowinie

[WI], nr 17224/11, 27

czerwca 2017 r.,

Nota informacyjna nr 208

)

© Council of Europe/European Court of Human Rights

Niniejsze streszczenie przygotowane przez Kancelarię nie wiąże Trybunału.

Link do

Not informacyjnych nt. orzecznictwa