Ministerul Afacerilor Externe, www.gov.pl/diplomacy Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Courts database HUDOC © Ministerul Afacerilor Externe, https://www.gov.pl/web/diplomacy Zezwolenie și publicarea acestei traduceri a fost acordată de Ministerul Afacerilor Externe exclusiv pentru a fi plasată în baza de date HUDOC EUROPEJSKA TRIBUNALSKA PRAŁAW CZOWIEKA Banca Ljubljana nr. 345 / 2020 Banca Ljubljana nr. 345 / 2020 Banca Ljubljana nr. 345 / 2020 Banca Ljubljana nr. 345 / 2020 Banca Ljubljana nr. 345 / 2020 Banca Ljubljana nr. 345 / 2020 Banca Ljubljana nr. 345 / 2020 Banca Ljubljana nr. 345 / 2020 Banca Ljubljana nr. 345 / 2020 Banca Ljubljana nr. 345 / 2020 Banca Ljubljana nr. 545 / 2020 Banca Ljubljana nr. 545 / 2020 Banca Ljubljana nr. 545 / 2020 Legea Art. 33: a) Tribunalul poate examina o rezervă de conformitate cu art. 33 la stadiul de admisibilitate a unei singure părți, iar o singură plângere interstatală poate fi respinsă ca nedopuzibilă pe baza art. 35 numai din cauza unor noi măsuri de recurs naționale ale acesteia, în lipsa unui termen clar de 6 luni: alte cerințe de admisibilitate pot fi respinsă de o anchetă internațională în cadrul unei anchete internaționale sau de o anchetă în cadrul unei anchete interne.
Guvernul slovenin este fără îndoială îndreptățit să depună o plângere interstatală în temeiul art. 33; în plus, nu trebuie să fie afectat în nici un fel, chiar și indirect, de infracțiunile acuzate. Nici nu s-a afirmat niciodată că infracțiunile acuzate nu pot fi atribuite autorității supreme a părții care se ocupă de acuzare.
În plus, chiar dacă o chestiune critică este direct legată de obiectul plângerii, nu poate fi, de asemenea, privită ca fiind de natură să garanteze conformitatea cu materialele internaționale, în cazul în care Convenția de la Cluj nu este întotdeauna în sensul articolului 32, în sensul că este vorba de o chestiune de drept fundamental, în sensul că este o chestiune de drept material, în sensul că este o chestiune de drept material, în sensul tratatului de la Wrocław, care este în mod special în sensul tratatului de la Wrocław, în sensul că este o chestiune de drept fundamental, în sensul că este o chestiune de drept material, în sensul tratatului de drept fundamental, în sensul că este o chestiune de drept material, în sensul tratatului de drept fundamental, în sensul articolului 32. sumie se întâmplă într-adevăr spór co do jurisdicției Curții în sensul art. 32 §2, care poate fi decis la orice etapă a procedurii.
Tribunalul nu trebuie să considere prezenta plângere admisibilă, pentru a putea să analizeze această chestiune esențială. b) art. 33 permite investigarea de către reclamant a drepturilor unei organizații care nu este o instanță de judecată în sensul art. 34 Reclamantul a sugerat că la plângerile individuale ar trebui să se aplice alte criterii decât la cele interstate, iar entitățile juridice exclud numai posibilitatea de a beneficia de mecanismele lor de judecată interstate pe baza art. 33 Exista instituții de judecată în sensul articolului 1 din prezentul articol, care nu sunt părți ale autorităților de judecată ale statului respectiv. În conformitate cu esența Convenției, chiar și în litigiile interstate se referă întotdeauna la o entitate care este în primul rând, direct sau indirect, "coruptată" de încălcare, și nu la stat.
Cu alte cuvinte, categoriile de persoane juridice în temeiul Convenției pot fi numai persoane, grupuri de persoane și entități juridice care se califică ca organizații guvernamentale în sensul articolului 34 din Convenție, sau alte categorii de persoane care au drepturi fundamentale sau care au drepturi fundamentale, sau care au drept scop să se identifice în mod clar în cadrul unei alte categorii de persoane sau organizații, sau care au drepturi fundamentale, sau care au drepturi fundamentale, sau care au drepturi fundamentale, sau care au drepturi fundamentale, sau care au drepturi fundamentale, sau care au drepturi specifice, sau care au drepturi specifice, sau care au drepturi specifice, sau care au drepturi specifice, sau care au drepturi specifice, sau care au drepturi specifice, sau care au drepturi specifice.
Dacă Tribunalul a constatat o încălcare în cazul unei acțiuni depuse de stat în temeiul art. 33 în numele unei entități care nu dispune de o independență instituțională și operațională suficientă față de statul respectiv și dacă Tribunalul a decis o acțiune cu o justiție suficientă în numele acestuia, atunci beneficiarul final al acțiunii va fi statul însuși. În plus, în cazul Ališić i Inni p. Bosnia i Herțegovina et al. Tribunalul a decis că statul sloven este responsabil pentru datoria unei filiale locale a Băncii Lublinesti a doi reclamanți. Dacă aceste declarații au fost formulate în alt context, nu este criteriul esențial în contextul determinării dacă un entitate juridică din Slovenia poate fi considerată un entitate juridică din Serbia.
Banca Lublinesti nu a profitat suficient de independența instituțională a statului; prin urmare, nu a fost elaborată nicio informație în acest sens în cadrul Curții Europene a Drepturilor Omului (Curtea Europeană a Drepturilor Omului, St.
Petersburg, data de 12 mai 2014), în conformitate cu art. 29 din Legea privind instituirea unei instituții juridice din Serbia (Nota nr. 176/2013/CUR), precum și în temeiul articolului 34 din Legea privind instituirea unei instituții juridice din Serbia (Nota nr. 174/2014/CUR), în conformitate cu art. 12 din Legea privind instituirea unei instituții juridice din Serbia (Nota nr. 168/03, din 12 mai 2014), în special art. 34 din Legea privind instituirea unei instituții juridice din Serbia (Nota nr. 173/03, din 12 mai 2014), în conformitate cu art. 34 din Legea privind instituirea unei instituții juridice din Serbia (Nota nr. 178/03, din 12 mai 2014), în conformitate cu art. 34 din Legea privind instituirea unei instituții juridice din Serbia).
Nu informațională pentru justiție
© Ministerstwo Spraw Zagranicznych, www.gov.pl/diplomacy [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC © Ministerstwo Spraw Zagranicznych, https://www.gov.pl/web/diplomacy [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
Nota informacyjna nt. orzecznictwa Trybunału nr 246 Grudzień 2020 r. Słowenia p. Chorwacji (dec.) [Wielka Izba] – skarga nr 54155/16 Decyzja z 18.11.2020 r. [Wielka Izba] Art. 33 Skarga międzypaństwowa Brak jurysdykcji do zbadania skargi międzypaństwowej dochodzącej praw podmiotu prawnego, którego nie można zakwalifikować jako „pozarządowego” Art. 34 Ofiara Brak jurysdykcji do zbadania skargi międzypaństwowej dochodzącej praw podmiotu prawnego, którego nie można zakwalifikować jako „pozarządowego” Fakty – Bank Lublański ( Ljubljanska Banka ) jest osobą prawną, która została znacjonalizowana przez państwo słoweńskie. Nie był on w stanie ściągnąć należności od dłużników w Chorwacji, rzekomo z powodu bezczynności po stronie sądów i innych władz chorwackich oraz z powodu nakładania różnych innych przeszkód prawnych.
We wcześniejszej sprawie Ljubljanska Banka D.D. p. Chorwacji (dec.) Trybunał uznał, że przedmiotowy bank nie jest organizacją „pozarządową” w rozumieniu art. 34, a zatem nie był uprawniony do złożenia skargi indywidualnej do Trybunału. Rząd słoweński złożył następnie skargę międzypaństwową przeciwko Chorwacji w związku z niemożnością ściągnięcia długów przez bank, zarzucając liczne naruszenia Konwencji. Prawo – Art. 33: a) Czy Trybunał może zbadać zastrzeżenie dotyczące zgodności z art. 33 na etapie dopuszczalności Z jednej strony skarga międzypaństwowa może być odrzucona jako niedopuszczalna na podstawie art. 35 jedynie z powodu niewyczerpania krajowych środków odwoławczych i niedotrzymania terminu 6 miesięcy: inne wymogi dopuszczalności są zastrzeżone do badania w ramach przedmiotu skargi na etapie po stwierdzeniu dopuszczalności.
Z drugiej strony sformułowanie art. 33 i 35 nie może być interpretowane w sposób uniemożliwiający ustalenie przez Trybunał już na etapie badania dopuszczalności, zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi wykonywania swej jurysdykcji przez trybunały międzynarodowe, czy jest on właściwy do zajęcia się przedłożoną mu sprawą. Innymi słowy, Trybunał może odrzucić skargę międzypaństwową bez uznania jej za dopuszczalną, jeśli od samego początku jest jasne, że jest ona całkowicie nieuzasadniona lub z innych powodów nie spełnia wymogów dotyczących podniesienia rzeczywistego zarzutu w rozumieniu art. 33 Konwencji. Takie podejście jest zgodne również z zasadą ekonomiki procesowej.
W niniejszej sprawie podniesiona kluczowa kwestia wstępna – czy Trybunał może zbadać skargę międzypaństwową dochodzącą praw podmiotu prawnego, który prima facie nie jest pozarządowy – nie jest objęta zakresem któregokolwiek z wymogów dopuszczalności określonych w art. 35. Po pierwsze, kwestii tej nie można zrównywać z wymogiem zgodności skargi ratione personae. Rząd słoweński niewątpliwie jest uprawniony do złożenia skargi międzypaństwowej na podstawie art. 33; ponadto nie musi być on w żaden sposób poszkodowany, nawet pośrednio, na skutek zarzucanych naruszeń. Nie twierdzono też nigdy, że zarzucanych naruszeń nie można przypisać władzom pozwanej wysokiej układającej się strony.
Ponadto, nawet jeśli podniesiona w sprawie kluczowa kwestia wstępna jest bezpośrednio związana z przedmiotem skargi, nie może być ona zrównana także z kwestią zgodności ratione materiae, gdyż ten wymóg dopuszczalności zawsze był rozumiany jako odnoszący się wyłącznie do materialnej treści praw gwarantowanych przez Konwencję i Protokoły do niej. Kluczowa kwestia stanowi więc materię, która dotyczy jurysdykcji Trybunału w rozumieniu art. 32, a nie kwestię dopuszczalności w wąskim rozumieniu tego terminu. W istocie kwestia, czy Konwencja jako traktat praw człowieka może tworzyć prawa podstawowe dla podmiotów będących własnością państwa i prowadzonych przez państwo, wykracza poza granice mechanizmu konwencyjnego i dotyczy ogólnej kwestii prawa międzynarodowego, zwłaszcza w świetle powszechnie uznanego szczególnego charakteru traktatów praw człowieka.
W sumie zachodzi rzeczywisty spór co do jurysdykcji Trybunału w rozumieniu art. 32 ust. 2, który może być rozstrzygnięty na każdym etapie postępowania. Trybunał nie musi uznawać niniejszej skargi za dopuszczalną, by móc rozpatrzyć tę kluczową kwestię. b) Czy art. 33 zezwala na dochodzenie przez skarżący rząd praw organizacji, która nie jest „pozarządowa” dla celów art. 34 Skarżący rząd sugerował, że do skarg indywidualnych powinny mieć zastosowanie inne kryteria niż do międzypaństwowych, a jedynymi podmiotami prawnymi wyłączonymi z możliwości korzystania z mechanizmu międzypaństwowego na podstawie art. 33 byłyby instytucje państwowe w wąskim rozumieniu tego pojęcia, będące częściami składowymi tego państwa i wykonujące władztwo publiczne w jego imieniu.
Inne podmioty prawne, które nie kwalifikują się jako „pozarządowe” na podstawie art. 34, nadal mogłyby dochodzić swych praw poprzez układające się państwo za pomocą skargi międzypaństwowej. Trybunał nie został przekonany do tego podejścia z trzech powodów: 1. Utrwaloną zasadą interpretacji Konwencji jest zasada, że Konwencję należy odczytywać całościowo, a jej artykuły powinny być interpretowane w sposób promujący wewnętrzną spójność i harmonię między jej przepisami. Ma to zastosowanie nie tylko do merytorycznych postanowień Konwencji, ale także do postanowień jurysdykcyjnych i proceduralnych – w niniejszej sprawie art. 1, 33 i 34. 2. Trybunał uwzględnił szczególny charakter Konwencji jako instrumentu skutecznej ochrony praw człowieka, wyrażony zarówno w art. 1, jak i preambule Konwencji oraz powszechnie uznany w prawie międzynarodowym.
Logiką traktatu praw człowieka jest to, że układające się państwa nie mają własnego interesu i nie dochodzą swych indywidualnych korzyści. Zgodnie z samą istotą Konwencji nawet w skardze międzypaństwowej zawsze chodzi o jednostkę, która jest bezpośrednio lub pośrednio i w pierwszej kolejności „pokrzywdzona” przez naruszenie, a nie o państwo. Innymi słowy, posiadaczami praw na podstawie Konwencji mogą być jedynie osoby, grupy jednostek oraz podmioty prawne, które kwalifikują się jako „organizacje pozarządowe” w rozumieniu art. 34, a nie układające się państwo lub inny podmiot prawny, który należy uważać za organizację rządową.
3. Co się tyczy szczególnego celu art. 33, istnieją dwie podstawowe kategorie skarg międzypaństwowych: skargi odnoszące się do ogólnych kwestii mające na celu ochronę porządku publicznego w Europie oraz skargi, w których państwo zaskarża naruszanie przez inną układającą się stronę podstawowych praw człowieka jednej lub większej liczby jasno określonych lub możliwych do zidentyfikowania osób. Niniejsza skarga – mająca na celu ochronę interesów jednego konkretnego podmiotu prawnego w ściśle określonych postępowaniach i dochodząca słusznego zadośćuczynienia w jego imieniu – należy do tej drugiej kategorii. Jeśli jednak w sprawie międzypaństwowej przyznawane jest słuszne zadośćuczynienie, powinno być ono zawsze na korzyść indywidualnej ofiary, a nie na korzyść państwa.
Jeśliby Trybunał stwierdził naruszenie w sprawie wytoczonej przez państwo na podstawie art. 33 w imieniu podmiotu nieposiadającego wystarczającej instytucjonalnej i operacyjnej niezależności od tego państwa i jeśliby zasądził kwotę słusznego zadośćuczynienia, wówczas ostatecznym beneficjentem wyroku Trybunału byłoby to samo państwo i nikt inny. Trybunał przypomniał również, że warunki dopuszczalności różnych skarg do Trybunału mogą się różnić od warunków mających zastosowanie przed sądami Unii Europejskiej.
Z tego względu odwołanie się przez skarżący rząd do ich wyroków nie może mieć rozstrzygającego przełożenia na wykładnię art. 34. W świetle powyższego art. 33 nie zezwala na dochodzenie przez skarżący rząd praw podmiotu prawnego, który nie kwalifikuje się jako „organizacja pozarządowa” i jako taki nie jest uprawniony do złożenia skargi indywidualnej na podstawie art. 34. c) Czy Trybunał może zbadać skargę na podstawie art. 33 Odnośnie do statusu banku na podstawie art. 34 Trybunał nie dostrzega powodów do odstąpienia od swych stwierdzeń przyjętych w sprawie Ljubljanska Banka D.D. p. Chorwacji (dec.). Nawet jeśli Bank Lublański jest odrębnym podmiotem prawnym, który nie uczestniczy w wykonywaniu uprawnień władczych, jest własnością państwa słoweńskiego, które dowolnie dysponuje jego aktywami, i jest kontrolowany przez agencję słoweńskiego rządu.
Poza państwem nie ma innych klientów ani aktywnych udziałowców. Ponadto w sprawie Ališić i Inni p. Bośni i Hercegowinie et al. Trybunał orzekł, że państwo słoweńskie jest odpowiedzialne za dług odpowiedniego miejscowego oddziału Banku Lublańskiego wobec dwojga skarżących. Choć ustalenia te zostały poczynione w innym kontekście, stanowi to istotne kryterium w kontekście określania, czy podmiot prawny może być uznany za „pozarządowy”. Bank Lublański nie korzysta z wystarczającej niezależności instytucjonalnej i operacyjnej od państwa, a zatem nie jest „organizacją pozarządową” dla celów art. 34. Jako taki nie ma prawa do złożenia skargi indywidualnej. Stosownie do tego art. 33 nie uprawnia Trybunału do zbadania skargi międzypaństwowej zarzucającej naruszenie jakiegokolwiek prawa ustanowionego Konwencją w odniesieniu do tego podmiotu prawnego.
Rozstrzygnięcie: brak jurysdykcji do rozpoznania skargi. (Zobacz także Cypr p. Turcji (słuszne zadośćuczynienie) [WI], nr 25781/94, 12 maja 2014 r., Nota informacyjna nr 174 ; Ališić i Inni p. Bośni i Hercegowinie, Chorwacji, Serbii, Słowenii i „byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii” [WI], nr 60642/08, 16 lipca 2014 r., Nota informacyjna nr 176 ; Ljubljanska Banka D.D. p. Chorwacji (dec.), nr 29003/07 , 12 maja 2015 r.) © Council of Europe/European Court of Human Rights Niniejsze streszczenie przygotowane przez Kancelarię nie wiąże Trybunału. Link do Not informacyjnych nt. orzecznictwa