Ministerstwo Spraw Zagranicznych, www.gov.pl/diplomacy [Translația deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției Polonez] Permisul de a re-publică această traducere a fost acordat de Ministerul Afacerilor Externe Polonez în scopul unic al includerii sale în baza de date a Curții HUDOC © Ministerstwo Spraw Zagranicznych, https://www.gov.pl/web/diplomacy [Translația a fost deja publicată pe site-ul oficial al Ministerului Justiției] Zezwolenie și publicarea acestei traduceri a fost acordată de Ministerul Sprawiedliwości Zagranicznych exclusiv în scopul plasării pe baza Tribunalului HUDOC EUROPE TRZESTRUZNABUŁA © CZŁOWIEKA UE UEZOWIEKA Statul membru UEZOWIEKA Nota de stat nr. 246 din 20 decembrie 2020 privind statutul statului membru de autoritate a Tribunalului Grzegorieł Szczecin nr. 5616 r.
S-a retras și a fost privat de libertate în timpul unei anchete preliminare a autorităților slovace în această cauză, după ce a fost reținut în Republica Moldova în scopul extrădării lui Rosenzhe.În noiembrie 2016, instanțele au considerat extrădarea sa ca fiind ilegală, deoarece autoritățile române au declarat că nu are statutul de persoană ilegală.În urma unei anchete, autoritățile române au declarat că nu are statutul de persoană ilegală.În urma unei cereri de extrădare, autoritățile române au declarat că nu are statutul de persoană ilegală.În termen de 5 zile, autoritățile române au decis că nu are statutul de persoană ilegală.În urma unei anchete, autoritățile române au declarat că nu are statutul de persoană ilegală.În urma unei cereri de extrădare, autoritățile române au declarat că nu are statutul de persoană ilegală.În urma unei cereri de extrădare, autoritățile române au declarat că nu are statutul de persoană ilegală.În urma unei cereri de extrădare, autoritățile române au declarat că nu are statutul de persoană ilegală.În urma unei cereri de extrădere, autoritățile române au declarat că nu are statutul de persoană ilegală.În termen de 5 zile, a fost eliberat de către administrația română.În termen de 5 zile, în urma unei cereri de extrădere, în care a fost reținut în Republica Moldova.În conformitate cu art.
Ambele ordine de detenție au fost emise în conformitate cu prevederile competente ale legislației naționale. i) Acuzația privind neconsiderarea corespunzătoare a faptului că reclamantul a fost recunoscut drept refugiat în Suedia Tribunalul a recunoscut în mod consecvent că reținerea libertății unei persoane în scopul extrădării este necesară în cazul arbitrajului doar în cazul în care există circumstanțe istorice care, în temeiul legii naționale, exclud extrădarea acestei persoane.
Prin urmare, autoritățile slovace au fost nevoite să analizeze toate circumstanțele cazului individual al reclamantului. Deoarece statul solicitant era un stat care îl persecuta pe reclamant (în mod specific, din cauza activității politice a fratelui său), toate dovezile prezentate de autoritățile suedeze nu au fost verificate în baza de date Interpol în timpul procedurii de azil în ceea ce privește reclamantul și nu au investigat natura acuzațiilor penale formulate împotriva sa în Rusia.Activând astfel, autoritățile slovace au trebuit să ia în considerare toate circumstanțele cazului individual al reclamantului.Dacă statul solicitant era un stat care îl persecuta pe reclamant (în mod special din cauza activității politice a fratelui său), orice dovadă prezentată de autoritățile suedeze trebuia tratată cu o mare precauție, inclusiv că cererea de extrădare a fost făcută împotriva unei părți interesate de a-și expune o plângere în cauză, nu a fost considerată o plângere de natură să constituie o plângere de infracționalitate.În conformitate cu art. 1 din Directiva 2011/12/UE, o astfel de plângere nu poate fi considerată o plângere de infracțiune, deși, în temeiul articolului 1 din Directiva, o astfel de acuzație nu poate fi considerată o plângere de infracțiune.
ii) Întreaga perioadă de detenție a reclamantului în scopul extrădării a durat un an, nouă luni și optzeci de zile (de la 15 ianuarie 2015 până la 2 noiembrie 2016). de asemenea, de la 16 ianuarie 2015 până la 16 noiembrie 2016, autoritățile au confirmat că reclamantul a fost tratat cu rapiditate în cadrul unei proceduri de extrădare. în consecință, în 2016, o serie de plângeri au fost depuse în favoarea autorităților din Statele Unite ale Americii, care au fost încheiate printr-o serie de rapoarte de la radioul interpol, care au fost publicate în rapoartele de presă ale autorităților din Statele Unite ale Americii, cu privire la statutul de extrădare.
În cele din urmă, deși Curtea Supremă a decis în martie 2015 că art. 12 alineatul (2) litera (b) din Directiva 2011/95/UE, adică dispozițiile excludente, nu se aplică reclamantului (pentru că acesta era suspectat de comiterea unei infracțiuni grave de natură non-politică, ceea ce a împiedicat acceptarea și aplicarea de către Slovacia a statutului de refugiat acordat Suediei), în octombrie 2016 o altă instanță a aceluiași tribunal a adoptat o hotărâre contrară, concluzionând că nu au apărut între timp nicio informație nouă.
Tribunalul a decis, de asemenea, în unanimitate, că a existat o încălcare a art. 5 alin. 5 pe baza faptului că reclamantul nu a avut posibilitatea de a exercita dreptul la despăgubiri pentru încălcarea drepturilor sale în temeiul art. 5 alin. 1. art. 41: 8500 EUR pentru prejudicii non-proprii. Reclamație pentru prejudicii materiale de la distanță (Zobacz, de asemenea Eminbeyli v. Rosji , nr. 42443/02 , 26 februarie 2009; M. i Inni v. Bułgarii , nr. 41416/08, 26 iulie 2011 r., Nota informativă nr. 143 ) © Council of Europe/European Court of Human Rights Acest stresciment a fost pregătit de Klarię nie wiąże.
© Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
www.gov.pl/diplomacy
[Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Foreign Affairs for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC
©
Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
https://www.gov.pl/web/diplomacy
[Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC
Nota informacyjna nt. orzecznictwa Trybunału nr 246
Grudzień 2020 r.
Shiksaitov p. Słowacji
– skargi nr 56751/16 i 33762/17
Wyrok z 10.12.2020 r. [Sekcja Pierwsza]
Art. 5
Art. 5 ust. 1 lit. f
Ekstradycja
Brak staranności władz przy rozstrzyganiu kwestii dopuszczalności ekstradycji skarżącego do państwa pochodzenia pomimo przyznania mu statusu uchodźcy przez inne państwo członkowskie UE:
naruszenie
Fakty
– Skarżący, obywatel rosyjski pochodzenia czeczeńskiego, uzyskał status uchodźcy w Szwecji na podstawie przesłanki dotyczącej przekonań politycznych. Był on poszukiwany międzynarodowym listem gończym z powodu zarzutów popełnienia czynów terrorystycznych w Rosji. W czasie podróży został pojmany na granicy słowackiej jako osoba figurująca na liście osób poszukiwanych przez Interpol. Został następnie zatrzymany i pozbawiony wolności na czas prowadzenia przez władze słowackie wstępnego dochodzenia w tej sprawie, po czym pozbawiono go wolności w celu ekstradycji do Rosji. W listopadzie 2016 r. Sąd Najwyższy uznał jego ekstradycję za niedopuszczalną z uwagi na posiadany przez niego status uchodźcy. Skarżący został zwolniony i wydalony administracyjnie do Szwecji.
Prawo – Art. 5 ust. 1 lit. f:
a)
Początkowe pojmanie i zatrzymanie skarżącego
Skarżący został pojmany w celu doprowadzenia na komisariat policji granicznej, ponieważ jego nazwisko znajdowało się na międzynarodowej liście osób poszukiwanych. Zatrzymano go następnego dnia po stwierdzeniu przez władze, że nadal jest poszukiwany międzynarodowym listem gończym, a Rosja potwierdziła, że wystosuje w odpowiednim terminie wniosek o ekstradycję. Środki te miały na celu zatrzymanie osoby, „przeciwko której toczy się postępowanie o (...) ekstradycję” w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. f [Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności]. W tym czasie władze słowackie rzeczywiście nie miały wiedzy o fakcie posiadania przez skarżącego statusu uchodźcy. Ta
faza pozbawienia wolności skarżącego nie wykazywała więc żadnej arbitralności.
b)
Dalsze pozbawienie wolności skarżącego
Dalsze zarzuty skarżącego na podstawie art. 5 ust. 1 lit. f dotyczyły okresu tymczasowego aresztowania i okresu pozbawienia wolności do czasu ekstradycji. Oba nakazy pozbawienia wolności zostały wydane zgodnie z właściwymi przepisami prawa krajowego.
i)
Zarzut dotyczący braku właściwego uwzględnienia faktu uznania skarżącego za uchodźcę w Szwecji
Trybunał konsekwentnie uznaje, że pozbawienie wolności osoby na potrzeby ekstradycji staje się bezprawne i arbitralne w razie istnienia okoliczności, które na gruncie prawa krajowego wykluczają ekstradycję tej osoby. W obecnej jednak sprawie nie można twierdzić, że ekstradycja skarżącego była całkowicie zakazana.
Skarżący uzyskał status uchodźcy w Szwecji, a nie na Słowacji. Taka decyzja była wiążąca eksterytorialnie w tym zakresie, że przyznanie statusu uchodźcy przez Szwecję, jedno z
państw stron Konwencji genewskiej z 1951 r., mogło być podważone przez Słowację jedynie w wyjątkowych okolicznościach dających podstawy do przypuszczenia, że
beneficjent tej decyzji w sposób oczywisty objęty był przesłankami wykluczającymi zawartymi w art. 1F Konwencji z 1951 r., a zatem nie spełniał wymogów zawartej w niej definicji uchodźcy. Może więc dojść do sytuacji, że w trakcie postępowania ekstradycyjnego wyjdą na jaw informacje na temat osoby uznanej za uchodźcę, które mogą uzasadniać rewizję tego statusu.
Uprawnione było więc zbadanie przez sądy słowackie, czy postanowienie wykluczające mogło mieć zastosowanie wobec skarżącego – tym bardziej, że ustalono, że władze szwedzkie nie sprawdziły bazy danych Interpolu w czasie postępowania azylowego w
odniesieniu do skarżącego i nie zbadały charakteru zarzutów karnych stawianych mu w
Rosji. Działając w ten sposób, władze słowackie musiały rozważyć wszystkie okoliczności indywidualnej sprawy skarżącego. Ponieważ państwem wnioskującym było państwo, które prześladowało skarżącego (przypuszczalnie z powodu działalności politycznej jego i jego brata), wszelkie przedstawione dowody należało traktować z dużą ostrożnością, ustalając, czy wniosek o ekstradycję był oparty na sfabrykowanych zarzutach lub czy zbrodnię będącą podstawą tego wniosku można było uznać za mającą charakter „niepolityczny” w rozumieniu art. 1F Konwencji z 1951 r. i art. 12 ust. 2 lit. b dyrektywy 2011/95/UE. Ponadto, ponieważ władze słowackie początkowo uznały, że czyn stanowił zbrodnię o charakterze „niepolitycznym”, były zobowiązane zbadać, czy
ekstradycji nie
wykluczają inne powody, takie jak, w obecnej sprawie, niewystarczające dowody na
poparcie zarzutów wytaczanych przeciwko skarżącemu.
Nie można zatem krytykować władz słowackich za przeprowadzenie wstępnego dochodzenia, pomimo że skarżący uzyskał uprzednio status uchodźcy w Szwecji. To
dochodzenie można uznać za nieodłącznie związane z postępowaniem „toczącym się o
ekstradycję”. Chociaż ostatecznie ekstradycja skarżącego do Rosji została uznana za
niedopuszczalną, nie może to samo w sobie w sposób retrospektywny wpłynąć na
zgodność z prawem pozbawienia wolności w czasie badania wniosku o ekstradycję.
ii)
Czy cały okres pozbawienia wolności był uzasadniony na podstawie art. 5 ust. 1 lit. f
Istotną kwestią było to, czy można twierdzić, że przez cały okres pozbawienia wolności skarżącego toczyło się postępowanie o jego ekstradycję, i w rezultacie, czy okres ten był uzasadniony na podstawie art. 5 ust. 1 lit. f.
Cały okres pozbawienia wolności skarżącego w celu ekstradycji trwał jeden rok, dziewięć miesięcy i osiemnaście dni (od 15 stycznia 2015 r. do 2 listopada 2016 r.). Od 16 stycznia 2015 r. władze były świadome, że skarżący uzyskał status uchodźcy w Szwecji, co zostało szybko potwierdzone przez Interpol w Sztokholmie. Pierwsze próby ustalenia przez władze słowackie okoliczności dotyczących statusu uchodźcy skarżącego zostały podjęte pod
koniec stycznia 2015 r. Do połowy lutego władze otrzymały od swych rosyjskich odpowiedników wniosek o ekstradycję. Jednak po przesłuchaniu skarżącego w marcu 2015
r. upłynęło kolejne sześć miesięcy, zanim prokurator wystąpił do sądu okręgowego o zgodę na ekstradycję skarżącego do Rosji. Upłynęły z górą trzy kolejne miesiące, zanim w styczniu 2016 r. odbyła się rozprawa, która jednak została odroczona. Na kolejnej rozprawie, we wrześniu 2016 r., wydano zgodę na ekstradycję.
Wreszcie, chociaż Sąd Najwyższy orzekł w marcu 2015 r., że art. 12 ust. 2 lit. b dyrektywy 2011/95/UE, tj. postanowienie wyłączające, ma zastosowanie do skarżącego (ponieważ był on podejrzewany o popełnienie poważnej zbrodni o charakterze niepolitycznym, co
uniemożliwiało zaakceptowanie i zastosowanie przez Słowację statusu uchodźcy przyznanego mu w Szwecji), w listopadzie 2016 r. inna izba tego samego sądu przyjęła w
swym orzeczeniu przeciwny wniosek, mimo że nie pojawiła się w międzyczasie żadna nowa informacja. Co istotniejsze, informacja na temat statusu uchodźcy skarżącego (która stanowiła główną podstawę decyzji z 2 listopada 2016 r.), jak również dokumenty dotyczące ścigania go w Rosji (które umożliwiały ocenę politycznego albo niepolitycznego charakteru jego czynów na potrzeby zastosowania właściwych klauzul wyłączających) były w dyspozycji władz słowackich od lutego 2015 r.
W świetle powyższego władze nie postępowały w sposób aktywny i staranny przy
gromadzeniu wszystkich niezbędnych informacji i rozstrzyganiu zagadnień prawnych występujących w przedmiotowej sprawie. Nic nie stało na przeszkodzie wydaniu ostatecznej decyzji w kwestii dopuszczalności ekstradycji skarżącego znacznie wcześniej, niż miało to miejsce. Przesłanki pozbawienia wolności skarżącego nie pozostawały więc w
mocy przez cały przedmiotowy okres.
Rozstrzygnięcie:
naruszenie (jednogłośnie).
Trybunał orzekł również, jednogłośnie, że doszło do naruszenia art. 5 ust. 5 na tej podstawie, że skarżący nie miał możliwego do wyegzekwowania prawa do odszkodowania za naruszenie jego praw na podstawie art. 5 ust. 1.
Art. 41: 8500 EUR z tytułu szkody niemajątkowej. Roszczenie z tytułu szkody majątkowej oddalone.
(Zobacz również
Eminbeyli p.
Rosji
, nr
42443/02
, 26 lutego 2009 r.;
, nr 41416/08, 26 lipca 2011 r.,
Nota informacyjna nr 143
)
© Council of Europe/European Court of Human Rights
Niniejsze streszczenie przygotowane przez Kancelarię nie wiąże Trybunału.
Link do
Not informacyjnych nt. orzecznictwa