Avrupa İnsan Haklari MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABULEDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru no. 679/08 İhsan KARTAL/Türkiye Bașkan, Valeriu Grițco, Hâkimler , Arnfinn Bårdsen, Peeter Roosma și Asociația pentru Afaceri Juridice a Asociației pentru Afaceri Juridice Hasan Bakırcı'nın participării la 7 iulie 2020 într-o comisie, a fost convocată în data de 27 decembrie 2007, în prezența lui Avrupa İnsanları Mahesi (În prezența lui Avrupa İnsanları Mahesi), a avut loc în data de 27 decembrie 2007, în prezența lui Daval Hükümeti, au avut loc în prezența lui Avval Hükümeti, au avut loc în prezența lui Avval Hükümeti, au avut loc în prezența lui Avval Hükümeti, au avut loc în prezența lui Avval Hükümeti, au avut loc în prezența lui Avval Hükümeti, au avut loc în prezența lui Avval Hükümeti, au avut loc în prezența lui Avval Hükümeti, au avut loc în prezența lui Avval Hükümeti, au avut loc în prezența luival Hükümeti, au avut loc în prezența luival Hükümeti, au avut loc în prezența luival Hükümeti, au avut loc în prezența luival Hükümeti, au fost construit în prezența lui lui lui lui lui lui lui lui lui lui lui lui lui lui, au fost construit în prezenul lui, au fost construit în prezența lui.
La fiecare audiere, instanța de judecată a respins cererea reclamantului, care a fost depusă pe dosar fără audiere.Curtea de judecată a decis, având în vedere gravitatea infracțiunii raportate și situația dovezilor, să continue arestarea reclamantului.7. după a treia audiere, la 14 martie 2007, reclamantul a protestat împotriva emirului de arestare și a cerut eliberarea.La 21 martie 2007, Curtea Penală Istanbul Ağır a respins cererea reclamantului, care a fost depusă pe dosar fără audiere.Curtea a decis că, în cazul în care a depus cererea, a fost depusă o plângere scrisă sau o plângere scrisă a avocatului reclamantului, care a fost depusă pe termen lung.8.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME a depus o plângere în temeiul articolului 5 al Convenției privind faptul că sentința judecătorească privind arestul preliminar a fost prea lungă (art. 5 § 3 din Convenție) 15.a. a depus o plângere în temeiul articolului 5 § 3 din Convenție privind faptul că nu există un mijloc de drept intern eficace prin care să conteste durata cazurilor deschise împotriva sa. a depus o plângere în temeiul articolului 5 al Convenției privind faptul că sentința judecătorească privind arestul preliminar a fost prea lungă (art. 5 § 3 din Convenție) 15.a. a depus o plângere în temeiul articolului 5 § 3 din Convenție privind lipsa unui termen rezonabil de timp pentru soluționarea cazurilor judecătorești privind arestul preliminar. a depus o plângere în temeiul articolului 5 § 5 din Convenție privind că nu există un mijloc de drept intern eficace prin care să conteste durata cazurilor deschise împotriva sa. a depus o plângere în temeiul articolului 13 din Convenție privind că nu există un mijloc de timp prea lung. a depusă. a depus o plângere în temeiul articolului 13 din Convenție privind că nu există un mijloc de drept intern eficace prin care să conteste durata cazurilor judecătore ale cazurilor deschise împotriva sa. a fost evaluată de către Curtea judecătore judecătorești. a utilizat o cale de drept internă de judecată în temeiul articolului 5 § 17 din Convenție (art. 17 din Convenție, § 17 § 17), a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a. a
În acest caz, Curtea observă că arestul preventiv al reclamantului s-a încheiat la 7 decembrie 2007 cu hotărârea a Curții din Istanbul Ağır Ceza și că această hotărâre a fost definitivă la 27 octombrie 2008. În consecință, reclamantul avea posibilitatea de a introduce o acțiune în temeiul regulii despăgubirii prevăzute la art. 141 din CMK, începând cu această dată. Cu toate acestea, reclamantul nu a introdus o acțiune în temeiul acestei reguli. Curtea a constatat că nu a putut aplica o acțiune în temeiul regulilor privind consumul prejudiciabil, în temeiul dispozițiilor privind consumul prejudiciabil, în temeiul dispozițiilor privind consumul prejudiciabil, în temeiul dispozițiilor privind executarea normală a unei acțiuni în temeiul hotărârii Curții din Istanbul Ağır Ceza (Hürkököy, 21 decembrie 1888, § 282), cu excepția celorlalte dispoziții prevăzute în hotărârea Curții din Turcia (Hürkököy, 27 decembrie 1888, § 28), care a fost pronunțată în data de 21 decembrie 2014 (Hürkököy, 28 decembrie 2014).
În concluzie, Curtea, luând în considerare contestația Guvernului, a ajuns la concluzia că, din cauza neutilizării căilor interne, recursul în cauză trebuie respins în temeiul articolelor 35 §§ 1 și 4 din Convenție. 22 Recursul în drept efectiv (art. 5 § 4 din Convenție) 22.
În plus față de hotărârile de judecată prin care un deținut are dreptul de a deschide o persoană, Curtea observă că hotărârile de judecată prin care un tribunal a efectuat o anchetă privind continuarea detenției nu intră sub incidența articolului 5 § 4 din Convenție (de exemplu Altınok împotriva Turciei , no. 31610/08, §§ 39-40, 29 noiembrie 2011 și Ali R. Kaplan împotriva Turciei , no. 24597/08, § 25, 13 noiembrie 2014).Conducerea Curții a fost, prin urmare, că această parte a Curții trebuie să fie respinsă în conformitate cu art. 5 § 5 din Convenție (de exemplu, Altınok împotriva Turciei , no. 31610/08, §§ 39-40, 29 noiembrie 2011 și Ali R. Kaplan împotriva Turciei , no. 24597/08, § 13 noiembrie 2014).Curtea a decis că acest drept trebuie să fie respins în conformitate cu art. 5 § 5 din Convenție (de exemplu, Altınok împotriva Turciei, no. 5 § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, § 5 din Convenție, etc.
În lipsa unei astfel de cereri în cauza, cererea reclamantului în temeiul articolului 5 § 5 din Convenție nu este legată de subiect și, prin urmare, trebuie respinsă. Alte părți ale reclamațiilor din Convenție, care se încadrează în articolele 6 și 13, trebuie să fie luate în considerare în continuare după ce a fost luată o decizie cu privire la durata termenului de judecată (art. 6 din Convenție) 28.
În această hotărâre, Curtea a ajuns, în special, la concluzia că această nouă cale de drept este probabil accesibilă și că este adecvată pentru a oferi o soluție rezonabilă în ceea ce privește recursurile privind durata procesului.31 În hotărârea sa în cauza Ümmühan Kaplan (secțiunea menționată mai sus, § 77) și în cazul apelului său, Curtea a menționat că recursurile depuse de Guvern înainte de aplicarea noii legi, pot fi încheiate în urma procedurilor normale de procedură.32 Cu toate acestea, Curtea a declarat că recursurile în cauză nu au fost încheiate în temeiul articolului 34. alineatul (3) din Constituție și că nu au fost încheiate în temeiul articolului 33. alineatul (3) din Constituție.34 În acest caz, Curtea a reiterat că recursurile depuse de Guvern înainte de aplicarea noii legi pot fi încheiate în temeiul articolului 35. alineatul (3) din Constituție.
Curtea reamintește că Comisia de Tășire, înființată prin Legea nr. 6384, în temeiul articolului 6 § 1 din Convenție, a putut să facă recurs la lungimea sentințelor și a deschis o cale de atac în conformitate cu condițiile prevăzute la art. 13 din Convenție (a se vedea Turgut și alții, § 59-60).36 Prin urmare, Curtea a ajuns la concluzia că această parte a cererii este evident lipsită de temei și trebuie respinsă în temeiul articolului 35 §§ 3 (a) și 4 din Convenție.
Bașvuru no. 679/08
İhsan KARTAL/Türkiye
Bașkan,
Valeriu Grițco,
Hâkimler
,
Arnfinn Bårdsen,
Peeter Roosma
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 7 Temmuz 2020 tarihinde bir Komite olarak toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi(İkinci Bölüm),
27 Aralık 2007 tarihinde yapılan yukarıdaki bașvuruyu göz önüne alarak,
Davalı Hükümet tarafından ibraz edilen görüșleri ve bu görüșlere cevaben bașvuran tarafından ibraz edilen görüșleri göz önüne alarak,
Gerçekleștirdiği müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran İhsan Kartal 1984 doğumlu bir Türk vatandașı olup, Tekirdağ’da tutuklu bulunmaktadır. Kendisi Mahkeme nezdinde İstanbul barosuna kayıtlı İ. Akmeșe tarafından temsil edilmiștir.
2.
Türk Hükümeti (“Hükümet”) kendi görevlisi tarafından temsil edilmiștir.
Davanın Koșulları
3.
Dava konusu olaylar, taraflarca ileri sürüldüğü șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir:
4.
Bașvuran, Hâkim ve Cumhuriyet savcılarını tașıyan bir servise patlayıcı madde yerleștirdiği șüphesiyle 11 Nisan 2006 tarihinde yakalanmıștır. Bașvuran, 14 Nisan 2006 tarihinde sorgu hâkimi önüne çıkarılmıș ve hâkim bașvuranın tutuklanmasına karar vermiștir.
5.
İstanbul Cumhuriyet Savcısı 9 Mayıs 2006 tarihinde bașvuranı Devletin birlik ve beraberliğini bozmak ile suçlayan bir iddianame hazırlamıștır.
6.
Her durușmada, mahkeme bașvuranın yargılama öncesi tutukluluk halini incelemiștir. Yargılamayı yürüten mahkeme, bașvurana isnat edilen suçun ciddiyetini ve delillerin durumunu göz önünde bulundurarak bașvuranın tutukluluğunun devam etmesine karar vermiștir.
7.
14 Mart 2007 tarihinde görülen üçüncü durușmanın ardından bașvuran tutuklanma emrine karșı itirazda bulunmuș ve serbest bırakılmayı talep etmiștir. İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, 21 Mart 2007 tarihinde, durușma yapmaksızın dosya üzerinden bașvuranın itirazını reddetmiștir. Mahkeme kararı verirken, bașvuran veya avukatına bildirilmemiș olan Cumhuriyet savcısının yazılı mütalaasını dikkate almıștır.
8.
İstanbul Ağır Ceza Mahkemesi, 7 Aralık 2007 tarihinde bașvuranın suçunu sabit bulmuș ve bașvuranı müebbet hapis cezasına mahkûm etmiștir.
9.
Yargıtay, 27 Ekim 2008 tarihinde mahkûmiyet kararını onamıștır.
10.
Bașvuran, Sözleșme’nin 5 § 3 maddesi kapsamında tutuklu yargılanma süresinin așırı uzun olduğuna ilișkin șikâyette bulunmuștur.
11.
Bașvuran Sözleșme’nin 5 § 4 maddesi kapsamında Cumhuriyet savcısının mütalaasının tebliğ edilmemesi ve tutuklanma kararına karșı yaptığı itirazın dava dosyası üzerinden durușma yapılmaksızın incelenmesi hakkında șikâyetçi olmuștur.
12.
Bașvuran, aynı zamanda, Sözleșme’nin 5. maddesi kapsamında dile getirdiği șikâyetlerine ilișkin olarak iç hukukta Sözleșme’nin 5 § 5 maddesinde belirtildiği gibi herhangi bir tazminat hakkının bulunmadığını iddia etmiștir.
13.
Bașvuran, Sözleșme’nin 6 § 1 maddesine dayanarak, ulusal mahkemeler nezdinde yürütülen yargılamaların makul bir sürede sonuçlandırılmadığı hususunda șikâyetçi olmuștur.
14.
Bașvuran, Sözleșme’nin 13. maddesi kapsamında, kendisine karșı açılan davaların uzunluğuna itiraz edebileceği etkili bir iç hukuk yolunun bulunmamasından șikâyetçi olmuștur.
Sözleșme’nin 5. maddesi kapsamındaki șikâyet hakkında
Yargılama öncesi tutukluluğun așırı uzun olması (Sözleșme’nin 5 § 3 maddesi)
15.
Bașvuran, Sözleșme’nin 5 § 3 maddesi kapsamında tutuklu yargılanma süresinin “makul süre” gereksiniminden uzun olduğuna dair șikâyette bulunmuștur.
16.
Hükümet Mahkemeden iç hukuk yollarının tüketilmediği gerekçesiyle söz konusu șikâyeti reddetmesini talep etmiștir. Bu bağlamda, Hükümet, bașvuranın Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (“CMK”) 141. maddesi uyarınca tazminat talep etme olanağının bulunduğunu ve bu hukuk yolunu kullanabileceğini öne sürmüștür.
17.
Mahkeme CMK’nın 141 § 1 (d) maddesinde belirtilen tutukluluğun așırı uzun olduğuna ilișkin șikâyetlerin incelendiği iç hukuk yolunu
A.Ș./Türkiye
(no. 58271/10, § 85
‑
95, 13 Eylül 2016) ve
Șefik Demir/Türkiye
((k.k.), no. 51770/07, §§ 17-35, 16 Ekim 2012) davalarında değerlendirdiğini gözlemlemektedir.
18.
Mahkeme
,
yukarıda anılan
Șefik Demir davasında
, söz konusu hukuk yolunun mahkûmiyetleri kesinleșmiș olan bașvuranlar tarafından tüketilmesi gerektiğine hükmetmiștir. Mahkeme ayrıca yukarıda anılan
A.Ș.
kararında (bk. § 92), CMK’nın 141 § 1 (d) maddesinde öngörülen iç hukuk yolunun yargılamalar kesinleșmeden önce dahi bașvuranlar tarafından tüketilmesi gerektiğine karar vermiștir.
19.
Somut olayda Mahkeme, bașvuranın yargılama öncesi tutukluluğunun İstanbul Ağır Ceza Mahkemesinin mahkûmiyet kararı ile 7 Aralık 2007 tarihinde sona erdiğini ve 27 Ekim 2008 tarihinde ise bu kararın kesinleștiğini gözlemlemektedir. Sonuç olarak, bașvuranın söz konusu bu tarihten itibaren CMK’nın 141. maddesi kapsamında tazminat davası açma olanağı bulunmaktaydı. Ancak, bașvuran böyle bir tazminat davası açmamıștır.
20.
Mahkeme, iç hukuk yollarının tüketilip tüketilmediğine ilișkin değerlendirmenin, normal șartlarda, Mahkemeye bașvurunun yapıldığı tarih esas alınarak gerçekleștirildiğini hatırlatmaktadır. Ancak, Mahkemenin birçok kararında belirttiği üzere bu kural, her davanın kendine özgü koșullarıyla haklı kılınabilecek istisnalara tabidir (bk.
İçyer/Türkiye
(k.k.), no. 18888/02, § 72, AİHM 2006-I). Mahkeme, tutukluluk süresinin uzunluğuyla ilgili olarak yukarıda bahsedilen ve ceza davası kapsamında verilen nihai kararın ardından uygulanabilen hukuk yoluna ilișkin davalarda söz konusu kuraldan ayrılmıștır (ayrıca bk. diğer kararlar arasında,
Tutal ve Diğerleri / Türkiye
(k.k.), no. 11929/12, 28 Ocak 2014). Mahkeme, söz konusu istisnanın somut davada da uygulanması gerektiği kanaatindedir.
21.
Sonuç olarak, Mahkeme, Hükümetin itirazını dikkate alarak, iç hukuk yollarının tüketilmemiș olması nedeniyle söz konusu șikâyetin Sözleșme’nin 35 §§ 1 ve 4. maddesi uyarınca reddedilmesi gerektiği kanaatine varmıștır.
Etkili hukuk yolu (Sözleșme’nin 5 § 4 maddesi)
22.
Sözleșme’nin 5 § 4 maddesine dayanan bașvuran, tutukluluğunun incelenmesinin sadece dava dosyası temelinde yapılmasından ve bu konuya ilișkin kararlarını verirken temyiz mahkemelerinin kendisine ya da avukatına iletilmemiș olan Cumhuriyet savcısının yazılı mütalaasını dikkate almasından șikâyetçi olmuștur.
23.
Mahkeme, Sözleșme’nin 5 § 4 maddesinin bir șahsın tutukluluğunun uzatılmasına ilișkin karar aleyhinde temyiz bașvurusu yapılmasının ardından açılan mahkeme önündeki yargılamalara da uygulandığını not etmektedir. Bașvuran, 14 Mart 2007 tarihinde görülen durușmanın ardından böyle bir temyiz bașvurusunda bulunmuștur. Ancak, Ağır Ceza Mahkemesi bașvuranın bu itirazını 21 Mart 2007 tarihinde reddetmiștir. Fakat bașvuran, 27 Aralık 2007 tarihine kadar, yani altı aydan uzun bir süre boyunca, Mahkemeye bașvurmamıștır. Sonuç olarak, Sözleșme’nin 35 §§ 1 ve 4. maddesi uyarınca bașvuranın itirazının incelenmesinin usulüne ilișkin șikâyeti zamanında ileri sürülmemesi dolayısıyla reddedilmesi gerekmektedir.
24.
Bașvuran tarafından yapılan yukarıda bahsi geçen itiraza ek olarak, Ağır Ceza Mahkemesi bașvuranın tutukluluğunun devamını re’sen on bir kez incelemiștir. Mahkeme, tutuklu bir șahsın açmaya hakkı olduğu yargılamalara ek olarak bir mahkemenin re’sen tutukluluğun devamına ilișkin inceleme gerçekleștirdiği yargılamaların Sözleșme’nin 5
§
4 maddesi kapsamına düșmediğini gözlemlemektedir (bk.
Altınok/Türkiye
, no.
31610/08, §§
39-40, 29
Kasım 2011 ve
Ali Rıza Kaplan/Türkiye
, no.
24597/08, §
25, 13
Kasım 2014). Dolayısıyla, Mahkeme bașvurunun bu kısmını konu bakımından bağdașmaz bulmuștur ve Sözleșme’nin 35 §§ 3 ve 4 maddesi uyarınca reddedilmesi gerektiğine karar vermiștir.
Tazminat hakkı (Sözleșme’nin 5 § 5 maddesi)
25.
Bașvuran, aynı zamanda, Sözleșme’nin 5. maddesi kapsamında dile getirdiği șikâyetlerine ilișkin olarak iç hukukta Sözleșme’nin 5 § 5 maddesinde belirtildiği gibi herhangi bir tazminat hakkının bulunmadığını iddia etmiștir.
26.
Mahkeme, Sözleșme’nin 5. maddesinin 1, 2, 3 veya 4. fıkralarına aykırı bir șekilde özgürlüğünden yoksun bırakılan bir kișiye tazminat talebinde bulunma imkânının sağlanması halinde, 5. maddenin 5. fıkrasına uyulmuș olunacağını hatırlatmaktadır (bk.
Wassink/Hollanda
, 27 Eylül 1990, § 38, Seri A no. 185-A). Dolayısıyla, 5. fıkrada yer verilen tazminat hakkı, 5. maddenin önceki fıkralarından birinin ihlal edildiğinin ya bir yerel makamca ya da Mahkemece tespit edilmiș olması koșuluna dayanmaktadır.
27.
Mahkeme, bu nedenle, Sözleșme’nin 5 §§ 1 ila 4 hükümlerine ilișkin bir ihlal yerel mahkemelerce ya da Mahkemenin kendisi tarafından doğrudan veya özü itibariyle tespit edilmediği sürece, bir bașvuranın Sözleșme’nin yalnızca 5 § 5 maddesine dayanarak ileri sürdüğü iddiasını değerlendiremez. Bașvuranın davasında böyle bir ihlalin söz konusu olmaması nedeniyle, bașvuranın Sözleșme’nin 5 § 5 maddesi kapsamında öne sürdüğü iddiası da konu bakımından bağdașmamaktadır ve bu nedenle bu iddia reddedilmelidir.
Sözleșme’nin 6 ve 13. maddeleri kapsamındaki șikâyetler
Ceza yargılamalarının uzunluğu (Sözleșme’nin 6. maddesi)
28.
Bașvuran, yargılamaların süresinin, Sözleșme’nin 6
§
1 maddesinde öngörülen “makul süre” șartına uygun olmadığından șikâyetçi olmuștur.
29.
Hükümet, bașvuranın Tazminat Komisyonuna bașvurması gerektiği için bașvurunun bu kısmının iç hukuk yollarının tüketilmediği gerekçesiyle kabul edilemez olarak beyan edilmesi gerektiğini ileri sürmüștür.
30.
Mahkeme,
Ümmühan Kaplan/Türkiye
(no.
24240/07, 20
Mart 2012) davasında uygulanan pilot karar usulünü müteakip Türkiye’de yeni bir iç hukuk yolunun olușturulduğunu gözlemlemiștir. Mahkeme daha sonra,
Turgut ve Diğerleri
((k.k.), no. 4860/09, 26 Mart 2013) davasındaki kararında, bașvuranların iç hukuk yollarını, yani yeni hukuk yolunu tüketmedikleri gerekçesiyle yeni bir bașvuruyu kabul edilemez bulmuștur. Mahkeme, bu kararı verirken, özellikle, bu yeni hukuk yolunun muhtemel surette erișilebilir olduğu ve yargılamanın uzunluğuna ilișkin șikâyetler açısından makul bir tazmin imkânı sağlamaya elverișli olduğu kanısına varmıștır.
31.
Mahkeme,
Ümmühan Kaplan
(yukarıda anılan, § 77) davasındaki kararında, yeni hukuk yolunun uygulanmasından önce Hükümete tebliğ edilmiș olan bu tür bașvuruları, normal usul uyarınca inceleyebileceğini vurguladığını belirtmiștir.
32.
Ancak, Mahkeme, Hükümetin bașvuranın 6384 sayılı Kanun ile tesis edilmiș olan yeni iç hukuk yoluna bașvurmamıș olmalarına ilișkin ilk itirazını göz önünde bulundurarak, yukarıda anılan
Turgut ve Diğerleri
davasında varmıș olduğu sonucu yinelemektedir.
33.
Dolayısıyla Mahkeme, iç hukuk yollarının tüketilmemesi nedeniyle bașvurunun bu kısmının da Sözleșme’nin 35 §§ 1 ve 4. maddesi uyarınca reddedilmesi gerektiği sonucuna varmıștır.
Etkili hukuk yolu (Sözleșme’nin 13.maddesi)
34.
Bașvuran, iç hukukta kendisine karșı açılan davaların uzunluğuna itiraz edebileceği etkili bir hukuk yolu bulunmamasından șikâyetçi olmuș ve bu nedenle Sözleșme’nin 13. maddesinin ihlal edildiğini öne sürmüștür.
35.
Mahkeme, 6384 sayılı Kanun ile olușturulan Tazminat Komisyonu’nun, Sözleșme’nin 6 § 1 maddesi amaçları doğrultusunda bașvuranın yargılamaların uzunluğu hakkında șikâyette bulunabileceği ve Sözleșme’nin 13. maddesinde belirtilen șartlara uygun bir hukuk yolu sunduğunu hatırlatır (bk. yukarıda anılan,
Turgut ve Diğerleri
, §§
59-60).
36.
Dolayısıyla, Mahkeme, bașvurunun bu kısmının, açıkça dayanaktan yoksun olduğu ve Sözleșme’nin 35 §§ 3 (a) ve 4 maddesi uyarınca reddedilmesi gerektiği sonucuna varmıștır.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, İngilizce dilinde tanzim edilmiș olup, 17 Eylül 2020 tarihinde bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Valeriu Grițco
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan