Avrupa İnsan Haklari MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRLİK HAKKINDA KARAR Bașvuru No. 35427/15 Yeter ORUÇ / TÜRKİYE Bașkan Egidijus Kūris, Hâkimler Ivana Jelić Darianli, și Asistentul Directorului Departamentului Afacerilor Scriitoare Hasan Bakırcı cu participarea Directorului Departamentului Hasan Bakırcı la 22 septembrie 2020 la data de 22 septembrie 2020 a fost convenit Comitetul pentru Drepturile Omului din cadrul Curții Europene a Drepturilor Omului (Curtea din Craiova), 30 aprilie 2015 a fost organizată în vederea obținerii unor constatări privind condițiile de muncă severe, în vederea depistării de pe partea sa, în vederea efectuării unor lucrări în vederea depistării de pe partea sa, în vederea efectuării unor lucrări în vederea depistării de pe partea sa, în vederea de la care a fost efectuată o audiere de către Guvern și a răspunsurilor primite de către autoritățile de supraveghere, în vederea de la următoarele următoarele: 1.Lul lui Yüley Yüley Türkmeșul, 2.Yurlan Yüley Yüleymeș, 2.Yurlan Öleymeș, 3.Yurlan Öleymeșeh, 3.Yurlan Öleymeșeh, 3.Yurlan Öleymeșeh, 3.Yurlan Öleymeșeh, 3.Yurlan Öleymeșeh, 3.Yurl Türk, 3.Yurl Mahir Öleymeșeh, 4.Yurl Mahir, 4.Yurl Mahir, 4.Yurl Mahir, 4.Yurl Mahir, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Yurl, 4.Y
Pe 13 martie 2007, Bașvuran a depus o cerere la Hotărârea Provincială de Servicii Sociale din Malatya, solicitând ajutor financiar pentru îngrijirea fiului său în casa în care l-a trimis. Această cerere a fost respinsă. Bașvuran a contestat decizia de pensionare, susținând că fiul său are nevoie de ajutor permanent și că fiul său nu va putea face față nevoilor sale zilnice fără ajutor. Bașvuran a declarat că veniturile totale ale familiei sunt sub limita sărăciei. După ce dosarul cererii a fost reexaminat, cererea reclamantului a fost acceptată. De asemenea, cererea de ajutor pe care a fost decisă plata sa a fost începută cu o dată limitată la 1 mai 2007.
Prin urmare, din evaluarea efectuată, venitul total al femeii, comparativ cu numărul total al femeilor, s-a dovedit a fi de 302 de lire turce (TRY) pentru fiul reclamantului, iar, prin urmare, venitul total al femeii nu a fost mai mare de două treimi din salariul minim (valoarea minimă este de 279 TRY). Cu toate acestea, în conformitate cu instrucțiunile care definesc principiile aplicabile în acest domeniu, persoana care beneficiază de ajutor trebuie să primească o sumă mai mare, adică o treime din salariul respectiv.
În 31 decembrie 2014, Tribunalul de Justiție a decis că cererea reclamantului, pe motivul că nu avea o persoană în legătură cu o mașină, era inadmisibilă, pe baza a două informații din istoria înregistrate în numele acestuia. Tribunalul de Justiție a decis că nu există nicio problemă legată de evaluarea unei întâlniri în care a fost prezentată o mașină, a formului și a oricărei informații prezentate, a fost respinsă de către procurorul general pentru a fi evaluată situația în care a fost prezentată o mașină, a fost respinsă de către procurorul general pentru a fi reclamată o ajutorare de natură sălbatică și a fost respinsă de către procurorul general pentru a fi reclamată o mașină.
Pe de altă parte, reclamantul se află în declarațiile referitoare la proprietățile în cauză și, în plus față de întâlnirile pe care le-a trimis, susține că fiul său a primit un salariu alocat angajaților nevoiași, din 1 noiembrie 2016, în conformitate cu o declarație din 31 decembrie 2019, în care se precizează că acesta a primit un salariu alocat angajaților nevoiași începând cu 1 noiembrie 2016. ȘİKÂYET 14.
Guvernul subliniază, de asemenea, că cererea reclamantului de dreptul la securitate socială nu este în concordanță cu materia (ratione materiae) și invită Curtea să respingă cererea pe motiv că nu este în concordanță cu materia (ratione materiae). Cu toate acestea, acest drept este menționat în protocoalele sale, deși nu este parte la Convenție. De asemenea, Guvernul a precizat în mod clar că, în ceea ce privește dreptul subiectului, nu există nicio dovadă că a intervenit în viața sa, deși nu există nicio dovadă că a fost implicat în o obligație pozitivă. 18.
De asemenea, stabilirea criteriilor de acces la ajutorul social depinde de puterea de apreciere a statului: în acest caz, statul nu poate fi acuzat că nu și-a îndeplinit obligația de a oferi ajutor financiar în limitele posibilităților sale. Cu toate acestea, guvernul, invocând concluziile Curții (Parola și alții împotriva Italiei (k.k.), nr. 39712/98, 30 noiembrie 2000), consideră că acest lucru este evident lipsit de suport. În cele din urmă, în cazul în care situația materială a reclamantului se schimbă, reclamantul poate solicita reevaluarea situației și acordarea ajutorului pentru subiectul litigiului.
În acest caz, reclamantul susține că fiul său este în mod normal un invalid, iar în mod normal, el își dă greș în viața privată. În acest caz, reclamantul susține că, în timp ce reclamanții se așteaptă ca viața familiei să fie afectată, guvernul demonstrează în ce măsură a fost afectată viața familiei. Reclamantul subliniază că fiul său este în proporție de 94% un invalid, că deseori își rupe hainele și dăunează obiectelor din casă și că este posibil ca fiul său să se poată răni fizic pe sine sau pe cei dragi. Reclamantul susține că fiul său este în măsură să păstreze viața privată, dovedind că, în raport cu ceea ce așteaptă de la solicitant, guvernul a considerat că viața familiei este afectată. Reclamantul subliniază că, în fiecare zi, el a petrecut douăzeci de ore întreținând patru fii și că toate nevoile sale de bază sunt îndeplinite.
În primul rând, Curtea subliniază că recursul reclamantului nu necesită în niciun caz o reevaluare a cererii Guvernului în temeiul articolului 6 din Convenție.Curtea observă, ulterior, că reclamantul a deschis o acțiune în Curtea împotriva deciziei autorităților administrative care au respins cererea sa de ajutor financiar (§10 de mai sus).În ciuda faptului că Curtea a pronunțat diverse obiecții susținute de Guvern, în acest caz, în ciuda numeroaselor obiecții susținute de reclamant, în urma faptului că, din motivele menționate mai jos, orice persoană nu poate fi în mod evident în lipsa de sprijin personal, fiecare persoană poate fi în mod special lipsită de sprijin personal, ceea ce este necesar pentru a decide asupra fiecărei persoane.22 Mai devreme, Curtea a observat că mai multe persoane nu au primit încă o decizie în legătură cu o decizie privind o cerere de ajutor financiar.
Curtea reamintește, de asemenea, că mecanismul de protecție instituit de Convenție este de o importanță deosebită în legătură cu sistemele naționale de garantare a drepturilor omului și, mai ales, este necesar în cazul cererilor care, în caz concret, afectează probleme de politică economică și socială, inclusiv cheltuielile publice: resursele statelor sunt limitate și autoritățile naționale, luând în considerare nevoile și condițiile locale, sunt în poziție în principiu mai bună decât judecătorii internaționali în ceea ce privește localizarea acestor resurse (de exemplu, Gherghina/România [BD] (nr. 42219/07, 9 noiembrie 2015).
Având în vedere circumstanțele menționate mai sus, Curtea a decis că cererea în cauză trebuie respinsă în temeiul articolului 35 alineatul (3) și (4) din Convenție, pe motiv că lipsește în mod evident de temeiuri. Pe aceste temei, Curtea a decis în unanimitate că Bașvurul este inadmisibil. Această hotărâre, în limba franțuză, a fost notificată în scris la data de 15 octombrie 2020.
Bașvuru No. 35427/15
Yeter ORUÇ / TÜRKİYE
Bașkan
Egidijus Kūris,
Hâkimler
Ivana Jelić
Darian Pavli,
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla 22 Eylül 2020 tarihinde Komite halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (“İkinci Bölüm”),
30 Haziran 2015 tarihinde yapılan yukarıda anılan bașvuruyu göz önünde bulundurarak,
Davalı Hükümet tarafından sunulan görüșler ve bașvuran tarafından bu görüșlere verilen cevaplar dikkate alınarak,
Gerçekleștirilen müzakerelerin sonucunda așağıdaki kararı vermiștir:
1.
Bașvuran Yeter Oruç, Türk vatandașı olup, 1963 doğumludur ve Malatya
’
da ikamet etmektedir. Bașvuran, Mahkeme
önünde,
Malatya Barosuna bağlı Avukat Y. Sürücü tarafından temsil edilmiștir.
2.
Türk Hükümeti (
“
Hükümet”), kendi g
örevlisi tarafından temsil edilmiștir.
Davanın Koșulları
3.
Davanın kendine özgü koșulları, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir.
4.
Bașvuran, dört çocuk annesidir. Bașvuranın, 1984 doğumlu olan en büyük oğlu M.’ye, %94 oranında çalıșma gücü kaybı ile
ağır mental retardasyon
ve
epilepsi serebral palsi
teșhisleri konulmuștur.
5.
Bașvuran, 13 Mart 2007 tarihinde, oğluna sunduğu evde bakım için maddi yardım verilmesini talep ederek Malatya Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğüne bașvurmuștur. Bașvuranın bu talebi reddedilmiștir. Bașvuran, oğlunun sürekli olarak yardıma ihtiyacı olduğunu ve oğlunun bu yardımı almadan günlük ihtiyaçları ile bașa çıkamayacağını iddia ederek, verilen ret kararına karșı itiraz etmiștir. Bașvuran, ailenin toplam gelirlerinin yoksulluk sınırı altında olduğunu bildirmiștir. Bașvuranın dosyası yeniden incelendikten sonra, bașvuranın talebi kabul edilmiștir. Bașvurana ödenmesine karar verilen maddi yardım 1 Mayıs 2007 tarihi itibarıyla ödenmeye bașlanmıștır. Sosyal Hizmetler Kurumu tarafından, 19
Kasım 2007 tarihinde, söz konusu maddi yardımın 1 Kasım 2007 tarihinden itibaren, ailenin, hane bașına düșen ortalama gelirinin kanunda öngörülen sınırın üstünde olduğu gerekçesiyle kesildiği hakkında bașvurana yazılı bir bilgilendirme yapılmıștır. Bașvuran, aile gelirinin yasal olarak öngörülen sınırın altında olduğunu iddia ederek, bu karara karșı itiraz etmiștir.
6.
Sosyal Hizmetler Kurumu, 30 Kasım 2007 tarihinde, maddi durumunun talep ettiği yardımı almak için elverișli olmadığı hakkında bașvuranı bilgilendirmiștir.
7.
Bașvuran, oğlu ile evde kendisinin ilgilendiğini ve kanun gereği evde bakım için sorumlu kișiye maddi yardım yapılması gerektiğini iddia ederek Malatya İdare Mahkemesinde bu karara karșı itiraz etmiștir. Bașvuran ayrıca, Sosyal Hizmetler Kurumu tarafından verilen kararın icrasının ertelenmesini talep etmiștir.
8.
Sosyal Hizmetler Kurumu, sunduğu savunma dilekçesinde, yardımdan yararlanan kișilerin durumlarını her altı ayda bir yeniden değerlendirdiklerini belirtmiștir. Dolayısıyla yapılan değerlendirmeden, hanenin toplam geliri, haneyi olușturan toplam kiși sayısı ile karșılaștırılarak, bașvuranın oğluna düșen gelirin 302 Türk lirası (TRY) olduğu ve dolayısıyla hanenin toplam gelirinin asgari ücretin (asgari gelir 279 TRY tutarındadır) üçte ikisinden daha fazla olduğu ortaya çıkmıștır. Oysa, bu alandaki uygulanabilir ilkeleri tanımlayan yönerge uyarınca, engelli bir kișiye verilmesi gereken gelirin asgari ücretin üçte ikisinin altında olması gerekmektedir.
9.
İdare Mahkemesi, bașvuranın kararın icrasının ertelenmesi talebini ve bașvuranın açtığı iptal davasını reddetmiștir. İdare Mahkemesi, bilhassa, bașvuranın eșinin maașının 1.300 Türk Lirası (TRY) olduğunu, ayrıca engelli olan en büyük oğluna 247 TRY ödendiğini, bunların aileye toplam 1.547 TRY gelir sağladığını, yani kiși bașına düșen miktarın 309 TRY olduğunu ve dolayısıyla bu miktarın asgari gelirin üçte ikisini așan bir miktar olduğunu belirtmektedir. İdare Mahkemesi, bașvurana evde bakım için verilen maddi yardımın kesilmesinin kanuna aykırı olmadığı sonucuna varmıștır. Danıștay, söz konusu kararı onamıștır.
10.
Bașvuran, Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuruda bulunmuștur. Bașvuran, Anayasa’nın 10 (Kanun önünde eșitlik), 12 (Temel hak ve hürriyetlerin niteliği), 41 (Ailenin korunması ve çocuk hakları), 60 ve 61. (Sosyal güvenlik hakları) maddelerini ileri sürmektedir. Bașvuran, oğlunun ağır engelli olduğunu ve bu sebeple özel bakım ihtiyaçlarının gerektirdiği masrafları karșılamak için yeterli maddi imkânlara sahip olmadığını iddia etmektedir.
11.
Anayasa Mahkemesi, 31 Aralık 2014 tarihinde, bașvuranın bașvurusunun, açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle, kabul edilemez olduğuna karar vermiștir. Anayasa Mahkemesi, bașvuru formunu ve sunulan ekleri değerlendirerek, evde bakım için kendisine yapılan yardımın kesilmesine karșı yaptığı itirazın reddedilmesinden șikâyet ettiğini ve bu șikâyetin adil yargılanma hakkı çerçevesinde incelenmesi gerektiğini belirtmiștir. Anayasa Mahkemesine göre, ihtilaf konusu kararda herhangi bir değerlendirme hatası veya keyfilik tespit edilmemiștir.
12.
Hükümet görüșlerinde așağıdaki bilgileri sunmuștur: bașvuranın oğlu, Vakıflar Genel Müdürlüğü - Kültür ve Turizm Bakanlığına bağlı kamu tüzel kișisi - tarafından ödenen 817,67 TRY tutarında maddi yoksunluk yardımı almaktadır, bașvuranın oğlu adına kayıtlı bir araba bulunmaktadır ve bașvuranın ailesinin, biri kirada olmak üzere, katlı iki evi vardır.
13.
Bașvuran ise, söz konusu mülklere ilișkin açıklamalarda bulunmaktadır ve sunduğu görüșlere ek olarak, Vakıflar Genel Müdürlüğü (bașvuranın sivil toplum kurulușu olarak nitelendirdiği) tarafından düzenlenen, oğlunun 1 Kasım 2016 tarihinden itibaren ihtiyaç sahibi engellilere bağlanan bir maaș aldığını belirten, 31 Aralık 2019 tarihli bir belge eklemektedir.
14.
Bașvuran, Sözleșme
’
nin 8. maddesini ileri sürerek, oğluna sunduğu evde bakım için aldığı maddi yardımın kesilmesinden șikâyet etmektedir.
Tarafların İddiaları
15.
Bașvuran, Sözleșme
’
nin 8. maddesi tarafından güvence altı
na alınan, özel ve aile hayatına saygı hakkının ihlal edildiğini iddia etmektedir.
16.
Hükümet, bu iddiaya itiraz etmektedir. Hükümet, ilk olarak, bașvuranın șikâyetinin esasen açtığı iptal davasının süresiyle ilgili olduğunu iddia etmektedir ve bașvurunun, Sözleșme, 8. maddesi kapsamında değil de, Sözleșme’nin 6. maddesi kapsamında incelenmesi gerektiğini ileri sürmektedir. Hükümet daha sonra, Mahkemenin bașvuranın șikâyetinin yargılamanın süresine ilișkin olduğu kanaatine vardığı takdirde, bu șikâyetin bașvuranın tazminat komisyonuna bașvurmadığı gerekçesiyle reddedilmesi gerektiğini iddia ederek, iç hukuk yollarının tüketilmediğini ileri sürmektedir.
17.
Hükümet aynı zamanda, bașvuranın Anayasa Mahkemesine bașvurmadığını belirtmektedir. Hükümet, özellikle Anayasa Mahkemesine ve bu mahkemeye sunulan șikâyetlerin farklı șekilde ifade edilmeleri sebebiyle, bașvuranın iç hukuk yollarını tüketmediği kanısına varılması gerektiğini belirtmektedir. Hükümet ayrıca, Mahkemeyi, bașvuranın sosyal güvenlik hakkı talep ettiğinin altını çizerek, konu bakımından (
ratione materiae
) bağdașmadığı gerekçesiyle bașvuruyu reddetmeye davet etmektedir. Oysa, bu hak ne Sözleșme
’
de ne de Türkiye’nin taraf olduğu Protokollerde yer almaktadır. S
öz konusu hakkın, pozitif yükümlülükler açısından da öngörülmeyeceği belirtilmiștir.
18.
Hükümet, ayrıca ikincillik ilkesini iddia ederek, ulusal mahkemelerinin olgusal sonuçlarını değerlendirme görevinin Mahkemeye ait olmadığı ve bu konuda Anayasa Mahkemesinin olgusal tespitlerine katılması gerektiği kanaatindedir. Ayrıca bașvuran, iddia edilen ihlali desteklemek için herhangi bir bilgilendirme veya kanıt sunmamıștır. Hükümet ayrıca, Devletin, bașvuranın oğluna yaptığı aylık maddi yardımı imkânları çerçevesinde sağladığını belirtmektedir.
19.
Hükümet, esasa ilișkin olarak, bașvuranın söz konusu maddi yardımının kesilmesinin özel ve aile hayatını ne ölçüde etkilediğini açıklayamadığını iddia etmektedir. Hükümete göre, somut olayda Sözleșme
’
nin 8. maddesi kapsamında herhangi bir müdahale s
öz konusu değildir ve Devlet, pozitif yükümlülüklerini yerine getirmemekle suçlanamayacaktır. Ayrıca, sosyal yardıma erișim kriterlerinin belirlenmesi devletin takdir yetkisine bağlıdır: bu durumda, devletin, imkânları çerçevesinde maddi yardım sağlama yükümlülüğünü yerine getirmediği söylenemeyecektir. Bununla birlikte, Hükümet, Mahkemenin içtihadını ileri sürerek (
Parola ve diğerleri/İtalya
(k.k.), No. 39712/98, 30 Kasım 2000), bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olduğu kanaatindedir. Hükümet son olarak, bașvuranın maddi durumunun değișmesi halinde, bașvuranın, durumunun yeniden değerlendirilmesini ve ihtilaf konusu yardımın kendisine verilmesini talep edebileceğinin altını çizmektedir.
20.
Bașvuran, Hükümetin iddialarını reddetmektir ve hakkında yapılan olgusal iddiaları kabul etmemektedir. Bașvuran, büyük oğlunun engelli kiși statüsünde olmasının, aile hayatının yașam kalitesini etkilediğini iddia etmektedir. Bașvuran, oğlunun % 94 oranında engelli olduğunu, sıklıkla kıyafetlerini yırttığını ve evlerindeki eșyalara zarar verdiğini ve oğlunun kendisine veya yakınlarına fiziksel olarak zarar verebilmesinin mümkün olduğunun altını çizmektedir. Bașvuran, oğlunun özel hayatını ihlal edecek nitelikte olduğunu iddia ederek, Hükümetin bașvurandan hangi ölçüde aile hayatının etkilendiğini kanıtlamasını beklediği için, Hükümeti eleștirmektedir. Bașvuran, günün yirmi dört saatini oğlu ile geçirdiğini ve oğlunun günlük ihtiyaçlarının tamamını karșıladığını vurgulamaktadır. Hükümetin beyanlarının aksine, yalnızca Sözleșme’nin 6. maddesinin ihlali söz konusu değildir, Sözleșmenin 8. maddesi kapsamındaki özel hayata ve aile hayatına saygı hakkının ihlali de söz konusudur. Bașvuran, șikâyetlerini Anayasa Mahkemesi ve bu Mahkeme önünde farklı șekilde ifade ettiğini kabul etmemektedir. Bașvurana göre, her iki durumda da ileri sürülen asıl sorunun, evde bakım için yapılan yardımının kesilmesidir.
Mahkemenin Değerlendirmesi
21.İlk olarak, Mahkeme, bașvuranın șikâyetinin, Hükümetin talebi doğrultusunda, Sözleșme’nin 6. maddesi uyarınca yeniden değerlendirilmesini hiçbir șekilde gerektirmediğinin altını çizmektedir. Mahkeme, daha sonra, bașvuranın, maddi yardım hakkındaki talebini kabul etmeyen idari makamların kararına karșı Anayasa Mahkemesinde bir dava açtığını gözlemlemektedir (yukarıdaki 10. paragraf). Mahkeme, Hükümet tarafından ileri sürülen çeșitli itirazları dikkate almasına rağmen, somut olayda, bașvuranın iddiasının așağıda belirtilen nedenlerden dolayı, her halükarda açıkça dayanaktan yoksun olması sebebiyle, bu itirazların her biri hakkında karar vermenin gerekli olmadığı kanaatindedir.
22.Mahkeme, daha önce verdiği birçok kararda, Sözleșme’nin 8. maddesinin, engelli bașvuranların hareketliliğini ve yașam kalitesini kolaylaștırmayı amaçlaması gereken kamu maliyesine ilișkin șikâyetlerle ilgili olduğu kanaatine vardığını hatırlatmaktadır (
Zehnalová ve Zehnal/Çek Cumhuriyeti
(k.k.), No. 38621/97, 14 Mayıs 2002,
Sentges/Hollanda
(k.k.), No. 27677/02, 8 Temmuz 2003 ve
Huc/Romanya ve Almanya
(k.k.), No.
7269/05, 1 Aralık 2009). Daha genel olarak, Mahkeme, Sözleșme ile güvence altına alınan birçok haktan engelli kișilerin etkin bir șekilde yararlanmasının, yetkili makamların, engelli kișilerin hayata tam katılımının önemini de dikkate alarak özel önlemler almasını gerektirebileceğini gözlemlemektedir (bk.,
Mółka/Polonya
(k.k.), No. 56550/00, 11 Nisan 2006).
23.
Mahkeme ayrıca, Sözleșme tarafından olușturulan koruma mekanizmasının insan haklarını güvence altına almaya yönelik ulusal sistemlerle bağlantılı olarak ikincil olmasının çok önemli olduğunu ve dahası, somut olayda olduğu gibi, kamu harcamalarını kapsayan ekonomik ve sosyal politika sorunlarını etkileyen talepler durumunda da gerekli olduğunu hatırlatmaktadır: Devletlerin kaynakları sınırlıdır ve ulusal makamlar, yerel ihtiyaçları ve șartları dikkate alarak, bu kaynakların tahsis edilecekleri yerler hakkında karar verme konusunda prensip olarak uluslararası hâkimlerden daha iyi konumdadırlar (bk.,
Gherghina/Romanya
[BD] (k.k.), No. 42219/07, 9 Temmuz 2015).
24.
Somut olayda bașvuran, bu denli bir bakımın yarattığı zorlukları ifade ederek, oğlunun evde bakımı için aldığı maddi yardımın kesilmesinden șikâyet etmektedir (yukarıdaki 20. paragraf). Mahkeme, bașvuranın oğlunun günlük ihtiyaçlarını karșılamasının yaratabileceği insani ve maddi zorlukları anlamaktadır. Bütün bunlara rağmen ve hatta Sözleșme’nin 8. maddesinin ileri sürdüğü duruma uygulanabileceğini varsayarsak bile, mevcut davanın koșullarında, davalı Devlet’in maddi yardım talebini reddederken veya bu konuda keyfi bir değerlendirme yaparken kendisine tanınan takdir yetkisinin sınırlarının așıldığı hakkında bir sonuca varılamaz. Mahkeme ayrıca, dosyadaki belgeler ve tarafların sunduğu bilgiler ıșığında (bk. yukarıdaki 12. ve 13. paragraflar), bașvuranın oğlunun ihtiyaç sahibi kișiler için Kültür ve Turizm Bakanlığına bağlı Vakıflar genel müdürü tarafından ödenen aylık bir ücretten yararlandığının altını çizmektedir.
25.
Yukarıda belirtilen hususları göz önünde bulundurarak, Mahkeme, mevcut bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle, Sözleșme
’
nin 35. maddesinin 3 ve 4. fıkraları uyarınca reddedilmesi gerektiği kanaatindedir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna
karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, 15 Ekim 2020 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Egidijus Kūris
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan