AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ İKİNCİ BÖLÜM KABUL EDİLEBİLİRKİ HAKKINDA HUKUMU Bașvuru No. 58628/16 Aydın KORTIK / Türkiye Președintele Turciei Jon Fridrik Kjølbro, judecătorii Carlo Ranzoni, Aleš Pejchal, Valeriu Grițco, Pauliine Koskelo, Marko Boșnjak, Saadet Yüksel și directorul adjunct al Departamentului de Afaceri Hasan Bakırkemesi au fost condamnați fără motiv, la 31 august 2021, în istoria judecătoriei din cadrul Tribunalului European pentru Persoanele Europene (Turcia), în orice caz, în istoria judecătoriei din Turcia, în cazul următorului 9 septembrie 2016 Aydın Kortuz, în cazul următorului, în cazul următorului 15 septembrie 2016, în cazul următorului 15 septembrie 2009, în cazul următorului 15 septembrie, în cazul următorului 15 septembrie, în cazul următorului 15 septembrie, în cazul următorului 15 septembrie, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul, în cazul următorul 15 septembrie, în cazul următorul, în următorul 15 septembrie, în cazul următorul, în cazul următorul, în următorul, în următorul, în cazul următorul, în următorul 15 septembrie, în cazul următorul, în următorul, în următorul, în următorul, în următorul, în următorul, în următorul, în următorul an, în următorul an, în următorul an, în următorul an, în următorul an, în următorul an, în următorul an, în următorul an, în următorul an, în următorul an, în următorul an,
Curtea, la data de 24 ianuarie 2011, a respins cererea lui H.B., pe baza concluziei că nu există nicio informație că beneficiarul a avut un condom familial și că acesta a fost în bună intenție, a respins cererea lui H.B. 7. Curtea, la 14 martie 2012 tarihli kararla, Türk Medeni Kanunu 194 pe baza acestei date, a anulat hotărârea Curții, a anulat hotărârea Curții, a anulat hotărârea Curții, a anulat hotărârea Curții, a anulat hotărârea Curții, la data de 24 ianuarie 2011. 8. Curtea, după ce i-a fost prezentată cererea de rectificare, a respins cererea pe data de 2 iulie 2012. 9. Curtea, la data de 20 septembrie 2012, a decis că nu există nicio informație cu privire la condom familial al beneficiarului și că acesta are intenții bune.
art. 194 din Codul civil turc prevede următoarele: Unul dintre soți nu poate rezilia contractul de închiriere referitor la conținutul familial în lipsa consimțământului clar al celuilalt; nu poate rezilia conținutul familial sau limita drepturile sale legale asupra conținutului familial (...). 15. art. 1023 din Codul civil turc prevede următoarele: Tapu călduri în tescile de bună-credință bazate pe proprietate sau pe un alt drept de proprietate fără a se plânge de câștigul unei terțe persoane. ȘİKYETLER 16.
23 Curtea observă că, pe motiv că art. 194 din Codul turc al culturii civile prevede că soții nu vor beneficia de niciunul dintre drepturile care asigură asigurarea căsătoriei de familie, că cererea a fost soluționată de instanțele de justitie și că vânzătorul între A.B. a fost soluționat anterior, că soția lui M.A.B. nu a solicitat acordul soției sale H.B. pentru realizarea vânzării. 24 Prin urmare, în cazul în care reclamantul a reclamat prejudicii, nu a fost declarată o garanție de proprietate, nu a fost obținută o garanție de către o entitate de drepturi de proprietate.
Curtea reamintește, totuși, că exercitarea efectivă și eficientă a dreptului garantat de această hotărâre nu depinde numai de obligația statului de a evita orice intervenție, ci poate, în special, să administreze măsuri de protecție pozitivă în cazul în care există o legătură directă între măsurile pe care un reclamant le-ar putea aștepta în mod legitim de la autorități și utilizarea eficientă a bunurilor interesului (Kotov/Rusya [BD], nr. 54522/00, § 109, 3 aprilie 2012). 27.
Prin urmare, Curtea reamintește că, datorită faptului că soții nu au exercitat în mod legal niciunul dintre drepturile care asigură asigurarea căsătoriei de familie, există o hotărâre prin care se solicită ca cumpărător să asigure formarea tuturor condițiilor legale pentru finalizarea vânzării imobiliare.Numai că, în cazul în care nu se menționează dreptul de a nu menționa că este vorba de un mariaj de familie, nu se modifică această constatare.32 În această hotărâre, Curtea reamintește că, în primul rând, funcția de interpretare și aplicare a hotărârii aparține autorităților naționale și, în special, instanțelor (Slivenko/Leton [BD], nr. 48321/99, § 105, AİHM 2003 X, veayetn și alții/Germania [BD], nr. 46720/99 sau orice alt motiv legal, precum și hotărârea de a nu menționa că este vorba de un mariaj de familie, nu se modifică această constatare).33 În special, Curtea reamintează că, în cazul în care nu se consideră că este vorba de un mariaj de familie, interpretarea și aplicarea hotărârii aparține în primul rând autorităților naționale și, în special instanțelor judecătorești (Slivenko/Leton [BD], nr. 48321/99, § 105, § 105, AİHM 2000 X, ale AİHM 2000 Jahn și alții/Germania [BD], nr. 46720/99 și al II, ale AİHN, nr. 338, ale AİHN, nr. 106, ale ale ale AİHN, 338, ale ale ale ale ale ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale VI, ale
În acest context, Curtea observă că pretențiile reclamantului se bazează pe critica realității, în special a interpretării și aplicării dreptului intern, efectuată de instanțele naționale și a soluției acceptate de aceste instanțe. Cu toate acestea, Curtea nu este responsabilă să înlocuiască aceste instanțe în evaluarea și interpretarea dispozițiilor legale, cu excepția cazului în care hotărârile instanțelor naționale nu sunt considerate ca fiind clare sau clar lipsite de rațiune (Basininin/Turcia , No. 18740/05 și 19507/05, § 97, 15 ianuarie 2019). În cazul în care se face plângere, în sensul articolului 102 din Codul Medinei, Curtea poate spune că cererea este suficient de clară pentru a pune în aplicare dispozițiile legale ale Curții Turce de Justiție.
Bazată în primul rând pe Hotărârea din 20 septembrie 2012 și pe decizia judecătorească din 5 noiembrie 2013, instanțele de prim grad au răspuns în mod neîmpărat. În cele din urmă, după ce un nou proces a fost introdus, instanța judecătorească a emis o hotărâre judecătorească în mod specific, astfel încât hotărârea a fost respinsă în mod corespunzător de hotărârea din 20 decembrie 1994 (Art. 194, Legea Turciei, nr. 386 din 9 decembrie 1994, Art. 123, Art. 38 din Legea Turciei, nr. 303, Art. 38 din 10 decembrie 1994, Art. 38 din Legea Turciei, nr. 303, Art. 38 din 20 decembrie 1994, Art. 38 din Legea Turciei, nr. 303, Art. 38 din 206, Art. 38 din 206, Art. 38 din 206, Art. 38 din 206, Art. 38 din Legea Turciei, Art. 38 din 203, Art. 38 din 206, Art. 38 din 203, Art. 38 din 203, Art. 38 din 203, Art. 38 din 203, Art. 38 din 203, Art. 38 din 203, Art. 38 din 203, Art. 38 din 203, Art. 38 din 203, Art. 38 din Art. 38 din 203, Art. 38 din Art. 38 din 203, Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art. 38 din Art.
În acest caz, Curtea a decis că, pe baza articolului 194 din Codul civil turc, Yargıtayın a justificat în mod suficient decizia sa. Reclamantul a primit un răspuns privat și public la sfârșitul procesului privind cauza sa. 43. În consecință, această plângere, de asemenea, este în mod evident neconformă și trebuie respinsă în conformitate cu articolele 3 și 4 din art. 35 din Convenție. Pe aceste motive, Curtea a decis, în unanimitate, că Solicitanța nu este admisibilă. İșbu karar, redactată în limba franceză, a fost comunicată în scris la data de 23 septembrie 2021 de către Hasan Bakırcı Jon Kjøldrik, director adjunct al Jurnalului Național de Jurnală Bașkan İșbro
Bașvuru No. 58628/16
Aydın KORTIK / Türkiye
Bașkan
Jon
Fridrik
Kjølbro,
Hâkimler
Carlo
Ranzoni,
Aleš Pejchal,
Valeriu Grițco,
Pauliine Koskelo,
Marko Bošnjak,
Saadet
Yüksel
ve
Bölüm Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Hasan Bakırcı’nın katılımıyla, 31 Ağustos 2021 tarihinde Daire halinde toplanan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (İkinci Bölüm), yukarıda belirtilen 9 Eylül 2016 tarihli bașvuruyu, davalı Hükümet tarafından sunulan görüșleri ve bașvuran tarafından bu görüșlere verilen cevapları dikkate alarak kapalı oturumda gerçekleștirilen müzakerelerin ardından așağıdaki kararı vermiștir.
1.
Bașvuran Aydın Kortik, 1972 doğumlu bir Türk vatandașıdır ve Tunceli’de ikamet etmektedir. Bașvuran, Mahkeme önünde, Tunceli Barosuna bağlı Avukat E. Șimșek tarafından temsil edilmiștir. Türk Hükümeti (“
Hükümet”),
kendi görevlisi olan, Adalet Bakanlığı İnsan Hakları Dairesi Bașkanı Hacı Ali Açıkgül tarafından temsil edilmiștir.
Davanın Koșulları
2.
Davanın kendine özgü koșulları, taraflarca ifade edildiği șekliyle, așağıdaki gibi özetlenebilir.
3.
Bașvuran Aydın Kortik, 15 Ekim 2009 tarihinde, M.A.B.ye ait bir aile konutu olan mülkü satın almıștır.
4.
Tapu sicilinde, aile konutunun söz konusu olduğunu belirten herhangi bir ifade yer almamaktadır.
5.
M.A.B.nin eși H.B., 7 Aralık 2009 tarihinde, Tunceli Asliye Hukuk Mahkemesine bașvurarak, aile konutunun kendi rızası olmadan satılamayacağı gerekçesiyle, bașvurana verilen tapunun iptaline yönelik dava açmıștır.
6.
Asliye Hukuk Mahkemesi, 24 Ocak 2011 tarihinde, alıcının dairenin aile konutu olduğuna dair herhangi bir bilgisinin bulunmadığı ve iyi niyetli olduğu kanısına vararak, H.B. nin talebini reddetmiștir.
7.
Yargıtay, 14 Mart 2012 tarihli kararla, Türk Medeni Kanunu’nun 194. maddesine dayanarak, Asliye Hukuk Mahkemesinin kararını bozmuștur.
8.
Yargıtay, kendisine karar düzeltme talebinin sunulmasının ardından, 2 Temmuz 2012 tarihinde bu talebi reddetmiștir.
9.
Asliye Hukuk Mahkemesi, 20 Eylül 2012 tarihinde, Yargıtayın kararına uymuștur. Asliye Hukuk Mahkemesi, Türk Medeni Kanunu’nun 194. maddesi uyarınca, iki eșin rızasının aile konutunun satıșı için gerekli olduğunu ve eșlerden birinin rızasının olmamasının söz konusu yasal ișlemin geçersizliğine yol açtığını hatırlatmıștır. H.B.nin aile konutunun satıșına rıza göstermemesi nedeniyle, Asliye Hukuk Mahkemesi, sonuç olarak, bașvurana verilen tapunun iptaline karar vermiștir.
10.
İlgili, bu karara karșı temyiz bașvurusunda bulunmuștur.
11.
Yargıtay, 5 Kasım 2013 tarihinde, temyiz edilen kararın usul kurallarına ve yasal hükümlere uygun olduğu gerekçesiyle, bu kararı onamıștır.
12.
Bașvuran, 31 Ocak 2014 tarihinde, Anayasa Mahkemesine bireysel bașvuruda bulunmuștur. Bașvuran özellikle, mülkiyetine saygı hakkına yönelik orantısız bir müdahalenin söz konusu olduğunu iddia etmiștir.
13.
Anayasa Mahkemesi, 21 Mart 2016 tarihinde, bașvuran tarafından sunulan bireysel bașvurunun açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle, kabul edilemez olduğuna karar vermiștir.
İlgili İç Hukuk
14.
Türk Medeni Kanunu’nun 194. maddesi așağıdaki gibidir:
“
Eșlerden biri diğer eșin açık rızası bulunmadıkça aile konutu ile ilgili kira sözleșmesini feshedemez; aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz (...).”
15.
Türk Medeni Kanunu’nun 1023. maddesi așağıdaki șekildedir:
“
Tapu kütüğündeki tescile iyi niyetle dayanarak mülkiyet veya bir bașka aynî hak kazanan üçüncü kișinin bu kazanımı korunur.”
16.
Bașvuran, tapusunun iptal edilmesinden șikâyet etmektedir. Bașvuran, davanın koșullarının Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesini ihlal ettiğini belirtmektedir.
17.
Bașvuran ayrıca Sözleșme’nin 6. maddesini ileri sürerek, aynı zamanda, 5 Kasım 2013 tarihinde Yargıtay tarafından verilen kararın gerekçesiz olușundan șikâyetçi olmaktadır.
Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. Maddesi Hakkında
18.
Bașvuran, adli makamları, tapusunu iptal etmekle suçlamakta ve Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi anlamında mülkiyetine saygı hakkını kullanmasına yönelik yasaya aykırı ve orantısız bir müdahalenin söz konusu olduğunu ifade etmektedir.
19.
Hükümet, bu iddiayı kabul etmemektedir.
20.
Hükümet bilhassa, bașvuranı satıcı hakkında tazminat davası açmamakla suçlayarak, iç hukuk yollarının tüketilmediğini ileri sürmektedir.
21.
Hükümet, bașvuranın șikâyetinin her halükârda açıkça dayanaktan yoksun olduğunu, zira ulusal mahkemelerin yalnızca bir eșin ailenin menfaatini zedeleyen eylemlerde bulunması durumunda, sadece aile konutunun korunmasına yönelik yasal hükümleri uyguladıklarını iddia etmektedir.
22.
Bașvuran, kendi șikâyetlerini tekrarlamaktadır. Bașvuran, bir aile konutunun söz konusu olduğunu belirtmeyen tapu siciline itimat ettiğini belirtmektedir. Bașvuran, mülkiyetine saygı hakkının ihlal edildiğini ileri sürmektedir.
23.
Mahkeme, Türk Medeni Kanunu’nun 194. maddesinin eșlerin aile konutunun güvence altına alınmasını sağlayan haklardan herhangi birinden yararlanamayacaklarını öngördüğü gerekçesiyle, bașvuranın tapusunun mahkemeler tarafından iptal edildiğini ve satıcı A.B.nin daha önce, M.A.B.ın eși H.B.den bu satıșın yapılması için rıza göstermesini talep etmediğini gözlemlemektedir.
24.
Dolayısıyla bașvuranın șikâyet ettiği zarar, tapunun iptaline yol açan, bu hükme dayanılarak satıș ișleminin iptaliyle ilgilidir. Bașvuran, bu iptali, makamlar tarafından yapılan orantısız bir müdahale olarak değerlendirmektedir.
25.
Bu bağlamda, Mahkeme öncelikle, Türk mahkemelerinin bașvuran ile üçüncü bir kiși arasında Sözleșme’den doğan yükümlülüklerin yerine getirilmesine ilișkin bir anlașmazlığı çözmeye davet edildiklerini gözlemlemektedir. Hâlbuki taraflardan birinin davayı kazanamayacağı yönündeki kaçınılmaz sonuçla birlikte, kișiler arasındaki bu türden anlașmazlıkları çözme görevi, ulusal mahkemelere aittir. Yalnızca adli bir makamın özel kișiler arasındaki bir anlașmazlığı çözmek için bir forum sağlaması hususu, herhangi bir keyfilik belirtisinin tespit edilmemesi halinde, Sözleșme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesi tarafından güvence altına alınan mülkiyet haklarına yönelik Devletin müdahalesine yol açmamaktadır (
I.B./Yunanistan
(k.k.), No.
552/10, § 61, 28
Ağustos 2012).
26.
Mahkeme, bununla birlikte, bu hükmün güvence altına aldığı hakkın gerçek ve etkin șekilde kullanımının yalnızca Devletin herhangi bir müdahaleden kaçınma görevine bağlı olmadığını, ancak özellikle bir bașvuranın makamlardan haklı olarak bekleyebileceği tedbirler ile ilgilinin mülklerinden etkin bir șekilde yararlanması arasında doğrudan bir bağın bulunması durumunda, pozitif koruma tedbirlerini de gerektirebileceğini hatırlatmaktadır (
Kotov/Rusya
[BD], No.
54522/00, §
109, 3 Nisan 2012).
27.
Devletin pozitif yükümlülüklerinin niteliği ve kapsamı, koșullara göre değișmektedir (ibidem, §
111).
28.
Somut olayda, Mahkeme, bașvuranın davasında, ulusal mahkemeler tarafından yorumlandığı ve uygulandığı șekliyle, yalnızca bir eș tarafından gerçekleștirilen eylemler için aile konutunun korunmasını düzenleyen yasal çerçevenin yeterli olmadığı kanısına varılmasını sağlayabilecek herhangi bir neden görmemektedir.
29.
Yasa koyucunun, ailenin menfaatinin yalnızca malvarlığıyla ilgili düșüncelerden önce gelmesi gerektiği yönündeki bu fikirle yönlendirilmiș olması, șüphesiz, yasa koyucunun bağımsız ve meșru bir seçimidir.
30.
Gerçekte Devlet, özellikle Sözleșme’nin 8. maddesinden doğan pozitif yükümlülükleri bağlamında, yasal olarak, aile konutuna özel bir statü verebilmekte ve bu konutun korunmasını öngören, yeterli bir yasal çerçeve düzenleyebilmektedir.
31.
Dolayısıyla Mahkeme, eșlerin aile konutunun güvence altına alınmasını sağlayan hakların herhangi birinden yasal olarak yararlanamamaları nedeniyle, tașınmazın satıșını sonuçlandırmak için bütün yasal koșulların olușmasını sağlama görevinin alıcı olarak bașvurana ait olduğu kanaatine varmaktadır. Yalnızca tapu sicilinin, bir aile konutunun söz konusu olduğunu belirtmemesi hususu, bu tespiti değiștirmemektedir.
32.
Bu hususta, Mahkeme, iç hukuku yorumlama ve uygulama görevinin öncelikle ulusal makamlara ve özellikle mahkemelere ait olduğunu hatırlatmaktadır (
Slivenko/Letonya
[BD], No.
48321/99, §
‑
X, ve
Jahn ve diğerleri/Almanya
[BD], No.
46720/99 ve diğer 2
bașvuru, § 86, AİHM 2005
‑
VI). Mahkeme, özellikle dosyada yer alan herhangi bir unsurun, ulusal makamların söz konusu yasal hükümlere ilișkin açıkça yanlıș veya keyfi sonuçlar doğuran bir uygulama yaptıkları sonucuna varılmasına imkân vermemesi durumunda, iç hukuka riayet edilip edilmediğini tespit etmek için sınırlı bir yetkiye sahiptir (
Beyeler/İtalya
[BD], No. 33202/96, § 108, AİHM 2000-I).
33.
Mahkeme, ulusal mahkemelerin vardıkları sonucun herhangi bir yasal dayanaktan yoksun veya iç hukuktaki hükümlere aykırı olduğunun düșünülmesini sağlayacak herhangi bir unsur görmemektedir.
34.
Mahkeme bu bağlamda, bașvuranın iddialarının gerçekte, özellikle ulusal mahkemeler tarafından yapılan iç hukuka ilișkin yorumlamanın ve uygulamanın ve bu mahkemelerin kabul ettikleri çözümün eleștirilmesinden ibaret olduğunu gözlemlemektedir. Hâlbuki Mahkeme, ulusal mahkemelerin kararlarının keyfi ya da açıkça mantıksız olduğu anlașılmadığı sürece, yasal hükümlerin değerlendirilmesinde ve yorumlanmasında bu mahkemelerin yerine geçmekle görevli değildir (
Basa/Türkiye
, No.
18740/05 ve 19507/05, §
97, 15
Ocak 2019). Somut olayda, Mahkeme, Türk Medeni Kanunu’nun 194. maddesinin hükümlerini harfi harfine uygulamakla yetinen ulusal mahkemeler tarafından yapılan değerlendirmede keyfi veya açıkça mantıksız herhangi bir unsur görmemektedir.
35.
Dahası, Hükümetin de vurguladığı üzere, bașvuranın satıș ișleminin iptali nedeniyle zarara uğradığı kanısına varması halinde, ilgili, özellikle Türk Medeni Kanunu’nun 1023. maddesine dayanarak, iyi niyetli olduğunu ileri sürebilmekte ve satıcıdan tazminat talep edebilmektedir.
36.
Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, Devlet, yeterince koruyucu, yasal ve düzenleyici bir çerçeve olușturmamakla suçlanamayacaktır ve mahkemelerin keyfi ve hatta mantıksız bir yorumlama veya uygulama yapmalarından șikâyet edilemeyecektir.
37.
Sonuç olarak, bașvuran tarafından dile getirilen mülkiyetine saygı hakkının ihlal edilmesine ilișkin șikâyet, Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendi anlamında açıkça dayanaktan yoksundur ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 4. fıkrası uyarınca reddedilmelidir.
Sözleșme’nin 6. Maddesinin 1. Fıkrası Hakkında
38.
Bașvuran, 20 Eylül 2012 tarihli kararı onayan ve 5 Kasım 2013 tarihinde verilen Yargıtay kararının gerekçesiz olușundan șikâyet etmektedir. Bașvuran, Sözleșme’nin 6. maddesinin 1. fıkrasının ihlal edildiğini iddia etmektedir.
39.
Hükümet, bu iddiayı kabul etmemektedir. Hükümet, Yargıtay kararının yeterince gerekçelendirildiğini belirtmektedir. Hükümet, Yargıtayın öncelikle Türk Medeni Kanunu’nun 194. maddesine dayanarak, Asliye Hukuk Mahkemesinin kararını bozduğunu ve ardından bozma kararı üzerine, ilk derece mahkemesinin bu karara uyduğunu hatırlatmaktadır. Son olarak, yeni bir temyiz bașvurusunun kendisine sunulmasının ardından, Yargıtay, Asliye Hukuk Mahkemesinin kendisi tarafından verilen karara uyduğunu ve böylelikle, temyiz edilen kararın usul kurallarına ve yasal hükümlere uygun olduğunu belirterek, bașvuranın talebini reddettiğini tespit etmiștir.
40.
Mahkeme, Sözleșme’nin 6. maddesinin 1. fıkrasının, mahkemeleri kararlarını gerekçelendirmeye zorladığını, ancak her iddiaya ayrıntılı bir cevap verilmesini gerektirdiği șeklinde anlașılamayacağını hatırlatmaktadır (
Gorou/Yunanistan
(No.
2) [BD], No.
12686/03, § 37, 20 Mart 2009).
41.
Bu yükümlülük, adli yargılamaya katılan tarafın söz konusu yargılamanın sonucu için belirleyici iddialara özel ve açık bir cevap verilmesini bekleyebileceğini varsaymaktadır (diğer birçok karar arasında, bk.,
Ruiz Torija/İspanya
, 9
Aralık 1994, §§ 29-30, A serisi No. 303
‑
A).
42.
Somut olayda, Mahkeme, Türk Medeni Kanunu’nun 194. maddesine dayanarak, Yargıtayın kararını yeterince gerekçelendirdiği kanaatine varmaktadır. Bașvuran, kendi davasına ilișkin yargılamanın sonunda özel ve açık bir cevap almıștır.
43.
Sonuç olarak, bu șikâyet, aynı zamanda, açıkça dayanaktan yoksundur ve Sözleșme’nin 35. maddesinin 3. ve 4. fıkraları uyarınca reddedilmelidir.
Bu gerekçelerle, Mahkeme, oy birliğiyle,
Bașvurunun kabul edilemez olduğuna karar vermiștir.
İșbu karar, Fransızca dilinde tanzim edilmiș olup, 23 Eylül 2021 tarihinde yazılı olarak bildirilmiștir.
Hasan Bakırcı
Jon Fridrik Kjølbro
Yazı İșleri Müdür Yardımcısı
Bașkan